อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 18/5 วันที่ 23 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 18/5 วันที่ 23 ม.ค. 58

ข้างๆของทั้ง ๔ คนจะเห็นมีโทรศัพท์มือถือวางอยู่ .. นอกจากความรักที่เชื่อมโยงคนทั้ง ๔ เข้าไว้ด้วยกันแล้ว เทคโนโลยียังเป็นอีกสิ่งที่ทำให้ความวุ่นวายเดินทางมาถึงตอนนี้
หน้าร้านกาแฟแจน..เช้าวันต่อมา

รถของแมทมาจอดเทียบที่หน้าร้าน .. แมทรีบลงจากรถเดินมาที่คนนั่ง
แจนรีบวิ่งพรวดพราดออกมา ลิปดารีบวิ่งเข้ามาตามประกบ
“ลูกอยู่ไหน ? ลูกฉันอยู่ไหน? “เธอทั้งผลักและทุบแมท “เอาลูกฉันคืนมานะ เอาลูกฉันคืนมา !!”


“แจน..ใจเย็นๆ” ลิปดาพยายามห้าม
ที่ประตูคนนั่งเปิดออก เจมส์ตะโกนขึ้น “แม่ครับ !!!!”
แจนหันขวับไปที่เจมส์....“เจมส์ !!”
เจมส์กระโดดลงมาจากรถดูอาการดีขึ้นมาก จนเกือบจะเป็นปกติ แจนรีบวิ่งเข้ามากอดด้วยความเป็นห่วง “เจมส์เป็นยังไงบ้างลูก ...” เธอร้องไห้ด้วยความดีใจ “แม่เป็นห่วงลูกมากๆเลยรู้ไหม ?” แจนทั้งกอดทั้งหอมลูกชายด้วยความรัก
ลิปดามองด้วยความเข้าใจ โล่งใจ แล้วก็หันมาทางแมท....แมทยืนรอพร้อมตอบคำถาม

เจมส์นั่งเล่นของเล่นอยู่ในห้องไม่ได้รับรู้ปัญหาใดๆ ลิปดายืนอยู่หน้าประตู มองผ่านประตูที่แง้มไว้ เสียงแจนกับแมททะเลาะกันดังมาจากอีกห้อง
“คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ? จะบอกว่าฉันเลี้ยงลูกไม่ดีหรือไง ?”
ลิปดารีบปิดประตูห้องเจมส์ไม่อยากให้ได้ยินเสียงพ่อแม่ทะเลาะกัน ลิปดาปิดประตูและรีบเดินมาสมทบ
แจนกับแมทกำลังทะเลาะกัน หน้าสิ่วหน้าขวาน
“ผมแค่บอกว่าตอนผมเข้ามาในบ้านไม่มีใครอยู่ คนเลี้ยงลูกคุณก็เอาแต่คุยโทรศัพท์ เจมส์นอนตัวร้อนมากๆ ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมต้องพาลูกไปหาหมอให้เร็วที่สุด ผมไม่ได้คิดจะลักพาตัวลูก และไม่ได้ต่อว่าคุณ”
“แล้วทำไมไม่โทรศัพท์บอก หรือเขียนโน้ตไว้ก็ได้ ฉันโทร.ไปก็ไม่ติด!”
ลิปดาเข้ามาและยืนพิงกำแพงแอบฟังสองคนคุยกัน เหมือนคนสังเกตการณ์
“ผมรีบ โทรศัพท์ก็แบตหมด ผมนอนเฝ้าเจมส์ที่โรงพยาบาลทั้งคืน ไม่ได้กลับบ้านไปเอาที่ชาร์ต ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงลูก .. แต่ผมก็เป็นห่วงเค้าเหมือนกัน และไม่ใช่แค่ลูกที่ผมเป็นห่วง ผมเป็นห่วงคุณนะแจน” แมทมองแจนจริงใจ
แจนชะงัก มองเห็นความรัก ความห่วงใย ในสายตาของแมท แจนสะท้าน แต่ไม่กล้ารับ .. แจนเบือนหน้าหนี “กลับไปซะ !!” แมทหน้าเสีย แจนไม่ยอมสบตา “และอย่ามาที่นี่อีก !! ฉันดูแลลูกเองได้” แจนโกหกตัวเอง
“แจน...”
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ออกไป !”
แมทเศร้า...จำใจต้องเดินออกไปด้วยความเศร้า..ลับหลังแมท..แจนทรุดลงนั่งร้องไห้..
ลิปดาเดินเข้ามาหา พูดเสียงอบอุ่น “ถ้ายังรักเค้าอยู่ ไม่จำเป็นต้องทำเป็นเกลียดกันขนาดนี้ก็ได้”
แจนสะอึก จี้ใจดำจังๆ แจนหันหน้ามามองลิปดา แววตาที่แข็งกระด้างอ่อนลง เผยความอ่อนแอข้างใน แจนสารภาพทั้งน้ำตา “แจนกลัว..กลัวว่าถ้าใจอ่อน แจนจะต้องเจ็บอีก” เธอร้องไห้ออกมา
ลิปดาจับไหล่แจนด้วยความเข้าใจ....“ร้องออกมาให้พอ หมดน้ำตาแล้วสติจะกลับมา ตอนนั้นค่อยดูว่าอะไรที่เหลืออยู่ .. ความกลัว หรือ ความรัก”
แจนชะงักคิด .. เออจริง .. ลิปดาจับไหล่ให้กำลังเพื่อน ..ทั้งที่ในใจก็แสนจะกลุ้มเรื่องตัวเอง
“ลิป...ขอบคุณมาก..แล้วเรื่องของลิปกับคุณศยา..ลิปจะทำยังไง ?”
ลิปดาแววตากลุ้มขึ้นมาทันที ... แต่พยายามมองโลกในแง่ดี “ศยาเค้าเป็นคนมีเหตุผล..ถ้าฟังคำอธิบายเค้าคงเข้าใจ”

ลิปดายืนอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง..บนโต๊ะมีรูปของแจนและลิปดาสวีตวางอยู่เต็มโต๊ะ กลางโต๊ะเป็นใบรับรองความเป็นบุตร ลิปดายืนอึ้ง .. ในมือถือช่อดอกไม้อยู่ ลิปดาวางดอกไม้และหยิบเอกสารมาดู พร้อมกับกระดาษที่เขียนข้อความลายมืออวัศยา
“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า ฉํนไม่ได้ฉลาดอย่างที่คิด”
ลิปดาพร้อมกับส่ายหน้า “ศยา !! คุณกำลังเข้าใจผิดนะศยา !! ผมไม่ได้เป็นพ่อแท้ๆของเจมส์ ..” ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่หน้าห้องนอนอวัศยา “ตอนนั้นแจนกับสามีเค้าแยกทางกัน แจนขอชื่อผมใส่เป็นพ่อเด็ก มันก็แค่นั้น...ผมไม่ได้เป็นพ่อจริงๆ”
เงียบไม่มีเสียงตอบ..ลิปดาเคาะประตู “ศยา ออกมาคุยดีๆ คุณเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกหรือปิดบังคุณ ศยา !! คุณไม่ออกมา ผมจะเปิดเข้าไปแล้วนะ”
ลิปดาเปิดประตูผัวะเข้าไปในห้องนอน แล้วก็ชะงัก .. ห้องว่างเปล่า ลิปดารีบเดินไปดูที่ตู้เสื้อผ้า เห็นว่าตู้ว่างเปล่า กระเป๋าเดินทางก็หายไป ลิปดาหน้าเสีย

รันคุยโทรศัพท์ในคอนโด ส่วนอวัศยานั่งซึมๆ อยู่ริมหน้าต่าง
“ศยาขนของมาอยู่ที่คอนโดรันเองครับ..บอสไม่ต้องห่วงนะครับ”
ลิปดาถอนหายใจ “ผมพยายามโทร.หาเค้าตั้งแต่เมื่อคืน แต่เค้าไม่รับเลย”
“ตอนนี้อย่าคุยเลยครับ คุยไปก็ไม่รู้เรื่อง จะยิ่งแย่ไปใหญ่” อวัศยาลุกเดินมาหารัน รันรีบตัดบท “แค่นี้ก่อนนะครับบอส”
ลิปดาฟังรันหน้าเครียดๆ
“แล้วค่อยคุยกันครับ” รันวางสายไป .. ลิปดาวางสายตาม...มองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่า และ เงียบเหงา ลิปดากลุ้มใจ !

อวัศยาเดินมาถึงรัน “คุยกับใคร ?”
“คุยกับ..นิดา..โทร.มาถามเรื่องงานนิดหน่อย นี่...ตกลงแก ไม่คิดจะเคลียร์กับบอสจริงๆเหรอ ? บางที..อาจจะมีอะไรเข้าใจผิดกันก็ได้”
อวัศยาส่ายหน้า “ไม่...ทุกอย่างมันชัดอยู่แล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลา เค้าหลอกให้ฉันตายใจมาได้ตั้งนาน เค้าก็คงจะมีวิธีพูดให้ฉันเชื่อเค้าได้อีก ทางที่ดี อย่าคุยเรื่องนี้กันอีกเลยจะดีกว่า...นับจากนี้ต่อไป...ฉันจะอยู่ของฉัน ในที่ที่ฉันเคยอยู่ ฉันจะไม่ข้ามเส้นไปอีก !!”
“แล้วเส้นระหว่างแกกับปราณนต์ล่ะ .. แกจะข้ามไปหรือเปล่า ?”
อวัศยานิ่ง....คิด...นั่นสิ

ปราณนต์นั่งรอพริบพราวอยู่ที่ร้านอาหารแนวอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ มีคอมพิวเตอร์อยู่ตรงหน้า .. ปราณนต์นั่ง
หน้าตานิ่ง ขรึม ครุ่นคิด อย่างมีสติ ไม่ใช่อารมณ์

พริบพราวยืนอยู่หน้าร้าน ตั้งสติ..สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมและเดินเข้ามาในร้าน
ปราณนต์นั่งรอ .. พริบพราวเดินเข้ามาในชุดสวย หญิงสาวยิ้ม ปราณนต์นั่งนิ่งๆ ไม่ยิ้มตอบ .. เธอหุบยิ้ม
ใจคอเริ่มไม่ดี แต่ทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปหา “ไหนบอกว่าเราจะไปกินข้าวกัน ทำไมณนต์นัดมาที่นี่ ?” พริบพราวยังพยายามยิ้ม
“ก็แค่..อยากรู้อะไรนิดหน่อยก่อนไปกินข้าว”
พริบพราวรอยยิ้มหายไปเลย เธอเอ่ยเสียงเครียด .. หลบตา “ณนต์ .. พราวก็มีอะไรอยากจะบอกณนต์เหมือนกัน พราว...”
ปราณนต์พูดแทรกขึ้น “เข้าอีเมล์ที่เราใช้คุยกันตอนคุณเป็นแอบรักให้ผมดูหน่อย”
“อีเมล์?”
“ใช่..ตอนแรกที่คุณแชตคุยกับผม..เราคุยกันทางไลน์ คุณทักเข้ามาก่อน แล้วคุณก็หายไปสักพักคุณก็กลับมาทางอีเมล์...และเราก็คุยกันผ่านทางอีเมล์...ผมอยากให้คุณเข้าไปในอีเมล์นั้น คุณจำได้หรือเปล่า ?” พริบพราวอึ้ง...อึกๆอักๆ “จำได้หรือเปล่าว่าคุณชื่ออีเมลว่าอะไร ?”
พริบพราวพูดเหมือนลอยๆออกมา “Love in a Mist …”
ปราณนต์แปลกใจ “ทำไมเพิ่งจำได้ .. ทำไมวันก่อนถึงจำไม่ได้” พริบพราวอึกอัก..ไม่กล้าบอกใจสั่น เสียงปราณนต์เริ่มดังขึ้น “ถ้าคุณเริ่มจำชื่ออีเมลได้แล้ว .. คุณคงจำได้ว่าเราคุยอะไรกันบ้าง ?”
พริบพราวหน้าเสีย ! ปราณนต์หยิบกระดาษที่พริ้นท์ข้อความที่คุยกันออกมา และวางไว้ตรงหน้า “คุณส่งข้อความมาครั้งแรก...ตอนที่ผมไปหาเอกสารของลูกค้าที่พี่รุจน์ทำหาย”
พริบพราวใจเสีย...ปราณนต์เปิดอ่าน “คุณจำได้หรือเปล่าว่าคุณส่งข้อความบอกผมว่าอะไรบ้าง ? คุณช่วยให้ผมหาเอกสารเจอได้ยังไง? คุณจำได้มั้ย?”
ปราณนต์มองหน้าพริบพราวคาดคั้นด้วยแววตาผิดหวังอย่างที่สุด พริบพราวรู้สึกผิด คิดอะไรไม่ออก
มองปราณนต์แล้วอยากจะร้องไห้ เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
ปราณนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บลึก “คุณจำได้หรือเปล่า..ว่าผมกลัวอะไร? แล้วคุณจำได้หรือเปล่าว่าคุณบอกผมว่าคุณกลัวอะไร? คุณจำได้บ้างไหม?”
พริบพราวพูดไม่ออกเหมือนผู้ร้ายที่โดนจับได้คาหนังคาเขา .. หญิงสาวน้ำตาเริ่มคลอเบ้า
ปราณนต์เริ่มเห็นชัดแล้วว่า พริบพราวตอบไม่ได้จริงๆ..เขาเจ็บในใจ เจ็บแต่ยังฝืนพูดต่อ
ชายหนุ่มพลิกๆกระดาษในมือ แล้วหยุด “คุณจำได้ไหมว่าคุณเคยพิมพ์ข้อความนี้ส่งมาให้ผม .. อย่าให้ความกังวลทำให้คุณสูญเสียความเป็นตัวเอง บางทีการพูดความจริงมันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด” ปราณนต์เงยหน้า น้ำตาคลอ “คุณจำได้หรือเปล่าพราว..คุณจำได้มั้ยว่าคุณเคยส่งข้อความนี้มาให้ผม !!”
พริบพราวเสียงสั่น..พูดไม่ออก “พราว...”
“คุณจำไม่ได้...เพราะคุณไม่รู้ ... คุณไม่รู้เพราะคุณไม่ใช่แอบรัก”
พริบพราวปล่อยโฮ “ณนต์....” เธอทำท่าจะเข้ามาจับมือปราณนต์
ปราณนต์ผงะถอย ดึงมือหลบ ปราณนต์พรั่งพรูความสับสนออกมา ในใจอยากได้ยินคำอธิบายและบอก
ว่าตัวเองคิดผิด “ทำไมคุณถึงไม่ปฎิเสธ ทำไมคุณเงียบและยอมรับว่าสิ่งที่ผมพูดเป็นความจริง คุณบอกผมมาสิว่าผมพูดผิด” พริบพราวร้องไห้ ปราณนต์จะร้องตามแต่กลั้นไว้ ถามย้ำด้วยความเจ็บปวด “... ผมขอถามคุณอีกครั้ง .. คุณคือ “แอบรัก” ใช่หรือไม่ ?”
พริบพราวมองหน้าณนต์ทั้งน้ำตาและตัดสินใจกัดฟันส่ายหน้า
ปราณนต์เจ็บจี๊ด “คุณทำแบบนี้ทำไม? คุณโกหกผมทำไม ?”
พริบพราวพูดไม่ออก ได้แต่นั่งร้องไห้ ลูกค้าที่นั่งอยู่ห่างๆเริ่มหันมามอง ปราณนต์ยิ่งสับสน มองพริบพราวแวว
ตาไม่เข้าใจ ผิดหวัง และห่างเหิน “ถ้าคุณไม่ใช่แอบรัก แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมนัดกับแอบรัก แล้วคุณคิดอะไรถึงได้มาสวมรอยเป็นเค้า..สรุปตลอดเวลาที่เราคบกัน มันมีอะไรจริงบ้าง หรือมันไม่มีความจริงเลยแม้แต่อย่างเดียว”
“ไม่ใช่นะ ณนต์ฟังพราวก่อน ...”
ปราณนต์ยกมือห้าม “คุณจะให้ผมฟังอะไร ? คุณจะโกหกอะไรอีก ? ที่ผ่านมาผมคงเป็นคนโง่มากในสายตาคุณ พูดอะไรก็เชื่อ ไม่คิดระแวง สงสัย คุณจะปั่นหัว สั่งให้ทำอะไรก็ทำ !!”
“ไม่จริง พราวไม่ได้คิดแบบนั้น”
“แต่คุณทำให้ผมเป็นแบบนั้น .. ถ้าผมไม่เอะใจแล้วจับได้เอง ผมคงโดนคุณหลอกต่อไปเรื่อยๆ” พริบพราวส่ายหน้า ไม่จริง แต่ชายหนุ่มไม่รับฟัง “.. ต่อจากนี้ไปเราต่างคนต่างอยู่ ผมจะหาคำตอบที่เหลือด้วยตัวผมเอง” ปราณนต์ลุกขึ้น
“ณนต์อย่าเพิ่งไป..ณนต์ !!”
“วันที่คุณเดินเข้ามาแล้วบอกว่าคุณเป็นแอบรัก ผมดีใจมากดีใจที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณ!! ผมดีใจที่ความสวยงามในตัวหนังสือที่เราคุยกันมันเป็นความจริง แต่วันนี้คุณทำลายความรัก ความไว้ใจของผมไปหมดแล้ว” ปราณนต์
เลื่อนกระดาษที่พิมพ์ข้อความให้พราว “ผมอยากให้อ่าน คุณจะได้รู้ว่าความสัมพันธ์ของผมกับแอบรักสวยงามเกินกว่าที่คุณจะมาล้อเล่น !”
ปราณนต์เดินออกไปเลยพราวพยายามเรียก “ณนต์ ณนต์ ณนต์กลับมาคุยกันก่อน” ชายหนุ่มไม่สนใจเดินออกไปเลย
พริบพราวร้องไห้..คนที่นั่งอยู่ห่างๆหันมามอง หญิงสาวต้องรีบปาดน้ำตา ทั้งที่ในใจเจ็บปวด เธอมองกระดาษปึกโตที่วางอยู่ด้วยความเศร้า

ปราณนต์เดินอยู่ข้างถนน ยิ่งคิดถึงตอนที่คบกับพริบพราว คิดถึงความน่ารักของเธอ เขายิ่งเจ็บ
พริบพราวขับรถไปร้องไห้ไป ยิ่งนึกถึงเรื่องราวระหว่างกัน ความน่ารักและแสนดีของปราณนต์ พริบพราวยิ่งเศร้า ปล่อยโฮออกมา
ต่างคนต่างเจ็บ

หน้าบ้านปราณนต์
ปราณนต์นั่งหน้าคอมพ์..เปิดคอมพ์...เครื่องติดและขึ้นวอลเปเปอร์เป็นรูปคู่กับพริบพราว เขาเจ็บจี๊ด ตัดใจเปลี่ยนรูปจากรูปคู่เป็น...ปราณนต์คิด...แล้วเลือกคลิ๊กมาที่รูปดอก Love in a mist ..
ปราณนต์นั่งดูรูปดอกไม้แล้วคิดถึงอวัศยาในคืนวันฝนตก ตอนหญิงสาวอยู่ในอ้อมกอดตัวเอง ทั้งในครั้งแรกและครั้งที่สอง
ข้อความตอนแอบรักบอกว่าเรื่องกลัวฟ้าร้องและความกลัวหายไปเพราะผู้ชายคนหนึ่ง
“พี่ศยากลัวเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าใช่ไหมครับ ?”
อวัศยาพยักหน้า
“พี่ศยารู้ว่าผมกลัวน้ำทะเลใช่ไหมครับ ?”
อวัศยาพยักหน้า... ใช่
“พี่ศยารู้จักดอก “Love in amist”ใช่ไหมครับ ?”
“ใช่ ... ฉันรู้จักดอก Love in aMist”
ปราณนต์คิดหนัก...คิด..คิด...และตัดสินใจเปิดเมล์ และเข้าไปที่เมล์ของแอบรัก “Love in a mist”
ปราณนต์คิด และตัดสินใจพิมพ์ข้อความลงไป... “ถึงคุณแอบรัก” เขาคิด แล้วตัดสินใจกดลบ..และพิมพ์ใหม่.. “…พี่ศยาครับ ... ไม่ว่าพี่จะเป็นความรักที่ซ่อนอยู่ในสายหมอก หรือ ปีศาจที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ .. ผมขอให้พี่ออกมาได้ไหมครับ ออกมาเพื่อเจอกันในโลกความเป็นจริง ... ปราณนต์”
ปราณนต์คิดหนึ่งอึดใจแล้วกดส่งเมลไปทันที ปราณนต์รอด้วยใจจดจ่อ

อวัศยากำลังจัดออกจากกระเป๋าเดินทาง เข้าชั้นวางของที่รันแบ่งไว้ให้ หญิงสาวเศร้าๆ เจ็บๆ เสียงอีเมล์เข้าดังขึ้น
อวัศยาหันไปมองเบื่อๆ แล้วก็หยิบมากดดู พอเห็นว่าเป็นอีเมล์ของแอบรักก็ตาโตด้วยความแปลกใจ
“ปราณนต์ส่งอีเมล์มาหาแอบรัก ???”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 18/5 วันที่ 23 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ