อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 25 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 25 ม.ค. 58

ใจที่เดินเร็วมา หยุดเดิน รู้สึกปั่นป่วนในท้อง พ่นน้ำมนต์ออกจากปาก อย่างแรง สีหน้าไม่ดี
เกิดความหวาดหวั่นในใจขึ้นมาอย่างมาก เมื่อรู้ฤทธิ์น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ย้อนคิดถึงคำพูดของจาดและสไบ
"ถ้าแกยอมแลกเพื่อน ยอมแลกหน้าที่เพราะผู้หญิงโยเดียคนเดียว ก็แปลว่าแกไม่ใช่คนอังวะอีกต่อไป แกกับข้าขาดกัน เจอในสนามรบคราวหน้าข้าจะขอฟันคอแกด้วยมือของข้าเอง"

ใจกำหมัดสะเทือนใจ ชกลงไปที่ต้นไม้
"ฉันไม่ได้อยากให้เพื่อนตาย"



"พี่มันใจอำมหิต พี่ช่วยกันฆ่าพี่ดอกรัก แล้วยังมีหน้ากลับมาที่นี่ กลับมาทำไม จะกลับมาฆ่าคนในค่ายนี้อีกใช่มั้ย เอาสิ ฉันจะไม่หนี ฉันจะยืนให้พี่ฆ่า ฉันจะได้ตายตามพี่ดอกรักที่เฝ้าเตือน เฝ้าบอกฉันด้วยความเป็นห่วงตลอดเวลา... แต่ฉันกลับไปเชื่อคนใจคตคิดทรยศอย่างพี่"
ใจกำหมัดแน่น ชกลงต้นไม้อีกหลายที ก่อนจะทรุดลงนั่ง
"สไบ .. พี่รักสไบ พี่จะพาสไบไปจากที่นี่ กลับไปอังวะ ไปมีชีวิตใหม่ด้วยกัน"
ใจปวดร้าว กดดันเมื่อนึกหน้าที่และความรักที่อยู่คนละปลายทาง

สไบนั่งซึมอยู่อย่างไม่สบายใจ แฟงมองสไบอย่างเห็นใจ
"พี่สไบ ... พี่ใจเค้าก็ยอมกินน้ำมนต์หลวงพ่อแล้ว ยังมีอะไรที่พี่ยังไม่สบายใจอีก"
"แผนของแฟง มันก็น่าจะยืนยันได้นะว่าพี่ใจเขาจริงใจกับสไบ" จวงบอก
"มีอะไรที่ยังค้างคาใจอีก สไบ" เฟื่องถาม
สไบมองทุกคนด้วยสายตาที่ลึกๆยังกังวล
"การตายของพี่ดอกรัก ทำให้ฉันไม่อยากเชื่อใจคนแล้ว"
แฟง เฟื่อง จวง มองกันอย่างไม่รู้จะช่วยปลอบใจได้ยังไงอีก
สไบหันมองทุกคน
"เมื่อก่อนพี่ดอกรักเตือนอะไรฉัน ไม่เคยสักครั้งที่ฉันจะฟัง แต่ตอนนี้ไม่มีพี่ดอกรักแล้ว ฉันกลับนึกถึงคำเตือนของพี่ดอกรักซ้ำไปซ้ำมา"
"ตัวเรานี่แหละสไบ ที่จะบอกได้ว่าเรารู้สึกยังไง เชื่อใจตัวเราเองซิ" เฟื่องบอก
สไบมองเฟื่องเหมือนยอมรับ....เดินออกไปเงียบๆ ทุกคนได้แต่มองตามสงสาร

สไบเดินมานั่งเหมอที่ศาลาท่าน้ำ แฟงเดินตามมาลงนั่งใกล้ๆ
"พี่สไบรักพี่ใจจริงแท้แค่ไหน"
"พี่บอกไม่ถูก"
"แต่ฉันว่าพี่ใจรักพี่สไบจริง ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมกินน้ำมนต์พระอาจารย์ พี่ใจรักพี่สไบถึงขนาดนี้แล้ว พี่สไบน่าจะใช้ความรักมัดพี่ใจไว้"
สไบหันมาจ้องหน้าแฟงนิ่ง
"แฟงหมายความว่าอย่างไร"
"พี่สไบก็หาทางมัดพี่ใจไว้ด้วยความรักซิ อย่าให้พี่ใจคลาดสายตา พี่ใจจะได้แอบหนีไปส่งข่าวให้พวกอังวะไม่ได้"
"พี่กับพี่ใจอยู่คนละบ้าน อย่างไรพี่ก็ไม่อาจตามเฝ้าพี่ใจได้ตลอดเพลาดอก"
"อย่าหาว่าฉันเป็นเด็กริอ่านสอนผู้ใหญ่เลยนะ พี่ใจเขารักพี่และพี่ก็รักเขา ทำไมต้องมาแยกบ้านกันอยู่อีก เพลานี้พี่ก็ไม่มีใครแล้วจงยึดพี่ใจไว้จนแก่เฒ่าไปด้วยกันเถิด"
สไบมองหน้าแฟงนิ่ง ค้าง นาน......

ใจเดินกลับมา เห็นสไบที่นั่งรออยู่หน้าเรือน ใจรีบตรงไปหา
"สไบ"
ใจดึงสไบมากอดไว้แน่น
"พี่หายไปไหนมา"
"พี่ไปหาพ่อทองเหม็น"
"วันหลังพี่จะไปไหน ให้ฉันไปด้วยได้มั้ย"
"ได้สิ สไบสัญญากับพี่แล้วนิ ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนสไบจะอยู่ใกล้ๆพี่"
"ฉันจะอยู่กับพี่ ไม่ห่างพี่อีก"
ใจดึงสไบมากอดด้วยความดีใจ ไม่ทันเฉลียวใจว่าสไบมีความนัยในคำพูด

กองบัญชาการค่ายเกียกกายอังวะ วิเศษไชยชาญ จอกยีโบก้าวมายืนต่อหน้า สุรินทรจอข่องสีหน้าไม่พอใจมาก
"กองสอดแนมของท่านทำงานไม่ได้เรื่อง รบคราวก่อน คนของเราตายไปนับพัน เพราะข่าวกรองของท่านไม่แม่นยำ เป็นที่เสื่อมเกียรติของกองทัพอังวะอย่างยิ่ง"
จอกยีโบได้แต่ก้มหน้ารับผิด
"คราวนี้ข้าจะเป็นผู้นำทหารบุกค่ายระจันเอง"
จอกยีโบเงยมองสุรินทรจอข่องทันที
"เราต้องรู้ว่าพวกบ้านระจันมันมีกำลังอยู่เท่าไหร่ก่อนนะท่านสุรินทจอข่อง พวกมันมีมาเพิ่มขึ้นทุกวัน และยังแบ่งแยกไม่ออกว่าเป็นนักรบจริงๆอยู่เท่าไหร่"
"ไม่ต้อง ข้าจะไม่พึ่งกองข่าวสอดแนมของท่านอีกต่อไป งานของท่านล้มเหลวไปแล้วจอกยีโบ"
จอกยีโบมองสุรินทรจอข่องที่สีหน้าลำพองใจอย่างมาก
"ข้าจะบุก จะเผาค่ายบ้านระจันให้ราบ...ไอ้พวกชาวบ้านที่มุ่งไปรวมกันที่บ้านระจันมันจะได้หนีหัวหดเข้าป่าไป ชาวบ้านบางระจัน จะต้องไม่มีใครกำแหงกับกองทัพของข้าได้อีก"
สุรินทรจอข่องมองจอกยีโบอย่างทะนงตน ต่างจากจอกยีโบที่มองด้วยสายตาลึกซึ้งว่าทุกอย่างอาจจะไม่ง่ายอย่างที่หวัง

ทัพยืนเงียบอยู่ในความมืด เสียงคนเดินมาด้านหลัง ทัพหันไปเงื้อดาบขึ้นพร้อมฟัน
"แฟง"
ทัพรีบลดดาบเมื่อเห็นเป็นแฟง
"มาตรงนี้ทำไมมืดๆ .. กลับเรือนไปซะ"
"แล้วพี่ทัพล่ะมายืนตรงนี้ทำไม"
"พี่จะรอมันอยู่ที่นี่"
"พี่ทัพรอใคร"
"พวกสอดแนมอังวะ พี่มั่นใจ คืนนี้มันต้องหาทางออกไปนอกค่าย"
แฟงตกใจ มองทัพที่สีหน้ามั่นใจในความคิดของตัวเอง

ใจลืมตาขึ้น หันมองสไบที่นอนอยู่ในอก ใจค่อยๆลุกขึ้นแผ่วเบา แล้วก้าวออกไปจากเรือนอย่างเงียบกริบ สไบที่ค่อยๆลืมตา มองใจที่พาร่างพ้นประตูเรือนไปด้วยสายตาสงสัย เสียใจที่คนรักไม่ทำตามที่พูดไว้
ทัพกับแฟงยืนซุ่มรออยู่ เสียงใบไม้ไหว แฟงหันไป

"มันมาแล้ว"
ทัพดึงแฟงหลบ สองคนมองลุ้นว่าจะเป็นใคร หลังพุ่มไม้ ร่างๆ หนึ่งกำลังก้าวออกมา
แฟงตาโต ทัพมองจ้องไปที่สไบ
"พี่สไบ"
แฟง ทัพต่างตกใจ สไบมองเห็นทัพกับแฟงก็ตกใจเหมือนกัน
"ฉันกับพี่ทัพ .. เรามาดักดูหน้าพวกสอดแนมอังวะ"
"ฉันตามพี่ใจออกมา"
ทัพ แฟง สีหน้าตกใจ
"ฉันไม่แน่ใจ เค้าหายออกมากลางดึก ฉันถึงได้ตามออกมา"
"ถ้ามันจะลอบออกไปนอกค่าย ก็ต้องมาละแวกนี้ นี่เราก็ยังไม่เห็นมันเลย .. . พี่จะไปตามหามัน"
"ถ้าพี่ใจหลบไม่ยอมให้เราตามเจอ ก็แสดงว่า..." แฟงว่า
"ยังมีอีกที่ พี่ใจเคยบอกว่าดึกๆต้องไปที่นั่น"
แฟงกับทัพหันหลังมองสไบ สายตาสงสัย
"ที่ไหน" แฟงถาม

ทัพ แฟง สไบ เดินเร็วมาที่ลานหน้าบ้านพ่อค่าย เห็นทองเหม็นกับพวกกำลังกินนั่งดื่มสุราจากไห
ทั้งสามคนกวาดตามองหาใจ ในกลุ่มชายฉกรรจ์
"พี่ใจบอกว่าต้องมาคอยมารับใช้พ่อค่าย นายทองเหม็น" สไบบอก
"ไม่เห็นมีพี่ใจเลย" แฟงบอก
สไบ ฉันจะเข้าไปถามพ่อทองเหม็นว่าพี่ใจมาที่นี่หรือเปล่า
สไบทำท่าจะเดินเข้าไป แต่ทัพมองเห็นก่อน ก็เรียกไว้
"สไบ อย่าเพิ่ง"
ทั้งสามมองไป เห็นใจกำลังเดินถือไหเหล้าออกมาจากอีกด้าน มาวางลงให้กลางวงเหล้า
ใจคอยรินเหล้าให้นายทองเหม็น ทั้งสามคนมอง แฟงกับสไบเห็นแล้วก็พูดอะไรต่อไม่ถูกเหมือนกัน

เฟื่องที่ยืนรออยู่หน้าชานเรือน มองเห็นทัพ แฟง สไบเดินกลับมา เฟื่องรีบเดินลงมาหา
"หายไปไหนกันมา"
"เราไปดักจับพวกไส้ศึก"
"เจอตัวมั้ยจ้ะ พี่ทัพ"
สามคนเงียบ เฟื่องถามซ้ำ น้ำเสียงอยากรู้
"พี่สงสัยใคร" เฟื่องถาม
ทัพเหลือบมองสไบที่สีหน้าไม่ดี
"พี่กลับเรือนก่อนนะ"
ทัพเดินออกไป เฟื่องพอเข้าใจ เดินเข้าไปจับมือสไบ แฟงมายืนข้างสไบที่เสียงสั่น น้ำตาคลอ
"ตั้งแต่ไอ้เจิดฆ่าพี่ดอกรัก ฉันไม่เคยหลับตาลงได้เลย ฉันเห็นแต่หน้าไอ้เจิด คนที่เราไว้ใจ แต่มันกลับฆ่าพี่ดอกรัก แล้วพี่ใจ พี่ใจเป็นน้องมัน ฉันสงสัย ฉันระแวง ทั้งๆ ที่ฉันเป็นเมียพี่ใจ"
สไบมองเฟื่องและแฟงด้วยสายตาละอาย เฟื่องดึงสไบมากอด

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 25 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ