อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17 วันที่ 22 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17 วันที่ 22 ม.ค. 58

“ ..งั้นอ้าปาก พราวป้อน”
ปราณนต์ยิ้มแหยๆ ไม่อยากจะกิน แต่ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจพริบพราวมากกว่า จึงยอมอ้าปาก
พริบพราวตักไข่เจียวป้อนปราณนต์ ขายหนุ่มแทบอ้วกเพราะไข่เจียวเค็มมาก แต่ต้องกลืน
“อร่อยไหม?”

ปราณนต์กัดฟันพูด “ก็...โอเค”
“งั้นอีกคำนะ ...” หญิงสาวตักไข่คำใหญ่กว่าเดิม
ปราณนต์จำใจอ้าปากกิน ฝืนกินจนเหงื่อแตก
“ทำไมเหงื่อแตกขนาดนั้นล่ะ ร้อนล่ะสิ..”


พริบพราวเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาเช็ดเหงื่อให้ปราณนต์ สองคนมองสบประสาน ตากัน
ทันใดนั้นลุงเดินเข้ามา “คุณปราณนต์ คุณพริบพราวครับ ผมมีข่าวดีมาบอก ตอนนี้ถนนใช้งานได้แล้วครับ”
พริบพราวกับปราณนต์ยิ้มดีใจ

ปราณนต์ขับรถพาพริบพราวเข้ามาที่บ้านพักรีสอร์ท ทั้งสองลงจากรถรีบวิ่งเข้ามาหาแวว
“พราว”
“คุณแม่..” แม่ลูกโผหากันอย่างดีใจ “พราวขอโทษนะคะแม่เมื่อคืนไม่มีสัญญานจริงๆ พอออกจากป่ามาได้พราวก็รีบโทรมาหาแม่ทันที” เธอมองหาพจน์ “แล้วพ่อล่ะคะ”
“พ่อกับพี่ภูมิเขารอไม่ไหวเลยออกไปตามหาลูกตั้งแต่เช้ามืด พอแม่ติดต่อหนูได้แม่ก็รีบโทรบอกพ่อว่าหนูติดต่อมาแล้ว แต่ก็ติดต่อคุณพ่อไม่ได้ จนตอนนี้พ่อกับพี่ภูมิก็ยังไม่ได้รับโทรศัพท์แม่เลย”
“คุณพ่อเขาออกไปใหนเหรอครับแม่” ปราณนต์ถาม
“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่.!! เพราะเธอนั่นแหละทำให้เรื่องมันวุ่นวายแบบนี้”
ปราณนต์สะอึก พริบพราวมองเห็นใจณนต์ “คุณแม่คะ ณนต์เป็น “แฟน” พราวนะคะ”
“..“เพื่อน” ตอนนี้เป็นได้แค่เพื่อน เพราะแม่ยังไม่ยอมรับว่าเป็นมากกว่านี้ ...เธอเรียกฉันว่า “คุณหมอ” ก็แล้วกัน”
“งั้นคุณหมอพอจะทราบไหมครับว่าคุณพ่อไปที่ไหน”
แววพูดไม่มองหน้าปราณนต์ “เห็นว่าจะไปแถวเขื่อน”
ปราณนต์รีบสรุป “งั้นก็ไปตามหาที่เส้นทางไปสันเขื่อน !”

ปราณนต์ขี่มอเตอร์ไซด์นำไปแวะถามคนที่มาตกปลาตามที่ต่างๆ แต่ไม่มีใครรู้ ปราณนต์ดูคล่องแคล่ว จริงจังมาก
แววอยู่บนรถมองไม่วางตา
ปราณนต์เดินลงเข้ามาถามทางชาวบ้าน ทางเละหรือขรุขระหันมารับพริบพราวและแววที่เดินตามมา ตอนแรกจะไม่ส่งมือ แต่แววเดินไม่ถนัดก็ต้องยอม
พริบพราว ปราณนต์ แวว เดินลุยตามหา ทั้งเหนื่อย ทั้งเพลีย แต่ปราณนต์ก็สู้ พริบพราวเดินก้าวพลาดจะล้ม แววจะคว้า แต่ปราณนต์ช่วยไว้ทัน เขาช่วยดูแลเธอด้วยความใส่ใจ แววมองไม่วางตา .. แววตาของแววเริ่มเป็นมิตรกับปราณนต์เพิ่มมากขึ้น
ปราณนต์ถามชาวบ้านตามเส้นทางไปเขื่อน พริบพราวกับแววยืนอยู่อีกมุม
ปราณนต์เอ่ยกับคนตกปลา “ขอบคุณครับ” แล้วจึงเดินมาหาพริบพราวกับแวว “พี่คนเมื่อกี๊อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เก้าโมง แต่ไม่เห็นคุณพ่อและพี่ชายของพราวเลยครับ”
พริบพราวคาด “หรืออาจจะตั้งใจมาแต่เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางก่อนมาถึงที่นี่ ?”
“ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะเมื่อกี๊เราก็มาทางนั้น แต่ไม่มีวี่แวว่าวันนี้มีอุบัติเหตุ..ถนนก็ใหญ่ไม่มีจุดเสี่ยง ไม่เหมือนถนนจากบ้านพักมาที่ริมเขื่อน ทางหักศอก โค้งไม่ได้มุม อันตรายมากกว่าโดยเฉพาะถ้าขับตอนตีห้า”
ทุกคนชะงัก จริงด้วย .. แววถึงกับหลุดปากออกมา “ไม่นะ”
พริบพราวหันขวับ “ไม่อะไรคะแม่ !!” เธอเผลอส่งเสียงคาดคั้น ปราณนต์มองพราว
“เมื่อเช้าก่อนจะออก ภูมิบ่นๆว่าเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ดูง่วงๆ แม่เตือนแล้วว่าอย่าแยกกันขับไป แต่พ่อเราก็ยังยืนยันว่าจะไปให้ได้ ภูมิก็เลยตามใจ ขับรถให้คุณพ่อ”
“แล้วทำไมคุณแม่เพิ่งมาบอกตอนนี้คะ !! นี่มันข้อมูลสำคัญมากนะคะ!” แววขวัญเสีย
ปราณนต์รีบห้ามพริบพราว “พราวๆๆ ไม่ใช่เวลามาโวยวายตอนนี้” เขาจับพราวหันมาปราม “ใจเย็นๆ ขึ้นรถและขับตามผมมา อย่าใจร้อน !!”
พริบพราวหลับตาตั้งสติ “โอเคๆ ไม่ใจร้อน ค่อยๆ ขับ โอเค” พริบพราวเย็นลง ปราณนต์พยักหน้าไปทางแม่ที่ยังช็อคๆ รู้สึกผิดอยู่ พริบพราวเข้าใจ หันมาทางแม่..และพยายามพูดอย่างใจเย็น ที่สุดเท่าที่จะทำได้ “แม่คะ...พราวขอโทษที่เสียงดังเมื่อกี๊..เรารีบขึ้นรถกันเถอะค่ะ แม่ทำใจดีๆไว้นะคะ พราวเชื่อว่าคุณพ่อและพี่ภูมิต้องปลอดภัยค่ะ”
ปราณนต์มองพริบพราวด้วยความชื่นชม แววพยักหน้ารับ พริบพราวรีบประคองแม่ไปที่รถ ปราณนต์รีบวิ่งไปที่มอเตอร์ไซด์สตาร์ทเครื่องอย่างแรง !!

ปราณนต์ขี่มอเตอร์ไซด์นำ พริบพราวขับรถตาม ถนนสองข้างทางเป็นป่า และเป็นทางเขาชัน ด้านที่เป็นป่าเห็นว่ามีทางลาดลงข้างล่าง
ปราณนต์ขี่นำมาสักพักก็สะดุดเข้ากับแนวหักของกิ่งไม้เหมือนมีรถขนาดใหญ่รูดลงข้างทาง..ปราณนต์โบกมือให้พริบพราวขับนำไปและจอดหลบที่ไหล่ทาง
แววมองปราณนต์แล้วก็งงๆ “อะไร ? เกิดอะไรขึ้น”
“ณนต์ให้เราขับเลยไป แล้วไปจอดที่ไหล่ทางข้างหน้าค่ะ”
แววมองปราณนต์เห็นว่าณนต์จอดมอเตอร์ไซด์แล้วรีบลงมาดูที่ข้างทาง แววรีบตะโกนบอกพราว “จอดๆๆๆ !!” พริบพราวตกใจจอด แววรีบเปิดประตูลงไปเลย
“คุณแม่ !!” พริบพราวงงๆ จอดรถคาถนน
ปราณนต์หันมาเห็นก็รีบตะโกนบอก “พราวขับรถไปจอดข้างหน้า จอดตรงนี้อันตราย” ปราณนต์รีบตะโกนบอกสุดเสียงด้วยความเป็นห่วงพราว แววเห็น พริบพราวรีบเคลื่อนรถไป แววรีบวิ่งมาหาปราณนต์
ปราณนต์มองจนแน่ใจว่าพริบพราวขับรถไปปลอดภัยก็หันมาทางไหล่เขา เตรียมจะเดินลงไปสำรวจ
แววรีบเดินมาหา “มีอะไร ? เธอจะทำอะไร ?”
“ผมเห็นรอยหักของต้นไม้มันดูผิดปกติ เหมือนมีรถชนลากไปเป็นทาง ผมจะลงไปดู” ชายหนุ่มกำลังจะลงไป
แววใจคอไม่ค่อยดี แล้วก็พูดขึ้น “เธอ !!” ปราณนต์หันมาหา “ระวังตัวด้วย ...” แววพูดน้ำเสียงที่เป็นห่วง ปราณนต์ชะงัก ดีใจที่แววเป็นห่วง ..
ปราณนต์พยักหน้ารับอย่างนอบน้อมและค่อยๆไหลตัวไปตามทาง แววมองตามด้วยความร้อนใจ
พริบพราววิ่งมาสมทบแวว “เป็นยังไงบ้างคุณแม่ ?”

ปราณนต์เคลื่อนตัวลงมาตามไหล่เขาอย่างทุลักทุเล ทางเริ่มมืด มองไม่ค่อยเห็น
พริบพราวกับแววลุ้นอยู่ริมถนนด้วยความตื่นเต้น
“ณนต์!! เป็นยังไงบ้าง ?? ยังโอเคหรือเปล่า ?”
ปราณนต์ตะโกนขึ้นไป ระหว่างตะโกนก็ปีนไปด้วย “โอเค ....” พอสิ้นเสียงก็ลื่นอย่างแรง ปรื๊ดดดดดปราณนต์ร้องด้วยความตกใจ “อ๊ากกกกกกก”
พริบพราวกับแววตกใจ พริบพราวตะโกนสุดเสียง “ณนต์!!!!”
แววจับมือพราวให้กำลังใจด้วยความเป็นห่วงทั้งสองคน
ปราณนต์ลื่นไถล กลิ้ง ๆๆๆๆๆๆ แล้วก็มาหยุดเพราะขนเข้ากับรถคันหนึ่ง พลั่ก “โอ้ยยยยยยย!”
ปราณนต์คลำหัวที่โขลกเข้าที่รถอย่างแรง แล้วก็ค่อยๆหันมาดูต้นตอ ทันทีที่เห็นเต็มๆตา ปราณนต์ตะโกนขึ้นสุดเสียง เห็นภูมิกับพจน์นอนสลบอยู่ในรถ “พราววววววว!!!! เรียกรถพยาบาลด่วน !!!!” เสียงปราณนต์ดังกึกก้องไปทั้งป่า

ที่คอนโดลิปดาตอนกลางคืน
อวัศยาพูดหน้ากวนๆ “บอสอย่ามาเร่งได้มั้ย คนกำลังกิน” อวัศยากำลังนั่งกินผลไม้อย่างละเลียด..ใจเย็น..ผิดกับลิปดาที่เดินงุ่นง่านไปมา
ลิปดาหยุดเดินหันมา “นี่คุณกำลังแกล้งให้ผมร้อนใจ อยากรู้ข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันของคุณใช่มั้ย ?”
อวัศยากวน “ก็ไม่รู้สินะ”
ลิปดาหมั่นเขี้ยว ลากเก้าอี้มาเผชิญหน้า “โอเค้ รอก็รอ..ผมไม่เดือดร้อน ถึงผมไม่รู้ว่าข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันของคุณคืออะไร.. แต่ระหว่างรอคุณก็ไม่ได้ไปไหน ยังอยู่กับผมในห้องนี้ เพราะฉะนั้นจะให้ผมรอไปถึงพรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรือ ปีหน้าผมก็รอได้” ชายหนุ่มยิ้มกวน
อวัศยาชะงัก เออจริง รีบวางจานผลไม้ แล้วกลับมาคุมเกม “โอเคๆ เราเริ่มมาทำข้อตกลงกันเลยก็แล้วกัน!! ไม่ต้องรอแล้ว”
ลิปดายิ้มสะใจ .. อวัศยาลุกขึ้น ดำเนินการตกลง “ข้อตกลงที่หนึ่ง .. เรื่องค่าเช่าห้อง” ลิปดาเลิกคิ้วแปลกใจ “นับจากวันนี้ถือว่าฉันเช่าห้องนอนใหญ่ของบอสในราคา 3,000 บาทต่อเดือน ดังนั้นอาณาเขตของห้องนั้นถือเป็นกรรมสิทธิ์ของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่าย คุณต้องเอากุญแจห้องนั้นทั้งตัวจริงและตัวสำรองมาให้ฉันถือไว้ทั้งหมด ฉันอนุญาตให้บอสเก็บข้าวของหรือเสื้อผ้าไว้ในตู้ได้ แต่ต้องขออนุญาตเข้าไปหยิบ”
“ทุกวันนี้ก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ถ้าผมไม่ขอคุณก็ด่าผมอยู่ดี”
อวัศยาสะอึก “ก็ใช่ ! แต่ตอนนั้นบอสโดนด่าฟรี แต่ตอนนี้บอสได้ค่าเช่าจากฉันไง”
“แหม รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย ข้อตกลงที่สองเลยแล้วกัน..เชิญ”
“ข้อสอง .. ระหว่างที่ฉันนอนห้องนอนใหญ่ บอสต้องไปนอนที่ห้องรับแขก แต่ฉันก็จะมาใช้ห้องรับแขกบ้าง ตามความเหมาะสม”
“ผมไม่เคยหวงอยู่แล้ว แถมห้องครัวให้ใช้ฟรีอีกห้องเลย”
“ขอบคุณ..แต่นับจากนี้ไป ฉันจะซื้ออาหารในส่วนของฉันมาเอง ไม่รบกวนคุณ”
“คุณห้ามไม่ให้ผมเข้าห้องนอนคุณ โอเคผมรับได้ แต่คุณห้ามผมทำอาหารให้คุณ..ไม่ได้ ผมจะทำไว้ให้เหมือนเดิม แต่คุณจะกินหรือไม่กินก็เรื่องของคุณ” ลิปดาพูดด้วยความหนักแน่น แฝงความอบอุ่น อวัศยาสะท้านใจนิดๆ ... แต่เก็บอาการ ลิปดาตัดบท “หมดแล้วใช่มั้ยข้อตกลงของคุณ?”
“ตอนนี้มีแค่นี้ แต่อาจจะเพิ่มในอนาคต แล้วนี่” เธอล้วงเงินออกมาจากกระเป๋า “ค่าเช่าสำหรับเดือนแรก สามพันบาทถ้วน”
ลิปดามองแล้วก็ขำๆ ยื่นมือข้างที่มีโดนฆ้อนทุบมารับไป อวัศยาชะงัก คว้ามือมั่บ “นิ้วคุณเป็นอะไร ?”
ชายหนุ่มรีบดึงหลบไปข้างหลัง “ไม่มีอะไร”
“ทำไมต้องเอามือไปซ่อนข้างหลังด้วย ขอดูหน่อย” เธอแบมือ ลิปดาส่ายหน้า อวัศยาเสียงดุ “งั้นฉันจะย้ายออกเดี๋ยวนี้ !!”
ลิปดารีบยื่นให้ดูทันที “โอเคๆ ให้ดูก็ได้”
นิ้วของลิปดามีผ้าพันแผล พันไว้อย่างเยิน เละเทะมาก อวัศยาอึ้งงงงงง “อะไรเนี่ย ?”

อวัศยาทำแผลให้ลิปดา ทำไปบ่นไป
“ทำไมต้องทำตัวเป็นเด็กๆ ห่อแผลไว้สกปรกๆ เดี๋ยวก็เป็นบาดทะยักหรอก”
ลิปดามองอวัศยายิ้มๆ “ตอนแรกแจนก็ทำแผลให้สวยงาม แต่เมื่อเช้าอาบน้ำแล้วผมต้องทำเอง มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น .. ที่จริงคุณไม่เห็นจะต้องเป็นห่วงผมเลย”
“ใครบอกว่าฉันเป็นห่วงคุณ แค่ไม่อยากรู้สึกผิดที่คุณต้องการตายเพราะตอกตะปูซ่อมตู้ให้ฉัน อะเรียบร้อยแล้ว !!”
ลิปดามองดูนิ้วที่ถูกพันผ้าไว้อย่างสวยงาม “ทำกับข้าวไม่เป็น แต่ทำแผลเป็นก็โอเคนะ .. เอาใจแฟนด้วยการทำกับข้าวไม่ได้ อย่างน้อยก็ทำแผลให้เขาเวลาโดนมีดบาดตอนทำกับข้าวให้คุณได้..ก็ยังดี”
อวัศยาส่ายหน้า พูดพลางเก็บอุปกรณ์ทำแผล “ผู้ชายก็คิดแค่นี้อยากได้ผู้หญิงสำเร็จรูปทำได้ทุกอย่างตั้งแต่หน้าที่เมียยันคนรับใช้”
“อ้าวอย่างเพิ่งสรุปสิ มีผมคนนึงหล่ะที่ไม่ต้องการผู้หญิงสำเร็จรูป ผมไม่มายด์หรอกนะ ถ้าเมียผมจะทำกับข้าวไม่เป็น เพราะบังเอิญผมทำเก่ง” ชายหนุ่มยิ้มทำให้อวัศยาหมั่นไส้
“ค่า....มิสเตอร์เพอร์เฟค สมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง ! ทำได้ทุกอย่าง !!!”
“รู้ว่าประชด แต่จะถือว่าเป็นคำชม” ลิปดาหัวเราะอารมณ์ดี ดีใจที่อวัศยาอยู่ต่อ
หญิงสาวส่ายหน้า...“ฉันคิดถูกมั้ยเนี่ยที่อยู่ต่อ”
ลิปดายื่นหน้าเข้ามา “นี่ถามหน่อย ที่บอกว่าจะตัดใจจากปราณนต์พูดจริงใช่มั้ย?” เขาลุ้น
“บอสไม่ต้องมายุ่งหรอกน่า !”
“งั้นยุ่งเรื่องอื่นก็ได้..ที่คุณเคยบอกว่าชอบปราณนต์เพราะเค้าเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณ คุณถึงรักเค้า ผมว่ามันไม่ยุติธรรม เพราะอาจจะมีใครบางคนที่รักคุณ แต่ไม่มีโอกาสจะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคุณ .. เค้าก็จะไม่มีวันได้ความรักจากคุณ .. มันไม่ยุติธรรมจริง”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17 วันที่ 22 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ