อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 18 วันที่ 23 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 18 วันที่ 23 ม.ค. 58

“ครับๆ เดี๋ยวผมใส่กล่องให้ครับ” ปราณนต์รีบวิ่งไปหยิบห่อหมกใส่กล่อง รับเงิน ทอนเงิน คนอื่นเข้ามาสั่งต่อ ปราณนต์ขายที่หน้าร้าน ส่วนพริบพราวเดินแจกตัวอย่างให้ชิมฟรี บรรยากาศดูคึกคัก
พริบพราวกับปราณนต์ช่วยกันขายของอย่างสนุกสนาน มีจังหวะที่เขาหันมามองเธอเห็นเธอกำลังคุยกับลูกค้าอย่างไม่มีฟอร์ม และไม่ถือตัว ปราณนต์อมยิ้มมีความสุข หญิงสาวหันมาเห็นว่าเขามองอยู่ ก็ยิ้มสดใสให้เป็นความรู้สึกดีๆที่มีกันและกัน

พริบพราวหันกลับมาที่ลูกค้าแล้วก็ต้องชะงัก .. เมื่อเห็นป้าเปรี้ยวยืนอยู่ไม่ไกลออกไป ป้าเปรี้ยวยืนยิ้มและปรบมือให้ พริบพราวแปลกใจแล้วก็เริ่มเข้าใจ ... อ๋ออออ..

ที่บ้านปราณนต์ ป้าเปรี้ยวเปิดคลิปตอนพริบพราวเต้นให้แม่ปริมกับพี่ปุ้มดู.. ทั้งคู่หัวเราะชอบใจ ป้าเปรี้ยวยืนอยู่อีกมุม ปราณนต์กับพริบพราวนั่งอยู่ด้วยกัน ยิ้มมีความสุข พริบพราวหัวเราะเขินๆ ทำไปได้


“น้องพราวทุ่มเทมากค่ะ พี่ปรบมือให้” พี่ปุ้มปรบมือรัว
“เป็นการขายที่ประสบความสำเร็จมากครับ แค่สองชั่วโมงขายหมดเกลี้ยง !”
“ขอบใจมากนะจ๊ะ” แม่ปริมหันมาทางป้าเปรี้ยว “เป็นยังไง แบบนี้เรียกว่าผ่านมั้ย”
“ยัง !” ทุกคนหันมาทางป้าเปรี้ยว ป้าเปรี้ยวทำหน้าเข้ม “ยังไม่ให้ผ่านจนกว่าจะสอนป้าเต้นให้ได้แบบนั้นบ้าง” แล้วก็ทำท่าเหมือนพริบพราว แต่ค่อนข้างฮากว่ามาก “อย่างนี้ใช่ป่ะ ?”
ทุกคนขำท่าป้าเปรี้ยว พี่ปุ้มโบกมือ “ไม่ใช่เลยป้า ปุ้มว่าเอาไว้ให้น้องพราวว่างๆ มาสอนดีกว่านะ วันนี้หิวแล้ว เราไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ ดูป้าเต้นมากกว่านี้เกรงว่าจะกินไม่ลง” ป้าเปรี้ยวค้อน
แม่ปริมพูดกับพราว “เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แม่เตรียมกับข้าวอร่อยๆไว้ให้ ไปกินกันนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
ปราณนต์มองพริบพราวแล้วก็ยิ้มมีความสุขที่พราวเข้ากับคนในครอบครัวได้ ทุกคนกำลังจะลุกไป ป้าเปรี้ยวพูดขึ้น “เดี๋ยว! ก่อนกิน ป้าขอให้หนูพราวมาช่วยอีกแค่อย่างเดียว สุดท้ายแล้วจริงๆ”
“อารายอีกป้าเปรี้ยว”
“แค่ออกไปช่วยยกของที่รถหน้าบ้าน แป๊บเดียว”
“เดี๋ยวผมไปยกให้เองครับ” ปราณนต์เสนอตัว
“ไม่ต้องๆ ของไม่ได้หนักมาก ป้ากับพราวยกแค่สองคนได้ ณนต์ไปช่วยแม่กับปุ้มจัดโต๊ะในครัวเถอะ แป๊บเดียวๆ ไม่นาน” ป้าเปรี้ยวเดินนำออกจากบ้านไป
ปราณนต์เกรงใจไม่อยากให้ทำ พราวรีบบอก “พราวไปช่วยป้าเปรี้ยวเอง เดี๋ยวมา”
พริบพราวยิ้มให้ปราณนต์ แล้วก็เดินตามป้าเปรี้ยวไป ปราณนต์มองตามด้วยความเป็นห่วง

ป้าเปรี้ยวยืนจัดเรียงกองของที่วางอยู่หน้าบ้าน
พริบพราวเดินตามออกมาจะช่วย “พราวช่วยค่ะ” เธอกำลังจะยกซึ้งไป
“เธอคิดยังไงกับปราณนต์กันแน่?” พริบพราวชะงัก มองหน้าป้าเปรี้ยว งง ป้าเปรี้ยวเสียงจริงจัง “ผู้หญิงอย่างเธอจะหาผู้ชายที่เพอร์เฟคแค่ไหนก็ได้ .. แต่ทำไมเธอถึงเลือกณนต์”
พริบพราวพูดออกจากความรู้สึก “พราวไม่เคยคิดว่าจะมีใครเพอร์เฟค แต่ละคนก็มีจุดบกพร่อง .. พราวก็มี แต่ณนต์เป็นคนที่เข้ามาเติมเต็มและแก้ไขจุดบกพร่องนั้น ทำให้พราวเข้าใจคนอื่น เข้าใจตัวเอง และมีคุณค่ามากขึ้น”
ปราณนต์ยืนแอบฟังอยู่ ..เขารู้สึกตื้อ ตื้นในใจ
พริบพราวพูดต่อ “พราวมีความสุขเวลาที่ทำให้ณนต์ได้หัวเราะ”
เธอนึกถึงตอนอยู่ด้วยกัน และความเปิ่น เอ๋อ หรือ วีน เหวี่ยง หรือ ความคุณหนูของเธอที่ทำให้ปราณนต์ขำ
“พราวรู้ว่า..ณนต์เองก็มีความสุขเวลาที่ทำให้พราวเป็นที่รักของคนอื่นมากขึ้น”
เธอนึกถึงตอนที่เข้ากับคนในออฟฟิศได้ดีขึ้น ตอนที่อยู่ครอบครัว และเข้ากันได้มากขึ้น
ปราณนต์คิดแล้วก็ตื้นตัน..มันคือความจริง
พริบพราวพูดต่อด้วยความสุข “เราสองคนไม่ใช่คนเพอร์เฟค แต่เราเข้ามาเติมในจุดที่ขาดของกันและกัน ...ณนต์คือผู้ชายที่ลงตัวกับพราวมากที่สุด มันคือสิ่งที่เพอร์เฟคที่สุด นี่คือเหตุผลที่ทำให้พราวเลือกณนต์ ...” เธอพูดตรงๆ ซื่อๆ ง่ายๆ ..
ปราณนต์ประทับใจ
ป้าเปรี้ยวพยักหน้า..ใจอ่อน ยอมรับจนได้ “ได้ยินแบบนี้แล้วก็โล่งอก..ป้าเห็นความเป็นคนตรงไปตรงมาของพราวแล้วก็สบายใจ บอกตรงๆกลัวอยู่อย่างเดียว “ความไม่จริงใจ” ..” จึ้ก! พริบพราวจี๊ดเหมือนโดนกรีดปักกลางใจ “ถ้าคิดจะคบกันแล้ว ขอให้ตรงไปตรงมาแบบนี้ตลอดไป อย่ามีอะไรที่ปิดบัง หรือ หลอกลวงกันแค่นั้นก็พอ”
พริบพราวสะอึก..ป้าเปรี้ยวจับมือเธอ “ยินดีต้อนรับ ตอนนี้หนูเป็นหลานสาวคนนึงของป้าแล้วนะ” ป้าเปรี้ยวยิ้มเป็นมิตร
พริบพราวยิ่งรู้สึกผิด “... ขอบคุณมากค่ะ” .. ความกังวลฉายออกมา
ปราณนต์ยิ้มด้วยความดีใจ เป็นรอยยิ้มที่คนละความหมายกับพริบพราวอย่างสิ้นเชิง!!
ที่บ้านแจน เจมส์นอนซม..ลิปดาเช็ดตัวให้เรียบร้อย แล้วก็ยิ้ม “ไงไอ้เสือ อาการดีขึ้นยัง พี่ลิปรอเล่นอยู่นะ”
“รออีกแป๊บนะครับ เจมส์ แค้กๆๆๆ จะรีบหายครับ”
“เก่งมาก” ลิปดาจับหัวแล้วก็ลูบๆ ปลอบ เจมส์หลับตา ลิปดามองเจมส์ด้วยความรัก แล้วลุกถือกาละมังใส่น้ำและผ้า เดินออกไป
ทันทีที่เปิดประตูออกก็มีหมัดสวนเข้าที่หน้าอย่างแรง โดยไม่ทันตั้งตัว ลิปดาเซล้มโครมมมมมม “โอ้ยยยยย !!”
แจนเดินออกมาจากอีกห้องด้วยความตกใจ “แมท!!”
ฝรั่งตัวใหญ่ หล่อ เข้ม ยืนอยู่ด้วยความโกรธ เจมส์ลืมตาขึ้นด้วยความงงๆ แล้วก็ร้องเรียกขึ้น “แดดดี้ !!!”
ลิปดานอนอยู่ที่พื้นจับแก้มที่โดนต่อย

แจนเปิดประตูผัวะออกมา “ออกไปเลยนะ แล้วก็คืนกุญแจบ้านมาด้วย ต่อไปห้ามเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาต”
“เพราะมันใช่มั้ย ?” แมทชี้มาที่ลิปดา “คุณถึงไม่ยอมกลับมาคืนดีกับผม”
ลิปดาเดินเข้ามาพอดี งงๆ แจนรีบสวน “ไม่เกี่ยว ก็บอกแล้วไงว่า แจนกับลิปเป็นเพื่อนกัน เรื่องระหว่างเราสองคนไม่เกี่ยวกับลิป”
แมทเริ่มอ้อน “ถ้าไม่เกี่ยว..เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ยแจน..ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ผมรู้แล้วว่าผู้หญิงคนอื่นไม่มีค่าเลย เมื่อเทียบกับคุณ กับลูก”
ลิปดาคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ แมทพยายามอ้อนวอนแจนพยายามใจแข็ง “มันสายไปแล้วแมท .. คุณทำให้ฉันรู้ว่าฉันกับลูกอยู่ได้โดยไม่มีคุณ..เพราะฉะนั้นฉันจะไม่กลับไปอีก ออกไป!!”
“แจน....”
“ฉันบอกให้ออกไป !!” เธอตะโกน
แมทจำใจต้องเดินออกไปด้วยความเศร้า พอลับหลังแมท .. แจนทรุดตัวลง ร้องไห้....เห็นว่าลึกๆ ไม่ได้
เข้มแข็งและสับสน ลิปดาเดินมาหาจะปลอบใจ
แจนสวน “ขอบคุณมากนะลิปที่มาช่วยดูแลเจมส์ ... แจนขออยู่คนเดียว”
ลิปดาชะงัก แล้วก็พยักหน้าเข้าใจ ลิปดาหันไปหยิบของส่วนตัวและหันมามองแจนที่นั่งร้องไห้อยู่อีกที ก่อน
จะเดินออกไป

อวัศยากำลังจะหยิบบะหมี่กระป๋องมาต้มกินด้วยความหงุดหงิด เสียงข้อความเข้า เธอหยิบมาอ่าน “หยุดเลยนะ ห้ามต้มบะหมี่ ผมกำลังจะเข้าไปพร้อมกับอาหารเวียดนามสุดอร่อย หือ ?? รู้ได้ยังไง?” เธอดูบะหมี่กระป๋องในมือ
เสียงออดดัง อวัศยาหันขวับไป
ประตูห้องเปิดออก ลิปดายืนพร้อมกับถุงอาหารมากมาย “อาหารเย็นมาแล้วครับคุณผู้หญิง”
“ขอบใจ” อวัศยารับถุงอาหารมาแล้วปิดประตูใส่หน้าด้วยความหงุดหงิด
ลิปดาสะดุ้ง ประตูกระแทกหน้า...ลิปดารู้ชะตากรรม “เฮ่ออออ งานเข้าจนได้”

อวัศยานั่งกินอาหารเวียดนาม ทั้งปอเปี้ยะสด กุ้งพันอ้อย เคี้ยวตุ้ยไม่พูดไม่จา ลิปดามากระแซะๆ เธอขยับเก้าอี้หนี ลิปดาก็กระแซะมาอีก “ขอโทษนะ ผมต้องไปช่วยเพื่อนทำธุระสำคัญ ก็เลยกลับมาช้า .. อย่าหึงนะ”
อวัศยาหันขวับ “ฉันไม่ได้หึง แต่ฉันหิว !”
“แสดงว่าเคยชินกับการที่ผมเตรียมอาหารไว้ให้ พอผมไม่อยู่ก็เลยรู้สึกเหมือนขาดอะไรใช่มั้ยล่ะ”
“ใช่ !!” หญิงสาวหลุดปาก แล้วรีบเก๊กฟอร์มต่อ
“ดีใจนะเนี่ย“ อวัศยาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ลิปดาพูดต่อ “เออ นี่ พรุ่งนี้ผมจะยกห้องทำงานผมให้คุณ เดือนนี้ทั้งเดือนคุณทำงานที่นี่ ผมจะให้คุณทำโปรเจคพิเศษวิเคราะห์ข้อมูลหลักทรัพย์ของกลุ่มบริษัท IT ของเมกาเอาแบบละเอียดเจาะลึกตามข่าวที่โน่นอย่าให้หลุดเดี๋ยวผมจะให้ contact คนของผมที่โน่นไว้คุณทำงานอยู่ที่นี่สะดวกกว่า...ส่วนลูกค้าของคุณผมจะให้คุณพีดูแลแทนไปก่อน เพราะฉะนั้นไม่ต้องเข้าบริษัท” แล้วลิปดาก็พูดเบาๆ “ไม่ต้องเห็นหน้ากันจะได้ตัดใจง่ายๆหน่อย”
หือ ? อวัศยาอ้าปากจะแย้ง แต่ลิปดารวบรัดตัดความ “โอเคตามนี้นะครับ อ่ะ กินๆ” เขาคีบปอเปี้ยะสดใส่ปากเลย “อร่อยใช่มั้ยล่ะ”
อวัศยาเคี้ยวแทบไม่ทัน ลิปดาจะป้อนอีก เธอรีบห้าม “พอแล้ว เคี้ยวไม่ทัน !!”
“น้ำครับน้ำ” ลิปดารีบส่งแก้วน้ำให้แล้วก็หัวเราะที่ได้แกล้งอวัศยา
หญิงสาวรับแก้วน้ำไปหน้างอนๆ ลิปดามองแล้วก็ยิ้ม “ผมเพิ่งรู้ว่าการกลับมาห้องแล้วรู้ว่ามีคนรออยู่..มันมีความสุขแค่ไหน” ลิปดามองศยา ตาหวานซึ้ง ..
อวัศยาสะเทิ้น แล้วก็หลบๆตาพูดสวนลอยๆ “ถ้ารู้ ทีหลังก็กลับให้มันเร็วๆหน่อย คนรอ...เค้าไม่มีความสุข” โคตรเขิน
ลิปดาหัวเราะ “โอเคครับ ผมจะกลับให้เร็วกว่านี้นะ”
อวัศยาพยักหน้าเขินๆ “อื้อ” ..
ลิปดาเห็นหญิงสาวเขินแล้วก็ยิ้มมีความสุข เขาแกล้งเอาผักมาเขี่ยหน้าเธอ “น่ารักอ่ะ”
อวัศยาผงะตาขวางๆ “บ้าป่ะเนี่ยอยู่ๆ มาชม” หญิงสาวพูดแก้เขิน “รีบๆกินเลย ล้างจานด้วย”
ลิปดาหัวเราะร่วน..โอ้ยยยย .. มีความสุข

หน้าบ้านพริบพราว หญิงสาวเดินมากับปราณนต์..เขาจับมือเธอไว้อย่างอบอุ่น มีความสุขมากมาย พริบพราวสุขแบบมีความกังวลในใจ
“วันนี้สนุกมั้ย ?”
พริบพราวหันมา.. คิดถึงคำพูดป้าเปรี้ยวแว่บเข้ามา “ถ้าคิดจะคบกันแล้ว ขอให้ตรงไปตรงมาแบบนี้ตลอดไป อย่ามีอะไรที่ปิดบัง หรือ หลอกลวงกันแค่นั้นก็พอ”
พริบพราวกลืนน้ำลายเอื้อก...คิดจะตอบว่ายังไงดี แล้วก็ตัดสินใจยิ้มและตอบว่า “สนุกมากๆเลย ทุกคนน่ารักมาก ทั้งคุณแม่ ป้าเปรี้ยว พี่ปุ้ม พราวรู้สึกเหมือนเป็นคนในครอบครัวในเวลาอันรวดเร็ว”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 18 วันที่ 23 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ