อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 16 วันที่ 21 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 16 วันที่ 21 ม.ค. 58

“๕ นาทีแล้วนะคุณ ผมเปิดเข้าไปแล้วนะ ...หนึ่ง..สอง..สาม” ลิปดาเปิดผั้วเข้าไป แล้วก็อึ้ง อวัศยาเปลี่ยนชุดเรียบร้อย จากชุดเก่าเป็นชุดเกาะอกชุดใหม่ เก๋ไก๋สวยงาม “เฮ้ยยย !!”
“อึ้งๆ ไม่คิดว่าฉันจะทำได้ล่ะสิ”
“คุณทำยังไง ?”

“ไม่เห็นจะยากเลย” อวัศยายิ้มกวนนิดๆ
ตอนนั้น อวัศยาตั้งสติ มองไปรอบๆ ห้อง แล้วก็สะดุดที่ “กรรไกร” และ ตู้เสื้อผ้า
เธอรีบกระโดดไปที่กรรโกร หยิบมาถือไว้ และกระโดดไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดแบบเกาะอกมาหนึ่งชุด
อวัศยาเริ่มต้นใช้กรรไกรตัดชุดที่กำลังใส่อยู่ออก แล้วใส่ชุดเกาะอกที่เลือกไว้แทน



อวัศยายักไหล่ “ง่ายๆ” หญิงสาวยืนโพสต์อวดๆ “มีแบบทดสอบอะไรอีกมั้ย จัดมาเลย ฉันชักจะสนุกแล้ว”
ลิปดาเริ่มจะคิดหนัก...กอดอก ลูบคาง “ผมประเมินคุณต่ำไปจริงๆ โอเค...แบบทดสอบต่อไป รับรองว่าคราวนี้ไม่ผ่านแน่” ลิปดาจะเดินมาอุ้ม
อวัศยากระโดดถอย และถาม “เดี๋ยวบอสต้องบอกฉันก่อน ไอ้แบบทดสอบพวกนี้ มันเกี่ยวกับการที่มีหรือไม่มีแฟนยังไง ?”
“เอาน่า...จบแบบทดสอบเดี๋ยวคุณก็รู้เองว่ามันเกี่ยวกันยังไง ?”
ลิปดาอุ้มอวัศยาออกไปเลย เธอกลอกตา...เฮ่อออออ
ลิปดาพาศยามานั่งอยู่ที่ห้องครัว แล้วแก้มัดมือออก
อวัศยาสะบัดมือ “เฮ่ออออ ค่อยยังชั่ว”
ลิปดาจับมืออวัศยามาไพล่หลัง “อ้าววว”
“มัดข้างหน้า มันง่ายไปสำหรับคุณ....มัดข้างหลังเลยแล้วกัน จะได้ยากขึ้น”
“บอสจะให้ฉันทำอะไรอีกเนี่ย”
“ผมให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง ทำอาหารสำหรับเราสองคน”
“ห๊ะ? ทำอาหารในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ”
“ใช่..และไม่ใช่แค่ทำธรรมดา ต้องทำให้กินได้ด้วยนะ”
“บ้าหรือเปล่าบอส ใครจะไปทำได้”
ลิปดาไม่สนใจเริ่มจับเวลา “จับเวลา !!~” ลิปดากดจับเวลาแล้วก็ยิ้มกวนๆ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟา
อวัศยาคิด...แล้วก็บ่นๆ “บ้าแล้วใครจะไปทำได้” พลันสายตาเหลือบไปเห็น โทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่ไม่ไกล..อวัศยาคิด...แล้วก็ปิ๊ง !!

เวลาผ่านไป 20 นาทีเสียงออดดัง
ลิปดาเปิดประตู เป็นรันยืนอยู่ “สวัสดีครับบอส”
“คุณรัน ?”
รันบอก “ผมเอาอาหารมาส่งครับ”
“อาหาร ?”
อวัศยากระดืบๆ กระโดดๆ เข้ามาแล้วก็พูดขึ้น “ฉันเป็นคนส่งข้อความไปบอกรันเอง”
หือ ??? ลิปดาหันมามองหน้าอวัศยา..แล้วก็เหวอไป...“อ๋อ ใช้วิธีนี้” ??
รันค่อยๆโผล่หน้าเข้ามามองอวัศยา พอเห็นเพื่อนเต็มๆ ตาและรู้ว่าโดนมัดมือมัดเท้า รันถึงกับอึ้ง “ศยา !!! ทำไมอยู่สภาพนี้ห๊ะ?” รันตกใจแอบหลุดสาวนิดๆ
ลิปดาหันมามองรัน.. เสียงแหลมนะ รันหันขวับมาทางลิปดา จิกตาไม่แอ๊บแล้ว ความรักเพื่อนพุ่งปรี๊ส “บอสทำอะไรเพื่อนผม บอกมาเดี๋ยวนี้นะ !!!”

ถุงอาหารถูกวางไว้บนโต๊ะกินข้าว ลิปดาหันมาทางรันที่กำลังแก้มัดให้อวัศยา
“ผมไม่ได้จะทำมิดีมิร้ายเพื่อนคุณเลยนะ ผมแค่กำลังจะสั่งสอน”
รันหันมาถาม “สั่งสอน ?”
“ใช่ ก็เมื่อวาน ศยาเค้า....”
“ฉันเอาคลิปที่แกส่งมาให้บอสดู แล้วก็บอกความจริงหมดแล้ว”
“แล้วศยาก็ขอให้ผมช่วยทำให้เค้าเข้าใจหน่อยว่าทำไมเค้าถึงไม่มีแฟน และทำยังไงเค้าถึงจะมีแฟน”
รันยังเหวอ แล้วก็มองผ้าที่อยู่ในมือ “แล้วไอ้การมัดมือ มัดเท้า มันช่วยอะไรคะ เอ่อ ครับ บอส ???”
“ช่วยสิ..อย่างน้อย..มันก็ทำให้ศยาเห็นว่า...สิ่งที่เค้าควรจะทำอย่างแรกคือ ... การขอความช่วยเหลือ”
หือ ? ทั้งรันและอวัศยางง
“ขอความช่วยเหลือคืออะไร ?”
“นั่นไง...แบบนี้ไง..ผู้ชายที่อยู่รอบข้างคุณ คนที่คุณสนใจเค้า หรือ เค้าสนใจคุณ เค้าถึงไม่กล้าเข้ามาในชีวิต เพราะคุณไม่มีช่องว่าง ไม่มีที่ให้เค้าได้ยื่นมือเข้ามาช่วยหรือแชร์ !!” อวัศยากับรันเริ่มเข้าใจ “คุณทำทุกอย่างเอง ทำไม่ได้ก็ดันทุรังทำให้ได้ ดันทุรังแล้วยังทำไม่ได้ ก็ยังส่งข้อความไปหาเพื่อนที่อยู่ไกล...ไกล๊...ไกล ให้มาช่วย แต่ผมนั่งอยู่ตรงนั้น คุณกลับไม่สนใจที่จะให้มาช่วย”
เออ...รันเริ่มจะเก็ท...อวัศยาแย้ง “ก็..บอสไม่ได้บอกว่าให้บอสช่วยได้”
“แต่ผมก็ไม่ได้บอกว่า...ผมช่วยไม่ได้ ....” เออ...อวัศยาอึ้งไป “เพียงแค่คุณขอร้อง หรือ บอกให้ผมแก้มัด หรือ เปิดทีวีให้ หรือ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ..เอ่อ..มันอาจจะส่วนตัวไปหน่อย แต่แค่พูดผมก็จบเกมแล้ว .. แต่คุณก็ไม่เอ่ยปากสักคำ ... ผมก็เลยได้แต่นั่งรอ รอว่าเมื่อไหร่ คุณจะอ้าปาก เปิดโอกาสให้ผมได้เข้าไปในชีวิตคุณ”
ลิปดามองอวัศยาเหมือนต้องการจะบอกอะไรที่มันมากกว่าคำพูด...หญิงสาวอึ้ง..
รันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน...รันฟีลอะไรบางอย่างได้ชัดมากๆ รันตัดสินใจหันมาทางอวัศยา “ศยา...บอสพูดถูก!! แกต้องฟังไว้ ผู้หญิงเก่งอย่างแก อาจจะไม่รู้ว่าความเก่งคือ กำแพงที่มองไม่เห็น ..”
“แล้วไง แกจะให้ฉันทำเป็นแอ๊บแอ้ ทำอะไรไม่เป็น เพื่อสำออยอ่อยผู้ชายหรือไง”
รันกับลิปดาร้องขึ้นพร้อมกัน “มันไม่ช่ายยย”
“อะ เชิญคุณรันอธิบาย” ลิปดาผายมือมา
“คืออย่างนี้นะแก..คือ แกไม่ต้องเก่งไปซะทุกอย่างก็ได้ อะไรที่แกทำไม่ได้ แกก็แค่ยอมรับว่าทำไม่ได้ ไม่ต้องทำขึงขัง ทำฟอร์มเก๊กเก่งตลอดเวลา คือแกเป็นกับฉันมันได้ เพราะเราเป็นเพื่อนกัน แต่กับผู้ชาย .. แกก็ปล่อยวาง เว้นช่องว่างไว้ให้เค้าได้เดินเข้ามาบ้าง”
“ใช่ แบบนี้แหละ”
อวัศยาเริ่มอ่อนลง แล้วก็ถามกลับ “โอเค...แล้วถ้าอยากจะขอความช่วยเหลือ..เราต้องทำยังไง”
“โอเค..ผมมีแบบทดสอบต่อไป”
รันรีบแทรก “เดี๋ยวนะครับ ก่อนจะไปสู่แบบทดสอบต่อไป..ขอถาม..คือหมดธุระแล้วใช่มั้ยครับ ..จะได้กลับ” รันชิ่งเห็นๆ

รันเดินออกมานอกห้อง ปิดประตู แล้วก็คิดถึงตอนลิปดามองอวัศยาด้วยความห่วงใย ตั้งแต่ตอนที่ออฟฟิศปราณนต์เดินเข้ามาคุยกับอวัศยาเรื่องงาน และลิปดาอยู่ด้วย
ภาพหน้าลิปดาห่วงใยชัดขึ้นๆ จนสรุปได้ รันฟันธง “ชัดเลย...!!!บอสชอบศยา ชัวร์ !!!”
เวลาประมาณเที่ยงกว่าๆ ทุกคนในนารากรทยอยไปกินข้าวเที่ยง
ปราณนต์กำลังเก็บของ เสียงข้อความเข้าดังมา .. ปราณนต์เปิดอ่าน หน้าคิดๆ
พริบพราวเดินมาเห็นพอดีถามขึ้น “มีอะไรหรือเปล่า ? ทำไมอ่านข้อความแล้วหน้าเครียดๆ”
“พี่รุจน์ส่งข้อความมาฝากตามงาน บอกว่า วันนี้ลา ก็เลยแปลกใจวันนี้คนลากันเยอะจัง .. พี่ศยาก็ไม่มา บอสก็ไม่เข้า พี่รุจน์กับลิลลี่ก็ลา ก็เลยแปลกใจ”
”พี่ศยาลา? ..” เธอเป็นห่วงลึกๆ
“อือ เห็นพี่นิดาบอกว่า ลาไม่มีกำหนด”
พริบพราวคิดหนัก มีเสียงข้อความเข้าดังมา ตรึ่งงง !!
ปราณนต์กดรับ “ใครจะลางานอีกหล่ะเนี่ย ?” ปราณนต์กดอ่านแล้วก้อึ้ง .. อึ้งกว่าเดิม ..
พริบพราวหันมาถามอีกที “มีอะไรเหรอ ?”
“รุ้งส่งข้อความมาบอกว่าป่วยหนัก อยู่คนเดียว ขอให้ผมพาไปหาหมอ !!”
พริบพราวเลิกคิ้ว ... หือ ???

ที่คอนโดรุ้งลดา เธอกำลังแต่งหน้าซีดๆ ให้เหมือนคนป่วย เสียงออดดัง รุ้งลดาดีใจยิ้ม แล้วก็รีบแอ๊บป่วยทันที
หญิงสาวรีบไปเปิดประตู...ปราณนต์ยืนอยู่ รุ้งลดารีบมารยาใส่ทันที “ณนต์....ช่วยรุ้งด้วย !” เธอโผเข้าจะกอดปราณนต์
ทันใดนั้น..ปราณนต์ก็ยื่นมือมายันตัวรุ้งลดาไว้ “เดี๋ยวก่อนรุ้ง คุยกันก่อน ...”
รุ้งลดางง “คุยอะไร ? รุ้งปวดหัว คลื่นไส้ จะอาเจียน จะตายอยู่แล้ว ยืนก็ไม่ค่อยจะอยู่ ณนต์จะคุยอะไรกับรุ้งอีก .. รุ้งเดินไม่ไหว.. ณนต์ช่วยประคองรุ้งไปหน่อยได้มั้ย ?”
ทันใดนั้นเสียงพริบพราวก็ดังขึ้น “รองพื้นเบอร์นี้ทำให้หน้าดูซีดเหมือนคนป่วยก็จริง แต่ดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่นะ”
หือ ?? รุ้งลดาหันไป เห็นพริบพราวยืนอยู่ “พริบพราว .. “ หญิงสาวหันมาทางปราณนต์ “ณนต์พาเค้าทำไม ?”
“ตกลงรุ้งป่วยใช่มั้ย ? ถ้าใช่ผมกับพราวจะได้พาไปโรงพยาบาล แต่ถ้าไม่ใช่เราสองคนจะได้กลับไปทำงาน ตกลง..ป่วยหรือไม่ป่วย ไปหรือไม่ไป”
พริบพราวกอดอกรอฟังคำตอบ...รุ้งลดาอึกๆอักๆ
“อาการแบบนี้ รองพื้นแบบนี้ ไม่ได้เป็นอะไรหรอกเสียเวลา” พริบพราวสรุปแล้วจับมือปราณนต์ “เรากลับกันเหอะ”
รุ้งลดาจับมือปราณนต์ “เดี๋ยว !! ณนต์ .. รุ้งมีเรื่องอยากจะคุยด้วย เรื่องระหว่าง “เรา” ที่ไม่เกี่ยวกับคนอื่น” พริบพราวชักสีหน้าทันที “รุ้งว่า..ที่ผ่านมา ณนต์มีอะไรบางอย่างที่เข้าใจรุ้งผิดนะ”
พริบพราวขัด “เข้าใจผิดอะไร พูดออกมาตรงนี้เลย”
“ไม่ได้ยินหรือไง ฉันบอกว่า “เรา” ไม่เกี่ยวกับเธอ”
“แต่ฉันเป็น “แฟน” ณนต์ จะไม่เกี่ยวได้ยังไง !!!” พริบพราวหลุดโพล่งออกมาเลย
ปราณนต์หันขวับมาทางพราว
“ฉันก็เคยเป็น “แฟน” ณนต์เหมือนกัน” รุ้งลดาผลักไหล่พราว
“ฮะๆ เธอคืออดีต แต่ฉันปัจจุบัน The power of Now เคยได้ยินหรือเปล่า” พริบพราวผลักกลับ
“นาว แต่ก็ “ไม่นาน” เธอคบกับณนต์แค่ไม่นาน ฉันคบกับเค้าสามปี !!The Power of นาน !!! เคยได้ยินหรือเปล่าหะ ?“ รุ้งลดาทำท่าจะลุย
สองสาวกำลังจะไฝ้ว์หนักขึ้น ปราณนต์ตัดสินใจเอาตัวเองเข้าขวาง และพูดด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ “รุ้งๆ..พอได้แล้ว..เอาอย่างนี้นะ..ผมว่าเพื่อไม่ให้ต้องมีปัญหากัน เรากลับมาที่จุดเริ่มต้นก่อน....รุ้งตอบคำถามผมก่อน....ตกลงคุณป่วยหรือเปล่า ?”
รุ้งลดาอึกอักๆ มองหน้าพริบพราว พริบพราวเลิกคิ้ว ยังไงยะ ป่วยไม่ป่วย .. รุ้งลดารู้สึกเสียหน้า ไม่กล้าพูด
ปราณนต์สรุปอย่างมีเหตุผล “ไม่ตอบ ผมขอสรุปว่าไม่ป่วย..ถ้ารุ้งไม่ได้เป็นอะไร ผมคิดว่าคุณไม่ควรทำแบบนี้ หนึ่ง คุณมีแฟนแล้ว สองผมก็มีแฟนแล้ว” รุ้งลดาหน้าเสีย พริบพราวยิ้ม “ และสาม ผมไม่ชอบคนโกหก”
คราวนี้หน้าเสียทั้งสองคน ..พริบพราวหุบยิ้ม
“ทั้งสามเหตุผล..สรุปว่าคุณไม่ควรทำแบบนี้อีกและในเมื่อคุณไม่ป่วย...งั้นผมกลับ” ปราณนต์หันหลังมาจับมือพริบพราวแล้วก็เดินกลับไปเลย

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 16 วันที่ 21 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ