อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 17 วันที่ 25 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 17 วันที่ 25 ม.ค. 58

สไบมองเฟื่องและแฟงด้วยสายตาละอาย เฟื่องดึงสไบมากอด
" เฟื่อง .. ถ้าคนที่เรารักโกหก เฟื่องจะยังรักเค้าอยู่อีกมั้ย"
"รักสิ สไบ ถึงคนเลวที่สุดก็มีความรักได้"

สไบน้ำตาร่วง สะอื้นออกมาด้วยความอัดอั้น
"ถ้าคนรักเราเป็นคนชั่ว ฉันกลับจะยิ่งรักเค้าให้มาก ให้ความรักเปลี่ยนใจเค้าหันมาเป็นคนดี"



สไบฟังเฟื่องแล้วยิ่งสะอื้น เฟื่องกอดให้กำลังใจ แฟงมองด้วยสายตาสงสาร
ใจมองทุกคนที่วงเหล้าหลับพับไป ใจลุกขึ้น สีหน้าปกติ ไม่มีเมามาย กำลังจะเดินออกไป

ทองเหม็นพูดขึ้น
"เอ็งนี่มันเป็นคนดีว่ะ ไอ้ใจ"
ใจชะงักหันมามอง เห็นนายทองเหม็นตาปรือ ขึ้นมายิ้มมอง
"เอ็งมันคนมีน้ำใจ ดึกดื่นยังมาเป็นหูเป็นตาช่วยเฝ้าค่าย เพื่อให้คนอื่นได้นอนหลับสนิท ต่อไปเอ็งจะเจริญ"
ทองเหม็นพูดเสร็จก็พับหลับไป ใจได้ยินแล้วขบกรามเป็นสันด้วยความกดดัน รีบวิ่งออกไป

ใจวิ่งเข้ากระท่อมมา มองเห็นแค่ที่นอนว่างเปล่า
"สไบ"
ใจเดินมาหยิบผ้าสไบบางของสไบที่ผาดอยู่บนที่นอนขึ้นมา ใจยกผ้าสไบห่มขึ้นสูดกลิ่นกายของสไบ แล้วนึกถึงคำพูดที่สไบพูดใส่หน้า
"พี่มันใจอำมหิต พี่ฆ่าพี่ดอกรักแล้วยังมีหน้ากลับมาที่นี่ .. กลับมาทำไม จะกลับมาฆ่าฉันอีกคนใช่มั้ย... เอาสิ ฉันจะไม่หนี ฉันจะยืนให้พี่ฆ่า ฉันจะได้ตายตามพี่ดอกรัก ที่เฝ้าเตือน เฝ้าบอกฉัน แต่ฉันกลับไปเชื่อใจคนทรยศอย่างพี่ ฉันเกลียดพี่"
ใจกำผ้าห่มไว้ด้วยสายตาทุกข์อัดอั้น
"สไบ พี่รักสไบจากใจจริง พี่ต้องพาสไบออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ค่ายบ้านระจันจะแตก"
ใจมองไปไกล คำพูดนายทองเหม็นทำให้ใจยิ่งสลด
"เอ็งมันคนมีน้ำใจ ดึกดื่นยังมาเป็นหูเป็นตาช่วยเฝ้าค่าย เพื่อให้คนอื่นได้นอนหลับสนิท สมกับเป็นคนระจันจริงๆ"
ใจสับสน
"ข้าไม่ใช่คนบ้านระจัน .. ข้ามาที่นี่เพื่อแผ่นดินของข้า กองทัพของข้า"
ใจเจ็บปวด อัดอั้น

กองบัญชาการเกียกกาย ค่ายอังวะวิเศษไชยชาญ เช้าวันใหม่ ในที่ประชุมของสุรินทจอข่อง จอกยีโบและเหล่าทหารยืนกันพร้อมหน้า
สุรินทจอข่องบอก
"รบครั้งนี้ ข้ามีทั้งกองม้า กองปืน กองพลเดินเท้านับพัน เราจะฆ่าชาวบ้านพวกนั้น แล้วบุกเข้าไปเผาพวกมันทั้งค่าย"
จอกยีโบบอก
"แต่ทางเดินทัพที่ท่านวางแผนไว้เป็นทางอ้อม ทัพเราจะเสียเวลา เสียกำลังพล"
สุรินทจอข่องสีหน้าไม่พอใจที่จอกยีโบท้วงขึ้น
"แล้วมีทางไหนที่ดีกว่า หรือจะให้รอกองสอดแนมที่มันหักหลังเพื่อน แปรพักตร์ไปเข้ากับพวกระจัน"
จอกยีโบตาวาววับเมื่อถูกจี้จุดเรื่องใจ
"อองนาย ศิษย์ข้าจะต้องส่งข่าวแผนการรบบ้านระจันมาให้เรา"
"มันทรยศเราไปแล้ว ข้าไม่เชื่อใจคนของท่านอีก รบครั้งนี้ข้าจะไม่พึ่งมัน เจอไอ้อองนายที่ไหน ข้าจะตัดหัวมันเสียบประจาน"

สุรินทจอข่องเสียงแข็ง จอกยีโบได้แต่ก้มหน้า เถียงอะไรออกมาไม่ได้อีก
เนินทุ่ง ลานโล่งตอนกลางวัน ทองเหม็นกับพวก กำลังมาลาดตระเวนมองไปรอบๆ

ทองเหม็นก้าวออกมามองไปที่เนินกว้าง
"รบครั้งหน้า เราต้องล่อพวกอังวะมาที่นี่ ให้มันติดกับเราตรงนี้ ป่าไม้รอบๆ จะกำบังเรา ทำตรงนี้เป็นลานประหารของพวกมัน"
ใจที่อยู่ด้านหลังทองเหม็น เป็นหนึ่งในกลุ่มลาดตระเวนที่ได้ยินแผนทุกอย่าง

ใจกำลังไต่ลงมาจากต้นไม้ใหญ่ อุ้มกรงนกพิราบสื่อสารไว้ในมือ สไบเดินมามองหลบมองเงียบทางด้านหลัง ใจมองนกที่มีกระดาษชิ้นเล็กที่ขา แล้วปล่อยนกออกไป นกบินขึ้นฟ้าอย่างเร็ว
ใจสีหน้ากดดันมาก ด้านหลังสไบก็มองจ้องใจ ไม่อยากจะเชื่อสายตา ว่าใจคือคนที่ส่งข่าว
สไบน้ำตาคลอ ถอยหลังวิ่งหายไปจากตรงนั้นอย่างเงียบกริบ
ใจสีหน้าเศร้า ก้มมองในมือตัวเอง เห็นกระดาษม้วนเล็กในมือใจที่ไม่ได้ส่งออกไปกับนก

สไบวิ่งเร็วมา หยุดที่เรือน แฟงกำลังฟัดข้าวอยู่ห่างๆเห็นสไบหน้าตาตื่นก็วางงานในมือ วิ่งเข้ามาหา
"พี่สไบ"
สไบจับแขนเพื่อน น้ำตานองหน้า
"แฟง ...ฉันเห็นพี่ใจส่งข่าวไปให้พวกอังวะที่หลังค่าย พี่ใจเป็นพวกสอดแนมอังวะจริงๆ คนที่ฉันไว้ใจ คนที่ฉันรักที่สุด คือคนหักหลังพวกเรา"
สไบตัวสั่น ตกใจกับความจริงที่รู้ แฟงมองลำบากใจ
"ฉันต้องไปบอกพี่ทัพ พี่สไบ .. อย่าเพิ่งเล่าให้ใครฟังนะ"
แฟงรีบวิ่งออกไป สไบนั่งน้ำตาหยดสะอื้นด้วยความเสียใจ

เวลาต่อมา ทัพกำดาบจะพุ่งออกไป แฟงรีบขวางไว้
"ไอ้ใจมันอยู่ไหน"
"พี่ทัพ พี่จะฆ่าพี่ใจหรือเปล่า"
"โทษตายมันยังน้อยไป มันเป็นพวกข้าศึก"
"ฉันรู้ แต่พี่ใจเป็นคนรักของพี่สไบ .. ให้โอกาสพี่ใจกลับตัวก่อน"
แฟงจับแขนทัพ แววตาขอร้อง
"ฉันรู้ว่าผิดร้ายแรง แต่ถ้าเป็นพี่ พี่จะทนเห็นคนรักถูกฆ่าลงได้เชียวหรือ"
ทัพมองแววตาแฟงที่ขอร้องแล้วสีหน้ากดดัน
"แต่คราวนี้ไอ้ใจมันอาจจะทำให้พวกเราตายกันหมด"
ทัพจับแขนแฟงแน่น ดึงเข้าหาตัว เกร็งไปทั้งร่างด้วยความโมโห เฟื่องเดินมาเห็นท่าทางใกล้ชิดของสองคนก็หยุดมอง

ทัพกับแฟงหันไปเห็นเฟื่องมองตรงมา แฟงรีบผละออกจากทัพ เฟื่องมองทัพด้วยสายตามีแต่คำถาม
ทัพมองเฟื่องแล้วพูดบอกทำความเข้าใจกับเฟื่อง

"พี่กับแฟงกำลังคุยกัน"
"คุยเรื่องอะไร พี่ถึงต้องดึงแฟง น้องฉันเข้าไปเสียใกล้ ถ้าคนมาเห็นไม่ใช่ฉัน แฟงจะถูกนินทาแค่ไหน"
"พี่ผิดเอง ที่ไม่ระวัง"
"พี่ทัพ ถ้าฉันจะถามตรงๆสักข้อ พี่จะตอบฉันได้มั้ย"
ทัพมองเฟื่องที่สีหน้าจริงจัง
"ฉันกับพี่ ถึงจะเคยรัก เคยสัญญาว่าจะไม่แปรเปลี่ยนใจไปจากกัน แต่ชาตินี้บุญเราคงสร้างสมมาไม่พอที่จะได้อยู่เคียงคู่กัน"
เฟื่องมองทัพ สองสายตาที่มีความหลังต่อกัน ทอดเศร้า
"ฉันยังรักพี่ แต่เป็นรักที่ไม่ล่วงล้ำก้ำเกินด้วยลมหลงเหมือนก่อน เพราะฉันได้ชื่อว่าเป็นเมียพี่ขาบ"
"พี่เข้าใจ เฟื่อง..เอ็งเป็นหญิงดีงามทั้งกายทั้งใจ เอ็งเป็นเมียของเพื่อนรักพี่ ความรักความหลงใหลที่เราเคยก่อไว้ มันเหือดแห้งหายไปสิ้นจากใจพี่แล้ว จะเหลือก็เพียงความรักและความห่วงใย.. อย่างที่เห็นเฟื่องเป็นน้องสาวคนนึง"
"แล้วพี่ยังมีใจให้ผู้หญิงคนอื่นได้อีกไม๊"
"เฟื่อง"
"ตอบเฟื่องคนนี้ให้ชื่นใจทีเถิด พี่ทัพยังมี ใจรักผู้หญิงอื่นได้อีกไม๊"
"ถ้าเฟื่องถามพี่เมื่อหลายเดือนก่อน พี่ก็จะตอบว่าไม่ แต่ตอนนี้ ..."
เฟื่องยิ้ม
"หัวใจพี่ทัพกำลังรักผู้หญิงคนนึงได้มากกว่าที่เคยรัก .. ห่วงใยหญิงคนนั้นมากเสมอชีวิตตัวเอง"
"พี่รัก พี่เป็นห่วงผู้หญิงคนนั้น ..ไม่ทันรู้ตัวว่าเมื่อไหร่ รู้แต่ว่าอยากเห็นอยู่ในสายตา อยากให้อยู่ใกล้ๆ ไม่อยากปล่อยให้อยู่ไกลกัน"
เฟื่องมองด้วยแววตาและรอยยิ้มที่อ่านใจทัพออก
"พี่ก็จงรัก ดูแลผู้หญิงคนนั้นให้สมรัก สมปรารถนา อย่ากังวลเรื่องอะไร เพราะลมหายใจยามศึกนั้น มันอาจจะสั้นแค่ชั่วกระพริบตา"
ทัพมองเฟื่องที่เตือนสติ
"ฉันฝากแฟง น้องสาวฉันด้วย"
ทัพยิ้มกับเฟื่องด้วยหัวใจพองโตเป็นสัญญา

แฟงเดินไปเดินมา พอหันไปเห็นทัพ แฟงก็วิ่งเข้าไปหา
"พี่ทัพ พี่คุยอะไรกับพี่เฟื่อง ใช่เรื่องพี่ใจเป็นพวกสอดแนมมั้ย"
"พี่ยังไม่ได้คุยเรื่องไอ้ใจ"
"แล้วคุยเรื่องอะไร ตกลงว่าพี่จะไม่ฆ่าพี่ใจแล้วใช่มั้ย"
"ใจเย็นๆก่อนแฟง เอ็งนี่ห่วงแต่สไบ"
"พี่สไบเป็นเหมือนพี่ฉันคนหนึ่ง ฉันไม่อยากให้พี่เขาร้องไห้ พี่สไบรักพี่ใจมาก มีทางไหนบ้างที่พี่ทัพจะช่วยเปลี่ยนให้พี่ใจกลับมาเข้าข้างพวกเรา"
แฟงเข้าใกล้แววตาวิงวอนทัพ
"พี่ต้องช่วยเรื่องนี้ได้ พี่ต้องช่วยพี่สไบ"
ทัพดึงแฟงมาใกล้ มองแฟงด้วยสายตาผูกพัน
"เอ็งกำลังขอเรื่องที่พี่ให้ไม่ได้"
"ฉันรู้ว่าพี่ให้ฉันได้"
"ทำไมเอ็งถึงมั่นใจนัก"
แฟงชะงักไป มองเห็นแววตาของทัพที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง แฟงเริ่มเก้อเขิน
"เพราะเอ็งรู้ว่าพี่จะยอมทำทุกอย่าง สิ่งไหนถ้าแฟงต้องการ พี่ทัพคนนี้ก็จะเอามาวางลงตรงหน้ายังงั้นใช่ไม๊"
ทัพทอดสายตามองแฟงด้วยความรู้สึกรัก แฟงมองสบตาทัพ
"ยามศึกอย่างนี้ ชีวิตอาจจะหลุดลอยไปชั่วคมดาบฟัน แฟง..พี่อยากจะขอสัญญาจากเอ็งบางอย่าง แต่พี่กลัวจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ขอให้ศึกครั้งนี้ผ่านไปก่อนให้พี่ได้รอดกลับมา พี่จะมาถาม...ความจริงจากปากเอ็ง"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 17 วันที่ 25 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ