อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 15/5 วันที่ 21 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 15/5 วันที่ 21 ม.ค. 58

“เอ้า..เอาเข้าไป ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีก” แสนดีเดินไปหิ้วปีกรันและตบหน้า! รันเมาไม่รู้เรื่อง หัวรันซบไหล่แสนดี แอบมีโมเมนท์หวาน แสนดีจับรันขึ้นหลังดูแมน วิญญาณชายอกสามศอกเข้าสิง “เรานี่มันพระเอกหนังเกาหลีชัดๆ หล่อมากกกก!!”

ปราณนต์เห็นว่าทุกคนกำลังจะเละ เลยรีบตัดบท “ได้เวลาแยกย้าย กลับบ้านกันไหวแน่นะครับ”
“หวายยยยยย!!” เสียงเมาโคตร


“ไว้เจอกันที่ออฟฟิศค่ะ”
ทุกคนโบกมือ ร่ำลากัน นิดากับพีระก็แยกตัวไป รุจน์ลากร่างลิลลี่ไปด้วยกัน แสนดีลากรันไปอย่างทุลักทุเล พริบพราวยิ้มส่ง
ปราณนต์หันมาทางพริบพราว “คนอื่นเค้าก็กลับกันหมดแล้ว..ถึงตาเราบ้าง วันนี้ผมจะพาคุณกลับบ้านในแบบที่คุณไม่เคยทำมาก่อน”
“กลับยังไง ?” พริบพราวหรี่ตา...แน้มีความลับ
ปราณนต์ยิ้มกริ่ม

อวัศยานั่งดูรูปรันกำลังร้องเพลงลงใน IG ของนิดาอยู่ที่หน้าคอมในห้องทำงานของลิปดา
หน้าจอ อวัศยาเชค IG เชค FB ของคนในออฟฟิศทีละคน มีแต่รูปความสนุกสนานของ จนมาเจอรูปหนึ่งของลิลลี่เซลฟี่ตัวเอง แต่ด้านหลังเป็นปราณนต์กับพริบพราวมีความสุข
อวัศยาคลิกขยายรูปดูให้แน่ใจ .. ปราณนต์นั่งหัวเราะกับพริบพราว อย่างมีความสุข
เธอทนไม่ได้รีบปิดรูปเลย .. .เศร้า .... ในวูบนั้นเอง เธอคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
อวัศยาหันมาเปิดบล็อค และ เริ่มพิมพ์
“.. “ความกลัวที่ทำให้เราเสียโอกาส และ ความกล้าที่ทำให้เราตกอยู่ในอันตราย” ..”
อวัศยาคิดๆ แล้วก็พิมพ์ “สวัสดีค่ะ เพื่อนนักลงทุนที่สนใจเรื่องหุ้น และติดตามอ่านบล็อคของศยามาตลอด .. วันนี้เรามาคุยกันถึงเรื่อง “ความกลัว” และ “ความกล้า” กันค่ะ .. ทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งที่นักลงทุนที่ดีควรมี แต่จะมีมากหรือน้อยนั้นแล้วแต่สถานการณ์ บางครั้งเรากลัวมากไปก็ไม่ดี แต่บางที “ไม่กลัว” แล้วกล้าบ้าบิ่นมากไปก็อันตราย .. สรุปทั้งความกลัวและความกล้าสามารถสร้างปัญหาให้เราได้”
อวัศยาหยุดคิดถึงสิ่งที่คุยกับลิปดาเมื่อตอนกลางวัน
เธอสารภาพกับลิปดา “ฉันขี้ขลาดเอง ฉันไม่กล้าเปิดตัว กลัวคนอื่นจะมองไม่ดี กลัวปราณนต์จะรับไม่ได้ เพราะฉันกลัว ฉันก็เลยต้องเป็นแบบนี้ ถ้าฉันเป็นผู้หญิงใจกล้าอย่างพริบพราวก็ดี”
“ไม่จริง คุณเป็นของคุณแบบนี้ดีแล้ว”
“ถ้าดีจริง ทำไมตลอดเวลาที่แชตกัน ปราณนต์ถึงไม่คิดว่า “แอบรัก” คือ ฉัน ทำไมถึงคิดว่าเป็นพริบพราว ..”
อวัศยาเศร้าๆ
“ในการลงทุน “ความกลัว” ทำให้เราระมัดระวัง “ความกล้า” ทำให้เราฉวยโอกาสที่ดีได้เร็วและเฉียบขาดมากกว่าคนอื่น”
หน้าห้อง...เห็นลิปดาเดินผ่านมาเห็นอวัศยานั่งอยู่หน้าคอมพ์...แอบคิด..อยากรู้ว่าทำอะไร ?

ถนนเห็นแสงไฟสวยงาม...เห็นปราณนต์กับพริบพราวขี่จักรยานอย่างมีความสุข พริบพราวยังดูประหม่าๆ ตาปราณนต์คอยมองดู และประคองพริบพราว พริบพราวความมั่นใจค่อยๆเพิ่มขึ้น
“ถ้าเราใช้ความกลัวและความกล้าให้ถูกที่ถูกทาง..จะเป็นผลดีต่อการลงทุนอย่างมาก .... สำหรับการใช้ชีวิต... ความกลัวอาจจะทำให้เราเป็นคนรอบคอบ ไม่พาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงอันตรายจนเกินไป”
อวัศยานั่งอยู่หน้าคอมพ์...คิดถึงตอนเธออยู่กับปราณนต์ แอบมอง แอบอมยิ้ม ไม่กล้าสารภาพ ไม่กล้าแสดงออกมามาก
อวัศยาพิมพ์บล็อกต่อ “แต่หลายครั้งความกลัวก็ทำให้เราพลาดหลายสิ่งหลายอย่าง .. โดยเฉพาะ.. พลาดที่จะบอกรักใครสักคน ...”
อวัศยาเศร้า .. นึกถึงภาพตอนที่พริบพราวกอดกับปราณนต์ในวันเปิดตัว ...
หญิงสาวถอนหายใจ....เฮ่อ.....

ปราณนต์กับพริบพราวขี่จักรยานจากถนนใหญ่มาเป็นถนนในหมู่บ้าน ร่มไม้แสงไฟ โรแมนติกไปอีกแบบ
พริบพราวแกล้งทำเป็นเมื่อยขาปราณนต์หันมามองด้วยความเป็นห่วง ขี่ช้าลง แล้วพริบพราวก็แกล้งจะทำให้รถจะล้มปราณนต์เหวอไปแล้วก็หัวเราะส่ายหน้า..ร้ายจริงๆ..
“คิดเหรอว่าแค่นี้จะชนะผมได้”
ทั้งสองคนแกล้งกันไปมา สนุกสนาน เสียงหัวเราะดังอย่างสดใส

อวัศยาเขียนบล็อคต่อ “ถ้าคุณคิดจะใช้ชีวิตด้วยความกล้าและบ้าบิ่น ..”
ลิปดานั่งอ่านอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ... “คุณต้องมีสติมากพอที่จะประคองตัวเอง”
พริบพราวเดินเข้ามาในห้องนอน...อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย พริบพราวอ่านบล็อคศยาจากมือถือ หน้าเครียด
“เพราะทุกย่างก้าวที่คุณเดิน คุณพร้อมจะเพลี่ยงพล้ำและพลาดได้ทุกเมื่อ และทันทีที่พลาดคุณต้อง “กล้า” พอที่จะรับผลที่เกิดขึ้น”
พริบพราวอ่านแล้วหน้าเครียด... ปราณนต์อ่านบล็อคผ่านคอมพิวเตอร์ในห้องนอน เปลี่ยนชุดเตรียมนอน
“ฉันเป็นหนึ่งในคนขี้กลัว .. ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังจนบางครั้งก็มากเกินไป.. ฉันหวังว่าสักวันจะเอาชนะความกลัวและกล้าทำเรื่องที่อยากจะทำแต่ไม่กล้ากับเค้าได้บ้าง”
ปราณนต์อยากรู้ “.. พี่ศยาอยากทำอะไร ?”
อวัศยาปิดท้ายสรุป “แล้วคุณล่ะคะ...มีอะไรที่อยากทำแต่ไม่กล้าทำบ้าง .. และคิดจะทำมันบ้างหรือเปล่า ?”
ลิปดาอ่านแล้วก็คิดถึงที่แจนบอกเขาให้บอกความรู้สึกตัวเองกับศยา
ลิปดาถอนใจ.... “เฮ่ออออ”
อวัศยาปิดคอมพ์ ... ถอนใจ ... เฮ่อออ
ปราณนต์อ่านแล้วคิดถึงอวัศยา..ลึกๆก็ยังคิดถึงและคาใจบางอย่างที่บอกไม่ได้
พริบพราวอ่านแล้วเครียด!!

กรุงเทพยามเช้า....เสียงกรี๊ดของลิลลี่ดังสนั่น
ห้องพักในม่านรูด ลิลลี่นอนอยู่เอาผ้ามาปิดหน้าอก และกรีดร้องสุดเสียง “กรี๊ดดดดดด !!”
รุจน์โผล่ขึ้นจากใต้ผ้าห่ม “อ๊ากกกกกซ์ !!! อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น”
ลิลลี่และรุจน์หันขวับมามองหน้ากัน ฟึ่บ !!! แล้วก็ร้องออกมาพร้อมกัน
“น้องลิลลี่”
“อีพี่รุจน์”
กรี๊ดดดด ลิลลี่ถีบรุจน์กระเด็นตกจากเตียง ตุ๊บ !!! แอ่ก รุจน์นอนลงไปกองที่พื้น
“โอ๊ย น้องลิลลี่”
ลิลลี่กระโดดตามมา พร้อมกับผ้าพันตัว บีบคอรุจน์ “อีพี่รุจน์บ้า ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง มันเกิดอะไรขึ้น ห๊ะ? บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้บอกมา”
รุจน์โดนบีบคอ “แค่กๆๆ พี่ ไม่ได้ตั้งใจ ... ฟังพี่เล่าก่อนนนนน แค่กๆๆๆ”

ลิลลี่เมาอย่างแรง นอนสลบไปมาบนรถ “พี่รุจน์...ลิลลี่ยังไม่อยากกลับบ้าน...พี่รุจน์พาลิลลี่ไปที่อื่นก่อนได้ป่ะ..”
รุจน์กลืนน้ำลายเอื้อก

ลิลลี่เปลี่ยนชุดแล้ว ตบหน้ารุจน์เพี้ยะ!! “ฉันไม่เชื่อ”
“นี่ๆ พี่มีหลักฐาน” รุจน์รีบล้วงโทรศัพท์ออกมาเปิดคลิป เป็นคลิปที่ถ่ายในรถ ลิลลี่หน้าเมา เยิ้มมาก
ลิลลี่พูดกับกล้อง “พี่รุจน์ ลิลลี่ยังไม่อยากกลับบ้าน...พี่รุจน์พาลิลลี่ไปที่อื่นก่อนได้ป่ะ..”
“มันจะดีเหรอจ้ะ”
“ดีสิคะ..พี่รุจน์ไม่ต้องกลัวนะ เกิดอะไรขึ้นลิลลี่รับผิดชอบเอง”
ดูคลิปจบลิลลี่ก็ร้อง “กรี๊ดดดดดด ไม่จริง ฉันเมา ฉันพูดไปด้วยความเมา ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆสักหน่อย”
“ก็พี่ไม่รู้ว่าจริงหรือล้อเล่น เห็นบอกว่าอยากมา .. พี่ก็พามาน้องลิลลี่ไม่ต้องห่วงนะครับ พี่ยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่าง พี่ขอโทษที่ทำให้น้องลิลลี่เสียชื่อ ด้วยเกียรติของพี่รุจน์ พี่รุจน์จะไม่ทอดทิ้งน้องลิลลี่เด็ดขาด”
“ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น พอเลย จบๆๆๆ ให้มันจบที่นี่แหละ และห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นเป็นอันขาด ไม่งั้นฉันจะโกรธ และไม่พูดกับพี่ไปตลอดชีวิต” ลิลลี่พูดจบก็กระดึบตัวเองออกจากเตียง
“น้องลิลลี่”
“อย่าขัดใจ” ลิลลี่หันไปหยิบกระเป๋าสบัดหน้าเดินออกไป
รุจน์ได้แต่หน้าเสียที่น้องลิลลี่ไม่ให้รับผิดชอบ..แล้วก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ไรว้า !!

เช้าวันต่อมา ลิปดากำลังเอาผ้ามัดมืออวัศยาเข้าไว้ด้วยกัน
อวัศยามองงงๆ “บอสมามัดมือฉันทำไมเนี่ย ?”
“อยากมีแฟนไม่ใช่เหรอ .. นี่ไง ?”
“นี่ไง อะไรของบอส?” อวัศยาชูมือขึ้น “มัดมือแล้วจะมีแฟนได้ยังไง”
ลิปดาไม่สนใจเสียงโวยวาย เดินถอยออกมา ปล่อยให้อวัศยายืนอยู่กลางห้อง “เปิดทีวีโดยห้ามใช้มือ”
“ห๊ะ? ทำอะไรนะ?”
ลิปดาพยักหน้าไปทางทีวีที่อยู่หน้าอวัศยา “เปิดทีวีโดยไม่ต้องใช้มือ ปฎิบัติ”
“เปิดทีวี โดยไม่ต้องใช้มือ เนี่ยนะ ?”
“อื้อ”
อวัศยากลอกตา “ไม่เห็นจะยากเลย”
ลิปดากอดอกมองอวัศยาไม่วางตา เธอนั่งลง ใช้เท้าคีบรีโมทมาอยู่ตรงหน้า แล้วก็ใช้นิ้วเท้ากดเปิด...ทีวีติด ตึ่ง !!~
“เปิดทีวี โดยไม่ใช้มือ ... มันยากตรงไหนเนี่ย”
“เออ ! สงสัยแบบทดสอบนี้อาจจะง่ายไปสำหรับคุณ ... แบบทดสอบต่อไปเลยก็แล้วกัน”
ลิปดาเดินมาหาและหยิบผ้าอีกผืนที่เตรียมไว้ออกมา มัดขาศยาไว้
“เฮ้ยยย ! บอส อะไรอีกเนี่ย มามัดขาฉันทำไม ?”
“เฉยๆเหอะน่า เดี๋ยวก็รู้” ลิปดามัดเสร็จแล้วก็อุ้มอวัศยาขึ้น
เธอตกใจ “ว้ายยยยยย อะไรของบอสเนี่ย ? ปล่อยฉันเลยนะ นี่บอสมัดมือฉันยังพอทน มามัดเท้าอีกเนี่ยนะ มัดทำไมหะ ?”
ลิปดาไม่ฟังเสียงอุ้มอวัศยาไปที่ห้องน้ำทันที!!!!!
ลิปดาอุ้มอวัศยาเข้ามาในห้องนอน “นี่คือแบบทดสอบที่สอง ... เปลี่ยนเสื้อผ้า”
อวัศยาตกใจ “ห๊ะ ? เปลี่ยนเสื้อผ้า”
“ใช่ ใช้มือและเท้าได้ แต่ห้ามเอาผ้าออก คุณต้องเปลี่ยนชุดให้ได้ ผมให้เวลาแค่ ๕ นาที” ลิปดาพูดจบแล้วเดินออกไป
“ห๊ะ? มันจะเป็นไปได้ยังไง ? ตลกไปแหละบอส ?”
ลิปดาไม่สน หันมาย้ำ “เริ่มจับเวลา” ลิปดากดนาฬิกาจับเวลา ติ๊ด! แล้วก็เดินออกไป ปิดประตู ตึ่ง!

ลิปดาอยู่หน้าห้อง ยิ้มพอใจ มั่นใจว่าศยาทำไม่ได้แน่ๆ หึหึหึ
มองนาฬิกาเป็นเวลา ๙ โมงเช้า ๔๐ นาที

เวลาผ่านไป ๕ นาที ลิปดายิ้มและหันมาที่ประตู
“๕ นาทีแล้วนะคุณ ผมเปิดเข้าไปแล้วนะ ...หนึ่ง..สอง..สาม” ลิปดาเปิดผั้วเข้าไป แล้วก็อึ้ง อวัศยาเปลี่ยนชุดเรียบร้อย จากชุดเก่าเป็นชุดเกาะอกชุดใหม่ เก๋ไก๋สวยงาม “เฮ้ยยย !!”
“อึ้งๆ ไม่คิดว่าฉันจะทำได้ล่ะสิ”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 15/5 วันที่ 21 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ