อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 18/3 วันที่ 28 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 18/3 วันที่ 28 ม.ค. 58

ใจหลับตาลง ตัวสั่นสะท้าน นึกได้ว่าจอกยีโบ ผู้เป็นครูเล็งปืนยิงใส่ตัวเอง
"พี่ใจ พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว กระสุนทะลุออกไป ไม่ถูกที่สำคัญ"
"สไบ"
ใจเอื้อมมือไปข้างหน้า ทุกคนมอง

"สไบ .. สไบอยู่ไหน"
"พี่ใจ"
"ใจ .. สไบก็อยู่ข้างเอ็ง"
มือใจคว้าในอากาศ เปะปะหาร่างสไบ


"สไบ อยู่ไหน"
ทุกคนมองกันตกใจที่ใจเหมือนมองไม่เห็นสไบ สไบรวบมือใจมากุมไว้
"พี่ใจ ฉันอยู่นี่"
ใจพยายามลุกขึ้น สไบโอบไว้ สายตาใจมองไปข้างหน้า ทุกคนมองใจ
"พี่ใจมองไม่เห็นสไบ ..ไม่เห็นพวกเราเหรอจ๊ะ" เฟื่องถาม
ใจหน้าถอดสี ภาพตรงหน้าดับมืด ดำสนิท
ทัพย้อนนึก ถึงตอนที่เห็นใจล้มลง ขมับกระแทกหิน
ทัพ หัวไอ้ใจ มันกระแทกหิน
ทุกคนหน้าตาเครียดลงทันที ใจกอดสไบไว้
"สไบ .. พี่มองไม่เห็นอะไรเลย"
สไบใจหายวาบ กอดใจไว้
"ไม่เป็นไรนะ พี่ใจ ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ก็มองเห็น ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่กับพี่แล้วจ้ะ"
"ไม่จริง ... ฉันต้องมองเห็น ทำไม ทำไมฉันมองไม่เห็นอะไร มันมืด มันมืดไปหมด"
ใจกุมขมับ สไบสะอื้นกอดใจไว้แน่น
"พี่ใจ ฉันไม่ทิ้งพี่ไปไหน ฉันจะอยู่กับพี่"
สไบประคองหน้าใจไว้ ทุกคนมองสงสาร
"พี่ใจ ... พี่ต้องมองเห็นฉัน"

ใจกดดันกับสภาพพลิกผันของตัวเองแค่ชั่ววูบ ทัพมองใจนิ่ง เหมือนกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่
วันใหม่ ทุกคนยืนสีหน้ากังวล

ทัพบอก
“ไอ้ใจมันตาบอดเพราะช่วยข้า”
“เอ็งอย่าลงโทษตัวเองอย่างนั้น มันเป็นเวรกรรมของไอ้ใจเอง” ขาบบอก
เฟื่องถาม
“เวรกรรมอะไรของพี่ใจ”
“มันเคยสาบาน กินน้ำมนต์หลวงพ่อธรรมโชติไง” สังข์บอก
“แต่พี่ใจไม่ใช่สายลับอังวะ” แฟงบอก
“มันอาจจะทำเป็นช่วยเรา หลอกเราอีกก็ได้” สังข์ว่า
“พอเถอะ ไอ้สังข์ ไอ้ใจมันไม่จำเป็นต้องเสียสละตัวเอง เพื่อหลอกใครอีก วันนี้ข้าเห็นกับตา มันช่วยข้า”
“ไอ้ทัพ ทำไมมึงไม่เชื่อกู ไอ้ใจมันมีพิรุธมาตั้งแต่ต้น หัวนอนปลายตีนมันก็ไม่มี พวกมันเข้ามาฆ่าไอ้ดอกรักถึงในค่าย นี่แหละกรรมสนองมัน มันอยากสาบานท้าทายความศักดิ์สิทธิ์ของน้ำมนต์หลวงพ่อธรรมโชติ คนดีอย่างมึง เที่ยวให้โอกาสคนอื่น ระวังภัยจะมาถึงไม่รู้ตัว”
“ถ้ากูไม่ให้โอกาสคน มึงคงไม่ได้มายืนที่นี่เหมือนวันนี้”
ทุกคนตกใจที่ทัพกับสังข์ทะเลาะกันอย่างรุนแรง
“เออ กูมันเพื่อนเลว แต่คนเลวอย่างกูขอเตือนมึงครั้งสุดท้าย ไอ้ใจมันคือไส้ศึกอังวะ มันกำลังตลบแตลง หลอกพวกเรา ครั้งนี้มันยอมเจ็บตัว แต่ครั้งหน้ามันจะเปิดประตูให้พวกมันมาฆ่าเราทั้งค่าย เพราะความไว้ใจมึง”
ทัพชกตูมเข้าหน้าสังข์จนกระเด็นลงไปกอง ขาบรีบเข้าไปดึงทัพ ฟักกับเคลิ้มพากันกันทัพออกจากสังข์
“อย่าพูดว่าไอ้ใจมันเป็นคนทรยศให้กูได้ยินอีก”
สังข์สะบัดตัวออกจากฟักกับเคลิ้ม จวงละล้าละลังมองพี่ชายกับคนรัก
“เชิญมึงเทิดทูนไอ้ใจ วันนึงที่มึงกำลังจะตายด้วยคมดาบมันเมื่อไหร่ อย่ามานึกถึงคำพูดกูวันนี้”
สังข์ถุยเลือดแล้วเดินออกไปท่ามกลางสายตาทุกคน จวงมองอย่างอึดอัด แล้ววิ่งตามสังข์ไป
ทุกคนค่อยหลบออกจากวงไป เหลือแค่แฟง เฟื่อง ขาบ
“อย่าถือโทษไอ้สังข์มันเลยว่ะ ไอ้สังข์มันไม่ชอบหน้าไอ้ใจ”
“ข้าบอกแล้วว่าที่นี่ต้องมีแต่น้ำหนึ่งใจเดียว อย่าให้ข้าได้ยินว่ามีคนสงสัยคนที่ยอมตายเพื่อช่วยข้าอย่างไอ้ใจอีก”

ทัพเอ่ยขึ้น ทุกคนฟังแล้วสีหน้าไม่สบายใจที่ทัพกับสังข์ทะเลาะกันเพราะเรื่องใจ
ใจนั่งนิ่งเหมือนถูกสาป สไบอยู่ใกล้ มองทั้งรักทั้งเป็นห่วง สไบเลื่อนมือไปกุมมือใจ

ใจนึกถึงตอนที่กินน้ำมนต์หลวงพ่อธรรมโชติ แม้จะลุกพรวดทำใจไม่ได้ ลุกขึ้นเปะปะชนเข้ากับเสา สไบรีบรวบตัวใจไว้ ใจไม่ยอม ดิ้นรน
“ปล่อยพี่ สไบ”
“พี่ใจจะไปไหน”
ใจสะบัดแรง สไบล้มลง ร้องดัง
“โอ๊ย”
ใจหันมองเปะปะตามเสียง
“สไบ พี่ขอโทษ”
ใจพยายามจะควานหาร่างสไบ แต่ก็ชนเข้ากับเสา จนล้มลงไป สไบรีบคลานมากอดร่างใจไว้
“ฉันไม่ให้พี่ไปไหน พี่ต้องอยู่กับฉัน”
“พี่ตาบอด สไบ พี่มองไม่เห็นอะไรเลย .. ชีวิตพี่จะเหลืออะไร”
“พี่มีฉันไงจ๊ะ พี่ใจ ฉันจะเป็นตาให้พี่”
“อย่าอยู่กับพี่อีก ไป .... ไปให้พ้น”
ใจพยายามผลักไล่ แต่สไบกอดไว้แน่น
“ไม่ ฉันไม่ไป ไม่ว่าพี่จะตาบอด จะเป็นอะไร ฉันก็ยังรักพี่”
สไบกอดแน่น ใจน้ำตาคลอเมื่อได้ยินสไบ
“พี่ใจ ฉันรักพี่ ฉันไม่มีวันทิ้งพี่ ความรักของฉันไม่มีวันยกให้คนอื่น ชีวิตฉัน หัวใจฉันเป็นของพี่ ไม่ว่าจะทุกข์จะสุข เราจะไม่ทิ้งกัน”
ใจสะอื้นออกมา เจ็บเพราะความรักความเชื่อมั่นที่สไบมีให้
“สไบ พี่ไม่ใช่คนดี”
“ไม่ว่าพี่จะเป็นใคร พี่คือพี่ใจคนดีของสไบ “
สไบจูบลงที่แก้มใจที่น้ำตานองหน้า โอบกระชับให้ความรักและกำลังใจ ใจสะอื้นน้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตัน
“สไบ ... ยกโทษให้พี่ด้วย อย่าทิ้งพี่ไปเลย”
ใจครางออกมา สไบยิ่งกอดใจไว้แน่น เห็นใจที่สะอื้นอยู่ในอกอันอบอุ่นเป็นที่พักพิงให้ของสไบ
ทัพมองไปไกลไปในทุ่ง แฟงอยู่ด้านหลัง
“สงสารสไบ .. สงสารพี่ใจเหลือเกิน”
ทัพหันมามองแฟง
“พี่จะหาทางช่วยไอ้ใจ มันต้องกลับมามองเห็น”
ทัพกำมือเกร็ง แฟงเดินเข้ามาใกล้
“เราจะช่วยกันนะจ๊ะ .. ช่วยให้พี่ใจกลับมาเหมือนเดิม”
ทัพมองแฟงที่ยิ้มให้กำลังใจแล้วเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล
“แฟง .. พี่เคยบอกแฟงใช่ไม๊ว่ากลับจากศึกครานี้ ... พี่มีเรื่องจะถาม”
แฟงกลั้นใจมองด้วยความตื่นเต้น
“แฟงยังชังน้ำหน้าพี่อยู่ไม๊”
แฟงสายตาวิบวับ ก็ไม่กล้าตอบ ทัพถามต่อ
“แฟงเห็นพี่พอเป็นที่พึ่งพิงให้แก่ชีวิตของแฟงได้ไม๊”
“ฉัน”
ทัพดึงมือแฟงมากุมไว้อย่างแผ่วเบา
“ถ้าแฟงยังข้องใจเรื่องเฟื่อง พี่ขอบอกตรงนี้ด้วยคำสัตย์ พี่กับเฟื่องเหลือเยื่อใยกัน แค่ความเป็นพี่เป็นน้อง”
แฟงแววตาวาบขึ้นด้วยความยินดีที่ทัพพูดออกมาให้หายข้องใจ

“บัดนี้ใจของพี่มีผู้หญิงคนนึงเป็นเจ้าของอยู่ ผู้หญิงคนนั้นหัวใจกล้าหาญ เด็ดเดี่ยว เกินผู้หญิงอื่น"
ทัพดึงแฟงเข้ามาใกล้ช้าๆ

“แต่ไม่ใช่ความกล้าหาญนั้นหรอกที่ทำให้พี่เฝ้าคิดถึงหน้านั้นทุกวันทุกคืน”
ทัพมองจ้องลงไปในดวงตาของแฟงที่ระยิบระยับเหมือนลูกกวางน้อย
“ปากคำมันช่างยอกย้อน กับรอยยิ้มจริงใจของมันต่างหาก ที่ทำให้พี่ไม่อยากห่างไปไหน”
แฟงหลบตาด้วยความอาย ทัพมองยิ้มชื่นใจ
“แฟงเอย ตอบพี่ให้ชื่นใจเถิด เอ็งคิดอย่างไรกับพี่”

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 18/3 วันที่ 28 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ