อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

พริบพราวยิ้มร้าย “ได้สิคะ แต่ฉันคิดค่าจ้างแบบกันเอง ฉันขอแค่ให้คุณไปตาย ถ้าคุณจ่ายได้ .. ฉันก็พร้อมจะรับบทแฟนคุณทันที”
องศาหุบยิ้มแค้น พริบพราวไม่แคร์รีบตะโกน “มีใครอยู่บ้าง ส่งแขก !!”

คนรับใช้และคนรถที่อยู่แถวนั้นรีบวิ่งมา องศารีบพูดสวน คนรับใช้ชะงัก “ผมไปแน่ ผมแค่จะมายื่นข้อเสนอ เรียบร้อยแล้วก็จะกลับ ..”
คนรับใช้มองหน้าพริบพราว เธอคิดแล้วก็พยักหน้าให้หยุดฟังข้อเสนอ


องศายิ้มและพูดอย่างมั่นใจ “ถ้าคุณออกจากนารากรมาทำงานกับผม คุณจะได้เงินเดือนที่สูงขึ้น ค่าคอมมิชชั่นที่มากขึ้น และได้ถือหุ้นบริษัท ! ผมรู้ว่าคุณเป็นคนทะเยอทะยาน และรักการเสี่ยง ..คุณคงรู้ดีว่าควรจะเลือกอะไร ?“
องศายิ้มท้าทายและวางนามบัตรไว้ก่อนจะเดินออกไป
พริบพราวเรียกไว้ “เดี๋ยว” องศาชะงักแล้วก็ยิ้ม...ต้องสนใจแน่ๆ องศาหันมา “เก็บนามบัตรของคุณกลับไปซะ อย่ามาทิ้งไว้ให้เป็นขยะที่บ้านนี้ เพราะฉันไม่มีวันไปทำงานกับคุณ และคุณเองก็ไม่ควรจะแย่งตัวพนักงานไปจากนารากร ไม่ว่าจะเป็นฉัน หรือพี่แสนดี !!”
พริบพราวปรายตามาสั่งคนรับใช้ คนรับใช้จะเข้ามาจับตัวองศา องศายกมือห้าม “ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้” แล้วเขาก็หันไปเอ่ยกับพริบพราว “เปลี่ยนใจเมื่อไหร่...เจอกัน”
องศายังทิ้งท้ายด้วยความท้าทาย ขณะที่พริบพราวมองด้วยความรังเกียจ “พี่ลิปมีญาติแบบนี้ได้ยังไง ไม่เข้าใจเลย”

อวัศยาค่อยๆลืมตา แล้วก็งงๆ เฮ้ย ! สะดุ้งลุกพรวด ข้างๆ ไม่มีลิปดาแล้ว

อาหารเช้าน่ากินมากกกวางอยู่บนโต๊ะ อวัศยาเดินออกมาจากห้องนอน “บอส!”
ลิปดาหันไปตะโกนรับ “ตื่นแล้วเหรอคุณ หิวมั้ย ? อาหารเช้าเสร็จพอดี หม่ำกัน !!”
อวัศยาหันขวับมา เห็นลิปดายิ้มสดใส เธอเดินมาหางงๆ
“นอนหลับสบายมั้ยครับ ?”
หญิงสาวเดินมานั่งที่โต๊ะงง “นี่บอสจำไม่ได้เลยเหรอว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ?”
ชายหนุ่มทำหน้าคิดๆ แล้วตอบกวนๆ “จำไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ? เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ”
อวัศยาชะงักกึก ภาพเมื่อคืนตีกลับเข้ามาเลย ทั้งกอดกันในลิฟท์ จูบกันบนเตียง และนอนกอดกันทั้งคืน เธอหน้าแดง
ลิปดาแกล้งยื่นหน้าเข้ามา “คิดอะไรอยู่ทำไมหน้าแดง ? ตกลงเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ?”
“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” หญิงสาวผลักอีกฝ่าย ลิปดาหน้าหงายไปตามแรงผลัก แล้วก็จับมืออวัศยามารวบไว้ พร้อมกับหันมา “ไม่จริง มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ ผมจำได้ลางๆ .. เหมือนกับว่าผมจะเมามาก แล้วผมก็นอนที่ล็อบบี้ แล้วคุณก็ไปพาผมขึ้นมา แล้วผมก็ถอดเสื้อ แล้วผมก็ไปนอนบนเตียงคุณ แล้วผมก็จ....”
“พอแล้ว !! ไม่ต้องพูดแล้ว”
“ทำไมไม่ให้พูด อายเหรอ ?”
อวัศยาทำเสียงดังใส่ “ไม่อาย ฉันไม่ได้อายสักหน่อย”
“ไม่จริง คุณอายดูสิหน้าแดงใหญ่แล้ว” เขาหัวเราะร่วน
“ฉันไม่ได้อาย หน้ามันแดงเอง ไม่ได้อายสักหน่อย”
“คุณไม่อาย ?”
“ใช่ !!”
“เมื่อคืนผมก็ไม่เมา !!”
“ใช่ !!” แล้วเธอก็ตาค้าง “หือ ?”
“ทุกอย่างที่ผมทำ ตั้งแต่เดินเข้าไปในห้องนอน .. ผมมีสติ และตั้งใจทำทุกอย่าง”
อวัศยาลุกพรวด ตกใจ “คุณทำแบบนั้นทำไม”
ลิปดากลืนน้ำลาย เอาวะ “ที่ผมทำเพราะ..ผม...”
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศความโรแมนติกอย่างสิ้นเชิง
“ผม ...”
อวัศยาลุ้นๆ เสียงโทรศัพท์ยังดังต่อเนื่อง ลิปดาเสียสมาธิ “ฮึ่ยยย ผมขอปิดเสียงแป๊บนึงนะ...เดี๋ยวมาต่อ”
หญิงสาวพยักหน้า เออๆ ลิปดารีบหันไปจะปิดเสียงโทรศัพท์

โทรศัพท์ขึ้นชื่อ “แจน” ลิปดาลังเล แต่ก็ตัดใจกดปิดเสียง แต่ทันใดนั้นก็มีข้อความเข้า “เจมส์ป่วยหนัก ลิปอยู่ไหน”
ลิปดาชะงักกึก...หน้าเสีย แล้วก็กดโทร.กลับไปทันที
หือ ? อวัศยาเห็นแล้วก็งง .. เธอปรายตาแอบมอง .. ลิปดาหันมาชูนิ้วชี้ เหมือนจะบอกว่า “ขอหนึ่ง
นาที” ลิปดาหยิบโทรศัพท์มาแนบหูฟังสัญญาณรอสาย อวัศยาขมวดคิ้ว...เกิดอะไรขึ้น ?
“ฮัลโหลขอโทษทีรับไม่ทัน เป็นไงบ้าง ? ... โอเคๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้”
หือ ? อวัศยางง ลิปดาหันมาทางหญิงสาว แล้วพูดเสียงเครียด “ผมขอโทษ พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามา ต้องรีบไปจัดการ” ลิปดาพูดไป วิ่งหยิบของไปด้วย ทั้งกุญแจบ้าน กุญแจรถ โทรศัพท์ หมวกกันน็อคแล้วก็หันมาทางอวัศยา “คุณทานอาหารเลยนะ ไม่ต้องรอผม”
ทันใดนั้นลิปดาก็พุ่งเข้ามาและหอมแก้มอวัศยาหนึ่งฟอด เธอตกใจ “บอส!!”
ลิปดาหันมายิ้ม “See you !!” ลิปดารีบเดินออกไปเลย
อวัศยายังอึ้ง มึน เอ๋ออยู่ เสียงประตูห้องปิดลง ห้องเงียบ อวัศยานั่งแล้วก็ค่อยเอามือมาจับแก้ม เบาๆ แล้วก็ยิ้มกับตัวเอง .... เธอรู้สึกฟรุ้ง ฟริ้งๆอยู่ในใจ “โอ๊ะ..แบบนี้หรือเปล่าที่เรียกว่ามีความรัก”

ปราณนต์ยืนอยู่ที่หน้าแผงห่อหมกกับพริบพราว เขาถามด้วยความแปลกใจ “ป้าจะให้ผมกับพราวช่วยกันขายห่อหมก...หมดนี่เนี่ยนะ ?”
ป้าเปรี้ยวยืนทำหน้าเหมือนยุ่งมาก “ใช่ พอดีป้ามีนัดสำคัญต้องรีบไปด่วนเลย ป้าฝากแผงไว้กับณนต์ กับ....หนูพราว จะได้หรือเปล่า ? หนูพราวจะรังเกียจหรือเปล่า ? แต่ถ้าหนูพราวไม่อยากมายืนร้อน ๆ ในตลาดนัดเล็กๆ ก็ไม่เป็นไรนะ ป้าเอาห่อหมกพวกนี้...ไปทิ้งก็ได้ ไม่ต้องขง ต้องขายมันแล้ว”
“อ้าวววว!”
พริบพราวรีบบอก “พราวไม่รังเกียจหรอกค่ะ เชิญคุณป้าตามสบายเลยค่ะ เดี๋ยวพราวกับณนต์ช่วยกันจัดการขายห่อหมกพวกนี้เองค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยความจริงใจ เต็มใจ ปราณนต์หันมามองหน้าเธอ...ไม่อยากเชื่อ พริบพราวยิ้มย้ำ
“แน่ใจนะ ? ฝืนใจหรือเปล่า ?”
“ไม่ฝืนเลยค่ะ พราวเต็มใจ คุณป้าไม่ต้องห่วงนะคะ พราวอยู่ด้วยความเต็มใจค่ะ”
ป้าเปรี้ยวทำเป็นพยักหน้ารับ “ก็ได้ๆ ถ้าไม่ฝืนใจ งั้นป้าก็ไปก่อนนะ ฝากร้านด้วย ถ้าขายหมดก็จะขอบคุณมากๆ ไปล่ะ” ป้าเปรี้ยวรีบชิ่งไปเลย
ปราณนต์หันมาทางพริบพราว “ไหวแน่นะ”
“ไหวสิ .. พราวชอบขายของ จำความได้ก็เล่นขายของมาตลอด ไม่เคยเป็นคนซื้อเลยนะ เป็นคนขายอย่างเดียว เห็นอะไรก็อยากจะขาย..ขาย..ขายให้หมด” พริบพราวยิ้มสู้ แล้วก็หันมาทางห่อหมก “วันนี้ก็แค่เปลี่ยนจากขายหุ้นมาขายห่อหมก สนุกจะตาย .. จะทำยังไงถึงจะขายห่อหมกพวกนี้ให้หมดภายในเวลาอันรวดเร็ว !!”
หญิงสาวรู้สึกสนุกกับมิชชั่นที่ได้รับมอบหมาย ปราณนต์มองแล้วก็ยิ้ม .... เออ เป็นคนแปลกจริงๆ เริ่มสนุกด้วย

ป้าเปรี้ยววิ่งมาแล้วก็รีบมาหลบแอบดูที่มุมตึก ด้วยความตื่นเต้น ลุ้นกึ่งดูถูกนิดๆ “จะทนได้สักกี่นาที ??”

พริบพราวยังคิดต่อ “ห่อหมกในตลาดนัด ขายห่อละ 50 บาท ราคาค่อนข้างแพงเมื่อเทียบกับกลุ่มลูกค้าที่มาเดินตลาดนัด” พริบพราวหยิบห่อหมกมาหนึ่งกระทงแล้วก็ชิม แล้วก็ชื่นชม “อร่อยมาก ไม่คาว ไม่เผ็ดเกินไป หอมพริกแกง”
“วิเคราะห์ยังกะเป็นนักชิม”
“ถึงจะทำอาหารไม่เป็น แต่ก็มีรสนิยมในการกินนะคะ ขอบอก !!”
ปราณนต์ยิ้ม “เชื่อ ! อร่อย แล้วไงต่อ ?”
เธอมองไปรอบๆ “สินค้าดี แต่โดนราคาคนเลยไม่กล้าซื้อ เราต้องดึงดูดความสนใจลูกค้าให้หันมามองและสร้างความน่าเชื่อถือ คิดออกแล้ว เดี๋ยวมานะ”
พริบพราววิ่งไป ปราณนต์มองตามงงๆ “พราว พราวจะไปไหน พราว ?”

ป้าเปรี้ยวยังแอบดู “จะไปไหนของเค้า หรือว่า จะวิ่งหนีกลับบ้าน ?”
ปราณนต์ยืนอยู่หน้าแผง ชะเง้อมองหาพริบพราว
ทันใดนั้น หญิงสาวก็วิ่งมาพร้อมกับถุงใส่ช้อนพลาสติกและถ้วยพลาสติกเล็กๆ
“เอาช้อนกับถ้วยพลาสติกมาทำอะไร ?”
“ทำแบบนี้ไง” พริบพราวใช้ช้อนเล็กตักห่อหมกใส่ถ้วยพลาสติกเล็กๆ เป็นคำๆ แล้วเรียงใส่ถาด อย่างรวดเร็ว “เอาไว้ให้ลูกค้าลองชิม ! พราวมั่นใจว่าถ้าเค้าได้ชิมจะรู้ว่าคุณภาพ รสชาติ มันเกินราคา การตัดสินใจซื้ออาจจะง่ายขึ้น”
“อ๋ออออออโอเค เข้าใจล่ะ มาผมช่วย”
ปราณนต์กับพริบพราวช่วยกันตักห่อหมกใส่ถ้วยเล็กๆ แล้วเรียงใส่ถาดอย่างสวยงาม

ป้าเปรี้ยวยังแอบดู ด้วยความสนใจและสงสัย “ทำอะไรกัน ?”
ถ้วยใส่ห่อหมกวางเรียงกันประมาณ 20 กว่าถ้วย เป็นถ้วยเล็กๆ พริบพราวหันมาทางโทรศัพท์มือถือเลื่อนหา
เพลงประจำตัวแล้วก็กดปุ่มที่หน้าจอ จึ๊ก!! เสียงดนตรีบีทแดนซ์ดังขึ้นมาอย่างฮึกเหิม
“เฮ้ยยยย ทำไร ?”
“เรียกแขก !!”
หือ ?? พริบพราวพูดจบก็หันไปเต้นเข้าจังหวะ เป็นการเต้นท่าไม่ยากแต่น่ารัก คนในตลาดที่เดินไปหา หันมามอง หลายคนยิ้ม บางคนเริ่มเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูป บางคนถ่ายเป็นคลิป
ปราณนต์มองพริบพราวแล้วก็อึ้ง..หญิงสาวเต้นอย่างน่ารักและมีความสุข “ว้าววววว!!”
ป้าเปรี้ยวอึ้ง “โห..ลงทุนเว้ยเฮ้ย”
ป้าเปรี้ยวรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและวิ่งมาแอบถ่ายด้วยความตื่นเต้น
พริบพราวเต้นต่อเนื่อง คนเริ่มเดินเข้ามามุง ปราณนต์ยิ้มชอบใจ เธอเต้นจบท่อน คนปรบมือ
พริบพราวตะโกน “ขอบคุณมากค่า ! ชมการแสดงแล้วเชิญชิมห่อหมกปลาแสนอร่อย !!ปลาเนื้อแน่น พริกแกงหอมกรุ่น ชิมกันคนละคำสองคน ซื้อไม่ซื้อไม่ว่ากันนะคะ เชิญชิมฟรีได้เลยค่า” เธอหันมาทางปราณนต์พยักหน้าให้เอาถาดถ้วยชิมมาแจก
“โอเคๆ” ชายหนุ่มยกมาสองมือ อย่างเท่ “เชิญชิมฟรีเลยครับ มีทั้งห่อหมกปลาช่อนกระหล่ำปลี ใบยอก็ดีนะครับ ชิมฟรีครับชิมฟรี ไม่มีชาร์จ”
พริบพราวกับปราณนต์ช่วยกันแจก ชาวบ้านรีบเข้ามารุมด้วยความสนใจ
“อร่อยๆ อันเท่าไหร่”
“ห้าสิบบาทครับ”
“ใบยออันนึงกระหล่ำอันนึงนะ”
“ครับๆ เดี๋ยวผมใส่กล่องให้ครับ” ปราณนต์รีบวิ่งไปหยิบห่อหมกใส่กล่อง รับเงิน ทอนเงิน คนอื่นเข้ามาสั่งต่อ ปราณนต์ขายที่หน้าร้าน ส่วนพริบพราวเดินแจกตัวอย่างให้ชิมฟรี บรรยากาศดูคึกคัก

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 17/5 วันที่ 22 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ