อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/3 วันที่ 20 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/3 วันที่ 20 ม.ค. 58

อวัศยาเดินหน้าเครียด ก้าวฉับๆ ออกมาจากตึก สมองมึนๆ เบลอๆ หน้าเหวี่ยงๆ
ลิปดาเดินตามมาอย่างเร็ว “ศยา ศยา เดี๋ยว หยุดก่อน” เขาดึงแขนไว้ ทำเอาอวัศยาหน้าหงาย “คุยกันก่อน เป็นอะไร คุณตบผมทำไม” ลิปดาจับข้อมือของศยาไว้แล้วยืนนิ่งๆเหมือนไม่ได้ออกแรงอะไรเลย

ส่วนอวัศยาพยายามจะสะบัด บิด ม้วนตัวเพื่อให้หลุดพ้นจากการจับกุมดูมันช่างยากเย็นซะเหลือเกิน หญิงสาวม้วนตัวไปโวยวายไป “บอสก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าโดนตบเพราะอะไร ? เรื่องมันจบลงแบบนี้ก็เพราะบอส” เธอบิดแขน แกะมือลิปดาไปด้วย แต่ก็ไม่หลุดสักทีเริ่มเหนื่อย “บอสร่วมมือกับรุ่นน้องตัวเองกีดกัน กลั่นแกล้งฉัน!!ฉันไม่เข้าใจทำไมบอสต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย เสียแรงที่ฉันไว้ใจทำไมต้องหักหลังฉันด้วย!!!!”


อวัศยาตะโกนออกมาเหมือนระบาย แล้วก็เทพลังลงฝ่าเท้าแล้วยกขึ้นมาเหยียบที่เท้าของลิปดาแบบเต็มๆ พลั่ก!!!
“โอ้ย !!” เขาร้องแล้วลืมตัวปล่อยมือ
อวัศยารีบสบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้วเดินหน้าหงิกออกไปเลย
ลิปดาตะโกนเรียกไป เจ็บเท้าไป “เดี๋ยวศยา...ศยา..มาคุยกันก่อน ศยา !!” ชายหนุ่มเริ่มเห็นว่าคนรอบๆมองด้วยความแปลกใจ..เขาต้องรีบหยุดตะโกนด้วยความอาย..จะเดินตามอวัศยาไปก็เจ็บเท้า...ลิปดาได้แต่ยืนเจ็บและเก็บความงุนงงไว้คนเดียว

แสนดีกับรันนั่งเม้าอยู่ในห้องทำงานรัน
รันหน้าเหวอ “ห๊ะ??? พริบพราวเนี่ยนะคือ “แอบรัก” บร้า ไม่จริง!!”
“แสนดีก็อยากจะพูดแบบนั้น แต่น้องณนต์ยืนยันว่านัดเจอกับแอบรัก และคนที่มาคือน้องพราว..แสนดีก็ไม่รู้ว่าพูดอะไร”
“ แต่ !!!” สองคนพูดพร้อมกันและต่างคนต่างชะงัก
แสนดีพูดขึ้นก่อน “เชิญคุณรัน “แต่” ก่อนเลยค่ะ”
“แต่ ... ฉันว่ามันไม่น่าเป็นไปได้ ..มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
“ทำไมคะ ?”
“ก็เพราะฉันรู้ ..” รันเกือบหลุดปาก แล้วยั้งไว้ กึก..แสนดีรอฟัง รันเบี่ยง “รู้ว่า..พราวไม่น่าจะเป็นคนที่แอบรักใครแล้วเก็บๆเงียบๆ มันไม่ใช่บุคลิกนาง นี่ฉันเอาเหตุผลนักวิเคราะห์มาจับเลยนะ”
“แสนดีก็เห็นด้วยนะคะ..น้องพราวเป็นคนตรงๆบุกๆ แต่ทำไมแอบชอบใครต้องเก็บไว้ ไม่แสดงตัวออกมา และที่สำคัญ..ไม่บอกใคร แม้แต่แสนดีที่สนิทที่สุดในบริษัทก็ยังไม่บอก” แสนดีดราม่า “มันเจ็บ !! เจ็บตรงนี้ !! เจ็บที่ต้องรู้พร้อมคนอื่น !!ทำไมน้องพราวไม่บอกแสนดีสักคำว่าเป็นแอบรัก แสนดีไม่เข้าใจ!!” เธอโอดครวญ
รันฟังแล้วก็คิด พร้อมกับกัดฟันพูดกับตัวเอง “ที่มันไม่บอกก็เพราะมันไม่ใช่น่ะสิย่ะ !!” รันขมวดคิ้วเครียด คิดถึงอวัศยา

ห้องทำงานอวัศยาว่างเปล่า...ด้านนอก เห็นพริบพราวยืนอยู่..พริบพราวมองเข้ามาในห้องแววตากังวลและร้อนใจลึกๆ อยากจะเคลียร์กับอวัศยา แต่แปลกใจที่ห้องว่างเปล่า
นิดาเดินมาพอดี พริบพราวรีบหันไปถาม “พี่นิดาคะ พี่ศยา..ไปไหนคะ ?”
“คุณศยาไม่เข้าค่ะ โทร.มาขอลาเมื่อกี๊นี้เองค่ะ”
“ลา ? เป็นอะไรคะ ?”
“เอ ไม่ได้บอกนะคะ พี่ก็ไม่ได้ถามด้วย น้องพราวมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ ?”
พริบพราวคิดในใจ “มี..ด่วนมาก” แต่ไม่ได้พูดออกมา แสดงทางแววตา
ปราณนต์ถามด้วยความแปลกใจ
“ลาครึ่งวัน ? ทำไม ? เป็นอะไรหรือเปล่า ?”
“ไม่มีสมาธิทำงาน..ดูสิ” พริบพราวปรายตาไปที่ออฟฟิศ ปะทะกับสายตาของรุจน์ พีระ แสนดี ที่แอบมองเป็นระยะๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น มีแต่ลิลลี่ที่มองทุกคนด้วยความแปลกใจ .. มองอะไรกัน ?
ปราณนต์มองตามแล้วก็เข้าใจ “ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นประเด็นทางสังคมแบบนี้...จากที่เราแชตกัน และ คุยกันทางอีเมล ผมพอจะรู้ว่าคุณเป็นคนมีความเป็นส่วนตัวสูง ผมน่าจะทำอะไรให้ระมัดระวังมากกว่านี้”
พริบพราวฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ นาย..เอ่อ..ณนต์ไม่ได้ตั้งใจพราวรู้”
“ไม่โกรธแน่นะ”
“แน่”
“ไม่งอนแล้วหายไปอีกนะ”
“ไม่หายหรอก”
“ตกลงตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย ?”
พริบพราวจะตอบว่าใช่ แบบลืมตัว แต่ชะงักทัน ปราณนต์ลุ้น พริบพราวเขิน “..อย่ามาเนียน ต้องขอดูความประพฤติอีกสักพัก ถ้าสอบผ่านจะให้เลื่อนขั้น”
“โหยยยยย..มีงี้ด้วย..”
“ใช่ แล้วก็เริ่มต้นจากแบบทดสอบที่ 1 .. “ ปราณนต์ตั้งใจฟัง “ลืมอดีตให้หมด สิ่งที่เราเคยคุยกัน ไม่ว่าจะในอะไรก็ตาม เราจะไม่พูดถึงมัน และจะไม่ติดต่อกันผ่าน “แอบรัก” ต่อจากนี้ไป..จะไม่มี “แอบรัก” จะมีแต่ “พริบพราว” กับ “ปราณนต์” เท่านั้น!”
“ทำไม ?”
“เพราะนี่คือความจริง .. ที่ผ่านมา .. ที่เรา” พริบพราวพูดแล้วสะท้อนใจนิดๆ “คุณกับแอบรักคุยกันทางออนไลน์ มันไม่เห็นหน้า เราจะพูดจะพิมพ์อะไรก็ได้ให้ดูดีที่สุด ถ้าเรายึดติด เราคงไม่ได้เรียนรู้ตัวตนที่แท้จริง เริ่มต้นแบบนี้..ณนต์จะทำได้หรือเปล่า?”
“ได้สิ..ก็ดีเหมือนกัน ผมรู้จักแอบรักมากแล้ว .. อยากรู้จักพริบพราวให้มากกว่านี้” ปราณนต์ยิ้มอบอุ่น น่ารัก ^^ พริบพราวยิ้มรับ โล่งอก ดีใจ “ส่วนเรื่องคนในออฟฟิศ เดี๋ยวผมจัดการเอง วันพรุ่งนี้ทุกอย่างน่าจะดีขึ้น”
พริบพราวมองปราณนต์ซาบซึ้ง “ขอบคุณมาก..พราวไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน”
พริบพราวยิ้มให้ ปราณนต์ยิ้มรับ .. โบกมือลา พริบพราวหันหลัง...ทันทีที่พ้นสายตาปราณนต์ หน้าพริบพราวนิ่งเครียด รอยยิ้มหายไป มีความมุ่งมั่นที่จะทำอะไรบางอย่างเข้ามาแทน

อวัศยาอยู่ในชุดอยู่บ้าน หน้าตาเครียด ครุ่นคิด หญิงสาวเดินไปมาที่หน้าคอมพ์ คิดจะทำยังไงดี แล้วก็หันมานั่ง อวัศยาตัดสินใจเข้าไปในเมล์แอบรัก แล้วก็เตรียมส่งเมล์หาปราณนต์
“ปราณนต์...ฉันขอโทษที่ไม่ได้ตอบรับเรื่องการนัดหมาย และฉันไม่สามารถไปทันเวลา ถ้าคนที่คุณอยากเจอคือแอบรัก...ฉันขอบอกว่า...เรายังไม่ได้เจอกัน !! และไม่ว่าคุณจะเจอใครก็ตาม คนนั้นไม่ใช่แอบรัก !!เค้าไม่ใช่ฉัน !!!”
ทันใดนั้นเสียงออดก็ดังขึ้น ปิ๊งป่อง!!! อวัศยาสะดุ้งแล้วก็กรอกตาด้วยความเซ็ง “บอสอีกหรือเปล่าเนี่ย ??” หญิงสาวเดินไปเปิดด้วยความหงุดหงิด

ประตูออดยังดังต่อเนื่อง ... อวัศยาเปิดประตูแล้วชะงักกึก พริบพราวยืนอยู่
“เธอมาทำไม ?”
“เรามีเรื่องต้อง “ตกลง” กัน” พริบพราวบอก
“ฉันไม่มี”
“มีสิคะ..แต่พี่ศยาไม่กล้าเผชิญหน้ากับมัน”
“ถ้า “มัน” ในที่นี่หมายถึง “เธอ” ใช่ .. ฉันไม่อยากเจอ “มัน” ไม่อยากคุยกับ “มัน” และก็ไม่อยากตกลงอะไรกับ “มัน” ทั้งนั้น” อวัศยาจะปิดประตูใส่
พริบพราวพูดสวนขึ้น “เมื่อไหร่พี่ศยาจะเลิกหนี เลิกหลบซ่อนตัวสักที !! เมื่อก่อนก็ซ่อนอยู่หลัง “แอบรัก” ตอนนี้ยังมาปิดประตูใส่ไม่ยอมเคลียร์กับพราว .. ขี้ขลาดแบบนี้ สมควรแล้วที่โดนทิ้ง !!”
จี๊ดเลย อวัศยา....จี๊ดดดดดด !! หันมาเปิดประตู ... “เธอจะตกลงอะไรก็ว่ามา !!!”
พริบพราวกับอวัศยาสู้ตากันไม่มีใครถอย !!

รันถือโทรศัพท์รอสัญญาณรับสาย รันเดินไปเดินมา ร้อนใจ “ทำไมศยาไม่รับ !!” รันร้อนใจหนักขึ้นไปอีก !!

อวัศยากับพริบพราวยืนคุยกันอยู่ในสวนของคอนโด
“ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว พราวขอพูดกับพี่ศยาแบบตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม... “ พริบพราวเชิเหน้า “พราวรู้ว่าพี่ศยา คือ แอบรัก!”
อวัศยากอดอก ยังไม่ยอมรับ “เธอพูดอะไรของเธอ”
พริบพราวหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดรูปที่ถ่ายจากเมลของแอบรัก “พราวเห็นเมล์ที่ปราณนต์ส่งให้แอบรักอยู่ในแท็ปแล็ตของพี่ศยา..คราวนี้คงรู้แล้วนะคะว่าพราวกำลังพูดเรื่องอะไร”
อวัศยาสะอึก..มองรูปที่โชว์อยู่ในมือถือ หญิงสาวขมวดคิ้ว.. แล้วก็คิดได้ว่าตอนอยู่โรงพยาบาล เธอตามไปเอาแท็ปเล็ตคืนจากพริบพราว หญิงสาวรู้แล้วว่าตอนไหน “เธอรู้ แต่ยังฉวยโอกาสที่ฉันมาช้า สวมรอยเป็นแอบรักแทนฉัน !!”
“พราวไม่ได้สวมรอย แต่พราวคือ “แอบรักในความคิดของปราณนต์”..” อวัศยางง พริบพราวพูดต่อ “ตลอดเวลาณนต์คิดว่าแอบรักคือพราวเค้าไม่เคยมีพี่ศยาอยู่ในความคิดแม้แต่น้อย ..พี่ศยาต้องขอบคุณตัวเองที่มาช้า..ณนต์เลยไม่ต้องผิดหวังที่แอบรักไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าคิด” พริบพราวเชิดใส่นิดๆ เพื่อปกปิดความหวาดหวั่นข้างใน
อวัศยาแค้นใจ “เธอเข้าข้างตัวเองมากเกินไปแล้ว แค่ฉันเดินไปบอกปราณนต์ว่าฉันคือ แอบรัก เธอจะต้องโดนเขี่ยทันที”
“ก็ลองดูสิคะ...พราวก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันแน่ที่จะโดนเขี่ยระหว่าง “พราว” กับ “พี่ศยา ที่ต้องไปพร้อมกับแอบรัก” !!” อวัศยาสะอึก..จุกอีกรอบ..พริบพราวได้ทีรุก “ทางที่ดีพี่ศยาควรจะอยู่เงียบๆ ปล่อยให้เรื่องนี้มันจบแบบที่ตัวเองไม่ต้องเสียชื่อเสียงจะดีกว่ามันไม่คุ้มที่พี่จะเอาประวัติการทำงาน ความไว้วางใจ ความน่าเชื่อถือของตัวเองมาแลกกับการเปิดตัวว่าแอบชอบลูกน้องตัวเอง”
อวัศยาเถียงไม่ออก “เธอ..เธอ..ทำแบบนี้ทำไม ?”
“พราว..ไม่อยากให้ปราณนต์ต้องเสียใจเพราะผู้หญิงที่ไม่จริงใจและหลอกลวงเค้ามาตลอด”
“ถ้าฉันหลอกลวง แล้วสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ มันคืออะไร ?”
พริบพราวชะงักนิดๆ แต่ตั้งหลักเร็ว สวนกลับ “มันจะคืออะไรก็ช่าง แต่พราวทำด้วยความปรารถนาดี และหวังดีกับปราณนต์ ไม่ได้คิดจะปั่นหัว หรือหาเศษความสุขภายใต้หน้ากากที่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง”
อวัศยาจุกอีกรอบ..มึน พูดไม่ออก พริบพราวสรุป “สิ่งที่พราวทำในวันนี้ คือทางออก.. ถ้าพี่ศยาไม่ใช้อารมณ์อยากเอาชนะมากจนเกินไป .. ก็ควรจะเดินออกไปจากปัญหาที่พี่สร้างขึ้นมาอย่างเงียบๆ และเราทั้งสามคนก็จะปลอดภัย แต่ถ้าพี่เลือกที่จะไฟ้ว์..เตรียมตัวเจ็บหนักได้เลย !!” พริบพราวพูดทิ้งท้าย แล้วก็เดินกลับออกไป เธอชะงักหนึ่งอึดใจแอบไม่มั่นใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ แต่ตัดความกังวลทิ้ง เชิดหน้าแล้วเดินต่อไป ทิ้งให้อวัศยาอึ้งอยู่ที่เดิม...นี่มันอะไรกัน???

อวัศยาเดินเข้ามาในห้องด้วยอาการเหม่อลอย .. ครุ่นคิด..จริงเหรอ ?? ไม่จริงมั้ง ? ฉันว่าไม่ใช่ ??
เสียงมือถือดัง มีคนโทร.เข้า ขึ้นชื่อรัน .. อวัศยาไม่สนใจจะมองแต่เดินมาปิดเครื่องแล้วก็ยืนครุ่นคิด..เธอหัน
มาทางคอมพิวเตอร์...เห็นเมลที่ตัวเองกำลังจะส่งหาปราณนต์..หญิงสาวคิดถึงปราณนต์

รันวางสายแล้วก็บ่น ด้วยความเป็นห่วง “ปิดเครื่อง ?? เป็นอะไรของนาง ??? สเมลไม่ค่อยจะดี”
รันร้อนใจด้วยความเป็นห่วง

พริบพราวขับรถขณะนึกถึงคำพูดที่พูดกับอวัศยาไปเมื่อครู่
“เธอรู้ แต่ยังฉวยโอกาสที่ฉันมาช้า สวมรอยเป็นแอบรักแทนฉัน !!”
“พราวไม่ได้สวมรอย แต่พราวคือ “แอบรักในความคิดของปราณนต์”..” อวัศยางง พริบพราวพูดต่อ “ตลอดเวลาณนต์คิดว่าแอบรักคือพราวเค้าไม่เคยมีพี่ศยาอยู่ในความคิดแม้แต่น้อย ..พี่ศยาต้องขอบคุณตัวเองที่มาช้า..ณนต์เลยไม่ต้องผิดหวังที่แอบรักไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าคิด”
พริบพราวชะงักนิดๆ แต่ตั้งหลักเร็ว สวนกลับ “มันจะคืออะไรก็ช่าง แต่พราวทำด้วยความปรารถนาดี และหวังดีกับปราณนต์ ไม่ได้คิดจะปั่นหัว หรือหาเศษความสุขภายใต้หน้ากากที่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง”
พริบพราวกำพวงมาลัยแน่นเพราะความจริงเธอก็กำลังคิดว่าตัวเองผิดเช่นกัน พริบพราวพูดกับตัวเอง “เธอทำถูกแล้วพริบพราว!! ปราณนต์ไม่เหมาะสมกับคนหลอกลวงอย่างพี่ศยา”
ภาพในกระจกรถเห็นหน้าของพริบพราว ที่สะท้อนความเป็นอวัศยาในตัวเช่นกัน

ลิลลี่โพล่งออกมาด้วยความตกใจ รุจน์ พีระ แสนดี หันมาฟัง
“พริบพราวเป็นแอบรัก ?? ถ้าเค้าเป็นแล้วตอนนั้นเค้าจะร่วมมือกับพวกเราตามหาแอบรักทำไม ? และตอนแรกแอบรักเป็นคนช่วยเรื่องงาน แล้วยัยพริบพราวเนี่ยนะจะชวนปราณนต์หาลูกค้า คนเห็นแก่ตัว เอาแต่ผลงานตัวเอง ลิลลี่ไม่เชื่อ”
“แต่พี่นิดาเชื่อนะคะ” ทุกคนหันไปทางนิดา “เพราะน้องพราวกับน้องณนต์ก็ดูสนิทสนมกันดี ส่วนเรื่องที่ช่วยหาลูกค้าก็เป็นไปได้ เพราะถึงพริบพราวจะเป็นเด็กทะเยอทะยาน แต่ก็แยกแยะ แข่งหาลูกค้ากับพี่พี แต่ก็ยังเลี้ยงข้าพี่นิดาบ่อยๆ พี่นิดาก็เลยไม่คิดว่าน้องเค้าจะเห็นแก่ตัวอะไร”
“อ้าวเมียจ๋า เห็นแก่กินนะเนี่ย แต่จะว่าไป..ผมก็เห็นด้วยกับเมีย .. ไม่มีเหตุผลสนับสนุน..แค่ตามเมียอย่างเดียว”
รุจน์เดินมาสนับสนุนนิดาอีกคน “ผมก็เห็นด้วยกับพี่นิดา..น้องลิลลี่อคติเกินไป น้องพราวเป็นแอบรักก็ดีแล้ว สองคนนี้ก็ดูเหมาะสมกันดีออก น้องลิลลี่ต้องรับความจริง และทำใจ ตัดใจจากไอ้ณนต์ซะ”
ลิลลี่หน้าเสีย
“แต่ฉันเห็นด้วยกับลิลลี่” แสนดีเดินมาสนับสนุนลิลลี่ “มันแปลกๆ ทะแม่งๆ และไม่น่าเชื่อถือ ที่ผ่านมาน้องพราวเป็นตัวตั้งตัวตีฉีกหน้ากาก แอบรัก!ที่สำคัญถึงขนาดเชื่อมั่นมากว่ายัยมิสคานทองเป็นแอบรัก แต่ไหงคดีมาพลิกแบบนี้..มันไม่ใช่อ้า”
ลิลลี่เปรียบเปรย “จะว่าใช้กลยุทธ์แอบซ่อนหลังศัตรู!”
แสนดีต่อ “ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด!”
ทั้งคู่ร้องขึ้นพร้อมกัน “มันก็ไม่ใช่อ้า!!”
“มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล ฟันธง!!” แสนดีสรุป
“ไม่มีหรอก คิดมาก” ฝ่ายสนับสนุนบอก
ฝ่ายค้านก็บอก “มันมีจริงๆ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้”
ตอนนี้ชาวนารากรทั้ง 5 แบ่งออกเป็นสองฝ่าย ลิลลี่ กับแสนดีฝั่งนึง ยืนยันว่า “เป็นไปไม่ได้ ไม่เชื่อ ไม่จริง” และ รุจน์ นิดา พีระ ยืนยันว่า “จริง อย่าคิดมาก อคติเกินไป”
ขณะที่กำลังเถียงกันอื้ออึงอยู่นั้นปราณนต์ก็เดินพรวดเข้ามา “พี่ๆครับ !! พรุ่งนี้ผมกับพราวจะชวนพี่ๆไปฉลองที่คาราโอเกะ พี่ๆจะไปกันมั้ยครับ”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/3 วันที่ 20 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ