อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 14 วันที่ 21 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 14 วันที่ 21 ม.ค. 58

ติงจาโบยิ้มมั่นใจ แล้วหันไปทางเจิดกับจอกยีโบ
สุรินทจอข่องหันไปมองอย่างไม่พอใจ
"กองสอดแนมของจอกยีโบบอกว่าถึงพวกมันจะมีแค่ ดาบ มีด ไม้ แต่ที่สำคัญคือ พวกมันใจกล้าบ้าบิ่น ไม่กลัวตาย"
เนเมียวสีหบดีและทุกคนมองติงจาโบ

ติงจาโบไม่พอใจเหมือนสุรินทจข่องสบประมาท จึงรีบอาสา
"แต่ความกล้าของพวกมันก็กล้าอย่างชาวบ้าน ไม่รู้การศึก นี่..มันคงกำลังดีใจกับชัยชนะ ข้าขอกำลังไพร่พลอังวะเพียงแค่ห้าร้อยไปสั่งสอนให้มันรู้ว่ากองทัพเรานั้น มีความเชี่ยวชาญการรบเหนือกว่าพวกมันหลายเท่านัก"


"ข้าจะให้ไพร่พลไปหนึ่งพัน ถ้าเจ้ามั่นใจว่าจะล้างอายให้ข้าได้ จงทำให้พวกมันหลาบจำกับที่ทำกับเรา ชาวบ้านเพียงไม่กี่คน มันจะต้านกำลังทหารที่ฝึกมาอย่างดีได้อย่างไร จงตีค่ายมันให้แหลก อย่างไว้ชีวิตมันแม้แต่คนเดียว"
จอกยีโบหันมามองอูทินลินอย่างหนักใจ อูทินลินนิ่งเงียบจนเราไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

แววตาติงจาโบมีแต่ความทะนงว่าจะเอาชนะให้ได้
สังข์นั่งคอพับด้วยความเมาอยู่ในกระท่อม จวงเท้าเอวมองไม่พอใจ

"อย่าเรียกฉันว่า เมียรัก ต่อหน้าคนอื่นอีก ฉันไม่ชอบ"
จวงจะเดินออกไป สังข์รวบตัวจวงมานั่งในตัก
"น้องจวงจ๋า"
จวงดิ้น สังข์รวบตัวจวงไว้ เสียงออดอ้อน
"แต่งงานตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้เข้าหอสักที"
จวงดิ้น
"ปล่อยน่ะ ฉันรำคาญ"
"ไม่ปล่อย จวงต้องอยู่ที่นี่"
"แกอยากหัวแตกใช่มั้ย ไอ้สังข์"
"แตกก็ยอมวะ วันนี้เป็นไงเป็นกัน จะต้องกอดเมียให้สมรัก เผื่อไปศึกคราวหน้าโดนฟันตาย ก็จะได้ไม่เสียดายชีวิต"
จวงที่กำลังดิ้นชะงัก หันมองสังข์ที่หน้าตาจริงจัง
"แกตายไม่ได้นะ ไอ้สังข์"
"ใครจะห้ามได้ล่ะ จวง"
สังข์เองก็ตอบจริงจัง มองจวง
"พวกข้าศึกมีทั้งมีด ทั้งปืน ขอ ง้าว ช้าง ม้า ไม่รู้เท่าไหร่ คนอีกเป็นพันเป็นหมื่นถึงคราวรบแล้วต้องตาย พี่ก็ไม่เสียดายเลือดเนื้อ ห่วงก็แต่จวง จะมีใครดูแล"
"ถ้าห่วง แกก็ต้องไม่ตาย แกต้องสู้ ต้องกลับมาให้ได้"
สังข์มองเห็นแววตาจริงใจห่วงใยของจวง ก็ซบลงที่ไหล่ กอดจวงไว้แน่น
"พี่อยากกลับมากอดจวงอย่างนี้ แต่ถ้าถึงคราวพี่ตายจากศึก จวงอยากมีคนดีๆ ดีกว่าพี่ คอยดูแล พี่ก็ไม่ว่า"
"เกิดมาฉันตั้งใจไว้แล้ว จนตายจะขอมีผัวเดียว"
"ชื่นใจนักจวง พี่เคยเลว เคยชั่วมาสารพัด แค่จวงให้อภัยพี่ พี่ก็มีกำลังใจเป็นคนดี"
"แกต้องดีให้ตลอดนะไอ้สังข์ ยามศึกมาประชิดบ้านอย่างนี้ ถ้าแตกสามัคคีชิงดีชิงเด่น แย่งกันเป็นใหญ่ สุดท้ายเลือดไทยจะไม่เหลือ ข้าศึกมันจะเอาแผ่นดินเราไปไม่เหลือสักข้อนิ้วเดียว"
สังข์กอดจวงซบลงในอก
"คนเคยเลวอย่างไอ้สังข์ ภูมิใจที่เกิดมาเป็นไทย ถ้าตายก็ขอตายอย่างไทย ไม่เกรงกลัวศัตรูหน้าไหน จะรบให้เลือดหยดสุดท้าย รักษาดินทุกก้อนให้ เป็นสมบัติของชั่วลูกชั่วหลานไทย"
จวงมองแล้วชื่นใจ ประคองแก้มสังข์แล้วก้มลงจูบ สังข์ตาระยิบ
"ชื่นใจของจวง"
จวงกับสังข์มองสบตากันด้วยความเข้าใจ สังข์จูบแก้มจวงเบาๆ จวงสะเทิ้นอาย สังข์เอนร่างจวงลง บนแคร่ไม้ ทั้งคู่ถ่ายทอดความรักกันแนบแน่นท่ามกลางดาวระยิบระยับบนฟ้า

บนท้องฟ้าเห็นดาวระยิบระยับ ทัพนั่งมองดาวอยู่ อ้ายเลายืนหลับ แฟงที่นั่งข้างทัพ มองดาวแล้วหาวหวอด ทัพหันไปมอง
แฟงซบลงท่อนแขนตัวเอง หลับไป ทัพมองแล้วค่อยๆดึงแฟงซบลงมาที่ไหล่ แฟงหลับไปที่ไหล่ทัพ ทัพลูบผมแฟงเบาๆ
อ้ายเลาส่งเสียงครืดคราด ไล่แมลง ทัพหันไปทำมือจุ๊ให้อ้ายเลาเงียบเสียง อย่ารบกวนแฟง อ้ายเลามองแล้ว เมินหน้า หันไปทางอื่น
ทัพหันกลับมา เหลือบมองแฟง ด้วยรอยยิ้ม แล้วหันกลับไปมองดาวอย่างมีความสุข

ฝ่ายขาบกำลังนอนซมเพราพิษไข้ หลังเอากระสุนออก เฟื่องกำลังเช็ดตัวให้ขาบ ขาบลืมตาฟื้นมามอง
"อย่าเพิ่งขยับนะพี่ขาบ เอากระสุนปืนออกแล้ว หมอให้พี่นอนนิ่งๆก่อน"
"พี่ไม่น่าโดนกระสุนเลย ไม่อย่างงั้นพวกมันต้องตายอีกมาก"
เฟื่องมองขาบที่แววตาไม่ห่วงตัวเองเลย
"พี่นอนพักเถอะ จะได้หายเร็วๆ ศึกหน้าพี่จะได้ฟันพวกมัน เอาคืนจนสมใจ"
ขาบมองเฟื่องที่ยิ้มหวาน
" คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ ดูแลพี่เอง"
ขาบสายตามีความสุข ดึงเฟื่องลงมากอดไว้ เฟื่องขืนตัว ขาบเอ่ยอย่างเว้าวอน
"ขอพี่กอดให้ชื่นใจนิดเดียวนะ เฟื่อง แค่กอด"
เฟื่องได้ยินเสียงและแววตาขอร้องของขาบแล้วสงสาร ยอมนอนลงในอกขาบ
"มีเฟื่องอยู่ตรงนี้ พี่ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว หลับซะ คนดีของพี่"

ขาบกอดเฟื่องไว้ เฟื่องมองขาบที่ยิ้มหลับไป เฟื่องแตะมือลงที่ท้อง คิดว่าตัวเองกำลังท้อง แววตาเฟื่องรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างมาก
รุ่งเช้า จวงกำลังทำกับข้าวกับปลาเตรียมไว้ให้สังข์ ด้วยอาการระบมไปทั้งตัว เดินแทบไม่ไหว

สังข์เดินออกมาจากในห้องในชุดลอยชายไม่ใส่เสื้อ ด้วยอาการสดชื่น บิดตัวไปมาด้วยความสุข ก่อนจะหันมาเห็นจวงที่อาการเจ็บปวด สังข์รีบวิ่งมาพยุง....
"เป็นอะไรจวง"
จวงมองสังข์งอน ตาขวาง ไม่ยอมพูดอาย
"จวง เป็นอะไรบอกพี่"
จวงสะบัด
"ไม่ต้องมาพูด"
"อ้าวไม่คุยกันจะรู้เรื่องได้อย่างไร เป็นอะไรบอกพี่เถิด"
จวงจ้องตาสังข์เขม็ง จนสังข์แปลกใจ
"มองพี่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ พี่ไปทำร้ายจวงตั้งแต่เพลาใด"
จวงตีสังข์ ทุบอกตุ๊บตั๊บ
"ไม่ต้องมาทำปากดี ก็เมื่อคืนนี้ไง"
สังข์หน้าเด๋อ ก่อนจะพอนึกออก แถหัวเราะเข้าไปกอดจวง
"โถ...ก็พี่รักจวงนี่ ได้กอดได้หอมจวงทั้งคืน ใครจะทนห้ามใจได้ อภัยให้พี่เถอะที่ทำรุนแรงกับจวง....ที่ทำเพราะรักมากดอก"
จวงเริ่มรู้สึกบางอย่าง ตาขวางขึ้นมาทันที
"ไอ้สังข์"
สังข์ตกใจ ชักขยาด
"อะไร...อย่าทำตาอย่างนี้ซิจวงเมียรัก นี่ผัวนะจ๊ะ"
จวงกระชากคอสังข์เข้ามาด้วยโมโห
"ไอ้สัง ครั้งที่แล้วที่เอ็งบอกว่า ข้าตกเป็นของเอ็ง ทำไมข้าไม่เจ็บเท่านี้ บอกความจริงข้ามาดีดี ว่าเอ็งทำอะไรข้าจริงหรือไม่ ไม่อย่างนั้นข้าจะกลับไปนอนกับแม่"
จวงบีบคอสังข์โยกไปมาอย่างโมโห
"โอ้ยๆใจเย็นๆซิจวง ถ้าพี่บอกความจริงจวงอย่าเคืองพี่นะ"
จวงกระชากคอสังข์อย่างแรง จนสังข์หน้าขมำ...
"โอ้ยๆๆ"
"บอกมา บอกความจริงมา"
"บอกจ๊ะ...บอกจ๊ะ"
จวงยอมปล่อยสังข์สังข์ค่อยๆลุกขึ้นมานั่งจ้องจวงอย่างกลัวๆ

คราวนั้น... สังข์เหวี่ยงจวงลงบนแคร่ โถมตัวเข้าหา จวงยกสองเท้าถีบเข้ากลางอก สังข์กระเด็น
จวงวิ่งไปที่ประตู สังข์กระชากตัวกลับมา จวงดิ้นกัดแขน สังข์เหวี่ยงจวง หัวจวงกระแทกเสา หมดสติ ล้มลงกับพื้น
สังข์มองจวงที่นอนสลบบนแคร่ ลูบผมจวง แววตาแสดงความรัก
"ข้าจะพาเอ็งไปอยู่กรุงศรี เป็นข้ารับใช้คุณพระนาย อีกหน่อยชีวิตเราจะสบาย"
เหตุการณ์ต่อมาคือสังข์ก้มลงจูบข้างแก้มจวงที่นอนนิ่ง สังข์จะจูบอีกข้างแต่ชะงักมองจวงที่สลบอยู่
"ข้าทำไม่ได้ว่ะ"
สังข์ถอยห่างออกมา มองจวงที่หลับอย่างหงุดหงิด
"จะให้ข้ากอดเอ็ง หอมเอ็ง มีความสุขอยู่คนเดียวโดยเอ็งไม่รับรู้ ไม่สนใจ ความรักของข้าเลย ข้าก็สิ้นเชิงชายสิวะ"
สังข์ขยับให้จวงนอนสบายๆ แล้วลงนอนข้างๆกอดจวงไว้
"ข้าจะทำให้เอ็งรักข้า จวง เอ็งต้องยอมเป็นของข้าแต่โดยดี"
สังข์ก้มลงหอมแก้มจวง
"คืนนี้มัดจำไว้ก่อน"
สังข์นอนกอดจวงที่สลบไม่ได้สติไว้ด้วยความรัก ไม่ได้ล่วงเกินอย่างที่ตั้งใจ
เช้าต่อมา จวงตบผัวะเข้าหน้าสังข์อย่างแรง สังข์ถึงกับหน้าสะบัด
"ไอ้สังข์ ไอ้คนปลิ้นปล้อน"
จวงผลักสังข์ออกห่างตัวทันที แต่สังข์คว้ามือจวงไว้
"จวง อภัยพี่เถอะ พี่ทำลงไปเพราะพี่รักจวง"
"ฉันไม่อภัยให้แก ไอ้คนกะล่อน"
จวงจะเดินหนีไปด้วยความโมโห สังข์กอดไว้แน่น
"จวง อย่าทิ้งพี่ พี่รักจวงจริงๆ"
จวงพยายามดิ้น
"พี่รักจวง แต่ไม่รู้จะทำยังไง ไอ้ทัพมันก็หวงจวงเหลือเกิน พี่รู้ว่าพี่ผิดที่พาลหาเรื่องไอ้ทัพ ผิดที่เห็นแก่ตัว อยากได้อยากดีจนไม่คิดถึงความเป็นเกลอรักแต่พี่สำนึกผิดแล้ว พี่รู้แล้วว่าคนที่ดีกับพี่ที่สุดให้อภัยพี่มากที่สุดคือเกลออย่างไอ้ทัพ"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 14 วันที่ 21 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ