อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 20 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 20 ม.ค. 58

อวัศยาหน้าจ๋อย ๆ แต่ไม่ยอมพูด ..เธอเฉไฉ “ยังจะมาถามอีก บอสก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว นี่ก็ดึกแล้ว บอสไปนอนเหอะ ดิฉันจะนั่งตั้งสติตรงนี้สักพักแล้วค่อยกลับห้อง”
“กลับห้อง? ตลกแหละ คุณคิดว่าตอนนี้ห้องคุณยังใช้ซุกหัวนอนได้อยู่อีกเหรอไง?” อวัศยาสะอึก เออจริง ลิปดาจะลากแขนไป “มานี่เลย ไปนอนที่ห้องผม”

อวัศยาขืนตัวกลับ “เฮ้ยยยย ไม่เอา! ฉันไม่นอนห้องบอส !”
“แล้วจะไปนอนที่ไหน ล็อบบี้หรือไง ?”
“ไม่ฉันจะไปนอนคอนโดรัน”
อวัศยาคิดถึงรัน ลิปดาส่ายหน้า

รันคุยโทรศัพท์ .. โกหกสุดฤทธิ์ “นอนไม่ได้.. คือ .. ตอนนี้ห้องฉันมัน..น้ำรั่ว ห้องน้ำเสีย ฉันต้องไปใช้ห้องน้ำ ส่วนกลาง แกมานอนไม่ได้หรอก มันลำบากมาก”


อวัศยาคุยโทรศัพท์ อยู่มุมหนึ่งของล็อบบี้ .. ลิปดานั่งรออยู่ข้างหลัง “เออๆ ไม่เป็นไร ฉันไปนอนโรงแรมก็ได้”
รันรีบบอก “แกจะไปนอนโรงแรมทำไม ? วุ่นวาย ต้องขนข้าวของไปอีก แล้วแกเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาย้ายของที่แกใช้ประจำ แกไปอยู่โรงแรมกว่าห้องจะซ่อมเสร็จ แม่บ้านต้องมาทำความสะอาดทุกวัน เลื่อนของแกทุกวัน แกหงุดหงิดตายแน่”
อวัศยาชะงัก..เออว่ะ “ก็จริง...เฮ่อ...ทำไงดี”
รันรีบสนับสนุน “แกนอนที่ห้องบอสนั่นแหละดีแล้ว สะดวกจะตาย เพราะเดี๋ยวแกก็ต้องซ่อมห้องตัวเอง อยู่ใกล้ๆจะได้ดูแลง่ายๆ” รันพูดไปลุ้นไป..มันจะเชื่อมั้ย ?

รันนึกย้อนถึงตอนที่ลิปดาโทรมาลอบบี้ “ห้องศยาไฟไหม้ ???”
ลิปดาคุยโทรศัพท์พลางมองอวัศยาไปด้วย ไม่ให้เธอสงสัย ลิปดาเตี๊ยมกับรันสุดฤทธิ์ “ใช่ แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครเป็นอะไร ที่ผมโทร.มาเพราะมีเรื่องจะขอความร่วมมือ” รันตั้งใจฟัง “ถ้าศยาโทร.มาขอไปอยู่กับคุณ .. ปฎิเสธไปเลย และบอกให้เค้ามาพักที่ห้องผม”
รันฟังแล้วก็พยักหน้ารับ ฮะ ๆๆ

รันยืนยันหนักแน่น “แกเชื่อฉัน...ไปพักที่ห้องบอสสะดวกที่สุด !! อย่างน้อยก็อยู่คืนนี้ไปก่อน ถ้ามันอึดอัดอยู่ไม่ได้จริงๆ ค่อยย้ายออก”
อวัศยาลังเลๆ เอาไงดี ..เธอคิดๆๆ มองหน้าลิปดาแล้วก็คิดไปด้วย .. ลิปดายักไหล่รอคำตอบ..
อวัศยาจนปัญญา ทั้งเบลอๆ มึนๆ ก็เลยจำใจต้องยอม .. แววตาอ่อนลง “ก็ได้ .. ฉันนอนที่ห้องบอสไปก่อนก็ได้”
ลิปดาได้ยินก็ยิ้มแฉ่งๆ “เยส” พออวัศยาหันมา..ลิปดารีบเก๊กนิ่ง..เฉยๆ “ยังไงก็ได้” ..
“รัน..แค่นี้ก่อนนะ รายละเอียดเดี๋ยวค่อยคุยกัน ไนท์จ้ะ”
อวัศยาวางสายไป..แล้วหันมามองหน้าลิปดา..ยังมีแววความไม่พึงพอใจและเข้าใจผิดอยู่อย่างชัดเจน
“ถ้าฉันไม่จนตรอก อย่าคิดเลยว่าฉันจะยอมไปอยู่ด้วย !” หญิงสาวเปรยๆ ลอยๆ แล้วเบือนหน้าใส่ แล้วก็เดินนำไป .. ลิปดาส่ายหน้า...เป็นอะไรของเค้า ?
รันยืนอยู่ที่เดิม แล้วก็ครุ่นคิด “ทำไมบอสถึงอยากให้ศยาไปพักด้วย จนถึงกับต้องโทร.มาลอบบี้เราแบบนี้ .. บอสแคร์เว่อร์ไปนะ .. คิดอะไรหรือเปล่าเนี่ย ?”
รันเริ่มจะได้กลิ่นของความผิดปกติบางอย่าง !!

อวัศยายืนอยู่กลางห้องลิปดา..มองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง ..
ลิปดาเดินมาโยนชุดนอนของเขาและผ้าขนหนูหนึ่งผืนให้ อวัศยารับเกือบไม่ทัน “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ…ชุดนี้เป็นชุดใหม่ ผมยังไม่เคยใส่สบายใจได้เดี๋ยวผมจะทำซุปไว้ให้ กินอะไรร้อนๆจะได้หายเมา ... ตกลงจะบอกได้หรือยังว่ากลุ้มใจเรื่องอะไร ?”
“บอสไม่รู้จริงๆเหรอ ?” อวัสยาย้อน
“ถ้ารู้แล้วผมจะถามทำไม ?”
อวัศยาหรี่ตา...จะเชื่อหรือไม่เชื่อดี .. เชื่อไม่เชื่อดี แล้วก็ตัดบท ““ถาม” เพราะต้องการสร้างภาพว่าไม่รู้ไง .. พอกันที ฉันจะไม่หลงเชื่อบอสอีกแล้ว !!” ว่าแล้วเธอก็หอบผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปเลย
ลิปดางง เกาหัวแกรกๆ อะไรของเค้าวะ? ลิปดาคิดๆ แล้วก็หันไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาโทร.ออกทันที

อวัศยาเดินเข้ามาในห้องน้ำ ... แล้วก็ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง ถึงได้เห็นรอยเขม่ามอมแมม และหัวฟูยุ่งเหยิง .. หญิงสาวมองสภาพตัวเองแล้วก็ถอนหายใจ เศร้าหนักไปกว่าเดิม

ลิปดาคุยโทรศัพท์ด้วยความแปลกใจ “พริบพราวเนี่ยนะ....คือแอบรัก !!”
นิดาคุยโทรศัพท์บนเตียง พีระนอนอยู่ข้างๆ กรนสนั่น นิดาต้องคอยเอาหมอนปิดเสียงกรน “ใช่ค่ะ เพิ่งจะเปิดตัวกันไปเมื่อเช้านี้เองค่ะ อู้ยยย ตื่นเต้นกันทั้งบริษัทเลยค่ะ”
ลิปดาอึ้งๆ .. งงๆ “แล้ว..แน่ใจได้ยังไงว่า พราวเป็นแอบรักจริงๆ ?”
นิดาอธิบายไป ปิดปากพีระไปด้วย พีระกรนต่อเนื่อง “ก็น้องณนต์เค้านัดเจอ และน้องพราวก็มาตรงเวลานัดเป๊ะ อ้อๆ แล้วก็เอาดอกไม้ที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ในการนัดเจอมาด้วยค่ะ น้องณนต์ก็เลยมั่นใจว่าใช่แน่ๆ ... บอสอยากรู้เรื่องนี้ไปทำไมเหรอคะ ? เอ่อ..มีอะไรหรือเปล่าคะ ?”
ลิปดารีบเฉไฉ “ก็..ผมกำลังดูเรื่องการทำงานของปราณนต์กับพริบพราวเห็นทำยอดได้ดีเลยอยากรู้เรื่องส่วนตัวเอาไว้ เผื่อจะได้คอยระวังไม่ให้มันส่งผลต่อการทำงาน นอกจากเรื่องนี้แล้ว...มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับปราณนต์ที่ผมควรรู้อีกมั้ย ?”
นิดาคิดๆ แล้วก็ตอบ “ไม่มีแล้วค่ะ สำหรับวันนี้ก็มีแต่เรื่องนี้ล่ะค่ะที่เป็นไฮไลท์สุดๆ”
ลิปดาพยักหน้ารับรู้ “โอเค...ขอบคุณมาก” ชายหนุ่มวางสาย..เขาคิด..ทบทวน ตอนอวัศยาเร่งให้รีบในตอนเช้า แล้วก็เริ่มปะติดปะต่อได้ “ที่รีบเพราะแบบนี้นี่เอง .... แต่ ....”
เขานึกถึงตอนอวัศยายืนอึ้ง และหันมาตบ
“บอสก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าโดนตบเพราะอะไร ? เรื่องมันจบลงแบบนี้ก็เพราะบอส บอสร่วม มือกับรุ่นน้องตัวเองกีดกัน กลั่นแกล้งฉัน !!ฉันไม่เข้าใจทำไมบอสต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย เสียแรงที่ฉันไว้ใจ ซื่อสัตย์ ทำไมต้องหักหลังฉันด้วย ทำไม!!!!”
ลิปดางง “เข้าใจว่าเสียใจเรื่องปราณนต์ แต่ไม่เข้าใจ..ทำไมเราต้องโดนตบ และ โดนด่าด้วยวะ ?” ลิปดาสุดแสนจะงง ...
ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูห้องน้ำออกมา ลิปดารีบทำตัวปกติ แล้วตะโกนบอก “ผมทำซุปเสร็จแล้วนะ คุณจะทานเลยหรือเปล่า ?”
อวัศยาไม่ตอบ..แต่มีเสียงปิดประตูอีกห้องดังขึ้น
ลิปดาแปลกใจ “ศยา !!” ไม่มีเสียงตอบ ลิปดาวางมือจากซุปแล้วเดินไปที่ต้นเสียง

ที่หน้าห้องน้ำ ลิปดาเดินมา..ห้องน้ำว่างเปล่า “หายไปไหนของเค้า ?”
ลิปดาเดินออกมาจากห้องน้ำ ผ่านห้องนอนตัวเองที่ปิดสนิท แล้วก็ชะงัก ชัดเลย !! ลิปดาเดินกลับมาที่ประตูหมุนจะเปิด แต่มันล็อค ลิปดาขยับๆ “ศยา ศยา !! เปิดออกมาคุยกันก่อน ศยา !!” ลิปดาขยับๆ ประตู

อวัศยากำลังจะล้มตัวลงนอน..ปรายๆตามาทางประตู
“ศยา !! ออกมาคุยกันก่อน”
“ฉันจะนอน !! ไม่มีอะไรต้องคุย !!”
“แล้วคุณไม่หิวเหรอ ? ผมทำซุปไว้ให้นะ ร้อนๆ น่ากินมากๆ”
อวัศยาท้องร้อง แต่ฟอร์มใส่ “ฉันไม่หิวไม่อยากคุย ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น จะนอน !!” เธอล้มตัวลงนอนเลย ...
หน้าห้องลิปดาถอนหายใจ ... คิดๆ ทำไงดี ?

อวัศยานอนอยู่บนเตียง..เห็นลิปดาเงียบไป..ศยาเอะใจ..ลุกขึ้นมาดู..ทำไมบอสไม่ตื๊อ
ทันใดนั้นก็มีกระดาษสอดเข้ามาใต้ประตู อวัศยาเงี่ยหูฟัง แล้วก็แปลกใจ..ค่อยๆ ลุกขึ้น มองไปที่ประตู เห็นกระดาษหนึ่งขนาด A4 สอดเข้ามาประมาณ 2 ใน 3 เธอลุกเดินไปดึงกระดาษมาอ่าน

ลิปดานั่งอยู่หน้าประตู มีกระดาษอยู่หนึ่งปึกและปากกา พอเห็นว่ากระดาษแผ่นแรกที่สอดเข้าไปถูกดึงไปอ่าน ลิปดายิ้มรีบเขียนต่อ
อวัศยาอ่านกระดาษแผ่นแรก
“ผมไม่รู้ว่าคุณโกรธเรื่องอะไร ? แต่ผมอยากขอโทษ และอยากบอกว่าไม่ตั้งใจ เพราะถ้าผมตั้งใจ ผมจะรู้ว่ามันคือเรื่องอะไร ..”
อวัศยาเบ้หน้า..เพราะเธอคิดถึงตอนต่างๆที่ลิปดาโทรหาพริบพราวบอกว่าพวกเขาถึงไหนกันแล้ว “ไม่เชื่อหรอกว่าไม่รู้”
กระดาษแผ่นที่สองถูกสอดเข้ามา หญิงสาวเหลือบไปดู แล้วก็หยิบมาอ่าน
“ผมรู้ว่าคุณไม่เชื่อ”
“รู้อีก”
“แต่ผมพูดความจริง .. วันนี้คุณเจอเรื่องแย่ๆมามาก .. นอนหลับให้สบาย .. หมดโควต้าสำหรับความเสียใจในวันนี้แล้วที่เหลือให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้”
อวัศยาขมวดคิ้ว..ชะงักนิดๆ..เหมือนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีๆที่ส่งผ่านมา
หน้าห้อง ... ลิปดาเขียนอีกแผ่นแล้วก็สอดเข้าไป...ข้างๆลิปดามีกีตาร์วางอยู่
ในห้อง ... ศยาดึงกระดาษมาอ่าน .. เป็นการสื่อสารที่เรียบง่ายแต่ดูน่ารักของคนสองคน
“ถ้าผมมีส่วนทำให้คุณเสียใจในวันนี้ ผมขอใช้เพลงนี้...แทนคำขอโทษ” อวัศยางง “เพลงอะไร ?”
ทันใดนั้นก็เสียงกีตาร์เกลาอย่างเพราะดังมาจากนอกห้อง...หญิงสาวชะงัก..เงี่ยหูฟัง
หน้าห้อง...ลิปดานั่งอยู่เดิม.. ร้องเพลง... “ชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ” ...
อวัศยาอึ้ง..เสียงลิปดาและเสียงกีตาร์ดังคลอๆมาจากนอกห้อง..เธอถอนหายใจเบาๆ ผ่อนคลายความสับสนมึนงงในหนึ่งวันที่ยาวนานนี้ออกมา..หญิงสาวค่อยๆ ขยับมานั่งพิงประตู และเอาหูแนบฟังเสียงของลิปดา...เธอรู้สึกถึงความสงบอย่างประหลาดที่แทรกผ่านประตูเข้ามา
อวัศยากับลิปดาอยู่คนละด้านของประตู...แต่เหมือนนั่งพิงกันและกันโดยไม่รู้ตัว ....
มือถือปราณนต์วางอยู่หัวเตียง ปราณนต์เดินมาหยิบและทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ปราณนต์จะส่งเมล์หาแอบรักด้วยความเคยชินแล้วก็ชะงัก
"เริ่มต้นจากแบบทดสอบที่ 1 ลืมอดีตให้หมด สิ่งที่เราเคยคุยกัน ไม่ว่าจะในอะไรก็ตาม เราจะไม่พูดถึงมัน และจะไม่ติดต่อกันผ่าน “แอบรัก” ต่อจากนี้ไป..จะไม่มี “แอบรัก” จะมีแต่ “พริบพราว” กับ “ปราณนต์” เท่านั้น !”
ปราณนต์เปลี่ยนใจ กดปิดเมล์

พริบพราวหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากดโทรหาปราณนต์ ปราณนต์กดโทร.หาพริบพราวพอดี..
พริบพราวฟังเป็นสัญญาณสายไม่ว่าง..วูบนั้น..พริบพราวชะงักกึก.. “สายไม่ว่าง ดึกขนาดนี้คุยกับใคร ?”
ปราณนต์ฟังเป็นสายไม่ว่างเหมือนกัน .. ปราณนต์วางแล้วโทรไปใหม่
พริบพราวกำลังคิดปรุงแต่ง..ปราณนต์โทร.เข้ามา พริบพราวเห็นชื่อรีบกดรับ “ฮัลโหล เมื่อกี๊โทร.ไปสายไม่ว่าง คุยกับใครอยู่ ?”
ปราณนต์งง “เปล่า ไม่ได้คุยกับใคร ผมจะโทรหาคุณนั่นแหละ งั้นก็คงจะสวนกัน เลยสายไม่ว่าง”
พริบพราวเชื่อครึ่ง ไม่เชื่อครึ่ง “จริงเหรอ ? ไม่ใช่...คุยกับคนอื่นแน่นะ”
ปราณนต์หัวเราะ “นี่..ถ้าหึงกันขนาดนี้ ต้องเป็นแฟนกันแล้วนะ ไม่งั้นผมไม่ให้สิทธิ์ในการหึงนะครับ”
พริบพราวยิ้มๆ ตลก “งั้น..ไม่หึงก็ได้ .. แต่ขอถามแค่ข้อเดียว .. วันนี้ได้คุยกับ...พี่ศยาหรือยัง ?”
“คุยแล้ว”
“คุยตอนไหน คุยอะไรกัน ?”
ปราณนต์ตอบน้ำเสียงปกติ “พอดีพี่ศยามาเยี่ยมแม่ที่บ้านตอนเย็น ก็เลยได้คุยกัน!!”
“แล้วคุยอะไรกัน!” พริบพราวถึงกับนั่งไม่ติด เดินไปเดินมา หวาดระแวง
“ทำไมเสียงคุณดูตื่นเต้นจัง!!”
“ก็..ก็ตื่นเต้นสิ..ว่าณนต์จะบอกอะไรพี่ศยาเรื่องพราวรึเปล่า”
ปราณนต์ยิ้ม “บอกสิ!!” พริบพราวตัวชา หน้านิ่ง!!ใจเต้น ตึ่กๆ ตึ่กๆ “พี่ศยาเขาดีใจกับผมนะ ที่ได้รู้สักทีว่าใครคือคนที่ผมตามหา”
“เค้าพูดแบบนั้นจริงๆเหรอ ?”
ปราณนต์เริ่มจะสงสัย “จริงสิ ทำไม ? มันน่าแปลกตรงไหน ? มีอะไรหรือเปล่า ?”
พริบพราว พยายามทำปกติ “เอ่อ..ไม่มีอะไร..ก็แค่แปลกใจนิดหน่อย เห็นพี่ศยาเค้าไม่ค่อยชอบหน้าพราว ก็เลยนึกว่าจะด่าหรือไซโคให้ณนต์เกลียดพราว”
ปราณนต์ตอบเสียงจริงจัง “ผมไม่ใช่คนหูเบา หรือ เชื่อคนง่าย .. ผมไม่เคยตัดสินคนจากคำพูดของคนอื่น ผมมั่นใจว่ารู้จักคุณดีพอ ผมแยกแยะเองได้ว่าอะไรจริง อะไรไม่จริง ผมไว้ใจคุณ .. คุณไว้ใจผมหรือเปล่า ?”
พริบพราวสติเริ่มกลับมา ถอนใจเบาๆ ... “ขอโทษที่นอยด์ใส่วันนี้อะไรหลายอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก .. เลยนอยด์ ต่อไปพราวจะหนักแน่นให้มากกว่านี้ ..”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 20 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ