อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 15 วันที่ 22 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 15 วันที่ 22 ม.ค. 58

“ถ้าเฟื่องอยากดูแลแม่ พี่ก็สุดจะรั้งตัวเฟื่องไว้ พี่รู้ว่าเฟื่องไม่ได้เต็มใจจะอยู่กับพี่ พี่บังคับเฟื่องมาแล้วครั้งหนึ่ง ขอให้รู้ว่าพี่ยังเสียใจที่หักห้ามตัวเองให้รักเฟื่องน้อยลงไม่ได้ ถึงทำให้เฟื่องเกลียดและไม่มีวันยกโทษให้พี่”
เฟื่องมองขาบที่เอ่ยด้วยความจริงใจ

“พี่รู้ใจฉันดีแล้ว ก็อย่าถาม อย่าขออะไรให้ฉันลำบากใจอีกเลย”
เฟื่องตัดบทแล้วเดินออกไป ขาบได้แต่มองตามด้วยความเศร้า



บริเวณริมลำธาร เขตระจัน ทัพนั่งพิงต้นไม้ แฟงเอาน้ำในกระบอกไม้ไผ่ที่ตักมาจากลำธารราดล้างเลือดที่แขนซ้ายของทัพ
“ล้างเลือดออกก่อนนะ พี่ทัพ พักก่อน เดี๋ยวฉันจะขี่อ้ายเลาพาพี่กลับค่ายเอง”
ทัพยิ้ม
“แผลแค่นิดเดียวเอง แฟง”
“นิดเดียว ฉันก็ปล่อยให้พี่ไปไม่ได้ เกิดเจอพวกข้าศึกอีก”
แฟงดึงผ้าที่มีออกมาฉีก แล้วมัดปิดแผลไว้
ทัพมองหน้าแฟงที่กุลีกุจอช่วยทำแผลอยู่ใกล้ชิด
“พี่ทัพ หิวมั้ย เดี๋ยวฉันไปหาปลามาย่างให้กินนะ”
แฟงจะลุกออกไป ทัพดึงมือรั้งตัวแฟงไว้
“ไม่ต้องไปไหนแล้ว แฟง มานั่งตรงนี้ “
แฟงมองทัพ
“มานั่งข้างๆพี่”
ทัพดึงแฟงที่ลงนั่งอย่างว่าง่าย แต่แววตาแฟงยังเป็นห่วงทัพ
“ฉันไปไม่ไกลหรอกจ้ะ ถ้าเจอข้าศึก ฉันจะรีบวิ่งกลับมาบอกพี่”
“ไม่ต้องไป อยู่กับพี่ตรงนี้”
แฟงมองเห็นสายตาทัพที่มองตรงมา
“พี่ไม่ตีเอ็งก็ดีแค่ไหนแล้ว หนีออกมาคนเดียวอย่างนี้ เป็นผู้หญิง ถ้าเกิดถูกฟัน หรือถูกข้าศึกมันจับได้”
ทัพละคำพูดไม่ดีไว้ สายตาไม่สบายใจ ตรงข้ามกับแฟงที่ยิ้มกว้าง
“ฉันไม่กลัว ฉันรู้ว่าฉันจะต้องเจอพี่”
แฟงกุมมือทัพไว้ด้วยความเป็นเด็ก สายตาอ้อน
“อย่าตีฉันเลยนะจ๊ะ พี่ทัพคนเก่ง”
ทัพมองรอยยิ้มบนใบหน้านวลของแฟง แล้วใจกระตุก เมื่อได้พินิจแล้วว่า แฟงตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสาวน้อยคนงาม ไม่ใช่เด็กดื้อเหมือนที่เคยมองเห็นมาตลอด เห็นเห็นเศษกิ่งไม้แห้งติดผมแฟง ทัพหยิบออกให้
“ฉันอยากจะช่วย เท่าที่สองมือฉันทำได้ ฉันไม่เคยกลัวตาย ตอนที่อยู่บ้านศรีบัวทอง ฉันหลอกข้าศึกมาให้พ่อแท่นกับพวกฆ่า ตอนนั้นฉันก็ปลงใจแล้วว่า ขอตายเพื่อพี่น้อง เพื่อแผ่นดินนี้ ฉันขอตายเพื่อให้ไทยได้อยู่เป็นไท”
“พี่รักน้ำใจเอ็งนัก แฟง”
แฟงยิ้มปลื้ม ทัพกุมมือแฟงแน่น ความรู้สึกผูกพันก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่ที่เฉียดตายร่วมกันมา
“แต่ก่อนพี่เห็นเอ็งเป็นเด็กทะโมน แต่ตอนนี้พี่เห็นเอ็งไม่เหมือนเดิม”
แฟงสีหน้าไม่ดีทันที ขยับเข้าใกล้ทัพอย่างอยากรู้
“พี่ทัพเห็นฉันเป็นอะไร ไม่ใช่แฟงน้องพี่คนเดิมแล้วหรือจ๊ะ”
น้ำเสียงและแววตาแฟงออดอ้อน วิบวับอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งทำให้ทัพยิ้ม
“ตอนนี้พี่เห็นเอ็งเป็นเหมือน แฟง ดอกไม้ไพร”
แฟงมองทัพอย่างแปลกใจ ทัพยื่นมือปัดปอยผมที่ปิดอยู่ให้พ้นวงหน้านวล
รอยยิ้มและใบหน้าใสกระจ่าง แววตากลมโตของแฟงยิ่งทำให้ทัพใจเต้นไม่เป็นส่ำ
“ดอกไม้ไพรที่ใจงามยิ่ง เป็นหญิงแต่เด็ดเดี่ยว ตั้งมั่นเพื่อแผ่นดิน ไม่เสียดายชีวิต น้ำใจเอ็งงามกว่าดวงหน้า งามเสียยิ่งกว่าสิ่งใด แฟงเอ๋ย”
แฟงยิ้มมองทัพ หัวใจพองโต

เฟื่องนั่งมองไปไกล รอแฟง เฟี้ยมเดินออกมามองลูกสาว เฟื่องเอ่ยปากขึ้นก่อน
"ป่านนี้แฟงยังไม่กลับมาเลยจ้ะ แม่ หายไปกับพี่ทัพตั้งนานแล้ว"
เฟี้ยมบอก
"หายไปกับไอ้ทัพ ก็ไม่น่าเป็นห่วงอะไรหรอก เฟื่อง"
เฟี้ยมมองลึกลงไปถึงหัวใจลูกสาวคนโต
"ทัพมันคนมีฝีมือ มันต้องพาแฟงกลับมาจนได้ แต่ถ้าเอ็งห่วงเรื่องอื่น แม่ก็อยากพูดให้เอ็งเบาใจ ทัพมันคนดี เรื่องคิดจะล่วงเกินนังแฟง แม่เชื่อว่า ทัพไม่ทำ"
"ฉัน แค่เป็นห่วงน้อง"
"เอ็งควรจะเป็นห่วงผัวเอ็ง ไอ้ขาบที่นอนเจ็บ"
เฟื่องมองแม่ที่สั่งสอนด้วยสายตาอึดอัด
"ข้ารู้ว่าเอ็งไม่รักไม่ชอบน้ำหน้าไอ้ขาบ มันหักหาญเอาตัวเอ็งไปจากไอ้ทัพ แต่เอ็งได้ชื่อว่าเป็นเมียมัน กินอยู่ แต่งงานแต่งการกับมันแล้ว"
เฟื่องกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อออกมาเพราะคำพูดสะเทือนใจ
"ได้ชื่อว่า เมีย เราก็ต้องเป็นเมีย ดูแลผัวไม่ให้ขาดตกบกพร่องเสียก่อน ถ้าไอ้ขาบมันไม่ดีกับเอ็ง จนทนอยู่กันไม่ได้ ต่อไปแม่ก็จะไม่ห้าม"
เฟี้ยมมองเตือนสติลูกสาว
"แต่ตอนนี้เอ็งทำหน้าที่เมียที่ดีแล้วหรือยัง เฟื่อง .. มัวแต่เสียใจกับอดีต แล้วชีวิตเอ็งจะหาความสุขข้างหน้าได้ยังไง"

เฟี้ยมเตือนแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน เฟื่องน้ำตาหยด สะเทือนใจมากกับคำเตือนของแม่
สังข์สีหน้ากังวล จวงวางสำรับข้าวลงตรงหน้า สังข์รู้สึกอึดอัด คิดว่าจวงไม่ได้ทำจากใจ ลุกขึ้นหยิบดาบ

"ไอ้ทัพมันหายไปนานแล้ว พี่ไปตามหาดีกว่า"
"รออีกสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวคงกลับกันมา ฉันว่าพี่ทัพกับแฟงต้องไม่เป็นอะไร"
จวงเตือน สังข์ฟังด้วยความไม่สบายใจ

ทัพยิ้มมองแฟง แฟงรู้สึกอายกับคำชมและสายตาของทัพมาก
"พี่ทัพพูดเสียจนฉันอาย"
"พี่พูดจริง แฟงจะต้องอายทำไม"
ทัพขยับมาใกล้ แฟงมองตาโต
ฝนตกลงมาปรอยๆ กระเด็นโดนหน้าแฟง ทัพเอื้อมมือมาแตะเม็ดฝนที่แก้ม แฟงตื่นเต้น ใจระรัว ทัพเข้าใกล้ แฟงผินหน้าหนี เลี่ยงเอ่ยขึ้นเบาๆ
"ป่านนี้ ทุกคนคงถามหาพี่กับฉัน"
"ก็ติดฝนอยู่ "
อ้ายเลาวิ่งไปหลบฝนใต้ต้นไม้ใหญ่ ทัพหยิบผ้าโพกหัวที่เหลือของแฟงบังฝนให้ ฝนลงมาไม่ขาดเม็ด ทัพขยับไปใกล้ แฟงกอดอก
"หนาวเหรอ"
ทัพเอาผ้าโพกหัวคลุมลงที่ไหล่แฟง
"เหนื่อยก็พักก่อน ... ที่ไหล่พี่"
แฟงมองทัพอย่างอายๆ ทัพโอบแฟงลงพิงที่ไหล่ แฟงยิ้มทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ จนพูดไม่ออกที่ได้ใกล้ชิดทัพ ความวาบหวามท่ามกลางเม็ดฝนพรำเกิดขึ้นในใจของทั้งคู่

ขาบนั่งเศร้า มองฝนที่หยดลงมา เฟื่องวิ่งฝ่าฝนมา ขาบลุก วิ่งลงไปรับเฟื่อง
"เฟื่อง ตากฝนมาทำไม"
ขาบประคองเฟื่องขึ้นเรือนมา รีบหยิบผ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้
เฟื่องยิ้มมองขาบ ยกหม้อแกงเล็กๆขึ้นให้ขาบดู
"ฉันทำแกงมา กินข้าวด้วยกันนะ"
ขาบดีใจมาก ดึงเฟื่องมากอดไว้ เฟื่องตกใจก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้ม ขาบรีบดึงหม้อออกจากมือเฟื่อง ท่าทางกระตือรือร้น
"เฟื่องนั่งนะ เดี๋ยวพี่ไปเตรียมสำรับเอง"
"ไม่ต้องพี่ขาบ หน้าที่ฉันเอง"
เฟื่องดึงมือขาบ ขาบมองรอยยิ้มเฟื่อง
"พี่อยากทำทุกอย่างให้เฟื่อง ให้เฟื่องได้อยู่สุขสบายที่สุด"
ขาบมองเฟื่องด้วยแววตาจริงใจมาก เฟื่องมองรอยยิ้มแววตาของขาบแล้วยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน
เม็ดฝนที่ยังพรำอยู่ แฟงหลับซบอยู่ที่ไหล่ทัพ ทัพค่อยๆดึงแฟงลงมานอนในตัก แฟงหลับ ซุกตัว ทัพเอาผ้าโพกหัวคลุมลงให้
ทัพมองแฟงที่หลับด้วยสายตาอ่อนโยน ไล้มือเบาๆปัดน้ำฝนที่กระเซ็นบนแก้มแฟงที่หลับสนิทไปเหมือนเด็กๆ

แสงจากก้อนไต้ ไฟส่องแสงให้ความสว่างที่วงข้าวของเฟื่องกับขาบ เฟื่องตักแกงให้ ขาบกินอย่างไม่รู้จักอิ่ม สีหน้าแช่มชื่น เฟื่องหยิบปลาช่อนทอดให้ ขาบกินด้วยความสุขที่มีเฟื่องอยู่ใกล้ๆ

สไบเอาข้าววางไว้ให้ดอกรัก มองสภาพดอกรักที่เหม่อลอย ไม่ยอมพูดจาด้วย
"พี่ดอกรักจ้ะ กินข้าวเถอะนะ จะได้มีแรง ฉันทำของชอบพี่มาให้"
"มันไว้ใจไม่ได้ มันหลอกสไบ มันจะฆ่าเรา มันจะฆ่าพวกเราทุกคน"
ดอกรักพูดพร่ำอยู่แต่ในโลกของตัวเอง สไบเศร้า ลุกขึ้นเดินออกมา เห็นใจที่มาหยุดมองอยู่หน้าประตู
ใจมองดอกรักที่เป็นคนไม่มีสติ และสไบมองพี่ชายด้วยความสงสาร

ใจดึงมือสไบนั่งลงที่ศาลาท่าน้ำลับตาคน ด้านหลังค่าย
"ถ้าฉันเจอตัวไอ้คนที่มันทำให้พี่ดอกรักเป็นอย่างนี้ ฉันจะฟันมันด้วยมือฉันเอง"
ใจฟังแล้วกอดร่างสไบไว้แน่น
"พี่ใจ ทำไมกอดฉันแน่นอย่างนี้ละจ๊ะ"
"พี่คิดถึง สไบ"
ใจก้มลงจูบแก้มสไบ สไบเอียงอาย
"พี่ใจ เดี๋ยวมีคนเห็น"
"ไม่มีใครออกจากเรือนตอนนี้หรอก"
ใจสวมกอดสไบแน่น จูบลงที่แก้มอีกข้าง
"พี่อยากอยู่กับสไบ อยากกอดสไบ อยากให้สไบรู้ว่าพี่รักสไบแค่ไหน"
"ฉันก็อยากอยู่กับพี่"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 15 วันที่ 22 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ