อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 22 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 22 ม.ค. 58
“พราวก็ไม่เคยรู้สึกเหมือนกัน เพิ่งจะรู้ไม่นานนี้เอง ขอบคุณมากนะณนต์..ขอบคุณที่ทำให้พราวรู้ว่าตัวเองโชคดีมากแค่ไหนที่มีคุณพ่อ คุณแม่ และพี่ชายที่น่ารัก”
“รวมแฟนด้วยหรือเปล่า ? มีแฟนน่ารักแบบนี้ไง” ปราณนต์ยิ้มอ้อน
พริบพราวเขิน แกล้งบีบจมูก “จ้า...น่ารักมากกกกกก ปลื้มสุดๆ”

“โอ้ยยยย น่ารักมากกกก แล้วทำไมต้องบีบจมูกด้วย”
“มันเป็นการแสดงความชื่นชมของชาวคีโมโนโกโรอะมาเตะ ไง” พูดไปก็ขำไป “เนี่ยประเทศนั้นนะเค้าชมว่าน่ารักด้วยการบีบจมูกแบบนี้ !!!” พริบพราวบีบอีกทีแล้วก็โยกแรงกว่าเดิม ชายหนุ่มจับมือเธอออกจากจมูก มาจับล็อคไว้


“โอ้ยยยยยยย มั่วแล้ว ไม่เชื่อ !!ชาวคีโมโนมาเตะอะไร มีที่ไหนเล่า ! มันต้องแบบนี้” เขาบีบแก้มพราวสองข้าง แล้วก็โยก “ชาวซารังเฮโยมากิ ทำแบบนี้แปลว่า ...น่ารักโคตรๆ !!! ฮ่าๆ” แกล้งเค้าแล้วก็ขำกับหน้าพริบพราวที่แบะออกตามแรงบีบ
“โอ้ยยยยย!!!” เธอดึงมือปราณนต์ออก “ปล่อยเลย ดึงแบบนี้หน้าย้วยหมด ชาวซารังเฮโยมากิอะไร !! มั่วพอกันแหละ พอแล้ว!!” พูดจบก็ขยับหน้าตัวเองให้เข้าที่
ปราณนต์เห็นพริบพราวบริหารหน้าแล้วก็ขำ .. “น่ารักเฟ่อร์” พริบพราวรู้สึกตัวแล้วก็เขิน ขำไปด้วย
“ขอบคุณมากนะพราว ขอบคุณที่รักผู้ชายอย่างผม” ปราณนต์พูดตรงๆ จริงใจ และลึกซึ้งเข้าไปในความรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายธรรมดาที่ผู้หญิงอย่างพริบพราวไม่น่าจะสนใจ ..
พริบพราวมองปราณนต์แล้วอึ้ง .. ทั้งดีใจ ทั้งจุก กับความจริงใจของปราณนต์ .. หญิงสาวพูดไม่ออก ขอบตาร้อนๆเหมือนน้ำตาจะไหล แต่ไม่ไหล ... ปราณนต์จับมือพริบพราวที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างอบอุ่น
ปราณนต์ยิ้มให้พริบพราว .. เธอยิ้มรับ เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันโดยไม่ต้องพูด ... มือของปราณนต์กุมมือพริบพราวไว้ด้วยความรัก
พริบพราวกับปราณนต์เดินกุ๊กกิ๊กกันในห้างสรรพสินค้าหรู เหมือนชีวิตหนุ่มสาวออฟฟิศทั่วไป
สองคนเดินจับมือ แกล้งกัน แซวกัน หัวเราะสนุกสนานไปตลอดทาง มีความสุข
ในโรงหนังที่นั่งคู่ใหญ่พิเศษ..กำลังฉายหนังผี .. พริบพราวเอาหน้าซุกไหล่ปราณนต์ไม่กล้าดู ทั้งซุก ทั้งกรี๊ด
ปราณนต์ต้องกลั้นหัวเราะ แกล้งหันหัวออกจะได้ดู หญิงสาวยิ่งกลัว ร้องลั่นหันมากอดปราณนต์
ปราณนต์ยิ้มมีความสุข เขาไม่แกล้งและเปลี่ยนเป็นลูบหัวเบาๆ ปลอบใจแทน ชายหนุ่มยิ้มมีความสุขมากมาย ... พริบพราวก็ยิ้มมีความสุขและอบอุ่นที่อยู่กับปราณนต์ แต่ก็ต้องหลับตาเพราะกลัวผี (^^)

แจนคุยโทรศัพท์ไป เตรียมอุปกรณ์เช็ดตัวเด็กไปด้วย “ลิปยังไม่บอกความรู้สึกกับคุณศยา!!!! มัวทำอะไรอยู่หะ ?”
ลิปดานั่งดื่มอยู่ในบาร์แห่งหนึ่ง บรรยากาศเหงาๆ “ดื่ม !”
“นี่ไม่ขำนะ บอกมาว่ามัวแต่ทำอะไร ทำไมไม่บอก”
“ก็...เมื่อวานพยายามจะบอก แต่มันก็โดนขัดจังหวะตลอด แล้วพาย..เอ่อ..นางแบบที่ลิปเคยควงด้วยอยู่พักนึงก็ดันมาอาละวาดที่ห้องเมื่อคืน ศยาก็เลยเงียบไม่พูดไม่จาด้วยตั้งแต่เช้า ไม่ยอมออกจากห้อง ก็เลย..ไม่รู้จะทำไง ก็เลย..ออกมาตั้งหลักข้างนอก”
แจนส่ายหน้า “เฮ่อออกมาตั้งหลักข้างนอก รู้หรือเปล่าว่าทำแบบนี้ผู้หญิงจะยิ่งร้อนใจ นิสัย ผู้ชายชอบหนีปัญหา !!” หือ ? ลิปดาสะดุ้งนิดๆ “รีบกลับคอนโดเลยนะ แล้วก็บอกความรู้สึกของตัวเองกับคุณศยา ถ้าไม่บอกไม่ต้องโทร.มาอีกแจนไม่มีเวลามาคุยกับผู้ชายใจป๊อดที่ไม่กล้าบอกรักกับผู้หญิงที่ตัวเองแอบรัก ... ป๊อด !!ชัดป่ะ ?”
“เจ็บ!!” ชายหนุ่มจับหน้าอกซ้าย
แจนส่ายหน้า “ไม่ต้องมาสำออย แค่นี้นะ แจนต้องไปเช็ดตัวให้น้องเจมส์ ไข้ขึ้นสูงมาก”
ลิปดาพยักหน้ารับรู้ “โอเคๆ .. บอกตัวเล็กด้วยว่าเดี๋ยวไปเยี่ยม มีอะไรด่วนก็โทร.มานะ”
แจนเดินมาหาเจมส์ที่นอนซมอยู่บนเตียงแจมเริ่มเช็ดตัว เจมส์นอนซมน่าสงสาร ดูอาการหนัก “ขอบใจมาก แค่นี้นะ แล้วก็อย่าลืม .... “บอกความจริง” ..”
ลิปดาหัวเราะ แล้วก็วางสายไป...คิดหนัก “จะบอกยังไงว ?” เฮ่ออออ ลิปดาดื่มหมดแก้วรวดเดียว แล้วก็หันไปสั่งเพิ่ม “น้องเหมือนเดิมอีกแก้ว .. สองแก้ว เอ่อ...สามแก้วเลย!!!” ลิปดาย้อมใจตัวเองสุดๆ

อวัศยายืนอยู่ริมหน้าต่าง...มองออกไปเห็นวิวกรุงเทพยามค่ำคืน หญิงสาวกอดอกหน้าหงิก
“หายไปไหนทั้งวันเลยนะอีบอสแว่บไปหาสาวๆอีกแน่ๆ ดูสิ เรื่องเมื่อวานก็ยังไม่ได้เคลียร์ ดึกป่านนี้แล้วก็ยังไม่กลับ หายไปไหนของเค้า จะกลับกี่โมงก็ไม่บอก !!” อวัศยาหันไปคว้าโทรศัพท์จะโทร.ออก แล้วก็นึกได้ “เดี๋ยว !!เมียก็ไม่ใช่ แฟนก็ไม่ได้เป็น แล้วเราจะโทร.จิกทำไมเนี่ย ?”
เธอรู้สึกตัว โยนโทรศัพท์ทิ้งบนโซฟาเลย “ไม่ๆๆๆๆ ไม่โทร.”
อวัศยาเดินไปมางุ่นง่านๆ เหมือนเมียรอผัวกลับบ้าน แบบไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์คอนโดดังขึ้น
กริ๊งงงงงงง “ฮัลโหล ... ใช่ค่ะ ห้องคุณลิปค่ะ ....ห๊ะ? แล้วตอนนี้คุณลิปอยู่ที่ไหน ???” เธอถามด้วยความตกใจ
ลิปดานอนหมดสภาพอยู่ที่โซฟาล็อบบี้ มีรปภ.ยืนเฝ้า อวัศยารีบวิ่งพรวดออกมาจากลิฟท์ “บอส!!!”
“หือออออออออ...” ลิปดาตาปรือ แล้วก็ยิ้มเยิ้ม “คุณนั่นเองงงงงง” แล้วก็หลับคร่อก
อวัศยาร้อง “เฮ้ยยยยย บอสมานอนตรงนี้ได้ยังไง อายเค้า ไปขึ้นห้อง”
ลิปดาเงยหน้าขวับ “นี่คุณชวนผม “ขึ้นห้อง” เหรอ ?”
อวัศยาชะงัก อายรปภ. “บ้าแล้ว ฉันบอกให้บอส “กลับขึ้นห้อง” ตัวเอง ไป ! ลุกเลย”
“ผมว่าคุณลิปไม่น่าจะลุกไหวนะครับ เมื่อกี๊ผมก็รปภ.อีกคนก็ต้องหิ้วปีกลงมาจากแท็กซี่” รปภ.ช่วยบอก
“อ้าว...แล้วไง ฉันต้องหิ้วปีกบอสกลับขึ้นไปบนห้องเนี่ยนะ !! ใครจะหิ้วไหว !!” อวัศยาโวยวายสุดๆ

อวัศยาหิ้วปีกลิปดาเข้ามาในลิฟท์อย่างทุลักทุเล “บอสสสสส..ยืนหน่อยสิ ยันตัวไว้ก็ยังดี หนักจะตายอยู่แล้ว เข้าไป !!” เธอดันลิปดา ทั้งดัน ทั้งถีบ ทั้งยัน แล้วก็หิ้วแขนด้วย และแล้วอวัศยาก็ดันตัวลิปดาเข้าไปในลิฟท์ และดันตัวติดไว้กับผนัง ยันให้ยืนอยู่จนได้ “เฮ่ออออออ”
อวัศยากดปิดลิฟท์...ประตูลิฟท์ปิดลง..ลิปดาที่ยันร่างไว้กับผนังก็ค่อยๆไหลๆ ร่วงลงกับพื้น
“เฮ้ยยยยยย!!” หญิงสาวต้องรีบเข้าไปประคองหิ้วปีกเอาไว้ ตัวของลิปดาอย่างหนักก็โถมเข้ามาใส่อวัศยา แล้วก็ลากกันไปชนกับผนังลิฟท์อีกฝั่ง ภาพภายนอกเหมือนลิปดายืนกอดหญิงสาว แล้วเอาหน้าซุกที่ซอกคอเธอ
อวัศยาจักกะจี๋ “ฮ่าๆๆบอสๆๆๆ เอาหน้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฮะๆๆ”
ทันใดนั้นลิฟท์เปิดออกฟึ่บ เป็นป้าแก่ยืนอยู่มองเข้ามาในลิฟท์แล้วก็ตกใจ นึกว่าลิปดายืนไซ้อวัศยาในลิฟท์
“ว้ายยยยย บัดสีบัดเถลิง” ป้าแก่รีบปิดตา กดปิดลิฟท์ “ทำอะไรไม่อายเจ้าที่ บ้าที่สุด”
อวัศยาตกใจร้อง “เอ่อ คุณป้า มันไม่ได้เป็นแบบนั้นนะคะ ป้า !!”
ประตูลิฟท์ปิดลง อวัศยาแค้นใจ “อีบอส” !!

อวัศยาทิ้งร่างลิปดาลงบนโซฟาในห้องอย่างเหนื่อยแฮ่ก
“เฮ่อออออออ!! บอสนะบอส เมาหมดสภาพมาเลย คงจะสนุกกับสาวมาสุดเหวี่ยงล่ะสิ”
“ใส่ร้ายยยยยยย ...”
อวัศยาหันขวับ ท้าวเอว “บอส!! นี่ไม่ได้เมาจริงๆใช่มั้ย ? แกล้งให้ฉันลากขึ้นมาบนเนี่ยนะ”
“ไม่ได้แกล้ง มาววววจริง แต่เพิ่งจะฟื้นตอนโดน....ใส่ร้ายยยยยยยยย”
“ฉันใส่ร้ายอะไร ?” อวัศยาเสียงเขียวปั้ด
“ผมม่ายด้ายยยยไปกับสาวๆ ผมมาววววคนเดียว ไม่มี๊สาวๆเลย...ไม่ต้องหึง”
อวัศยาหน้าแดง “ใครหึง ?? ฉันไม่ได้หึง ฉันจะหึงทำไม ?” เธอทำเหวี่ยงกลบเขิน
“ไม่หึง ก็ดี เปลี่ยนเสื้อผ้าให้หน่อย”
“หือ ?? “
“ก็มันเหม็น ..” แล้วคนพูดก็ถอดเสื้อเลย
“เฮ้ยยยยบอส ทำไรเนี่ย บอสจะมาแก้ผ้าตรงนี้ไม่ได้นะ”
อวัศยาพยายามเอาเสื้อยัดกลับเข้าไปในแขน ในตัวลิปดาเหมือนเดิม ทำให้ต้องเข้ามาในระยะประชิดโดยไม่
รู้ตัว ลิปดาได้ทีดึงตัวศยามากอด อวัศยาตัวแข็งเกร็ง
“ม่ายแก้ แค่เปลี่ยน...” ชายหนุ่มยื่นหน้ามาใกล้เหมือนจะหอมแก้ม แล้วก็พูดเมาๆ “หยิบชุดใหม่ให้ผมหน่อยนะครับ”
อวัศยารีบดันอีกฝ่ายออก “ไม่ต้องพูดใกล้ขนาดนี้ก็ได้ .. เหม็นเหล้า รออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันไปหยิบชุดให้”
หญิงสาวรีบเดินเข้าห้องนอนไป ลิปดายืนตัวโอนเอน...

อวัศยารีบเดินมาที่ตู้เสื้อผ้าและรื้อๆ เลือกชุดนอนสบายๆ ทันใดนั้นมีเสียงฟึ่บ!! ลงที่เตียง ศยาหันขวับไปเป็นลิปดานอนอยู่บนเตียง “เฮ้ยยยยยเข้ามาไม่ได้นะ เราทำข้อตกลงกันแล้วนะ ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต”
อวัศยาเดินมาโวยวาย พร้อมกับส่งเสื้อให้ “บอสรีบใส่เสื้อแล้วออกไปนอนข้างนอกเลย”
ลิปดาทำเป็นยื่นมือจะมารับเสื้อ แต่ดึงอวัศยาลงมานอนด้วย .. หญิงสาวล้มลงมานอนข้างๆ “ว้ายยยยยย!! บอส ปล่อยฉันนะ” เธอทำท่าจะลุกแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อย
“ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะตอบคำถามผมก่อน”
“คำถามอะไร จะมาถามอะไรตอนนี้”
“ลืมปราณนต์ได้หรือยัง ?”
หือ ? ชะงักกึก หันขวับมา หน้าแดง หัวใจเต้นแรง “บอสจะถามไปทำไม ?”
“เอาน่า..ตอบมา.ลืมไปถึงไหนแล้ว ? .ลืมได้หรือยัง ?”
“ฉันไม่ได้มีสวิตซ์เปิดปิดนะ อยากลืมกดปิด แล้วลืมง่ายขนาดนั้น”
“คุณอยากลืมได้แบบปิดสวิตซ์เลยมั้ย ? ผมช่วยได้นะ”
“ช่วยยังไง”
“ผมเล่นกลเป็นอยู่อย่างนึง ใช้สะกดจิตให้คนลืม ..แล้วก็ลืมได้ทันทีแบบนี้เลย”
“ทำยังไง ?”
ทันทีที่อวัศยาพูดจบ ลิปดาหันมาทางหญิงสาวแล้วก็จูบปากเธอแบบไม่ทันตั้งตัว .. อวัศยาอึ้ง .. อึ้ง... อึ้ง เขาจูบเธอด้วยความรัก เนิ่นนาน และอบอุ่น อวัศยาใจเต้นโครมครามเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน !!”
หญิงสาวรู้สึกตัวรีบดันตัวออก “นี่คุณทำอะไร ปล่อยฉันเลยนะ อย่ามาทำแบบนี้กับฉัน ฉันไม่ใช่คู่ขาสาวๆของคุณ!” เธอดิ้นหันหลังขืนตัวจะลุก
เขากระชับกอดแน่นจากด้านหลังและพูดกระซิบอย่างหนักแน่น “แน่นอนอยู่แล้ว คุณไม่ใช่ คุณเหมือนพวกเค้าอยู่แล้ว สำหรับผม .. คุณไม่เหมือนใครเลย....ไม่เหมือน ... และเอาไปเปรียบเทียบกับใครก็ไม่ได้ ...”
อวัศยาใจเต้นแรงมาก แต่ยังพยายามจะขืนตัวออก “ฟังดูดีไปหรือเปล่า ปล่อยยย..”
ลิปดารัดแน่นกว่าเดิม “ผมพูดจริง....อาจจะดูดีเกินไป แต่ไม่เกินความจริง ... คุณเป็นคนพิเศษ เป็นคนสำคัญ...เป็นทุกอย่างของผมนะ ศยา ... คุณคนเดียวเท่านั้น ที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ ..”
อวัศยาใจอ่อนยวบ .. สับสนทำยังไงดี .. เธอหยุดดิ้น ลิปดารีบอ้อนต่อ “ผมขอนอนที่นี่...กับคุณนะศยา...ผมขอร้อง...ขอแค่คืนเดียว” ลิปดาพูดจบแล้วก็กอดอวัศยาไว้แน่น .. หญิงสาวหวาดหวั่น หวั่นไหว ใจเต้นแรง แววตาสับสน .. แต่ความต้องการลึกๆข้างในก็เอาชนะความกลัว .. เธอยอมนอนนิ่งๆ อยู่ในอ้อมกอดของลิปดาตามที่เขาต้องการ
ลิปดาค่อยๆลืมตา และยิ้มมีความสุข ลิปดากระชับกอดอวัศยาอย่างอบอุ่น ทั้งสองคนนอนกอดกันอย่างมีความสุข เป็นความสงบเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้น หญิงสาวเปิดใจให้ลิปดาเข้ามาอย่างเต็มตัว โดยไม่รู้ตัว

เช้าวันต่อมา พริบพราวอยู่ในชุดลำลองเดินเข้ามาในห้องรับแขก หน้าตาไม่ค่อยพอใจ ระคนแปลกใจ “คุณมาที่นี่ได้ยังไง ?”
องศานั่งหันหลังรออยู่ องศายิ้มและหันมา “ทักได้เป็นมิตรมากครับ“
“ถ้าไม่ตอบ ฉันจะให้คนไล่ออกไป”
“ผมเพิ่งรู้ว่าคุณเล่นละครเก่งมาก โดยเฉพาะบทแฟน ถ้าผมไม่รู้ข่าวว่าคุณเพิ่งตกลงปลงใจคบกับปราณนต์ ผมคงเชื่อสนิทว่าคุณเป็นแฟนกับเค้ามาตั้งนานแล้ว ตามที่คุณ “แสดง“ สงสัยจะอินกับบทแฟนมากไปหน่อย เล่นไปเล่นมา เป็นแฟนกันจริงๆซะเลย .. แบบนี้ผมชักจะสนใจคราวหน้าถ้าผมต้องการให้คุณมาเล่นเป็นแฟนผมบ้าง จะได้หรือเปล่า?” องศายิ้มกวน
พริบพราวยิ้มร้าย “ได้สิคะ แต่ฉันคิดค่าจ้างแบบกันเอง ฉันขอแค่ให้คุณไปตาย ถ้าคุณจ่ายได้ .. ฉันก็พร้อมจะรับบทแฟนคุณทันที”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 22 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ