อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/4 วันที่ 20 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/4 วันที่ 20 ม.ค. 58

ขณะที่กำลังเถียงกันอื้ออึงอยู่นั้นปราณนต์ก็เดินพรวดเข้ามา “พี่ๆครับ !! พรุ่งนี้ผมกับพราวจะชวนพี่ๆไปฉลองที่คาราโอเกะ พี่ๆจะไปกันมั้ยครับ”
ทันใดนั้นทุกคนหยุดกึก..หันมา และรวมตัวกันทันทีไม่มีสี ไม่มีฝ่าย และตะโกนออกมาพร้อมกัน “ไป !!”
ทั้ง 5 หันมามองหน้ากันเอง..หือ ??? อ๊ะ ? เถียงเรื่องเค้าแต่กินฟรีไป !!

ลิปดานั่งอยู่ในร้านขนมแจน ใช้กระจกเล็กๆส่องหน้าด้านที่โดนตบ แล้วก็บ่นๆ “ศยาเป็นอะไรของเค้าก็ไม่รู้ๆ อยู่ๆก็หันมาตบเฉยเลย ตบแรงด้วยนะ ดูดิ ยังแดงอยู่เลยเหยียบเท้าด้วย ดีนะไม่ใช่ส้นสูงไม่งั้นเท้าทะลุแน่”


แจนเดินมานั่งคุยด้วย “ลิปไปทำอะไรให้เค้าโกรธหรือเปล่า ?”
“นี่แหละคือปัญหา...เพราะผมไม่รู้ ! ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เค้าโกรธ” ลิปดางง แจนช่วยคิด “อืมมม..หรือว่า..คุณศยาจะรู้ว่าลิปรู้เรื่องที่เค้าเป็นแอบรัก เลยโกรธ”
“ถึงกับตบหน้า แล้วกระทืบซ้ำเนี่ยนะ ไม่มั้ง และผมก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมาให้เค้ารู้ว่าผมรู้”
“เฮ่อ..แจนว่านะ เรื่องระหว่าง...ลิป คุณศยา ปราณนต์ แล้วก็ยังจะมี “คุณแอบรัก” เข้ามาอีก..มันจะซับซ้อน ซ่อนเงื่อน มากเกินไปแล้ว..แจนแนะนำว่า ถ้าลิปไม่ อยากเพิ่มเงื่อนไขให้มากไปกว่านี้ ลิปควรจะพูดความจริงทุกอย่างกับคุณศยา”
ลิปดาชะงัก.. “จะดีเหรอ?”
“อย่างน้อย ลิปก็ไม่ต้องมานั่งแบกความลับของคนอื่นแบบนี้ .. บอกให้คุณศยารู้ไปเลยว่าลิปรู้อะไรบ้าง ที่สำคัญ...บอกความรู้สึกตัวเองให้เค้ารู้ด้วย !! เรื่องนี้สำคัญที่สุด !!”
ลิปดาสะอึก...หลบตา..ไม่กล้าแม้แต่จะคิด..ลิปดาไม่พูดต่อ..แจนเห็นสภาพแล้วก็ส่ายหน้า “ยาก” !!

ปราณนต์เดินเข้ามาในบ้าน “กลับมาแล้วค้าบ” เขาเดินเข้ามาในห้องบ้าน ได้ยินเสียงหัวเราะกันอยู่ในครัว ปราณนต์เดินเข้ามาด้วยความสงสัย “หัวเราะอะไรกันครับ .. ดังไปถึงหน้าบ้านเลย” แล้วปราณนต์ก็ชะงักเมื่อเห็นผู้มาเยือน “พี่ศยา !!”
อวัศยานั่งอยู่ในครัว เปรี้ยว ปุ้ม และแม่ นั่งคุยต้อนรับ ... มีกระเช้าเยี่ยมไข้วางอยู่บนโต๊ะ หญิงสาวหันมายิ้มกับ
ปราณนต์ พยายามทำให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจสุดจะร้อนรน

อวัศยากับปราณนต์เดินออกมาหน้าบ้าน ..
“ขอบคุณพี่ศยามากนะครับที่แวะมาเยี่ยมแม่ แถมยังเอากระเช้ามาให้อันเบ้อเร่อเลย แม่ปลื้มมากเลยครับ”
“พอดี ผ่านมาทำธุระแถวนี้ แล้วก็นึกได้ ว่ายังไม่ได้มาเยี่ยมเลยตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลตอนนั้น เอ่อ..แล้ววันนี้ที่ออฟฟิศเป็นยังไงบ้าง ? พอดี..กลับจากสัมมนาเหนื่อยๆ เลยไม่ได้เข้า”
“ก็ปกติครับ ไม่มีอะไรมาก .. จะมีก็แต่..เรื่องส่วนตัวของผมเอง”
อวัศยาใจเต้นโครมคราม เอาล่ะ..เข้าเรื่องแล้ว .. “เรื่องอะไรเหรอ ? มีอะไร ?”
ชายหนุ่มยิ้มมีความสุข “พี่ศยาจำคุณแอบรักได้ใช่มั้ยครับ ? วันนี้..ผมได้เจอเค้าแล้วนะครับ”
“ว้าว ..น่าตื่นเต้นจัง แล้ว...เค้าเป็นใคร เป็นยังไง เป็นเหมือนที่เธอ คิดไว้หรือเปล่า”
อวัศยาลุ้นคำตอบ..ปราณนต์ตอบตรงๆ “ไม่เลยครับ ..” อวัศยาใจเต้น “ไม่ใช่แค่เหมือนธรรมดา แต่เหมือนเป๊ะๆ คนเดียวกับที่ผมสังหรณ์ใจไว้ตั้งแต่แรก..และคนนั้นก็คือ พริบพราว !!”
อวัศยาหน้าเสีย..รู้สึกตัวเลยว่า..ใจเหี่ยวเหลือแค่นิดเดียว “ตลอดเวลาที่คุยกับแอบรัก...เธอคิดว่าเค้าคือ..พริบพราวจริงๆเหรอ ?”
“ใช่ครับ” ปราณนต์คิดถึงพริบพราวแล้วพูดออกมา “ความรู้สึกตอนที่ผมคุยกับแอบรัก เหมือนกับตอนที่ผมคุยกับพราว .. มันสนุก สบายใจ อบอุ่นใจ ทุกอย่างที่มี..มันคือความรู้สึกเดียวกัน..”
อวัศยามองปราณนต์พูดเพ้อถึงพราวและแอบรัก..แล้วใจหายวาบ..ล่องลอยในบัดดล
“ผมดีใจมากๆเลยครับที่รู้ว่าแอบรักคือ พริบพราว .. เพราะถ้าไม่ใช่ ผมต้องมีเรื่องลำบากใจแน่ๆ”
“ลำบากใจอะไร ? .. ทะ..ทำไมเหรอ ? หรือว่า...เธอชอบพริบพราว และ ชอบแอบรักในเวลาเดียวกัน ?”
“โห..ตรงจัง..” ชายหนุ่มร้องเขินๆแล้วกระแอม เรียกความกล้า “ก็..ทำนองนั้นครับ แต่..โชคดีมากที่สองคนนี้คือคนๆเดียวกัน ผมก็เลยไม่ต้องลำบากใจ” ปราณนต์ยิ้มมีความสุขมากๆ
อวัศยาเจ็บจี๊ดดดดดด แล้วก็พูดออกมาแบบไม่รู้ตัว “ดีใจด้วย ... ดีใจด้วยจริงๆ ดีใจ .. ที่เธอได้เจอคนที่เธอตามหา และอยากเจอ .. ดีใจด้วยนะ” หญิงสาวพูดจบแล้วก็หันหลังเดินออกไปเลย
ปราณนต์งง..“พี่ศยา..กลับเลยเหรอครับ..สวัสดีครับ”
อวัศยาไม่สนใจหันไปรับไหว้..เธอได้แต่เดินตัวลอย ไร้สติออกมาจากบ้านปราณนต์

ถนนกรุงเทพที่แสนวุ่นวาย... รถอวัศยาจอดติดอยู่..อย่างเหงาๆ
อวัศยานั่งอยู่ในรถ สติเลื่อนลอย เหมือนคนอกหัก...อยากจะร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตา .. คำพูดของปราณนต์และ
พริบพราว สอดคล้องกันเข้ามาเพื่อทำร้ายจิตใจ..
“ตลอดเวลาณนต์คิดว่าแอบรักคือพราว เค้าไม่เคยมีพี่ศยาอยู่ในความคิดแม้แต่น้อย ..พี่ศยาต้องขอบคุณตัวเองที่มาช้า..ณนต์เลยไม่ต้องผิดหวังที่แอบรักไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าคิด”
ปราณนต์แทรกเข้ามา “คนเดียวกับที่ผมสังหรณ์ใจไว้ตั้งแต่แรก..และคนนั้นก็คือ พริบพราว !!”
“ตลอดเวลาที่คุยกับแอบรัก...เธอคิดว่าเค้าคือ..พริบพราวจริงๆเหรอ ?”
“ใช่ครับ ความรู้สึกตอนที่ผมคุยกับแอบรัก เหมือนกับตอนที่ผมคุยกับพราว .. มันสนุก สบายใจ อบอุ่นใจ ทุกอย่างที่มี..มันคือความรู้สึกเดียวกัน..”
อวัศยาเศร้า ...
“ ผมดีใจมากๆเลยครับที่รู้ว่าแอบรักคือ พริบพราว .. เพราะถ้าไม่ใช่ ผมต้องมีเรื่องลำบากใจแน่ๆ”
“เธอชอบพริบพราว และ ชอบแอบรักในเวลาเดียวกัน ?”
“ทำนองนั้นครับ แต่..โชคดีมากที่สองคนนี้คือคนๆเดียวกัน ผมก็เลยไม่ต้องลำบากใจ”
เสียงพริบพราวตอกย้ำ “ก็ลองดูสิคะ...พราวก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันแน่ที่จะโดนเขี่ยระหว่าง “พราว” กับ “พี่ศยา” ที่ต้องไปพร้อมกับแอบรัก” !!”
อวัศยาเศร้า...จุก...เหมือนอยากจะร้องไห้...แต่มันถูกกดทับอยู่ข้างใน
รถข้างหน้าไปแล้ว แต่รถอวัศยายังจอดนิ่ง คันหลังบีบแตรด่า เธอสะดุ้ง !! รีบเคลื่อนรถไปทันที

รันยืนกดออดอยู่ที่หน้าห้อง..แต่ไม่มีใครออกมา กดอีกๆๆ ก็เงียบ รันยิ่งร้อนใจหนักขึ้นไปอีก
รันเคาะประตู “ศยา ศยา !! ศยา !!”

รปภ. ตอบซื่อๆ “คุณอวัศยาออกไปข้างนอก สักพักนึงแล้วครับ”
“อ้าว ตอนฉันแลกบัตรขึ้นไปเมื่อกี๊ก็ไม่บอก ไปยืนเคาะตั้งนาน รมณ์เสีย” รันแลกบัตรคืน อารมณ์เสีย .. เหวี่ยงใส่รปภ. ซะงั้น .. รันรับบัตรแล้วก็หันมากดโทรศัพท์มือถือโทร.ออก “บอสครับ !!ศยาอยู่กับบอสหรือเปล่าครับ ?”

ลิปดากำลังเดินออกมาจากร้านแจน ไปที่รถมอเตอร์ไซด์ที่จอดอยู่ “เปล่าครับ ..แยกกันตั้งแต่เมื่อเช้า คุณนิดาบอกว่าศยาขอลา มีอะไรหรือเปล่า ?”
รันรายงานด้วยความเป็นห่วง “ตั้งแต่กลับจากสัมมนา ผมติดต่อศยาไม่ได้เลย โทรไปก็ไม่รับ บางทีก็ปิดเครื่อง เมื่อกี๊ไปเชคที่ห้องก็ไม่อยู่ ไม่รู้ไปไหน ถ้าไม่เป็นการรบกวน ตอนบอสกลับมาคอนโดฝากบอสช่วยดูๆศยาหน่อยนะครับ”
ลิปดาเป็นห่วง “ได้ครับเดี๋ยวผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณรันติดต่อศยาได้ บอกผมด้วยนะครับ”
รันรับคำ เสียงเข้ม แมนมาก “ครับ ..” รันวางสายแล้วบ่นเสียงเหวี่ยง “เฮ่อ..หล่อนคงไม่หนีไปฆ่าตัวตายใช่มั้ยศยา!”
ลิปดาวางสาย แล้วก็ครุ่นคิด...ยิ่งสงสัย และ เป็นห่วง

แสงเทียนวูบไหวไปมา..อวัศยาอยู่ในชุดลำลอง มัดผมหลวมๆ ..เดินจุดเทียนที่วางรายล้อมไว้รอบห้อง เพลงอกหักดังคลอ...เศร้าโคตรๆ
อวัศยาจุดเทียนเสร็จแล้วก็เดินไปหยิบแก้วไวน์มาดื่ม แต่ไม่สะใจ..หันไปคว้าขวดไวน์มากรอกปากเลย อั่กๆๆ “เอาให้มันหลับ จะได้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น .. ไม่ต้องคิด !!” หญิงสาวยกดื่มอีกอั่กๆๆๆๆ หน้าแดงก่ำ !!...เธอนั่งตั้งสติสักครู่ แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ หัวใจสูบฉีดอย่างแรง เลือดวิ่งพล่านนนนนน
อวัศยาวางขวดไวน์ แล้วก็ลุกขึ้นจะเดินไปทำเท่ที่ระเบียง...แต่พอลุกได้ก็เซแถ่ดๆๆๆๆ ไปชนโต๊ะเล็กๆที่มีเทียน
วางอยู่ .. เทียนล้ม หล่น ลงจากโต๊ะ เทียนเจอเข้ากับผ้า ที่วางอยู่และติดไฟอย่างรวดเร็ว อวัศยามึนงง

ในห้องอวัศยามีควันลอยคลุ้ง..หญิงสาวเซๆ พยายามจะเดินไปครัว “น้ำ...น้ำมาดับไฟ...ไปเอาน้ำ”
อวัศยาพยายามประคองสติ ให้เดินไป แต่ด้วยความเมา และ ควัน อวัศยาขาเปลี้ย ล้มลงที่พื้น ตึ่ง !!
ควันในห้องลอยไปที่เครื่องดักควัน เสียงร้องดังสนั่นนนนนน !!!

ลิปดาเดินมาถึงหน้าห้องอวัศยา เขาสะดุ้งนิดๆ กับเสียงสัญญาณไฟไหม้ .. แล้วก็หันมาที่ห้องหญิงสาว
ที่ประตูมีควันลอยออกมา
ลิปดางง..“ควัน.... เฮ้ย ศยา !!!!!” ชายหนุ่มรีบพุ่งเข้าไป และเคาะเรียกอวัศยา ทั้งเคาะ ทั้งกระแทก สุดแรง “ศยาเปิดประตู !! ศยาได้ยินหรือเปล่า ศยา !!!”
ด้านหลังลิปดาเห็นคนห้องอื่นวิ่งหอบของหนีกันกระเจิดกระเจิง
ในห้อง...อวัศยาพยายามยันตัวเองขึ้น แต่ควันเยอะ และ สติเหลือน้อย “บอสสส แค้กๆๆๆๆ”
ลิปดาตะโกนเรียกอย่างร้อนรนพร้อมทุบประตู แต่ไม่มีเสียงตอบ... “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อวัศยา! ได้ยินฉันหรือเปล่า” เขามองควันที่เริ่มลอดออกมาใต้บานประตูนั้นอย่างตื่นตระหนก แล้วกระหน่ำทุบบานประตูจนสั่นคลอน ด้านหลังลิปดาเห็นรปภ. รีบวิ่งมาพร้อมกับอุปกรณ์พังประตู “ถ้าไม่เปิดฉันจะพังเข้าไปนะ!”
อวัศยาพยายามคลานมาที่ประตู อย่างหมดแรง “ช่วย...ด้วยยยย...แค้กๆๆๆ ช่วย ฉันด้วยยยยยย.... บอสสสส...ช่วยด้วยยยยย....” หญิงสาวคลานมาจนเกือบจะถึงประตู..แล้วก็ฟุบลง
ลิปดาและรปภ. ช่วยกันแงะประตูและกระแทกอย่างแรง...

อวัศยานอนฟุบอยู่ที่พื้น .. ประตูเปิดผัวะเข้ามา ลิปดาพุ่งเข้ามาในห้อง ควันฟุ้งกระจาย ลิปดาหยิบผ้าปิดจมูก “ศยา !!”
อวัศยานอนสลบอยู่ที่พื้น ลิปดาหันไปเห็น รีบพุ่งเข้าไปหาทันที เขารีบเข้ามาประคองเธอด้วยความเป็นห่วง อวัศยาค่อยรู้สึกตัวจากการเข้ามาของลิปดา..หญิงสาวปรือๆตา .. ภาพลิปดาท่ามกลางควันดูลางๆ ไม่ชัดเจน
“ผมจะพาคุณออกไปเองศยา ลืมตาไว้นะ ลืมตาไว้” ลิปดาช้อนร่างของอวัศยาขึ้นมาในจังหวะอุ้มที่ใกล้เคียงกับตอนที่เจอปราณนต์ครั้งแรก...
อวัศยาพาลคิดถึงปราณนต์ เธอคิดถึงจนหลอนว่าปราณนต์เป็นคนกำลังอุ้มเธอออกมาจากควันไฟ
อวัศยาเบลอๆ “ณนต์....ปราณนต์”
ลิปดาหันมา..และพูดเสียงเข้ม “ผมลิปดา....ไม่ใช่ปราณนต์ !!”
อวัศยาชะงัก ภาพหน้าปราณนต์เบลอๆ ฟุ้งๆ เพราะควัน ค่อยๆกลายเป็นหน้าลิปดา..ที่กระจ่างใสและกำลังอุ้มเธอออกมาจากห้อง...ไม่เบลอ ไม่ฟุ้ง ไม่มีควัน หญิงสาวอึ้งไป... “บอส!!!”
ลิปดาอุ้มอวัศยาออกมาจากห้อง ผ่านผู้คนที่วิ่งกันวุ่นวาย และรปภ. เอาถังดับเพลิงเข้าไปฉีดในห้อง .. เขาเดินอุ้มเธอออกมาอย่างหนักแน่น มั่นคง ไม่หวั่นไหว .. เป็นความสงบท่ามกลางความวุ่นวายอย่างแท้จริง

ล็อบบี้คอนโดเห็นลูกบ้านนั่งกันอยู่จำนวนหนึ่ง สักพักมีผู้จัดการคอนโดเดินมาประกาศ “ตอนนี้เพลิงสงบแล้วค่ะ ปลอดภัย ขอเชิญทุกท่านกลับที่พักได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
ลูกบ้านลุกหอบกระเป๋า สัมภาระ เดินเปลี้ยๆ กลับเข้าที่พ้ก
อวัศยานั่งตัวลีบ หน้าจ๋อยยยยยยย ไม่สบตาใครอยู่ที่มุมหนึ่งของล็อบบี้ ด้านหลังเห็นลิปดาคุยกับเจ้าหน้าที่ดับเพลิง ลิปดาคุยเสร็จแล้วก็เดินมาหา “ผมบอกเจ้าหน้าที่ว่าคุณมีโรคประจำตัว..วูบบ่อย แล้ววันนี้ก็วูบไปโดนเทียนอโรม่าที่จุดไว้หล่นลงพื้น ไฟไหม้พรม ลามไปถึงผ้าม่าน ผมมีคนรู้จักออกใบรับรองแพทย์ให้ได้ว่าคุณมีอาการนี้จริงๆ จะได้เอาไปเคลมประกันอัคคีภัย”
“ขอบคุณมากค่ะ บอสสสส..ถ้าบอสมาช่วยไม่ทัน ฉันต้องถูกย่างสด ตายคาคอนโด ดีไม่ดี ถ้าทำห้องอื่นเค้าไหม้ไปด้วย ต้องจ่ายค่าเสียหายหมดตัวแน่ๆ เฮ่อ..”
ลิปดาเอียงตัวมาใกล้ๆ ทำจมูกฟุดฟิดๆ อวัศยาระแวง..เบี่ยงตัวหนี บอสทำอะไร ? “กลิ่นแอลกอฮอล์...คุณเมา ?”
อวัศยาตาโต !! เสียงสูง “เปล๊า !!! กลิ่น...สารเคมีจากการเผาไหม้ในห้องฉันหรือเปล่า ?”
ลิปดาเอียงตัวเข้ามาอีก “สารเคมง เคมีอะไร แอลกอฮอล์ชัดๆ ถ้าไม่ยอมรับ ผมจะจับไปเข้าเครื่องเป่าแอลกอฮอล์ตรวจให้รู้กันไปเลย ความผิดจะได้เพิ่มอีกกระทง โทษฐาน “เมาแล้วไหม้”..”
อวัศยาหันขวับ “เมาแล้วไหม้อะไรของบอส เค้ามีแต่เมาแล้วขับ”
“นั่นแหละ .. คล้ายๆกัน .. อย่าออกนอกเรื่อง บอกว่า..กลุ้มอะไร ทำไมต้องดื่มด้วย”
อวัศยาหน้าจ๋อย ๆ แต่ไม่ยอมพูด ..เธอเฉไฉ “ยังจะมาถามอีก บอสก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว นี่ก็ดึกแล้ว บอสไปนอนเหอะ ดิฉันจะนั่งตั้งสติตรงนี้สักพักแล้วค่อยกลับห้อง”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/4 วันที่ 20 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ