อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

ติงจาโบรีบส่งปืนให้ทหารใส่กระสุนให้ใหม่ ทหารส่งปืนอีกกระบอกที่บรรจุกระสุนเสร็จแล้วให้
ชั่วครู่เดียว ม้า 2 ตัววิ่งกลับออกมา มีศพทหาร 2 คน พาดมาบนหลังม้า ถูกฟันเลือดหยดเป็นทาง
ทหารอีก 2 คนที่เหลือระวังทันที ติงจาโบกำปืนแน่น มองไปด้านในป่าที่เงียบกริบ
ด้านในป่า ทัพกำดาบคู่แน่น บนหลังอ้ายเลา

"อีกนิดเดียว อ้ายเลา เพื่อนยาก ... เราจะกุดหัวแม่ทัพอังวะกลับไปที่ค่าย"
ทัพมองไป ปลุกใจตัวเองและอ้ายเลา รอจังหวะ



ในกระท่อม ใจนั่งนิ่ง แต่ในใจกำลังกังวลเรื่องรบ สไบละสายตาจากเจิดที่แกล้งหลับสนิท หันมามองใจ
"พี่เจิดไม่เป็นอะไรแล้ว พี่ใจอยากออกไปช่วยรบมั้ย"
ใจหันมองสไบที่จ้องมา สายตาใจเต็มไปด้วยความอึดอัด

อีกด้านในป่า ทัพซุ่มรอ
ด้านตรงข้ามลำน้ำ ติงจาโบมองทหารอีก 2 คน ทหารถือดาบเตรียมพร้อมจะเข้าไป ทางด้านหลัง แฟงที่วิ่งมา หลบซุ่มมอง แฟงเห็นด้านหลังทหารกับติงจาโบก็กำดาบแน่นในมือ ก็หวังจะฟันทหารลงให้ได้
แฟงค่อยๆย่องออกมา แล้วฟันดาบเข้าที่หลังทหาร
ม้าร้อง ทหารอังวะล้มลง แฟงฟันซ้ำ ทหารอีกคน พุ่งเข้ามา แฟงกวัดแกว่งดาบ
ติงจาโบยกปืนเล็งแล้วเหนี่ยวไก
เสียงปืนปัง
ทัพที่อยู่ด้านในป่าไผ่ ดึงอ้ายเลาออกมามองด้วยความสงสัย
แฟงมองติงจาโบที่ยิงพลาด รับปืนกระบอกใหม่จ่อปืนเล็งมาอีกนัด ทหารเข้ามาใกล้ แฟงจ่อดาบไป
ทัพโผล่ออกมาพ้นป่า เห็นติงจาโบกำลังเล็งปืนไปที่หนุ่มน้อยที่ล้มอยู่บนพื้น ทัพเพ่งมอง แค่เห็นแววตาทัพก็รู้แล้วว่าเป็นแฟง
"แฟง"
แฟงหันมามองทัพ
"พี่ทัพ"
ติงจาโบเหนี่ยวไก ทัพตะโกนลั่น

"แฟง"
สไบเดินเร็วออกมาจากกระท่อม ใจตามหลังมา

"ฉันจะไปที่หน้าค่าย ดูพวกที่ไปรบว่ากลับมาหรือยัง พี่จะไปกับฉันมั้ย"
ใจมองสไบเป็นห่วงเรื่องรบ

ทัพมองตะลึง กระสุนติงจาโบเฉียดแฟงที่ม้วนตัวหลบไป ทำให้ผ้าโผกหัวแฟงหลุด
ทัพพุ่งอ้ายเลาฝ่าทหาร ตรงเข้าหาติงจาโบ ทหารขวาง ทัพควบอ้ายเลาเข้าฟันจนทหารล้มคว่ำ ติงจาโบรับปืนกระบอกใหม่ หันมองทัพที่เข้ามาใกล้ แล้วยกปืนเล็ง
แฟงลุกพรวด คว้าท่อนไม้ปาไปที่มือติงจาโบ ปืนหลุดมือ กระสุนเฉียดทัพ อ้ายเลาร้องดัง ทัพควงดาบกำลังจะถึงตัวติงจาโบ ทหารอีก 8 คน วิ่งกรูมาช่วยนาย ทุกคนระดมยิงมาที่ทัพ
ทัพก้มตัวต่ำ ฝ่ากระสุน ควบอ้ายเลาพุ่งไปทางแฟง
“แฟง เตรียมโดด”
แฟงก้มต่ำหลบห่ากระสุน มองไปที่ทัพ
ติงจาโบสั่ง
“ฆ่ามันให้หมด”
ติงจาโบ สั่ง ทหารระดมยิง
ทัพพุ่งอ้ายเลา ก้มต่ำ แฟงวิ่งเข้ามาทางทัพ ชั่วขณะที่ทัพพุ่งอ้ายเลามาเกือบถึงตัวแฟง ทัพช้อนแขนไปจับมือแฟงไว้ สองมือประสานกัน ทัพใช้อ้อมแขนแข็งแรงช้อนร่างแฟงขึ้นม้าอย่างสวยงาม
ติงจาโบลุกขึ้นมาคว้าปืนกระบอกใหม่ยิงกระหน่ำไปที่ทัพที่มีแฟงซ้อนท้าย ทัพพุ่งม้าเข้าป่า อำพรางตัว กระสุนเฉียดทั้งคู่ไปหวุดหวิด ติงจาโบมองด้วยความโมโห

ทหารอังวะที่ล้มตายเกลื่อนพื้น นักรบบ้านระจันทุกคนเหงื่อ เลือดเลอะปนกันทั้งตัว แต่สีหน้าทุกคนอิ่มเอมใจ สังข์ชูดาบนำ
“นักรบระจัน คือผู้ชนะ....เฮ....ผู้ชนะคือนักรบระจัน....เฮ”
ทุกคน ไชโยโห่ร้องดังด้วยความดีใจ

ทัพพุ่งอ้ายเลาทะยานไปข้างหน้า มีแฟงกอดเอวทัพแน่น ทัพเหลือบมอง แฟงซบลงที่หลังทัพอย่างเหนื่อยอ่อนแต่อบอุ่นใจ
“พี่จะพากลับไปที่ค่าย”
ทัพพูดไม่ทันขาดคำ เสียงปืนไล่หลังดังมา อ้ายเลาตกใจ แฟงหันไปมอง เห็นทหารอังวะ 5 คนควบม้า ยิงไล่หลังมา ทัพทะยานอ้ายเลาไป แต่ทหารอังวะก็ควบม้าตามติด
“กลับค่ายไม่ได้แล้ว พี่ทัพ เราหนีไม่ทันแน่ๆ””
ทัพดึงอ้ายเลา พุ่งฉีกออกไปอีกทาง ทหารอังวะควบม้าไล่ล่าทัพกับแฟงไปทันที

เฟื่อง จวง จันทร์ เฟี้ยม ยืนรวมอยู่กับชาวบ้านหญิงหลายคนทางด้านใน ชะเง้อมองการกลับมาของเหล่านักรบ
สไบเดินมากับใจ ตรงเข้ามาหาเฟื่อง เฟื่องเห็นสไบก็บอกขึ้น
“รบครั้งนี้ยืดเยื้อ ยังไม่กลับมากันเลย”
“ขออย่าให้มีคนเจ็บ คนตายเลยเจ้าประคู้ณ” สไบว่า
เฟื่อง สไบสายตากังวล ใจมองนิ่ง พนักงานกลองมองออกไปนอกค่ายแล้วรีบตีกลอ เสียงกลองศึกดังขึ้น ได้ยินเสียงโห่ร้องมาจากด้านนอก ทุกคนที่รอด้านใน สีหน้าตื่นเต้นทันที
“มากันแล้ว”
ประตูค่ายค่อยๆเปิดต้อนรับเหล่านักรบ ทุกคนที่รออยู่ตื่นเต้นดีใจ....ต่างเฮ..เข้าหากัน ชาวระจันพากันดีใจ แต่ใจ..สีหน้าเครียดลงทันที
เหล่าผู้นำเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยสังข์ ขาบ กลุ่มทหารม้าคำหยาดทยอยเข้ามา เฟื่อง จวง สไบ จันทร์ เฟี้ยม ยิ้มดีใจ
ใจมองเมินไปทางอื่น กำหมัดอย่างเจ็บใจ
นักรบเฮ ทุกคนด้านในที่รอคอยเฮไปด้วย ชาวค่ายหญิงพากันช่วยประคองคนเจ็บไปทางเรือนพยายาบาล เฟื่อง สไบตรงเข้าไปหากลุ่มสังข์ ขาบ จันทร์มองหาทัพไม่เห็นจึงร้องถามขึ้นทันที
“ไอ้ทัพล่ะพ่อสังข์ ไอ้ทัพอยู่ไหน”
“เออ....พวกฉัน..ก็”
ฟักรีบชักม้าเข้ามาหาขาบ
“อย่าเพิ่งบอกน้าจันทร์ว่าพี่ทัพหายไป”
“นึกว่ามันกลับมาก่อนแล้วเสียอีก” สังข์บอก
จันทร์หน้าเสีย เฟื่องมองหาแฟง
“ว่าไงพ่อสังข์พ่อขาบ ไอ้ทัพของน้าละ ทำไมไม่กลับมาด้วย”
“ไอ้ทัพมันคอยระวังหลังอยู่จ๊ะแม่” สังข์ว่า
“แล้วแฟงละ” เฟื่องถาม
เฟี้ยมบอก
“เออ...นั่นซิ ใครเห็นแฟงบ้าง”
ทุกคนสีหน้ากังวลทันที
“ตอนพวกพ่อแท่นยกกองหนุนตามออกไปแฟงยังอยู่กับฉันนะW
จวงบอก
“หรือว่าแฟงจะตามไปดูเขารบกัน”
ฟักตกใจ เฟี้ยมจะเป็นลม
“ตายแล้ว...มันจะออกไปดูเขารบกันทำไม ทำไมมันห้าวเยี่ยงนี้” เฟี้ยมว่า
“ใจเย็นก่อนแม่...เดี๋ยวฉันจะไปตามแฟงให้ ฉันเห็นมันอยู่กับพี่ทัพกลางทุ่งนี้เอง"
“งั้นก็ไปตามมันกลับมาทั้งคู่ หน้าสิ่วหน้าขวานเยี่ยงนี้จะมัวคุยกันอยู่นอกค่ายทำไม” จันทร์ว่า
“ไปตามมันมา...ไปตามมันมาเดี๋ยวนี้เลย” เฟื้ยมบอก
ฟักหน้าเสีย
“ไอ้สังข์ เอ็งไปกับข้า ตามหาแฟงกับพี่ทัพกัน”
ฟักกับสังข์โดดขึ้นม้าควบไปที่ประตูค่าย
ขบวนแท่นสวนเข้ามา
“พวกเอ็งจะออกไปไหนกันอีก”
“พี่ทัพกับน้องสาวฉันยังไม่กลับ พวกฉันจะออกไปตาม"
แท่นนิ่งคิดเป็นห่วง แต่ต้องตัดใจ
“อย่าเลย พวกเราเหนื่อยกันมามากแล้ว พักก่อน...ตอนนี้พ่อทองเหม็นกับพวกลาดตระเวนออกตรวจรอบๆอยู่ค่ายอยู่ ถ้าเจอพ่อทัพกับน้องเอ็งคงพากันกลับมา พวกเราไปพักผ่อนกันก่อน รอพวกลาดตระเวนกลับมาแล้วค่อยว่ากัน อย่าเพิ่งออกไป จะยิ่งทำให้ข้าเป็นห่วงเพิ่มอีก”
แท่นนำขบวนตรงไปที่กลุ่มพ่อค่ายซึ่งรออยู่

ฟัก กับ สังข์ มองหน้ากันตัดสินใจไม่ไป เชื่อมั่นว่าทัพจะปกป้องแฟงได้
ทัพควบอ้ายเลาพุ่งมา มีแฟงกอดเอวไว้แน่น ทหารอังวะยังยิงปืนไล่มา ทัพเหลียวมองแฟงด้วยความเป็นห่วง

“จับพี่แน่นๆนะ แฟง”
แฟงกอดเอวทัพไว้สองมือ ทัพกระตุกบังเหียนอ้ายเลาแรง อ้ายเลาพุ่งทะยานข้ามลำธารหายเข้าไปในพงป่า ทหารอังวะดึงม้าหยุดมอง ตกตะลึงภาพอ้ายเลาพาทัพกับแฟงทะยานข้ามน้ำไปอย่างแข็งแกร่ง
ทหารดึงม้าให้ลุยข้ามไป แต่แค่ครึ่งลำน้ำ ทหารอังวะก็ตกตะลึงอีกครั้งเมื่อทัพพุ่งออกจากพงไม้มา
ทัพก้มต่ำ พุ่งฟันเข้าที่กลางตัวทหารอังวะที่มัวดึงม้าข้ามน้ำ ทหารอังวะดิ้น ตกหลังม้าตายลงมา 2- 3 คนทันที
ทหารอังวะอีก 2 เล็งปืนมาทางทัพ กระสุนดินพุ่งออกจากมือแฟงที่ยืนเล็งมาริมป่าเข้าเบ้าตาทหารอังวะ ปืนอังวะลั่นขึ้นฟ้า
ทัพดึงอ้ายเลาเลี้ยวมา ฟันเข้าที่ทหารอังวะอีก 2 ล้มจากหลังม้าตกลงมาตายกลางน้ำ ม้าอังวะที่เหลือพากันวิ่งเตลิดไป
แฟงวิ่งออกมา ทัพดึงแฟงขึ้นมานั่งบนหลังอ้ายเลาที่ยืนกลางน้ำอย่างสง่างาม ทั้งสองคนบนหลังม้ามองศพทหารอังวะที่เลือดทะลักไหลลงน้ำแดงฉาน
ทัพดึงอ้ายเลา แต่ก็ทรุดตัว แฟงมองแขนซ้ายทัพ เห็นรอยแผลจากกระสุนถาก
“พี่ทัพ พี่ถูกยิง”
ทัพมองแฟงยิ้มให้อย่างอดทน
“กระสุนแค่ถากไป.. ไม่เป็นไร แฟง พี่ไหว เราต้องรีบไปจากตรงนี้”
แฟงกอดเอวทัพแน่น ทัพรีบควบม้าออกไป

เฟื่องกำลังเอายาสมุนไพรทาลงที่แผลตามตัวขาบที่โดนฟัน ขาบมองเฟื่องแล้วเลื่อนมือมากุมมือเฟื่องไว้อย่างเกรงใจ
“พี่เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า”
เฟื่องเลี่ยงดึงมือออกจากมือขาบ มาหยิบยา ขาบยิ้มเศร้า
“พี่ไม่เป็นไร”
“คืนนี้ฉันจะกลับไปรอแฟงที่เรือน”
“รอเสียที่นี่ได้มั้ย เฟื่อง”
เฟื่องมองขาบที่เอ่ยน้ำเสียงอ้อนวอน
“แผลพี่ค่อยยังชั่วแล้ว ฉันอยากกลับไปดูแม่”
“ถ้าเฟื่องอยากดูแลแม่ พี่ก็สุดจะรั้งตัวเฟื่องไว้ พี่รู้ว่าเฟื่องไม่ได้เต็มใจจะอยู่กับพี่ พี่บังคับเฟื่องมาแล้วครั้งหนึ่ง ขอให้รู้ว่าพี่ยังเสียใจที่หักห้ามตัวเองให้รักเฟื่องน้อยลงไม่ได้ ถึงทำให้เฟื่องเกลียดและไม่มีวันยกโทษให้พี่”

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ