อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14 วันที่ 19 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14 วันที่ 19 ม.ค. 58

“ผมให้เลขาจัดห้องพักไว้ให้คุณลิป กับ คุณศยาแล้วนะครับ จะพักก่อนหรือจะคุยงานก่อนดีครับ ?”
“คุยงานเลยดีกว่าครับ ..”
“ถ้าอย่างนั้น เชิญทางนี้เลยครับ” ลูกค้าเดินนำไป ลิปดาเดินตาม ..
อวัศยาแอบหยิบโทรศัพท์มาเชค “ไม่มีสัญญาณ !! อ้าว แบตก็จะหมด ??” หญิงสาวชะงัก .. ร้อนรนใจ ...

“... ฉันคิดว่า .. นายต้องมาช่วยฉัน นายต้องมาช่วยฉัน .. อย่าทิ้งฉันนะ ...” พริบพราวพูดต่อ “แล้วนายก็มาช่วยฉันจริงๆ .. ขอบคุณมาก ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน ...” พริบพราวพูดด้วยความเหนื่อยอ่อน พริบพราวเอนตัวลงค่อยๆนอน...เบลอมึนหัว “ขอบคุณจริงๆ .... “ พริบพราวค่อยๆหลับ...หมดแรงหลับไปอีกรอบ อยู่ในท่าที่ไม่น่าสบายมากๆ


“อ้าววววว หลับไปซะงั้นเลย” ปราณนต์ส่ายหน้า แล้วค่อยดึงมือตัวเองออกจากมือพริบพราว จากนั้นค่อยๆ ขยับให้เธอนอนในท่าสบายๆ .. ปราณนต์ค่อยๆเก็บผมให้..ปราณนต์มองหน้าพริบพราวที่หลับนิ่ง แล้วก็ยิ้มนิดๆ โดยไม่รู้ตัว...ปราณนต์หยุดสายตาที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ
ภาพ ความรู้สึก ตอนที่เม้าทูเม้า ผายปอด... ภาพตอนพริบพราวน่ารัก สดใสร่าเริง ปราณนต์เกิดอาการเคลิ้ม .. ถลำตัว .. ปราณนต์ขยับตัวเหมือนจะก้มลงจูบพริบพราว แต่แล้วก็ต้องชะงักกึก ... ดึงสติกลับมาได้ทัน...ปราณนต์รีบหยุด และดึงตัวกลับมานั่งตัวตรง เขาสับสนอย่างแรง... “นี่เรากำลังจะทำอะไร?” ปราณนต์ลุกพรวดขึ้น
พริบพราวค่อยลืมตา..แอบเสียดายนิดๆ ..

ลูกค้าเซ็นเอกสารเรียบร้อย ส่งให้ลิปดา
“ทุกอย่างเรียบร้อยครับ .. ขอบคุณที่ไว้วางใจให้นารากรดูแล”
“ด้วยความยินดีครับ .. นี่คุณลิปดา คืนนี้พักที่นี่นะครับ”
“เอ่อ..เรากลับไปที่โรงแรมไม่ดีกว่าเหรอคะบอส จะได้ไม่ต้องรบกวน”
“ไม่รบกวนเลยครับ ห้องพักที่ผมจัดไว้ให้สวยมาก คุณกับคุณศยาต้องชอบแน่นอน .. อีกอย่างตอนนี้จะค่ำแล้ว นั่งเรือข้ามไปอันตราย ท้องฟ้าก็เริ่มครึ้มๆ ดีไม่ดี คืนนี้อาจจะมีพายุ อย่าเสี่ยงเลยครับ”
อวัศยาอึกอักๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ... บรรยากาศเหมือนฝนจะตกจริงๆด้วย ... เธอหันมาถามลูกค้า “ขอโทษนะคะ..ที่นี่มีสัญญาณไวไฟหรือเปล่าคะ ?”
ลิปดาปรายตามองอวัศยา....คิดอะไรอยู่?
ปราณนต์เปิดโน้ตบุค...วางไว้บนโต๊ะในห้องพริบพราว .. ปราณนต์รีบนั่งประจำที่ ... ด้านหลังเห็นพริบพราวนอนอยู่
ปราณนต์นั่งประมวลผลทุกสิ่งอย่างที่ผ่านมา เขาคิดถึงตอนที่ตัวเองส่งเมล์ แล้วมีเสียงเมล์เข้าของพริบพราว ตอนพริบพราวจะไปส่งเมลก่อนเดินทางกลับ...ปราณนต์ดูเวลา นาฬิกาบอกเวลาเที่ยง
ปราณนต์คิด แล้วก็รีบเปิดเมล์แอบรัก เชคย้อนกลับไปในวันนั้น ... มีเมลที่แอบรักส่งมาในเวลาที่ใกล้เคียงกันมาก
พริบพราวมองตาม แอบฟังว่าปราณนต์ทำอะไร
“มีเมล์ของแอบรักส่งมาในเวลาใกล้กันมาก ...” ปราณนต์หันไปทางพริบพราวที่นอนอยู่ ...
พริบพราวรีบทำเป็นหลับ !!!! ปราณนต์คิด..หันไปเห็นโทรศัพท์มือถือของพริบพราววางอยู่ที่หัวเตียง ปราณนต์คิดแผน “ ให้มันรู้กันไปเลยว่าใช่หรือไม่ใช่ ถ้าใช่ ..!” ปราณนต์หันมารีบเข้าเมล์
พริบพราวคิด “ นี่....ปราณนต์ณนต์คิดว่าเราเป็นแอบรักเหรอเนี๊ย?! .. ทำไงดี” พริบพราวคิด...คิด...คิดแล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์มากดปิดเครื่อง
ปราณนต์พิมพ์ส่งไปให้แอบรัก พริบพราวปิดเครื่องเสร็จรีบวางไว้ที่เดิม และล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม
ปราณนต์หันมาที่โทรศัพท์ ... เงียบกริบ “ส่งเมล์ไปแล้ว..ทำไมไม่มีเมล์เข้า..หรือว่า..พราวจะไม่ใช่ หรือว่า..” ชายหนุ่มย่องไปหยิบเครื่องมาดูแล้วก็อ๋อ “ปิดเครื่อง !! แบบนี้ถึงส่งทั้งคืน ก็พิสูจน์ไม่ได้อยู่ดีว่าใช่แอบรักหรือเปล่า”
ปราณนต์เซ็งเลย “เฮ่อออ !!” เอายังไงดี ?
พริบพราวคิดในใจ “นั่นไง !!! คิดว่าเราเป็นแอบรักจริงๆด้วย เฮ่ออออ ดีนะที่เอาตัวรอดมาได้” แล้วก็พาลคิดถึงศยา
ปราณนต์มองหน้าพริบพราว แล้วก็พาลคิดถึงอวัศยา “หรือถ้าไม่ใช่พราว...แล้วเป็นพี่ศยา”
ปราณนต์คิดถึงตอนที่อวัศยาแกล้งทำกระเป๋าหล่น .. ตอนที่อวัศยาพูดว่าเดี๋ยวแอบรักก็กลับมาเอง ตอนที่แอบรักกลับมาและส่งข้อความมาบอกว่า “ขัดข้องทางเทคนิค” ตอนในงานเลี้ยงอวัศยาหลุดพูดว่า “เค้าจะได้รู้ว่าเราไม่แคร์” ตอนอวัศยาพูดเรื่องกลัวน้ำทะเล
ปราณนต์อึ้ง ... “มันก็เป็นไปได้” ชายหนุ่มกลุ้ม...
ภาพตอนอวัศยาและพริบพราวน่ารักๆ สลับกันไปมา ปราณนต์กลุ้มใจ
“ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว” ปราณนต์ตัดสินใจ หันมาทางคอมพิวเตอร์ และ พิมพ์อย่างเร็ว ต๊อก แต๊ก ๆๆๆๆๆๆ
พริบพราวแอบมองด้วยความอยากรู้มากๆ

อวัศยาเดินมาที่ห้องนั่งเล่นของเรือนรับรองแขกที่มีเครื่องกระจายสัญญาณเน็ท .. เธอรีบเปิดคอมเข้าเมล์ เห็นเมล์อันแรกของปราณนต์ ก็แปลกใจ “ณนต์ส่งเมลมา ?”
“คุณแอบรัก...คุณอยู่ที่ไหน ... หายเงียบกันไป ผมส่งเมลมาทักทายครับ”
“เพิ่งส่งมาเมื่อกี๊นี้เอง” อวัศยางงๆ
ปราณนต์กดส่งเมล์อีก
อวัศยาสะดุ้งนิดๆ มีเมล์เข้า เธอรีบเปิดดู เห็นชื่อหัวข้อเมล์ “เก้าโมงเช้าวันจันทร์” หญิงสาวรีบกดเข้าไปอ่านทันที
พริบพราวแอบมองเห็นปราณนต์เดินงุ่นง่าน รอคำตอบ “ถ้าคุณแอบรักเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พริบพราว จะต้องได้อ่านเมลนี้และตอบมา .. ตอบมา..ตอบมา”
พริบพราวไอเสียงดังเข้ามา
“พราวเป็นอะไร ..”
พริบพราวยังไออยู่ “เจ็บคอน่ะ เดี๋ยวฉันไปหาอะไรร้อนๆดื่ม” บอกแล้วทำท่าจะลุกจากเตียง
“คุณนอนพักเถอะ เดี๋ยวผมไปเอาชาร้อนมาให้”
พริบพราวยิ้มเหนื่อยๆส่งๆ “ขอบคุณมากนะ”
ด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวมาก ปราณนต์รีบร้อนเดินออกไป จนลืมปิดคอมพ์ ทันทีที่ประตูปิด พริบพราวรีบลุกขึ้นมาและพุ่งมาที่คอมปราณนต์...
“ฉันขอโทษนะ ... “ พริบพราวกดเข้าไปอ่านด้วยความอยากรู้ ...
“ .. คุณแอบรัก .. ผมขอฝ่ากฎของคุณด้วยความเคารพ .. ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องออกจากพุ่มไม้เพื่อมาเจอกันตัวเป็นๆ ก่อนที่ผมจะสับสนและฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้ .. แต่ถ้าคุณยังไม่พร้อมไม่เป็นไรเลยครับ” อวัศยาอ่านอย่างตั้งใจมากๆ ใจเต้นระทึก “ ผมไม่โกรธ ไม่น้อยใจ แต่ผมคงคุยกับคุณต่อไปไม่ได้อีกแล้ว” อวัศยาอึ้ง
“ผมชอบคุณ และมีความสุขมากทุกวันที่ได้คุยกับคุณ!!..แต่.. ถ้าผมซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้เหมือนคุณ จะมีคนอย่างน้อย ๒ คนต้องเจ็บปวด จากความสับสนของผม ..”
พริบพราวอ่านด้วยความตั้งใจ
“ ผมพร้อมจะออกมาเผชิญหน้ากับความจริงแล้วครับ .. ถ้าคุณพร้อมเช่นกัน .. ผมขอนัดเจอคุณในวันพรุ่งนี้ .. วันจันทร์ เวลา ๙ โมงเช้า ที่ร้านกาแฟข้างที่ทำงาน .. ผมรู้ว่าคุณรู้ว่ามันคือร้านไหน”
อวัศยาอ่านไปคิดไป
“ผมจะพกดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอก ไปนั่งรอคุณอยู่ที่ร้านกาแฟ ผมจะรออยู่ครึ่งชั่วโมง ถ้ายังไม่เห็นใครมา ผมจะสรุปว่า..ผมไม่ใช่สเป็คของคุณและผมอกหัก”
พริบพราวอ่านต่อ
“เมลฉบับนี้จะเป็นฉบับสุดท้ายของเราหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ .... ปราณนต์”
พริบพราวอึ้ง “วันพรุ่งนี้..เก้าโมงเช้า กุหลาบสีขาว ร้านกาแฟ ?” พริบพราวคิด...คิด..คิด..ทำยังไงดี ?

อวัศยาคิดหนัก..“ออกไปเจอกัน ?” เธอคิดถึงคำพูดของรันแว่บเข้ามาตอกย้ำ ย้ำ ย้ำ จนสุดท้ายอวัศยาก็ตัดสินใจรับคำเชิญ
อวัศยาเปิดเมล์ “ปราณนต์...คุณคงเดาไม่ถูกว่าฉันรู้สึกยังไงตอนอ่านอีเมล ใช่แล้วค่ะ..ฉันตกลงจะไปตามนัดของคุณนะคะ”
อวัศยาพิมพ์เสร็จปุ๊บ เสียงฟ้าผ่าโครมใหญ่ดังระเบิดแก้วหู วิ้งงงงงง !! ไฟดับวูบลง พร้อมกับเสียงหญิงสาวตะโกนดังลั่นอย่างลืมตัว “อะไรกันเนี่ย?? ฉันยังส่งอีเมลไม่เสร็จเลยนะ จะมาดับอะไรกันตอนนี้ !!!!”

พริบพราวอยู่หน้าคอม ยังนั่งอึ้งใจหายวาบ ความสับสนและหวั่นใจถาโถมเข้ามา เมือเห็นข้อความในเมล์นั้นทำให้เห็นว่าปราณนต์และแอบรักรู้สึกผูกพันลึกซึ้งเหมือนคนเป็นแฟนกันในโลกของออนไลน์...และที่สำคัญ ปราณนต์มีใจให้แอบรักเต็มๆ!
เสียงปราณนต์ไขประตูเข้ามา .. พริบพราวรีบพุ่งไปที่เตียง และนอนเหมือนเดิมให้เป็นปกติมากที่สุด
ปราณนต์วางแก้วชาร้อนมาให้พริบพราว “ค่อยๆดื่มนะ”
“ขอบใจมากนะ ...กลับไปห้องนายเถอะ ฉันอยากพักผ่อน”
“ถ้าคุณหิว...”
“ฉันไม่หิว ...ขอบคุณมากที่ช่วย และดูแลฉันอย่างดี ขอบคุณมาก”
ปราณนต์แปลกใจ แต่เห็นพริบพราวจริงจัง จำยอมไปโดยดี “คุณต้องการอะไรเพิ่มเติมก็โทร.บอกผมแล้วกัน” ปราณนต์กำลังจะเดินไป พริบพราวถามขึ้น “ปราณนต์... ถ้านายรู้ว่า “แอบรัก” ที่นายคุยด้วย..เป็นผู้หญิงอ้วน ขี้เหร่ น่าเกลียด นายจะรับได้หรือเปล่า ?”
ปราณนต์ชะงักเท้า หันมามองพราว หรี่ตา“ถามทำไม ?”
“ตอบมาเถอะน่า รับได้หรือเปล่า ?”
“รับได้ เพราะผมคุยกับเค้าไม่ใช่เพราะความสวยหรือความน่าเกลียด ไม่ว่าตัวจริงเค้าจะเป็นยังไง..ผมก็รับได้ทั้งนั้น..” ปราณนต์พูดกับพริบพราว...เหมือนพริบพราวคือแอบรัก...พริบพราวฟังแล้วอึ้งไป ปราณนต์เดินออกไป
“แสดงว่า ถ้าพี่ศยาเป็นแอบรัก .. นายก็คงจะรับได้งั้นเหรอ” พริบพราวคิดหนัก .. ไม่นะ!!

อวัศยาใช้แอปไฟจากมือถือส่องที่เราท์เตอร์ อินเตอร์เน็ต ที่ดับสนิท ไฟดับ เน็ตเดี้ยง ทำไงดี ยังไม่ได้ตอบเมลปราณนต์เลย … มือถือ..” เธอรีบหันมือถือมาดู และมือถือก็ดับวูบไป “แบตหมด ???? ทำไมถึงได้ซวยแบบนี้เนี่ย ??”
ทันใดนั้นเสียงลิปดาก็ดังขึ้นในระยะประชิด “ทำอะไร ?”
อวัศยาหันมา เห็นลิปดาเอาไฟฉายส่องใต้คาง เธอร้องกรี๊ดดดดด ฟาดๆๆ ลิปดา พลั่กๆๆๆ
ลิปดาต้องจับมือไว้ “เฮ้ยยยย คุณๆๆ ตกใจทำไมต้องฟาดขนาดนี้ พลั่ก พลั่ก เลย ผมเอง ไม่ใช่ผี”
อวัศยาหยุดกรี๊ด หน้านิ่ง กวนกลับ “ก็เพราะรู้ว่าเป็นบอสไงเลยฟาด สมน้ำหน้าอยากมาแกล้งเอง”
ลิปดาหัวเราะ “เบื่อจริงๆ คนรู้ทัน แล้วนี่ทำอะไร ?”
“ก็....ส่งเมลให้ลูกค้า”
ลิปดารู้ทัน ..“ผมดีใจจริงๆที่มีลูกน้องขยันขันแข็งแบบนี้ .. แต่ตอนนี้ไฟดับ เน็ตไม่มี จะส่งเมล จะแชตก็ไม่ได้แล้ว”
อวัศยาหรี่ตา “บอสพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร ?”
“ก็หมายความตามที่พูด .. มีอะไรน่าสงสัยเหรอ? หรือว่าผมพูดอะไรแทงใจดำคุณ”
“ฉันขอถามอีกครั้ง .. บอสรู้ความลับอะไรบางอย่างของฉันหรือเปล่า”
ลิปดาทำหน้าซื่อ “รู้สิ ความลับคุณเยอะจะตาย ทั้งเรื่องที่คุณทำกับข้าวไม่เป็น คุณเคยพังเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญที่ร้านใต้คอนโด เพราะแอบเอารองเท้าผ้าใบเข้าไปซัก คุณกลัวผู้ชายหน้าโหดจนขึ้นสมองถึงขึ้นเคยคิดว่าแมสเซนเจอร์เป็นโจร โอ้ยยย เยอะแยะไปหมด จะเอาเรื่องไหนล่ะ ?”
“เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ว่าเรื่องไหนที่ฉันเผลอทำให้บอสรู้ ถ้าบอสมีความเป็นสุภาพบุรุษมากพอ ฉันหวังว่า..คงไม่เอาเรื่องนี้ไปเปิดเผยกับใคร” อวัศยาพูดจบก็เก็บของที่วางอยู่จะเดินกลับไปห้องพัก
ลิปดาพูดไล่หลัง “คุณจะไปไหน ?”
“กลับไปห้องพัก ฉันจะรีบนอน พรุ่งนี้ฉันจะรีบออกตั้งแต่เช้ามืด ฉันต้องไปให้ถึงกรุงเทพก่อน ๙ โมงเช้า !!!”
“ถ้าคุณจะรีบนอน ก็ต้องนอนห้องนี้...เพราะข้างนอกไฟดับหมด ฝนตกหนัก ห้องพักที่เค้าจัดไว้ให้อยู่ไกลมาก คุณออกไปตอนนี้ไม่ได้หรอก”
“นอนที่นี่เนี่ยนะ ?”
ลิปดาชี้ไปที่หมอน และ ผ้าห่ม ที่วางอยู่ที่โซฟา “ผมเตรียมหมอนกับผ้าห่มมาให้คุณแล้ว ..”
ลิปดากระโดดขึ้นมานอนที่โซฟา แล้วก็ตบโซฟาข้างๆ “คัมม่อนเบบี้” ลิปดายักคิ้วหลิ่วตา
อวัศยาวางของ แล้วก็เดินไปหาลิปดา เหมือนจะมานอนด้วย แต่มาหยิบหมอนกับผ้าห่มแล้วก็ยืนขึ้น “ฉันไม่ใช่เบบี้ ไม่ใช่เด็กๆ ของบอส เสียใจด้วย !!”
ลิปดาทำหน้าเสียดาย ศยาหอบหมอนและผ้าห่มไปวางที่โซฟาอีกด้าน ศยาล้มตัวลงนอน
ลิปดามองตามด้วยความเสียดาย แต่ก็ทำใจ ขยับนอนดีๆ อวัศยากับลิปดานอนหันหัวชนกัน ..
“..“ฝันดี” นะครับ”
อวัศยาขยับนอน ตอบแบบไม่ได้ใส่ใจ “อื้อ !!”
ลิปดาชะงักกับเสียงอันแสนเย็นชา เขาส่ายหน้า...เสียใจแต่ก็อมยิ้ม..ได้นอนอยู่ใกล้กันแค่นี้ก็ดีแล้ว..

ปราณนต์นั่งอยู่หน้าคอมพ์ รอเมล์....แต่ไม่มีอะไรตอบกลับมา ปราณนต์ Refresh แล้ว refresh อีก ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
พริบพราวนอนพลิกไปมา..ครุ่นคิด..คิดไม่ตก
อวัศยานอนครุ่นคิดตื่นเต้น .. รอให้ถึงเช้า ... ศยานอนไปตาก็ดูนาฬิกาไป 4 ทุ่ม – 5 ทุ่ม เที่ยงคืน

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14 วันที่ 19 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ