อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

พริบพราวทะลึ่งโผล่พ้นน้ำมาแล้วรีบชูมือพร้อมกับร้องเรียกปราณนต์ “ณนต์ช่วยด้วย !! พราว...” พริบพราวพูดไม่ทันจบ ก็จมน้ำลงไปแล้วไม่โผล่พ้นขึ้นมาอีก
ปราณนต์มองหาพริบพราวอย่างร้อนใจ “พราว !!!!” ปราณนต์กระโดดลงน้ำไปงมหาพริบพราว
พริบพราวโผล่ขึ้นมามองปราณนต์ที่ดำน้ำหาตัวเอง พริบพราวขำ

ปราณนต์โผล่ขึ้นมา พริบพราวรีบดำน้ำซ่อนตัว ปราณนต์มองหาพริบพราวพร้อมตะโกนเรียก “พราว”
ปราณนต์ดำน้ำเพื่อหาพริบพราวต่อ พริบพราวโผขึ้นมาจากน้ำ แล้วคอยจังหวะที่ปราณนต์ โผล่ขึ้นมาแต่ปราณนต์กลับหายไป ไม่โผล่ขึ้นมาสักที พริบพราวมองหาปราณนต์จนรู้สึกว่า ปราณนต์ดำน้ำหายนานเกินไปแล้ว


พริบพราวเป็นฝ่ายร้อนใจแทน “ณนต์! ..ณนต์ !”
ปราณนต์ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาซ่อนอยู่ทางด้านหลังพริบพราว
พริบพราวมองหาปราณนต์พร้อมตะโกนเรียกอย่างเป็นห่วง “ณนต์!! ณนต์อยู่ไหน?”
ปราณนต์ยื่นหน้ามาพูดข้างหูพริบพราว “อยู่นี่”
พริบพราวรีบหันไปมองปราณนต์อย่างโกรธที่ทำให้ตัวเองเป็นห่วง “เล่นอะไรเนี่ย ! รู้ไหมว่าพราวเป็นห่วง”
“ใครกันแน่ที่เล่นก่อน ..” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆ “..ใครกันแน่ที่ทำให้ผมห่วงก่อน”
หญิงสาวชะงัก นึกได้ว่าตัวเองเริ่ม “ไม่ได้เล่นอะไรสักหน่อย เมื่อกี้ตะคริวกินขา แต่ตอนนี้หายแล้ว”
ปราณนต์บีบจมูกพริบพราวอย่างหมั่นเขี้ยว “คุณนี่จอมแถจริงๆ”
พริบพราวยิ้มยียวน ทันใดนั้นพริบพราวร้องกรี๊ดขึ้นมาโผเข้ากอดปราณนต์ “ณนต์ช่วยด้วย !”
ปราณนต์มองพราวอย่างไม่แน่ใจว่าจะแกล้งอะไรอีก “จะแกล้งอะไรอีกเนี่ย ?”
พริบพราวพูดอย่างละล้ำละลักตกใจกลัว “ไม่ได้แกล้ง ! มีตัวอะไรไม่รู้พันขาพราว อยู่ใต้น้ำ ..อี๊ !!!! ...มันเป็นเส้นๆ .. งะ..งูแน่ๆเลย ! ณนต์ช่วยพราวด้วย ! เอามันออกไปที” พริบพราวกอดปราณนต์ เอาหน้าซุกกับไหล่ของปราณนต์แน่นด้วยความกลัว
ปราณนต์พยายามมองในน้ำ แต่น้ำขุ่นมองไม่เห็นอะไร ปราณนต์ตัดสินใจอุ้มพริบพราวขึ้นจาก น้ำเพื่อดูว่าอะไรพันข้อเท้าพริบพราวกันแน่ แล้วปราณนต์ก็เห็นว่าสิ่งที่พันขาพริบพราวคือ เชือกฟาง !!
หญิงสาวยังเอาหน้าซุกไหล่ปราณนต์ไว้ ไม่มองว่าอะไรพันขาตัวเอง “ณนต์! งูใช่ไหม ?! เอามันออกไปที !!”
ปราณนต์ขำ วางร่างพริบพราวให้นั่งที่ท่าน้ำให้ห้อยขาลงน้ำ โดยปราณนต์ยังอยู่ในน้ำ “ใช่งูที่ไหนล่ะพราว”
พริบพราวชะงักหยุดร้อง แล้วลืมตามองที่ขาตัวเอง เห็นว่าเชือกฟางพันขาตัวเองอยู่ พริบพราวโล่งอกและเสียหน้าที่ปราณนต์หัวเราะเยาะ “ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะมีเชือกในน้ำ” พริบพราวดึงเชือกออกจากขาอย่างเซ็งๆ แต่ยิ่งดึง เชือกก็ยิ่งพันจนผูกเป็นปมเอาไม่ออก
“มา! ..ผมทำให้” ปราณนต์ประคองจับข้อเท้าของพริบพราวที่ถูกเชือกพันมาตรงหน้าตัวเอง แล้วก้มลงกัดเชือกฟาง ตรงข้อเท้าของพริบพราว
พริบพราวมองปราณนต์ที่ยอมก้มลงไปกัดเชือกที่ข้อเท้าตัวเองอย่างอึ้งๆ คาดไม่ถึง ที่ปราณนต์ไม่นึกรังเกียจ “ณนต์.....”
ปราณนต์กัดเชือกฟางขาด แล้วเงยหน้าขึ้นมามองพริบพราว
เธอทั้งเขินและรู้สึกดี “ไม่เห็นต้องทำอย่างนั้นเลย ..เชือกมันอยู่ที่เท้าพราว”
ปราณนต์ยิ้มละมุน “ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ ..พราวเป็นแฟนผมนะ”
พริบพราวฟังปราณนต์พูดแล้วชะงัก มองปราณนต์ด้วยสายตามีความสุข สิ่งที่ปราณนต์ทำ ทำให้หัวใจของพริบพราวร่ำร้อง “ไม่อยากเสียปราณนต์ไปให้ใคร”

พริบพราวเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
ปราณนต์ก็ยื่นช้อนส้อมให้พริบพราว“ระหว่างที่คุณเปลี่ยนเสื้อผ้า ..ผมสำรวจหาของกินทั้งบ้านแล้ว มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ 1 ห่อ ..พราวกินซะ ผมไม่ค่อยหิว”
ทันใดนั้นเสียงท้องปราณนต์ร้องดัง พริบพราวได้ยินแล้วหัวเราะขำ เธอยื่นช้อนส้อมให้ปราณนต์คืน “ณนต์นั่นแหละกินเถอะ ..พราวไม่หิว”
ทันใดนั้นเสียงท้องพริบพราวร้องดัง ปราณนต์ได้ยินแล้วหัวเราะขำ “งั้นเราแบ่งกันกินแล้วกันเนอะ”
พริบพราวยิ้มรับ แล้วยื่นช้อนให้ปราณนต์ ส่วนตัวเองใช้ส้อม ปราณนต์ใช้ช้อนตักบะหมี่ แต่ตักไม่ขึ้นสักที
พริบพราวมองปราณนต์ แล้วตัดสินใจใช้ส้อมตัวเองตักบะหมี่แล้วยื่นจะป้อนปราณนต์ เขามองเธอ แล้วกินบะหมี่ที่เธอป้อน พริบพราวยิ้มเขินๆ แล้วตักบะหมี่กินเองบ้าง
ปราณนต์กับพริบพราวต่างดูดเส้นบะหมี่ของตัวเอง โดยสองคนไม่รู้ว่ากำลังดูดเส้นบะหมี่เส้น เดียวกัน จนกระทั่งหน้าสองคนใกล้กัน ปราณนต์กับพริบพราวต่างสบตาชะงัก พริบพราวคิดว่าตัวเองจะผงะออกไป แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่รักปราณนต์เต็มอก ยิ่งเห็นความดีของปราณนต์ ก็ยิ่งอยากครอบครองปราณนต์ไว้ พริบพราวจึงค่อยๆขยับดูดเส้นบะหมี่จะจมูกชิดกับจมูกปราณนต์
ปราณนต์มองพริบพราวอย่างอึ้ง ทำตัวไม่ถูก ว่าเขาควรจะดำเนินยังไงต่อไป จะผงะหรือ เดินหน้า
ในระหว่างที่สองคนต่างสบตาเกือบจะเคลิ้บเคลิ้ม เสียงฟ้าร้อง ครืน !! ทำให้พริบพราวและปราณนต์ตั้งสติ แล้วแยกหน้าออกจากกัน
ปราณนต์เก้อเขิน “เอ่อ ..ผมไปกางเต๊นท์นอนดีกว่า” ปราณนต์ลุกขึ้นไปหยิบเต๊นท์
พริบพราวมองหน้าต่าง แล้วเห็นว่าฝนกำลังจะตก จึงตัดสินใจเรียกปราณนต์ไว้ “ณนต์!” ปราณนต์หันมามองพริบพราว “เอ่อ.. ดูท่าคืนนี้ฝนจะตกหนัก ณนต์นอนข้างในก็ได้”
ปราณนต์กลัวพริบพราวจะเสียหาย “แต่ว่า...”
“ณนต์นอนข้างล่าง พราวนอนบนเตียง แล้วเปิดไฟไว้..เท่านี้ใครๆก็ ว่าเราทำอะไรเสียหายได้แล้วล่ะ”
ปราณนต์ชะงักคิดตามแผนของพริบพราว แล้วหันไปมองหน้าต่างว่าฝนอาจจะตกจริงๆ ปราณนต์จึงตัดสินใจทำตามที่พริบพราวบอก “เอาอย่างนั้นก็ได้”
ปราณนต์เอาเสื่อมาปูที่พื้น พริบพราวปัดที่นอนแล้วนั่งบนเตียงมองปราณนต์ที่นั่งบนเสื่อเพื่อ เตรียมตัวนอน
“กู๊ดไนท์” หญิงสาวเอ่ย
“กู๊ดไนท์”
พริบพราวล้มตัวนอน โดยนอนหันหลังให้ปราณนต์ ปราณนต์ทิ้งตัวนอนบนเสื่อ คอยเหลือบมองพริบพราวที่นอนหันหลังให้
พริบพราวแอบเหลือบมองปราณนต์แล้วนอนยิ้ม ทันใดนั้นพริบพราวมองเห็นจิ้งจกอยู่บนที่นอน โดยสายตาพริบพราวกับจิ้งจกสบตาประสานกัน พริบพราวชะงัก กำลังจะอ้าปากกรี๊ด จิ้งจกพุ่งเป้าวิ่งเข้าใส่คอเสื้อของพริบพราวทันที
“กรี๊ด !!!!!!!!!!!!!” พริบพราวลุกขึ้นจากเตียงวิ่งมาหาปราณนต์ “ณนต์ช่วยด้วย ! ..เอาจิ้งจกออกไปที !”
“จิ้งจกอยู่ไหน?” ชายหนุ่มร้องอย่างตกใจ
พริบพราวเอามือชี้ที่ในเสื้อตัวเอง “มันวิ่งเข้ามาในเสื้อพราว! ณนต์ช่วยเอามันออกไปที! เร็ว!”
ปราณนต์ตกใจ รีบไล่จิ้งจก โดยไม่ทันยั้งคิดว่าตัวเองต้องสัมผัสอะไรบ้าง ก่อนที่จะไล่จิ้งจกได้ จิ้งจกตกมาที่พื้นแล้ว พริบพราวมองปราณนต์เขิน
“ไม่เป็นไร ..เดี๋ยวผมปัดที่นอนให้นะ จะได้ไม่มีตัวอะไรมาอีก” ปราณนต์เดินไปปัดที่นอนให้พริบพราว
เธอพึมพำบอกตัวเอง “ตั้งสติไว้พราว จะได้ไม่ทำอะไรเปิ่นๆอีก” พริบพราวผ่อนลมหายใจ กำหนดลมหายใจเพื่อให้ตัวเองมีสติ ทันใดนั้นไฟดับ !! พริบพราวตกใจ รีบพุ่งเข้าไปกอดปราณนต์ในความมืด “ณนต์ !”
ปราณนต์เอื้อมมือไปหยิบไฟฉายที่อยู่ตรงข้างเตียงมาเปิดไฟส่องตรงหน้า ทำให้เห็นว่าพริบพราวเข้ามากอดปราณนต์และจมูกของเธออยู่ติดกับแก้มเขา หญิงสาวตกใจรีบผลักปราณนต์ออกไป ทำให้ชายหนุ่มเซไปล้มชนโต๊ะ “โอ้ย !!!!”
พริบพราวมองปราณนต์อย่างตกใจ “ณนต์ !!!!”

ในบ้านไฟยังดับ มีเพียงแสงจากไฟในตะเกียงเจ้าพายุและไฟฉายส่องอยู่
พริบพราวกับปราณนต์นั่งบนเตียง โดยพริบพราวกำลังเอามือคลำๆหัวของปราณนต์ที่มี รอยเขียวด้วยความรู้สึกผิด
“พราวไม่ได้ตั้งใจ พราวขอโทษ”
“ไม่เป็นไร ..” ปราณนต์ว่าแล้วเอามือแตะแก้มที่ถูกพริบพราวหอมแล้วพูดอย่างกรุ้มกริ่ม “..เจ็บตัวครั้งนี้ ถือว่าคุ้ม”
พริบพราวเขิน ง้างมือจะตีแก้เขิน
“นอนเถอะ ..พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าไปหาพ่อแม่พราวกัน” ปราณนต์ทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปนอนที่เสื่อ พริบพราวดึงมือปราณนต์ไว้ ปราณนต์มอง พริบพราวอย่างสงสัย
พริบพราวมองบรรยากาศในบ้านที่มืดสนิทและเงียบอย่างกลัวๆ “ณนต์นอนข้างๆ พราวได้ไหม ..พราวกลัว”
ปราณนต์ชะงัก มองพริบพราว
พริบพราวนึกได้ เดี๋ยวณนต์จะมองไม่ดี จึงรีบเดินไปหยิบหมอนมาวางกั้นตรงกลางแบ่งอาณาเขต “นี่! แบ่งพื้นที่กันให้ชัดเจน ให้ณนต์นอนไกล้ๆแต่ไม่อนุญาตให้ล้ำเขตแดน”
ปราณนต์ยิ้มขำๆแล้วพูดเสียงอ่อนโยน “นอนเถอะ ..ไม่ต้องกลัว ผมสัญญา ..ว่าจะอยู่ข้างๆคุณ ไม่หายไปไหน”
พริบพราวฟังคำพูดของปราณนต์แล้วชะงัก มันคือสิ่งที่เธอต้องการให้ปราณนต์อยู่เคียงข้างเธอ ไปทั้งชีวิต “สัญญานะณนต์ ..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ณนต์จะไม่ทิ้งพราวไปไหน”
ปราณนต์มองพริบพราว แล้วเอื้อมมือไปไล้แก้มพริบพราวเบาๆ “ครับ”
พริบพราวเอามือตัวเองประคองมือของปราณนต์ที่ไล้แก้มตัวเอง พร้อมกับยิ้มมีความสุข
“กู๊ดไนท์”
หญิงสาวตอบรับ “กู๊ดไนท์”
พริบพราวค่อยๆล้มตัวลงนอน ปราณนต์มองพริบพราวนอน จึงล้มตัวลงนอนบ้าง พริบพราวแอบหันมามองปราณนต์ แล้วยิ้มมีความสุข

ปราณนต์กำลังนอนหลับ ทันใดนั้นมือของพริบพราวก็พาดฟาดลงบนหน้าอกเขาอย่างแรง จนชายหนุ่มสะดุ้งตื่น
ปราณนต์ตกใจคิดว่าพริบพราวมีเรื่องอะไร แล้วปลุกเขา จึงรีบลุกขึ้นมาชะโงกมองพริบพราว เห็นหญิงสาวนอนหลับปกติ เขาจึงล้มตัวลงนอนต่อ
ทันใดนั้นเห็นขาของพริบพราวฟาดมาบนเอวของปราณนต์ ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ลุกขึ้นมามองพริบพราว “ทำไมนอนดิ้นขนาดนี้เนี่ย”
พริบพราวพลิกตัว แล้วเหวี่ยงมือไปตบโดนหน้าปราณนต์ เขาถึงกับเซ ปราณนต์เอามือจับหน้าตัวเองอย่างเจ็บ แล้วมองพริบพราวที่นอนดิ้น “เอาไงดีวะ ?”
ปราณนต์ตัดสินใจหยิบหมอนลงไปนอนบนพื้นข้างเตียง แล้วกำลังจะหลับ
ทันใดนั้นตัวพริบพราว ตกจากเตียงมาทับปราณนต์ เขาจุก แต่เธอไม่เจ็บ ยังนอนหลับต่อ พร้อมกับพลิกตัว จะฟาดแขนโดนปราณนต์ แต่เขาจับมือเธอไว้ทัน
ปราณนต์มองพริบพราวว่าจะทำยังไงดี จะอุ้มพริบพราวขึ้นไปบนเตียง ก็ทุลักทุเลกลัวเธอตื่น จึงตัดสินใจหยิบหมอนของพริบพราวมาวางให้เธอนอนบนพื้นข้างๆ ตัวเอง แล้วใช้มือตัวเองจับมือเธอไว้ทั้งสองข้าง เพื่อป้องกันไม่ให้เธอนอนดิ้นทำร้ายเขาอีก

ปราณนต์จับมือพริบพราวทั้งคืนจนเผลอหลับ แล้วจากที่จับมือ ก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นโอบกอดพริบพราวนอนอยู่ในอ้อมกอด

พริบพราวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าตัวเอง นอนอยู่ในอ้อมกอดของปราณนต์ พริบพราวมองว่าตัวเองลงมานอนบนพื้นกับปราณนต์ได้ยังไง
ปราณนต์ขยับตัวแต่ตายังหลับอยู่ พริบพราวรีบหลับตา เพราะไม่อยากสบตากับปราณนต์ขณะที่ตัวเองนอนในอ้อมกอดปราณนต์อย่างนี้ แต่ปราณนต์ยังหลับต่อ
พริบพราวค่อยๆลืมตา เห็นปราณนต์หลับต่อ เธอจึงใช้เวลานี้มองหน้าเขายามหลับใกล้ๆ กักเก็บความสุขไว้เผื่อวันนึง...วันที่ปราณนต์รู้ความจริง เธออาจจะไม่มีโอกาส ได้ใกล้ชิดเขาได้อย่างนี้อีก

ในขณะที่พริบพราวกำลังค้นหาเจอไข่ไก่ในตู้1ฟอง พริบพราวหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกมา พร้อมถอนใจเซ็งๆ “โอ๊ย..สัญญาณไม่มีแม้แต่ขีดเดียว นี่ฉันโดนตัดขาดจากโลกภายนอกแล้วเหรอเนี่ย”
ปราณนต์เดินเข้ามา “ยังติดต่อคุณแม่คุณไม่ได้เหรอ” พริบพราวส่ายหน้า “เดี๋ยวผมไปถามลุงดีกว่าว่าทางพอจะลงไปได้หรือยัง” แล้วปราณนต์ก็เดินออกไป

พริบพราวถือจานไข่เจียวอมน้ำมันเข้ามาบนโต๊ะด้วยสีหน้าภูมิใจ ขณะที่ปราณนต์เดินกลับเข้ามา
“ผมหาลุงไม่เจอ ไม่รู้ไปไหนแล้ว ...นั่นทำอะไร!?
“พราวกลัวณนต์หิวเลยทอดไข่ไว้ให้”
“ดีใจจังที่ผมได้ชิมฝีมือของพราวคนแรก”
“ ..งั้นอ้าปาก พราวป้อน”
ปราณนต์ยิ้มแหยๆ ไม่อยากจะกิน แต่ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจพริบพราวมากกว่า จึงยอมอ้าปาก

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ