อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/2 วันที่ 19 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/2 วันที่ 19 ม.ค. 58

พริบพราวนอนพลิกไปมา..ครุ่นคิด..คิดไม่ตก
อวัศยานอนครุ่นคิดตื่นเต้น .. รอให้ถึงเช้า ... ศยานอนไปตาก็ดูนาฬิกาไป 4 ทุ่ม – 5 ทุ่ม เที่ยงคืน
ลิปดานอนไป แอบดูอวัศยาไป .. แล้วก็ทำเนียนดิ้นๆ ขยับๆเข้าไปใกล้อวัศยาแบบไม่ทันให้รู้ตัว
อวัศยา พริบพราว ปราณนต์ ต่างคนต่างรอเช้าวันต่อไป
... เว้นแต่ลิปดาที่ไม่อยากให้คืนนี้ผ่านไปเลย ...
อวัศยานอนหลับแล้ว แต่ลิปดายังไม่หลับ เขานอนฟังเสียงหญิงสาวหายใจเข้าออกแบบสม่ำเสมอ แปลว่าเธอหลับแล้ว จึงค่อยๆผงกหัวขึ้นมามอง
ลิปดาค่อยๆลุกขึ้นมานั่งข้างๆ อวัศยา แล้วมองใบหน้าเธอที่กำลังหลับอย่างยิ้มๆ ผมของอวัศยาปรกหน้า ลิปดาค่อยๆปัดผมให้ แล้วมือของลิปดาเกือบจะสัมผัสผิวแก้มของอวัศยาอย่างเผลอใจ


ทันใดนั้นอวัศยาขยับตัว ลิปดารีบล้มตัวนอนข้างๆ เขาหวั่นๆว่าเธอจะรู้ไหมว่าเขาแอบนั่งมอง
ทันใดนั้น เห็นมืออวัศยาตีที่ไหล่ลิปดา ลิปดาสะดุ้ง คิดว่าอวัศยาจับได้ จึงตีเขา ปรากฏอวัศยายังหลับตาอยู่ พร้อมพูดงึมงำ “ยายอย่าดิ้นสิ เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก” อวัศยากอดตัวลิปดาแน่นขึ้นอีกนิด
ลิปดาแอบโล่งอกที่อวัศยาแค่ละเมอ แล้วมองมือหญิงสาวที่กอดตัวเอง แล้วยิ้ม “มีความสุขจิง..จิ๊ง”

ภายนอกโรงแรม เช้ามืดวันต่อมา ....
ปราณนต์ยืนอยู่ที่หน้าห้องพริบพราว .. ปราณนต์เคาะประตู เคาะอีกที ประตูก็เปิด..แอ๊ด..
ปราณนต์แปลกใจ “พราว...พราว ...” ไม่มีเสียงตอบ ปราณนต์เปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง...
ในห้องว่างเปล่า ปราณนต์แปลกใจมองไปรอบๆ แล้วก็ชะงักเห็นกระดาษโน้ตปราณนต์รีบหยิบมาอ่าน “ปราณนต์ ... ฉันกลับก่อนนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”

พริบพราวขับรถเข้ากรุงเทพ ด้วยความรู้สึกสับสน
“ทางโรงแรมบอกว่ามีรถตู้ส่งผู้เข้าร่วมสัมนา ฉันเลยไม่ได้รอนาย เจอกันที่ออฟฟิศ .. พริบพราว”
พริบพราวหน้าเครียด ในใจเฝ้าพร่ำบอกตัวเองว่าเสียปราณนต์ให้อวัศยาไม่ได้! พริบพราวครุ่นคิดว่าตัวเองจะ
ทำยังไงดี...จะทำยังไงดี !!!!!

อวัศยานอนอยู่ที่โซฟาเสียงนาฬิกา ปลุกดัง เธอลืมตา รู้สึกเหมือนมีคนนอนอยู่ข้างๆ พอหันมาก็เห็นหน้าลิปดาอยู่ข้างๆ อวัศยาตกใจ “ว้ายยยยย !!”
อวัศยาจะรีบลุกขึ้น เสียหลักตกโซฟา ทำเอาลิปดาสะดุ้งตื่น
ลิปดางงๆ เห็นอวัศยายันตัวขึ้นจากพื้นอย่างไม่มีฟอร์ม “อ้าววว ศยาลงไปนอนที่พื้นทำไม ?”
“ไม่ต้องมาพูดเลย ! บอสมานอนข้างๆฉันได้ยังไง“
“ผมเห็นคุณนอนดิ้น เลยมาจับตัวคุณให้นอนดีๆ แล้วคุณก็ล็อคตัวผมให้นอนข้างๆ”
อวัศยารีบเถียง “ไม่จริง”
“จริง ! แถมคุณยังละเมอว่า ..ยายอย่าดิ้นสิ ยาย ยาย! เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าศยามาร์ตัวแม่ก็ติดยายตัวเองเหมือนเด็กๆ”
อวัศยาอึ้งว่าเมื่อคืนฝันถึงยายจริงๆ เธอไม่รู้ว่าตัวเองละเมอ หญิงสาวอาย ไม่รู้จะอาละวาดยังไง จึงรีบเดินไปจะเข้าห้องน้ำ
ลิปดามองขำๆ อวัศยาได้ยินลิปดาขำ จึงหันกลับมาผลักลิปดาตกโซฟา แล้วเดินออกไป ลิปดามองตามอวัศยาขำๆ มีความสุขจริงๆ

ที่ท่าเรือ..อวัศยาหอบของรีบเดินมาที่เรือข้ามฟาก มีคนขับรถอยู่
ลิปดาวิ่งกระหืดกระหอบตามมา “ศยารอด้วย !!”
“เร็วๆสิบอส ฉันรีบ” อวัศยาโยนกระเป๋าลงเรือ แล้วก็กระโดดลงเลย
ลิปดามองอึ้ง... “โอ้ว รีบจริงๆ”

รถพริบพราวเริ่มเข้าสู่กรุงเทพ..ความวุ่นวาย ปริมาณรถเริ่มมากขึ้น
ปราณนต์อยู่บนรถตู้ ... คนในรถหลับหัวโยกไปมา แต่ปราณนต์ไม่หลับ ตื่นเต้น ดูนาฬิกาเป็นระยะ
ลิปดาขี่มอเตอร์ไซด์ อวัศยาซ้อน “เร็วกว่านี้ได้มั้ยบอส ?” ลิปดาไม่ตอบ แต่เร่งเครื่องเร็วขึ้น

ที่ร้านดอกไม้ ปราณนต์เลือกดอกกุหลาบสีขาวมาหนึ่งดอก
ที่ร้านดอกไม้อีกร้าน พริบพราวก็เดินออกมาพร้อมกับกุหลาบสีขาว
ถนนชานเมือง..มอเตอร์ไซด์ลิปดาติดแหง่ก อวัศยาดูนาฬิกาอีก ๑๐ นาที ๙ โมง..“บอสไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ ? ทางนี้มันติด จะเก้าโมงแล้ว เดี๋ยวฉันไม่ทัน”
“คุณนัดกับใครไว้ เก้าโมง มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ?”
“เอ่อ...เอาน่า..ถ้าบอสไม่อยากรีบ ฉันแยกไปเองก็ได้นะ”
“โอเคๆ เกาะแน่นๆนะครับคุณผู้หญิง” ลิปดาพูดจบก็ซอกแซก เลาะเข้าซอย ทางลัด อย่างหวาดเสียว อวัศยาต้องเกาะเอวลิปดาอย่างแน่น

ดอกกุหลาบสีขาววางอยู่บนโต๊ะกาแฟ ปราณนต์นั่งรอ...ลุ้นระทึก ดูนาฬิกา อีก ๕ นาที ๙ โมงเช้า ..
ปราณนต์ชะเง้อมองหน้าร้าน .. ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะหน้าต่าง ก๊อกๆ ปราณนต์สะดุ้ง หันไปเป็นรุจน์
รุจน์ชี้ๆ ที่ดอกไม้ “เอาดอกไม้มาให้ใคร ? นัดสาวเหรอ ?”
ปราณนต์โบกมือ แล้วก็ทำปาก “ไม่มีอะไร ... ไป ไป ไปก่อน !”
รุจน์เกาหัว แต่ก็ยอมเดินไปด้วยความสงสัย “ไอ้ณนต์ทำตัวแปลกๆ .๙ โมง ยังไม่ออฟฟิศ มีดอกไม้ แถมยังไล่เราอีก” รุจน์มองปราณนต์ ปราณนต์ดูนาฬิกาเป็นระยะๆ และมองที่ประตูร้าน รุจน์ชะงักคิด “เหมือนมันรอใครสักคน .. หรือว่า ...” รุจน์คิดได้รีบหยิบโทรศัพท์มาโทร.ออก “แสนดีฉันมีเรื่องด่วน !!!”

พริบพราวยืนถือดอกกุหลาบสีขาวอยู่ที่หน้าร้านกาแฟ..จดๆจ้องๆ แล้วก็คิด ๕ นาทีที่แล้ว ลิปดาขี่มอเตอร์ไซด์ไปคุยโทรศัพท์ผ่านสมอลล์ทอล์คที่ติดหมวกกันน็อค
“ตอนนี้พี่กำลังจะเข้าออฟฟิศ รถติดมาก อีกสักพักกว่าจะถึง ตอนนี้พี่อยู่กับศยา พราวมีอะไรหรือเปล่า?”
พริบพราวยืนหน้าร้านกาแฟ ในมือมีดอกไม้ “ไม่มีอะไรค่ะ พราวแค่มีงานอยากจะปรึกษาพี่ศยา แต่ติดต่อไม่ได้ แล้วก็นึกได้ว่าพี่ศยาไปหาลูกค้ากับพี่ลิป เลยโทร.มาถามว่าอยู่ที่ไหนแล้ว น่ะค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแสนดี ไม่มีอันตรายใดๆทั้งสิ้น
พริบพราวยืนอยู่ที่หน้าร้านกาแฟ .. ในมือถือดอกไม้อยู่ เธอคิดๆ .. เอาไงดี ?
พริบพราวคิดแล้วก็หวั่นใจ ทำไม่ทำ ทำ ไม่ทำ .. แล้วก็ตัดใจ..ไม่ทำ..พริบพราวหันมาทางถังขยะ ทิ้งดอกไม้ลงถังขยะ ด้วยความลังเลนิดๆ .. แต่แล้วก็ตัดใจอีกครั้งหันหลังเดินไปเลย
ดอกกุหลาบสีขาวที่พราวทิ้ง ปริ่มๆอยู่ปากถังขยะ หล่นร่วงลงที่พื้น

ปราณนต์ชะเง้อมองออกไปที่นอกร้าน .. ดูนาฬิกา ๙ โมง ๕ นาที .. ปราณนต์ตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกมาหน้าร้าน
พริบพราวเดินอยู่แล้วก็คิด..คิด.. ภาพความอบอุ่น แสนดีของปราณนต์แว่บเข้ามา ..ปราณนต์น่ารักมากกกกกก พริบพราวหยุด และเปลี่ยนใจ “ไม่ ฉันไม่ยอมเสียเค้าไป” เธอหันหลังเดินกลับไปที่ร้าน
ปราณนต์เดินออกมาที่หน้าร้าน
ดอกไม้ที่หล่นอยู่ข้างถังขยะ มีมือหญิงสาวเอื้อมเข้ามาเก็บ
ปราณนต์หันไปเห็นพอดี “คุณ !!” .. ไล่ไปตามมือแล้วก็ต้องชะงักเพราะ หญิงสาวที่ถือดอกไม้คือ พนักงานร้านกาแฟ “อ้าว .. เอ่ออ... ดอกไม้ดอกนี้ของคุณหรือเปล่าครับ”
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันเห็นมันตกอยู่ที่พื้น มีผู้หญิงมาทิ้งไว้น่ะค่ะ เสียดายก็เลยว่าจะเก็บไปใส่แจกันน่ะค่ะ”
ปราณนต์ผิดหวัง .. แต่ก็ชะงักคิด “คุณเห็น “ผู้หญิงที่เอาดอกไม้มาทิ้งหรือเปล่า ?” พนักงานพยักหน้า ปราณนต์รีบถาม “เค้าลักษณะเป็นยังไง คนที่เอาดอกไม้มาทิ้ง หน้าตา ท่าทาง เป็นยังไง?”
ขณะเดียวกัน รถลิปดามาจอดเทียบที่หน้าบริษัท อวัศยารีบกระโดดลลงจากรถทันที “บอสขอบคุณมาก ฉันไปก่อนนะ” อวัศยาพุ่งไปเลย ลิปดาโคตรจะสงสัย
พนักงานตอบปราณนต์ “ก็ตาโตๆ ผมยาวๆ ใส่เสื้อสีขาว”
ปราณนต์กวาดตามองเห็นพริบพราวเดินมา ลักษณะตรงกับที่พนักงานพูดเอาไว้เลย “กระโปรงสีฟ้า .. กระเป๋าสีขาว” ปราณนต์อึ้ง .. มองพริบพราวที่กำลังเดินกลับมา
พริบพราวหันมาเห็นปราณนต์ยืนอยู่พอดี๊..พอดี สองคนมองตากัน
ชายหนุ่มพูดลอยๆกับพนักงาน “ผมรู้แล้วว่า .. เป็นใคร ? ผมขอคืนนะครับ” เขาหยิบดอกไม้มาจากมือพนักงาน แล้วเดินไปหาพริบพราว พนักงานงง พริบพราวตื่นเต้น
ปราณนต์เดินมาหาพริบพราว..หญิงสาวยืนอึ้งอยู่....ปราณนต์และพริบพราวเผชิญหน้ากัน

อวัศยาวิ่งมาตามทางด้วยความตื่นเต้น .. ลุ้นๆๆๆ
ปราณนต์ยืนเผชิญหน้ากับพริบพราว “ทิ้งดอกไม้ทำไม ?” เขาส่งดอกไม้คืน
“คือ..ฉันไม่มั่นใจ .. กลัวว่านายจะรับไม่ได้” พริบพราวพูดแบบกลายๆ
ปราณนต์ส่ายหน้า ตอบกลับอย่างหนักแน่น “ผมบอกแล้ว..ไม่ว่าตัวจริงจะเป็นยังไง ผมก็รับได้ทั้งนั้น ... ยินดีที่ได้เจอกันนะครับ...คุณแอบรัก” ปราณนต์ยื่นมือมาให้พริบพราว...พริบพราวมองมือจะจับไม่จับ หรือจะบอกความจริง
ขณะเดียวกัน อวัศยาวิ่งมาเกือบจะถึงแล้ว
พริบพราวคิดๆ แล้วก็ตัดสินใจจับมือปราณนต์...ทันทีที่ได้สัมผัสมือกัน ความอบอุ่น สิ่งที่อยู่ในใจพลุ่งพล่านออกมา ปราณนต์ทนไม่ไหวอีกต่อไป ดึงพริบพราวเข้ามากอดด้วยความรู้สึกดีที่เก็บกดมานานแสนนาน
พริบพราวตกใจที่ปราณนต์ดึงตัวเองเข้ามากอด ...อวัศยาวิ่งมาถึงพอดี..เธอชะงักกึก...ช็อคกับภาพปราณนต์กอดพริบพราว ... อวัศยาอึ้งซ้ำที่เห็นในมือพราวและปราณนต์ถือดอกกุหลาบขาวคนละดอก
เสียงถ่ายรูปดังขึ้น แชะๆๆๆ !! ปราณนต์และพริบพราวหันไป เห็นรุจน์ พีระ และ แสนดี แอบอยู่หลังเสา แต่โผล่มาและแชะรูปปราณนต์กับพริบพราวสุดฤทธิ์ แชะ ๆๆๆๆ พริบพราวชะงัก...กึก...แย่แล้ว ปราณนต์ยิ้มรับอายๆ เขินๆ
อวัศยายืนอึ้ง..ช็อค..งง...รีบหลบวูบเข้ามาเสาต้นข้างๆ ไม่ให้คนอื่นเห็น หญิงสาวสับสน
ทันใดนั้นลิปดาเดินโผล่เข้ามา “ศยามายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”
อวัศยามองหน้าลิปดา แววตาค่อยๆเปลี่ยนจากช็อค เป็นโกรธ แล้วก็ตบหน้าลิปดาอย่างแรง เพี้ยะ !!~
ลิปดาหน้าหัน ขวับบบบบบ !!!! เฮ้ยยยยยยย !!!! ไรวะเนี่ย !!!!
ปราณนต์เอามือมาปิดโทรศัพท์ของรุจน์ อีกมือก็ปิดของพีระ ชายหนุ่มเขินๆ “พอแล้วครับพี่ จะถ่ายทำไม ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ถ่ายไปก่อน เพราะรู้ว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่สำคัญมากแน่ๆ” รุจน์หลิ่วตา
แสนดีแทรกเข้ามา “นั่นสิ พี่ก็มาแบบใสๆ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย คุณรุจน์โทร.เรียกบอกว่า น้องณนต์มีลับลมคมใน ทำท่าเหมือนนัดบอดกับใครสักคน”
พีระแทรกอีกที “ส่วนพี่กำลังจะมาซื้อกาแฟพอดี ก็โดนลากเข้ามาด้วย ตกลง..น้องณนต์กับน้องพราว..มาทำอะไรกัน ?”
ปราณนต์เขิน พริบพราวหน้าเจื่อน แต่ต้องฝืนยิ้มว่าเขินด้วย ปราณนต์มองหน้าพริบพราวแล้วก็ตัดสินใจบอกว่าความจริง “ในเมื่อทุกคนมาอยู่ตรงนี้พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วก็ดี..ผมถือโอกาสบอกความจริงเลยแล้วกัน จะได้ไม่ต้องพยายามตามสืบอะไรกันอีก” ทุกคนฟังลุ้น “วันนี้ผมนัดเจอคุณ “แอบรัก” ... และผู้หญิงที่มาตามนัดก็คือ ... “พราว”..”
สามคนพยักหน้า “อ๋อออ” สมองยังไม่ประมวลก็เออออไป สักพักเริ่มประมวลผล สามคนอึ้ง ชะงักหันขวับมา “ห๊ะ ?!!!! พริบพราวคือแอบรัก !!!”
ปราณนต์ยิ้มรับหน้าบาน...พริบพราวยิ้มรับหน้าเจื่อนๆ
สามคนอึ้งเหวอ...โดยเฉพาะแสนดี “น้องพราวเนี่ยนะ” แสนดีย้ำอีกที
พริบพราวยิ้มรับ เจื่อนๆ แต่พยายามทำมั่นใจ
ด้านหลัง...รันเดินมากำลังส่งสายตาให้หนุ่ม..แต่ต้องชะงักเพราะเห็นแก็งนารากรเกาะกลุ่มอยู่ รันหลบวูบแอบมอง ด้วยความสงสัยอยากรู้ “มาทำอะไรกัน?”

อวัศยาเดินหน้าเครียด ก้าวฉับๆ ออกมาจากตึก สมองมึนๆ เบลอๆ หน้าเหวี่ยงๆ
ลิปดาเดินตามมาอย่างเร็ว “ศยา ศยา เดี๋ยว หยุดก่อน” เขาดึงแขนไว้ ทำเอาอวัศยาหน้าหงาย “คุยกันก่อน เป็นอะไร คุณตบผมทำไม” ลิปดาจับข้อมือของศยาไว้แล้วยืนนิ่งๆเหมือนไม่ได้ออกแรงอะไรเลย

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/2 วันที่ 19 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ