อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 26 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 26 ม.ค. 58

"ข้าทำหน้าที่ของข้า เตือนท่านตามข่าวที่คนของข้าส่งมาให้ ต่อไป..เรื่องการรบแพ้ชนะอยู่ที่ท่านเอง"
จอกยีโบมองสุรินทจอข่องอย่างสมเพช
"ข้าไม่เคยเชื่อใคร นอกจากอาวุธของข้าเท่านั้น"

จอกยีโบก้มหัวให้สุรินทจอข่องแล้วดึงม้าถอยกลับไป สุรินทจอข่องสายตาเชื่อมั่นในตัวเอง ประกาศก้อง
"จงฆ่าไอ้พวกระจันให้หมด มันคือเสี้ยนกองทัพเรา อย่าให้มันเหลือแม้แต่คนเดียว"

เสียงโห่ร้องของทหารอังวะดังกระหึ่ม ท่ามกลางสายตากังวลของจอกยีโบ
แท่น เมือง โชติ เป็นผู้นำนักรบค่ายบ้านระจันควบม้ามาอย่างรวดเร็ว ทัพ สังข์ ขาบและพวกตามมาติดๆ ทุกคนสีหน้าพร้อมรบ กองม้าพุ่งทะยานไปอย่างสวยงาม พร้อมเพรียง


ประตูปิด มียามยืนเฝ้าด้านใน ทุกอย่างเงียบ แฟง กับสไบวิ่งมาจากหลังค่าย
" พี่ใจไปอยู่ที่ไหน นี่เราก็ตามจนทั่วแล้ว"
สไบฟังแล้วใจไม่ดี ทรุดลง น้ำตาคลอ
"พี่ใจ .. ทำไมพี่ถึงไม่ซื่อกับพวกเรา"

คลองกลางป่าเปลี่ยว นอกค่ายระจัน ใจโผล่ทะลึ่งพรวดขึ้นจากกลางคลอง หายใจเอาอากาศแล้วว่ายน้ำพุ่งออกไปอย่างเร็ว

สุรินทจอข่องที่เคลื่อนทัพเข้ามาอย่างมั่นใจ แล้วสั่งหยุดกองทัพตั้งรอ ฝ่ายแท่นและกองทัพนักรบที่มีทัพ สังข์ ขาบและพวกบ้านคำหยาดบนหลังม้า ควบมาป็นแถว ด้านหลังคือนักรบพลเดินเท้าอีกเป็นจำนวนมาก แท่นให้สัญญาณหยุดเช่นกัน
ทุกคนแววตากล้า ไม่กลัวตาย สุรินทจอข่องยิ้มหยันทันที
"พวกมึง ไอ้พวกชาวบ้านโง่ เตรียมตัว"
สิ้นคำสุรินทจอข่อง เสียงสัญญาณกลองเริ่มศึกดังขึ้น กองม้าของอังวะพุ่งทะยานเข้าไป แท่นกับนักรบทุกคนมือจับบังเหียน อีกมือชูดาบขึ้น
"บ้านระจัน รบ"
กองม้าของบางระจันพุ่งทะยานเข้าปะทะกับกองม้าของสุรินทจอข่อง ทัพ สังข์ ขาบและพวกบ้านคำหยาดตะลุยเข้าฟันทหารอังวะล้มตายลงอย่างรวดเร็ว

ใจเร่งว่ายทวนน้ำเข้ามาที่ฝั่งคลอง แล้วรีบปีนขึ้น วิ่งไปทั้งที่ตัวเปียกซก หวังจะไปช่วยกองทัพของ
ตัวเอง

ทัพกับพวกพุ่งม้าเข้าฟันทหารล้มตายลงมาก สุรินทจอข่องที่มองอยู่บนหลังม้า เริ่มสายตากระสับกระส่าย จอกยีโบเข้ามาจากด้านหลัง
"พวกมันกำลังจะมาถึงตัวท่าน"
"ต้อนพวกมันไปทางตะวันตก"
จอกยีโบเตือน
"เราไปทางนั้นไม่ได้ อองนายบอกแล้วว่ามันคือกับดักของพวกบ้านระจัน"
สุรินทจอข่องหันขวับ เอาดาบชี้หน้าจอกยีโบ
"อย่าบังอาจมาสั่งข้า"
สุรินทจอข่องไม่สนใจจอกยีโบ
"ท่านจะบอกข้าว่าไอ้พวกชาวบ้านโง่ๆมันรออยู่ที่นั่นใช่มั้ย ข้าก็กำลังจะไปฆ่าพวกมันทั้งหมดยังไงเล่า ต้อนพวกมันไปทิศตะวันตก"
สุรินทจอข่องสั่ง ทหารตีกลอง บ่ายหน้าไปทางทิศตะวันตก ทหารองครักษ์กับเหล่าทหารเคลื่อนตาม จอกยีโบไม่ยอมตามไปด้วย
กองทัพสุรินทจอข่องที่กำลังถูกไล่รุกเข้ามาอย่างดุเดือด
"ถอยไปคลองสะตือตามแผนเร็ว" ทัพสั่ง
ทัพบอกกับสังข์ ขาบ สองคนทะยานม้าถอยไปทางตะวันตก เห็นกองทัพสุรินทจอข่องที่ไล่รุก ฆ่าชาวบ้านระจันล้มตาย ตามไปเรื่อยๆ

ทัพ สังข์ ขาบและพวกนักรบสู้พรางถอยพรางไปทางตะวันตกเรื่อยๆ ทหารอังวะก็ฟันไม่ลดละ
ใจวิ่งเร็วเลาะตามริมคลอง เนื้อตัวเปียก ก้าวมาหยุดมองที่ราบริมคลองสะตือ แต่ไม่เห็นผู้คน

พักเดียว ใจถูกกระชากเข้ามาหลังพุ่มไม้ใหญ่ ใจถูกแรงเหวี่ยงล้มลงกับพื้น เงยขึ้นมอง ทองเหม็นจ้องมา
"ทำไมเอ็งเพิ่งมา"
ใจมองไปรอบๆ เห็นสายตานักรบบ้านระจันกอง ทองเหม็น อิน ทองแสงใหญ่ที่พรางตัวอยู่
อ้ายเผือกถูกทาตัวยืนนิ่งกลืนไปกับสีต้นไม้
ใจยังไม่ทันตอบ ทองเหม็นก้มลงเอาหูแนบดิน
"พวกมันกำลังมา ... กองพ่อแท่นลวงพวกข้าศึกมาทางนี่แล้ว"
ใจมองนักรบทุกคนที่พรางตัวในพุ่มไม้ กำดาบสองมือเตรียมพร้อม

ในลานครัว แฟงเดินไปเดินมา สไบนั่งกอดเข่า สีหน้าอมทุกข์ เฟื่องกับจวงเครียด กังวล
เฟื่องบอก
"พวกข้าศึกไม่มีวันชนะจิตใจเด็ดเดี่ยว กล้าตาย ของพวกบ้านระจันเราไปได้หรอก"

ใจซุ่มพรางตัวอยู่กับพวกทองเหม็นมองผ่านพุ่มไม้ไป นักรบบางระจัน ทำทีเป็นถอยร่นมาที่ทุ่งราบข้างคลองสะตือ สีหน้าใจเครียดมาก ต่างจากทุกคนที่มีรอยยิ้มดุดัน
เสียงนายทองเหม็นคำรามขึ้น
"กุดหัวพวกมัน อย่าให้เหลือ"
ทหารอังวะบุกตามเข้ามา ใจมองด้วยใจระทึก
อิน ทองแสงใหญ่ พุ่งออกไปก่อน ตามด้วยกลุ่มนักรบ ใจจำต้องพุ่งตามออกไปด้วย ใจวิ่งออกมา แต่ชะลอฝีเท้า หลบไปด้านข้าง ให้นักรบทั้งหลายวิ่งผ่านไป
อ้ายเผือกที่มีนายทองเหม็นถือขวานวิ่งผ่านหน้าใจ พุ่งเข้าไป ใจมองเห็นทองเหม็นเอาขวานไล่ฟันทหารอังวะล้มตายลง ทหารอังวะคนหนึ่งถูกฟัน กระเด็นล้มลงมาขาดใจตายตรงปลายเท้าใจ
ใจยืนอึ้ง มองพวกเดียวกันเองตาย ก้มลงหยิบดาบจากศพทหารอังวะขึ้นมากำไว้ ใจกำดาบในมือจนเกร็ง มองไปเห็นทหารอังวะที่กำลังล้มตายลงอย่างมากด้วยฝีมือนักรบบ้านระจัน

สุรินทจอข่องกับทหารต่างสู้ป้องกันตัว นักรบระจันไล่ฆ่าพวกอังวะอย่างสนุกมือ ทัพ สังข์ ขาบกับพวกนักรบบ้านระจัน ควบม้าต้อนไล่ฟันทหารอังวะล้มตายเรียงรายตลอดทาง
สุรินทจอข่องบนหลังม้ามองการสู้รบอย่างโกรธแค้น
"ฆ่ามัน อย่าถอย มันแค่พวกชาวบ้าน อย่ากลัวมัน ฆ่ามันให้หมด"

ทองเหม็น อิน ทองแสงใหญ่ ยังไล่ฟันทหารอังวะ ใจสีหน้ากดดัน กำดาบแน่น แต่ไม่ยอมฟันพวกเดียวกัน ใจมองไปที่ ทองเหม็นบนหลังอ้ายเผือก แล้วกำดาบ ตัดสินใจเดินเข้าหาจากด้านหลัง
ทองเหม็นฟันกับพวกอังวะ ไม่ทันระวังหลัง

สไบนั่งลง พร้อมๆกับแฟง เฟื่อง จวง ที่ข้างประตูวิหาร แถวด้านหน้าคือหญิงชาวบ้านที่กำลังนั่งสวดมนต์ให้นักรบ มีหลวงพ่อธรรมโชติสวดมนต์สงบนิ่งเป็นหลักยึดของทุกคน

สีหน้าของ แฟง เฟื่อง จวง เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ศรัทธา ต่างจากสไบที่วิตกเรื่องใจจนไม่อาจปิดบังความทุกข์ในแววตา
ใจกำลังเดินเข้าไปหาทองเหม็นจากด้านหลัง กำดาบแน่น แววตาตัดสินใจจะฟันนายทองเหม็น

เสียงปืนดังขึ้น ใจชะงักหันไปมอง กองทหารปืนอังวะ ประทับปืนยิงระดมยิงมาเป็นห่าฝน พวกนักรบชาวระจัน และทหารอังวะลัมตายลงเป็นเบือ พวกบ้านระจันอีกพวกชะงัก ถอยหนี
ทหารอังวะ กลุ่มหนึ่งล่าถอยไปรวมกันล้อมสุรินทจอข่องไว้
"ยิงมัน ยิงมันเข้าไป"
ใจมองไปที่สุรินทจอข่องที่ถูกคุ้มกันอยู่กลางทหารเอก
กองปืนอังวะ ระดมยิงมาอีกชุด
นักรบบางระจันระส่ำระส่าย ล้มตายลงอีกจำนวนหนึ่ง ทัพพยายามฝ่าเข้าไป แต่ก็ถูกต้านจนเข้าไม่ถึง สุรินทจอข่องมองตรงไป เห็นทหารอังวะกำลังถูกฟันล้มตาย นักรบบ้านระจันรวมกันดาหน้าเข้ามา
" เวลาตายของพวกมึงทั้งหมดมาถึงแล้ว"
สุรินทจอข่องตะโกนสั่ง
" ยิง"
กองพลปืนที่อยู่ด้านหลัง ขยับออกมาอีกกลุ่มหนึ่ง ระดมยิงทันที กระสุนนับสิบจากองปืนพุ่งไปที่กลุ่มนักรบระจันที่กำลังฟันกันอย่างดุเดือด
นักรบบ้านระจัน และทหารอังวะนับสิบถูกปืนล้มลงทันที สุรินทจอข่องยิ้ม
"ยิงให้มันตายให้หมด"
พลปืนลั่นกระสุนกราดยิง ไม่เลือกทั้งนักรบบ้านระจัน หรือ ทหารพวกเดียวกัน
ทัพกับผู้นำตกตะลึง เมื่อเห็นนักรบโดนปืนล้มตายลงคราวเดียวหลายคน
"พวกมันฆ่าได้แม้แต่พวกเดียวกันเอง" ทัพบอก
แท่นหันหัวม้า ฝ่ากระสุนพุ่งเข้าไปทางสุรินทจอข่องทันที ทหารองครักษ์ขยับมากัน แต่สุรินทจอข่องมองเห็นแววตาบ้าบิ่นของแท่นแล้วเดือดดาล
"มึงคิดว่าเก่งกว่ากูนักเหรอ ไอ้พวกโง่"
สุรินทจอข่องแหวกทหาร พุ่งม้าไป
กองปืนหยุดยิงทันที เพราะกลัวลูกหลงโดนนาย
ทัพกับผู้นำทุกคนมองฝ่าควันปืน แท่นกับสุรินทจอข่องที่ควบม้าฝ่าทหาร พุ่งเข้าหากัน สองคนประดาบกันอย่างรุนแรง
ทัพกับใจ และผู้นำทุกคนมองเห็นการรบบนหลังม้าของสองผู้นำทัพ
แท่นหลบดาบสุรินทจอข่องได้อย่างคล่องแคล่ว
สุรินทจอข่องฟันสู้กับพ่อแท่นอย่างมีฝีมือไม่น้อยหน้า
นายทหารปืนอังวะ ผู้หนึ่งวิ่งออกมาเล็งปืนไปที่แท่น
ทัพเห็น รีบควบม้าเข้าไปช่วย
"พ่อแท่น ระวัง"
ใจหันไปเห็น ทัพกำลังดึงม้าจะเข้าไปช่วย ใจกำดาบแน่น ข้อมือเกร็ง หันไปหวังจะขัดขวางทัพ

แสงเทียนทุกดวงในโบสถ์ดับวูบ ทุกคนตกใจ หลวงพ่อธรรมโชติลืมตาขึ้นช้าๆ แฟง เฟื่อง สไบ จวง ตกใจ จนแทบหยุดหายใจ ผู้หญิงทุกคนในโบสถ์ สีหน้าเครียดขึ้นทันทีเมื่อเห็นลางบอกเหตุบางอย่าง
แฟงกับสไบอุทานถึงคนรักของตัวเอง
"พี่ทัพ"
"พี่ใจ"

ทัพกำลังจะพุ่งม้าเข้าไป ใจยังตัวเปียกหมาดๆถือดาบฝ่าทหาร วิ่งมาทางทัพ สุรินทจอข่องหลบดาบแท่นได้ แต่พอหันกลับมา เจอฝีมือดาบพ่อแท่นที่หาช่องว่างได้ แทงเข้าที่อก สุรินทจอข่องถึงกับตะลึง
ทัพกำลังเข้าไปใกล้ ใจวิ่งขนานมาดัก แท่นกระชากดาบออกจากอกสุรินทจอข่อง แล้วเงื้อขึ้น ฟันฉับลงไปที่หัวศัตรู ทัพพุ่งม้าใกล้จะถึงแท่น นายทหารแม่นปืนอังวะ ลั่นไกปืนทันที
เสียงปืนดังปัง ม้าแท่นกระตุกอย่างแรง แท่นกระดอนตกจากหลังม้า ดาบหลุดจากมือ หัวสุรินทจอข่องกระเด็นขาดจากคอ ตกลงพื้น
แท่นโดนปืนจากทหารอังวะเข้าขาขวา หงายตกจากหลังม้ากระแทกพื้นอย่างแรง ข้างๆหัวของสุรินทจอข่องที่ยังเบิ่งตา
"พ่อแท่น"

ทั้งสองฝ่ายมองตกตะลึง ทัพพุ่งม้าฝ่าทหารเข้ามา โดดลงประครองร่างแท่น อีกด้านใจวิ่งมาประชิดทัพ ในมือใจกำดาบแน่น พร้อมฟันทันที
หลวงพ่อธรรมโชติเพ่งมองน้ำมนต์ในบาตร แฟง เฟื่อง จวง สไบ มองร้อนใจ เมื่อเห็นสีหน้าขึ้งเครียดของหลวงพ่อ

บริเวณคลองสะตือ ฝั่งเหนือทุ่งห้วยไผ่ ทัพกำลังประคองพ่อแท่นขึ้น ใจวิ่งเข้ามาถึงตัวทัพ เงื้อหอกขึ้น ท่ามกลางตัวเปียกหมาดๆ ทัพหันมามองใจ สองสายตาประสานกัน ใจเงื้อหอกสูง ทัพมองวัดกับใจ
ใจพุ่งหอกออกไป ทัพชะงัก เห็นหอกใจพุ่งปักทหารอังวะที่วิ่งเข้ามาอีกด้านหมายจะฟันทัพ

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 26 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ