อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 16/2 วันที่ 24 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 16/2 วันที่ 24 ม.ค. 58

ให้ข้าฟันคอพวกมัน แต่ไม่นึกเลยว่า ข้าจะมาเจอสภาพอูทินลินที่ใกล้ตาย"
"ข้าเตือนอูทินลินแล้วว่าอย่าเพิ่งลงมือ"
จาดฟังแล้วตบหน้าใจอย่างแรงทันที ใจหน้าสะบัด
"มองไว้ อองนาย ความใจอ่อนของแกฆ่าเพื่อน"

"ไม่ใช่ข้าจะไม่ทำนะ สยา"
"ไม่ต้องแก้ตัว"
"ข้าไม่ได้แก้ตัว ข้ารู้หน้าที่ ข้าคือทหารอังวะ ข้าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้กองทัพของเราชนะพวกโยเดียให้ได้"


"แต่แกไม่ทำ มีโอกาสตั้งกี่ครั้งตอนอยู่ในค่าย แกก็ไม่ทำ เพราะแกห่วงผู้หญิง หรือใจแกเป็นพวกโยเดียไปแล้ว"
"ไม่ สยา ... ข้าคืออังวะ"
"ข้า อยากจะให้คนที่นอนเจียนตายตรงนี้คือแก ไม่ใช่อูทินลิน"
ใจกำมือแน่นด้วยความกดดัน
"มองไว้ อองนาย นี่คือผลของความใจอ่อนของแก ชีวิตอูทินลิน เพื่อนคนเดียวของแกกำลังจะตาย" จอกยีโบสั่งทหาร "ไป รีบเอาตัวกลับค่าย"
ทหารอังวะคล่องแคล่ว 2 คนรีบแบกร่างเจิดออกไปเร็ว
จาดมองใจที่กำลังกดดันอย่างหนัก
"ถ้าแกยอมแลกเพื่อน ยอมแลกหน้าที่เพราะผู้หญิงโยเดียคนเดียว ก็แปลว่าแกไม่ใช่คนอังวะอีกต่อไป แกกับข้าขาดกัน เจอในสนามรบคราวหน้าข้าจะขอฟันคอแกด้วยมือของข้าเอง"
จาดจ้องใจ แล้วหันหลังเดินเร็วหายไปในความมืด ใจหน้าเครียด เสียงฝีเท้าข้างหลังวิ่งมา ใจได้ยินก็หันขวับ
ทัพวิ่งนำทุกคนมาอย่างเร็ว เนื้อตัวเปียกปอน
ทุกคนมาหยุดตรงที่สุดคลอง ทัพมองไปในน้ำ
"ศพมันต้องลอยมาถึงนี้"
ขาบมองบนพื้นที่ห่างออกไป
"รอยเลือด"
ทุกคนวิ่งมาดู
"มีคนช่วยมันไว้" ทัพบอก
ขาบมองสังเกตบนพื้น รอยหักของกิ่งไม้ ใบไม้
"มันเดินไปทางนี้"
"จากรอยเท้านี่ มันมากันหลายคนเลยนะ"
ทุกคนมองสังข์ที่เตือนขึ้น
"แสดงว่ามันต้องนัดกันมาเจอตรงนี้ มันถึงมาช่วยกันทัน พวกมันรู้ทางหนีทีไล่อย่างดี"
เคลิ้มบอก
"ตามมันไปเลยซิ"
"ตามไปกลางดึกอย่างนี้ เราอาจจะโดนหลอกเข้าไปติดกับดักพวกมันได้"
"ข้าว่าในค่ายเรา ไม่ได้มีพวกสอดแนมแค่คนเดียว" ขาบบอก
"ใช่ .. เราต้องหาพวกมันที่เหลือให้เจอ เอ็งสงสัยเหมือนข้าหรือเปล่า ทัพ" สังข์ว่า
ทุกคนหันมามองทัพ ทัพเอ่ยชื่อนึกออกมา

"ไอ้ใจ"
ช่วงถือคบ เอิบ ถือกระถางธูปนำชายร่างกำยำแบกร่างดอกรักที่ห่อเสื่อเข้ามา ใจและชาวบ้านอีกกลุ่มหนึ่งกำลังขุด สไบ แฟง เฟื่อง จวง เฟี้ยม จันทร์ เดินปาดน้ำตาตามหลังมา

"พ่อดอกรักคงรู้ว่าพวกมันเป็นใคร ถึงได้ถูกฆ่าปิดปาก" จันทร์บอก
เฟี้ยมบอก
"อุตส่าห์พากันหนีมาตั้งแต่สามโก้ กระทุ่มด่าน ไม่น่าเลย..พ่อดอกรัก"
"ที่นี้พวกเราจะนอนกันเป็นปกติสุขได้ยังไง ในเมื่อมีพวกอังวะมันมาแอบอยู่ในค่ายเรายังนี้"
สไบยิ่งฟังยิ่งสะเทือนใจ ร้องไห้ไม่หยุด
"พี่ดอกรัก ฉันขอฝังพี่ไว้ตรงนี้ก่อนนะ เสร็จศึกแล้วฉันจะขุดเอากระดูกพี่ขึ้นมาทำบุญให้"
ที่เนินดินหลังค่าย ชาย 3- 4 คนกำลังช่วยกันขุดหลุม สไบมองไปเห็นใจเป็นหนึ่งในชาวบ้านชายที่กำลังขุดหลุมอยู่
"พี่ใจ"
ใจหันมามองสไบที่เดินมาข้างศพดอกรัก สายตาใจเศร้า มองสไบ แล้วหันกลับไปขุดดินต่อ
ทัพ สังข์ ขาบ เคลิ้ม ฟัก วิ่งกลับเข้ามา อีกด้านเอิบตามเข้ามา
"ไอ้ใจล่ะ" สังข์ถาม
สไบมองไป ทุกคนมองตามเห็นใจกำลังขุดดิน เหงื่ออาบทั้งร่างเหมือนอาบน้ำ
กลุ่มผู้ชายเดินเข้าไป สังข์เห็นใจก็ถามขึ้นทันที
"ทำไมเอ็งไม่ไปช่วยหาไอ้พวกสอดแนมอังวะกับพวกข้า"
"อยู่ที่นี่ ฉันยังพอมีประโยชน์กว่า แห่กันไปก็เปลืองแรงเปล่า"
สังข์โมโห โดดลงไปในหลุมชกกับใจ ใจล้มคว่ำ ทุกคนเอะอะ
"มึงคิดว่าจะรอดเหรอ ไอ้ใจ" สังข์บอก
"หยุดก่อน ไอ้สังข์"
ทัพกระโดดลงไปในหลุมกระชากสังข์ขึ้นมา ทุกคนดึงสังข์ไว้
สไบมองใจที่ถูกทุกคนเพ่งเล็ง
"ถ้าสงสัยฉันก็ฆ่าฉันเลย ฝังฉันไว้กับไอ้ดอกรักตรงนี้ ไม่ต้องปล่อยฉัน ฆ่าฉันให้ตายตามดอกรักไปซะ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว"
ใจเอ่ยท้าด้วยเสียงเครียด ทุกคนมอง ทัพมองใจด้วยสายตาคมกริบ

เต้นท์ที่พักจอกยีโบในค่ายอังวะ วิเศษไชยชาญ เวลากลางคืน ร่างเจิดที่โชกเลือดถูกวางลงในที่พักของจอกยีโบ
"ไปพาหมอมาเร็ว"
ทหารรีบออกไป จาดมองเจิดที่รู้สึกตัว สติเลือนราง
"สยา .. อย่าฆ่าอองนาย ยกโทษให้มันด้วย"
เจิดพยายามร้องขอชีวิตเพื่อนรุ่นน้อง ต่อหน้าครูที่แววตาดุดัน

ทุกคนมองจ้องไปที่ใจ ใจกระโดดขึ้นมาบนปากหลุม
"ฉันมันคนไม่มีหัวนอนปลายตีน เป็นคนที่น่าสงสัย อย่าเสียเวลาซักให้มากความ ดาบในมือทุกคนก็มี ฟันฉันให้ตายๆไปซะ"
สไบมองด้วยความสะเทือนใจ
"คนอย่างฉัน จะเกิด จะตาย มันก็ค่าเท่ากัน ไม่มีพ่อแม่พี่น้องให้อาวรณ์อยู่แล้ว"
ใจมองจ้องไปที่ทัพ
"พวกเอ็ง จะได้สิ้นสงสัย"
สังข์บอก
"มึงไม่ต้องปากดีท้ากูไอ้ใจ คิดว่ากูไม่กล้าหรือไง"
"ฉันรู้ว่าพวกเอ็งกล้า .. ดอกรักตาย ฉันก็ต้องถูกหมายหัวอยู่แล้ว"
"ข้าไม่ตัดสินใคร เพราะความโกรธเกลียด" ทัพบอก
"ฉันรู้ว่าเอ็งยุติธรรม ทัพ ลองคิดให้ดี...ตอนเกิดเรื่องฉันก็อยู่กับพวกเอ็ง เอ็งยังจะสงสัยฉันอีกหรือ"
ใจโยนจอบห่างตัว คุกเข่าลงหน้าหลุมดิน
"ตัดคอ แล้วถีบฉันลงไปในนี้ซะ ฉันตั้งใจขุดให้ดอกรักมันหลับสบาย แต่ถ้าจะเป็นหลุมฝังศพตัวเอง..ก็ยินดี"
"พี่ใจ"
ทุกคนมองไปทางกลุ่มทัพ สลับกับใจ ที่แววตายอมตาย
"เอาเลย ฟันคอฉันเลย ฉันจะได้ตายตามดอกรักไปให้สมกับความผิดที่ฉันไม่รู้เรื่อง"
ใจร้องท้า ทุกคนสีหน้าเครียด สังข์สะบัดออกจากขาบที่ดึงไว้ พุ่งเข้าไปเงื้อดาบ ใจนั่งนิ่ง
ทัพตะโกนห้าม
"ไอ้สังข์ วางดาบลง"
สังข์หันมามอง ทัพพูดขึ้น
"ไอ้ใจไม่ใช่พวกสอดแนม"
ทุกคนมองทัพ ใจเงยมองทัพช้าๆ
"อย่าฆ่าคนเพราะแค่สงสัย ใจมันเป็นพวกเดียวกับเรา อย่าให้ศัตรูมันดีใจที่เรามาฆ่าพวกเดียวกัน เพราะความระแวง"
ใจมองประสานสายตากับทัพ
"ข้าจะหาคนผิดมารับโทษให้ได้ ข้าสาบาน"
ใจมองทัพที่ตัดสินใจเป็นเด็ดขาด สังข์ถอยออกมาห่างใจ แต่สีหน้ายังไม่วางใจ สไบมองใจ มีแววความเคลือบแคลงใจบางอย่างที่ค่อยๆก่อขึ้นมา

จอกยีโบมองอูทินลิน หมอกำลังห้ามเลือด รักษาแผล อูทินลินหายใจรวยริน ไม่ได้สติ
จอกยีโบหน้าเครียด นึกถึงภาพที่เพิ่งเจอกับใจในป่า
"ข้าไม่ได้แก้ตัว ข้ารู้หน้าที่ ข้าคือทหารอังวะ ข้าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้กองทัพของเราชนะพวกโยเดียให้ได้"

หมอกำลังช่วยยื้อชีวิตอูทินลินไว้เต็มที่
พระธรรมโชติ ยังคงนั่งสมาธิสงบนิ่งอยู่ที่หน้าพระประธานเหมือนเดิม เหมือนท่านรับรู้อะไรบางอย่าง ด้วยญาณพิเศษ

เช้าวันใหม่ เนินดินตรงที่ฝังดอกรัก มีดอกไม้ป่าวางไว้รอบๆ สไบนั่งนิ่ง ตาแดงก่ำ ช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนักอยู่ข้างเนินดิน
ใจเดินเข้ามาจากด้านหลัง นั่งลงใกล้ๆ เอื้อมมือไปกุมมือสไบไว้
"สไบไม่กิน ไม่นอน นั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืน รู้มั้ยว่าพี่เป็นห่วง"
สไบผินหน้ามามองใจ น้ำตาไหลร่วงลงมา
ใจเอื้อมมือไปซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา สไบยกมือปัดมือใจออก

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 16/2 วันที่ 24 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ