อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 15/4 วันที่ 23 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 15/4 วันที่ 23 ม.ค. 58

รุ่งประชด แฟงที่กำลังขูดมะพร้าว กระแทกกะลาแรง ไม่พอใจ รุ่งขยับถอยห่างทันที
"ถ้าพี่ดอกรักเป็นบ้า ถือมีดไล่ฟันปากคนพูดมากนี่ก็คงดีนะ คนเขาว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา"
แฟงตวัดสายตาไปทางรุ่ง รุ่งมุบมิบแต่ไม่กล้า เจิดหยิบฟืนติดไฟจากเตาใหญ่ โยนลงไปที่กองฟืนที่ราดน้ำมัน

ไฟลุกพรึ่บ วาบติดเตา รุ่งร้องลั่น
"ว๊าย อกอีรุ่งจะแตก ฟืนติดไฟ ... ไฟไหม้ ไฟไหม้"
กองฟืนไฟลุกติดพรึ่บ ชาวบ้านหญิงวี๊ดว๊าย ตกใจ สไบ แฟง เฟื่องทิ้งงานในมือทันที


"เอาน้ำมา"
แฟงวิ่งเร็วไปหยิบกระชุตักน้ำในโอ่ง ไฟลุกโหมแรง เฟื่องคว้าน้ำใกล้มือสาดเข้าไปก่อน
ทุกคนพากันไปวุ่นกับการดับไฟอีกด้าน
ที่สำรับ เจิดลอบมาเทผงยาพิษสีขาวลงไปในสำรับข้าวดอกรัก
"ถอยไป"
ทุกคนหันมอง แฟงยกถัง สาดน้ำโครมใหญ่เข้าไปในกองฟืน
ไฟดับลงทันที ทุกคนสีหน้าโล่ง
"อยู่ๆฟืนมันติดไฟได้ยังไง สะเก็ดไฟจากเตาหุงข้าวหรือเปล่า"
รุ่งหันไปทางชาวบ้านหญิงอีกคนที่หน้าตาไม่รู้เรื่อง
"ช่วยๆกันระวังหน่อยแล้วกัน"
เฟื่องเตือน ทุกคนกลับเข้าที่ทำงานกันต่อ สไบเดินกลับมาที่ถาดอาหาร
"ฉันเอาข้าวไปให้พี่ดอกรักก่อนนะ"
สไบยิ้มมองทุกคน ยกถาดสำรับออกไป แฟงขยับ
"ฉันไปด้วย"
แฟงเดินออกไปกับสไบ
มุมหนึ่ง เจิดลอบมองอยู่ด้วยสายตาเหี้ยม

ทัพมองสไบที่เอาสำรับวางลง แฟงนั่งใกล้ทัพ ดอกรักนั่งกอดเข่านิ่ง อยู่ในภวังค์ของตัวเอง
"พี่ดอกรักจ้ะ"
ดอกรักเงยมองแววตาว่างเปล่า แฟงหันไปถามทัพ
"จำใครไม่ได้อีกแล้วเหรอ"
"จำได้บ้าง เดี๋ยวๆก็ลืม"
สไบจะป้อนข้าว แต่ดอกรักยังเหม่อลอย ไม่ยอมกิน
"กินสักนิดนะจ๊ะ พี่จะได้มีแรง"
ดอกรักมองข้าวในจาน แล้วพูดออกมา
"ข้าว"
"จ้ะ ข้าว ข้าวนาบ้านระจัน พวกเราปลูกไว้เลี้ยงชาวค่าย"
สไบมองดอกรักที่แววตาอยู่ในภวังค์แล้วยิ้มให้
"ที่สามโก้ พี่กับฉันเคยทำนาด้วยกัน ข้าวของพี่เป็นข้าวพันธุ์ดีกว่าใครๆ พี่จะตั้งใจคัดพันธุ์เก็บไว้ปลูกในปีต่อๆไปเสมอ พี่บอกฉันว่าอยากให้ลูกหลานเรามีข้าวดีดีกิน เกิดเป็นคนไทต้องได้กินข้าวอร่อย"
ดอกรักพยายามนึกตามคำบอกเล่าของสไบอย่างตั้งใจ....
เสียงเพลงเกี่ยวข้าวค่อยๆดังขึ้น

ทุ่งนาสามโก้ รวงข้าวเหลืองอร่ามงดงาม กำลังถูกเคียวของสไบเข้ามาเกี่ยวขาด สไบกำลังเกี่ยวข้าวในนา มีดอกรักเดินเกี่ยวอยู่ข้างๆ สองคนยิ้มแย้มพูดคุยกัน ด้านหลังคือชาวบ้านที่กำลังช่วยเกี่ยวข้าวในนา
ชาวนากำลังเกี่ยวข้าวร้องเพลงกันอย่างมีความสุข
สไบกับดอกรักกลางทุ่งนา มองกันด้วยความชื่นใจ
ข้าวเหลืองออกรวง เมล็ดข้าวเต็ม สไบประคองต้นข้าวที่กำลังหอมมาดมด้วยความชื่นใจ
ชาวบ้านที่มาช่วยกันลงแขก เสียงร้องเพลงเกี่ยวข้าว ดังในสายลมหน้าหนาว
สไบกับชาวบ้านหญิงกำลังเกี่ยวข้าวหยอกล้อกันอย่างมีความสุข ดอกรักมองอย่างมีความสุข
รวงข้าวมากมายไหวลู่ลมไปทั้งทุ่ง ดอกรักกับชาวบ้าน เต้นหยอกล้อกันอย่างมีความสุข
สไบกำลังช่วยชาวนาเกี่ยวข้าว มองหัวเราะชอบใจ
ชาวบ้านที่เกี่ยวข้าวต่างยิ้มให้กันด้วยสีหน้าสุขใจ พร้อมกับร้องเพลงตามกันไปเรื่อยๆ
ทุ่งนาสีเหลืองทองอร่ามไปทั้งทุ่งสุดลูกหูลูกตา

ดอกรักหยิบข้าวขาวสวยในจานที่สไบถือขึ้นมา
"แผ่นดินเราอุดมสมบูรณ์ ดินดีน้ำดี ข้าวงามงอกเงยเต็มทุ่ง พวกเราไม่เคยอดอยาก ศัตรูถึงบุกมารุกมาราน เพราะอยากเป็นเจ้าของแผ่นดิน"
"อังวะ ศัตรู มันจะมาแย่งข้าวเรา ข้าจะฆ่ามัน"
"พี่ดอกรัก ... พี่จำได้แล้วใช่มั้ย"
สไบมองดอกรักที่สีหน้ามีความทรงจำกลับมาเป็นเสี้ยวๆ
"มันจะมาแย่งข้าว ข้าไม่ให้ ข้าจะเก็บไว้ให้ลูกหลาน...ไท"
ดอกรักมองสไบแล้วย้อนนึก

เมล็ดข้าวสวยในมือ ดอกรักดม แล้วยิ้มให้สไบ
"ข้าวหอมปิ่นแก้ว"
สไบยิ้ม น้ำตาไหล รู้ว่าดอกรักจำได้แล้ว
"จ๊ะ..ข้าวหอมปิ่นแก้วที่พี่หวงนักหวงหนา พันธุ์ที่พี่ชอบกิน กินซิจ๊ะ"
ดอกรักค่อยๆเอาเข้าปาก แล้วเคี้ยวอย่างอร่อย สไบมองแล้วยิ้ม กระเถิบไปใกล้ เอากับป้อนถึงปากดอกรัก
"กินเถิดนะจ๊ะพี่ กินให้หมด กินให้มีเรี่ยวแรงรบ"
ดอกรักเปิบข้าวอย่างเอร็ดอร่อย สไบยิ้ม
"เราจะรบ เพื่อรักษาดิน รักษาน้ำ รักษาข้าวให้เป็นเลือดเป็นเนื้อต่อไปแก่ลูกหลานไท"
สไบยิ้มมองดอกรักที่กินข้าวเปล่าด้วยความอิ่มเอมใจ สไบเปิบกับข้าวป้อนถึงปากดอกรักที่กลายเป็นคนสงบเสงี่ยม ไม่อาละวาด
แฟงกับทัพมองสไบที่ป้อนข้าวดอกรักด้วยความตื้นตันใจ
"น่าสงสาร ทั้งสไบ ทั้งพี่ดอกรัก" แฟงว่า
ดอกรักเคี้ยวข้าวไปอีกสองสามคำ ก็เกิดอาการตัวเกร็ง มือไม้เกร็ง หายใจไม่ออก ลงไปดิ้นชักกับพื้น
ทุกคนตกใจ สไบร้อง
"พี่ดอกรัก"
ทัพพุ่งเข้าไปที่ดอกรักทันที
"พี่ดอกรักเป็นอะไร" สไบถาม
ดอกรักเริ่มน้ำลายฟูมปาก เกร็งทั้งร่าง ทัพมองแล้วรู้ทันที
"ดอกรักถูกวางยา...แฟง ไปตามหมอมาเร็ว แล้วให้ไอ้เอิบไอ้ช่วงไปตามไอ้สังข์ ไอ้ขาบมาด้วย"
แฟงวิ่งพรวดออกไปทันที สไบหน้าตาตื่นกลัว ทัพช้อนร่างดอกรักขึ้น แต่ดอกรักอาเจียนออกมาอย่างหนัก

ใจกำลังฝึกซ้อมมวยอยู่กับหมู่เคลิ้ม และผู้ชายคนอื่นๆ สังข์ ขาบยืนมองจ้องใจอย่างสังเกต
เอิบ ช่วงวิ่งมาหน้าตาตื่น
"ไปเร็ว ... ไอ้ดอกรักถูกวางยา"
สังข์ ขาบวิ่งออกไปกับเอิบ ช่วง ทันที
ใจหันไปมองสังข์ ขาบที่วิ่งออกไป สังหรณ์ใจว่า เกิดเรื่องขึ้นแล้ว

ทัพมองพ่อหมอที่กำลังยัดยาว่านเข้าไปในปากดอกรัก สังข์ ขาบ เอิบ ช่วงช่วยกันจับแขนจับขายึดดอกรักไว้
ดอกรักดิ้นพราดๆ เฟื่อง สไบมองตกใจอยู่ด้านหนึ่ง
ด้านนอก ใจลอบมองเข้ามา สีหน้าไม่ดีเมื่อเห็นอาการดอกรักที่ดิ้น ถุยยาออก พร้อมอาเจียน หมอหมดแรงเอายาให้ดอกรักกิน ทัพพุ่งเข้าไปหยิบยาจากมือหมอยัดลงไปปากดอกรักเอง ดอกรักดิ้นแรง กัดมือทัพ แต่ทัพทน ใจมองแล้วถอยหลบไป
ดอกรักกระตุกร่างอีก สองสามครั้งแล้วแน่นิ่ง
"พี่ดอกรัก"
สไบพุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรแล้ว ยากำลังขับพิษ" หมอบอก
"นี่มันถึงกับวางยาในข้าว ไอ้ดอกรักมันคงเห็นหน้าไอ้อังวะนั่นจริงๆ"
"ใคร .. พี่ดอกรักเห็นหน้าใคร " สไบถาม
ทุกคนมองทัพที่สีหน้าเครียดอย่างมาก เพราะรู้ว่าดอกรักหมายถึงใจ

ใจผลักเจิดกระแทกต้นไม้ด้วยความโมโห
"ฉันบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งลงมือ พวกมันกำลังสงสัยเรา"
"เอ็งไม่มีวันฆ่าไอ้ดอกรัก เอ็งมันใจอ่อน เพราะเอ็งสงสารสไบ"
"ฉันทำได้"
"ก็ทำสิวะ อย่ามัวแต่รอ หรือจะให้พวกบ้านระจัน มันจับได้ แล้วเอาดาบตัดคอเราก่อนรึไง"
เจิดถามเสียงเข้ม ใจมองด้วยความอึดอัด หันหลังเดินออกไป เจิดมองอย่างผิดหวังในตัวใจอย่างมาก

เวลาต่อมา ใจเดินหน้าเครียดเข้ามา ทัพ สังข์ ขาบที่ก้าวมายืนขวางหน้า
"ข้ามีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยใจ" ทัพว่า
ใจยิ้ม ทำใจดีสู้เสือ

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 15/4 วันที่ 23 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ