อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 19/5 วันที่ 31 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 19/5 วันที่ 31 ม.ค. 58

"กองสอดแนมของพ่อทองเหม็นบอกเห็นพวกทหารอังวะมาด้อมๆมองๆที่ท้ายทุ่ง"
ทัพบอก
"มันต้องมาดูลาดเลา เตรียมจะยกทัพอีก"
ทัพหันไปแกะเชือกอ้ายเลาออกจากเสา ปลดบังเหียนออก

"ไปเถิด อ้ายเลา เกลอยากของข้า"
ทัพกอดบอกข้างหูอ้ายเลา
"ไปทำงานสำคัญของเจ้าเถิด"
ทัพตบข้างลำตัวอ้ายเลาเป็นสัญญาณ อ้ายเลาทะยานออกไป ทุกคนมอง
"พี่ทัพ ... พี่ให้อ้ายเลามันวิ่งไปไหน"
ทัพไม่ตอบ แต่ยิ้มมีความนัย



เนเมียวสีหบดียืนมองเครียดๆอยู่ที่บนพลับพลา กับพวกจอกยีโบ
"ต่อไปนี้..ข้าอนุญาตให้จับคนโยเดียมาเป็นเชลยเท่าที่จำเป็น พวกแก่เฒ่าทำงานมิได้เอาไปตัดคอให้หมด หากทหารคนใดปล่อยให้เชลยหนีมีโทษถึงตายสถานเดียว"
จอกยีโบ และนายทหารอื่นๆนั่งนิ่ง เงียบ
จิกแกปลัดเมืองทวาย ท่าทางไม่ใช่อังวะแท้ ดูโหดเหี้ยมกว่าแม่ทัพทุกคนที่ไปตีค่ายระจัน ควบม้าเข้ามาก้มคารวะอยู่ที่ลานกองบัญชาการ
"ข้าจิกแก ปลัดเมืองทวาย ผู้ที่ท่านเคยช่วยชีวิตไว้ ขออาสายกทัพไปกวาดล้างพวกบ้านระจัน ล้างแค้นให้ท่าน"
เนเมียวสีหบดีเดินก้าวออกมาดูหน้าที่เชิงบันใดพลับพลา
"ข้าขึ้นมาดูตัวท่านถึงค่ายวิเศษชัยชาญ ก็เพราะหวังว่าท่านจะล้างแค้นให้ข้าสำเร็จ ท่านรู้ใช่ไม๊ว่า ข้าแค้นไอ้พวกบ้านระจันแค่ไหน"
"อย่าว่าแต่ท่านเลย ข้าพเจ้าก็แค้นมันไม่น้อย ข้าจะสังหารมันให้สิ้นเพื่อให้ท่านรุกลงไปตีกรุงโยเดียให้สบายใจ"
"จงตีค่ายระจันให้ราบ...อย่าไว้ชีวิตพวกมันแม้แต่คนเดียว ลูกเล็กเด็กแดงก็อย่าเอาไว้เป็นเสี้ยนหนาม พวกมันฆ่าทหารข้าไปถึง 5 กองทัพแล้ว เจ้าจงไปกู้ศักดิ์ศรีกองทัพอังวะคืนมาให้ข้าโดยเร็ว"
สังข์ปลอมตัวเป็นทหารยามยืนอยู่ด้านนอกกระโจม ใส่เสื้อผ้าเป็นทหารอังวะ แต่หน้าตาดำคล้ำ เห็นเพียงลูกตาขาวชัดเจน
"ข้าเคยมาเจรจาการค้าอยู่ในโยเดียมาก่อน รู้จักเส้นทางขึ้นไปบางระจันหลายเส้นทางดีขอท่านอย่าห่วง ข้าพเจ้าจะเอาหัวไอ้ผู้นำชาวบ้านระจันมาไว้แทบเท้าท่านให้ได้ภายในเจ็ดวันนี้แน่นอน"
ใบหน้าสังข์เรียบนิ่ง แต่แววตาเปล่งประกายยินดีที่รู้ความศึกทุกอย่าง เนเมียวสีหบดียิ้มอย่างพอใจ
"ดีมาก....ทหารของข้ามันต้องให้ได้อย่างนี้"
สังข์ขยับตัวจะเดินแยกออกไป
อูทินที่เดินเดินออกมาอีกทางเห็นพอดี เห็นเสี้ยวหน้าสังข์ ก็รู้สึกเอะใจ
"มึง .. มึงหยุดก่อน"

สังข์ได้ยินเสียงอูทินก็เร่งเท้าเดิน ไม่ยอมหันกลับ อูทินมองแล้ววิ่งตามทันที
อ้ายเลาวิ่งห้อข้ามเนิน มาอย่างเร็ว

ในช่องประตูเห็นสังข์รีบเดินเลี้ยวหลบมา สวนกับทหารอังวะออกไป อูทินวิ่งตามสวนทหารอังวะออกไป
"กูบอกให้มึงหยุด"

อูทินวิ่งตาม เลี้ยวออกมา...มองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นสังข์แล้ว อูทินยืนมองด้วยความแค้น

เวลาต่อมา สังข์เหลือแต่ชุดผ้าเตี่ยว กำลังฝังซ่อนชุดอังวะที่ใส่เมื่อกี้....แล้ว
สังข์รีบลงน้ำดำหายไป

ทัพยืนต่อหน้าขาบ เอิบ ช่วง เล่าเรื่องที่ผ่านมาให้ทุกคนเข้าใจ
"ข้ากับไอ้สังข์ เราไม่อยากรบแล้วต้องพ่ายแพ้ ไม่อยากให้พี่น้องเราเสียเลือดเนื้อ ให้พวกข้าศึกมันคิดว่าเราเป็นหมูที่จะเข้ามาเชือดเมื่อไหร่ก็ได้"
ทัพแววตาภูมิใจ เมื่อพูดถึงเพื่อน
"ข้าคิดแผนนี้ขึ้นมา แต่ก็ไม่คิดว่าไอ้สังข์ คนที่ทุกคนเคยปรามาสว่าเลว ว่าชั่ว จะยอมสละชีวิตตัวเอง สละความสุข สละคนรัก มันยอมสละได้ทั้งหมด เสี่ยงตายเพื่อพวกเราทุกคน "

สังข์ดำน้ำโผล่ขึ้นมา คลานมาพักเหนื่อยบนฝั่ง แล้วรีบคลานหลบไปทางซากเรือ สังข์หันไปเห็น....ชะงัก
"มึงคิดว่าจะรอดกลับไปได้หรือวะ...ไอ้สังข์"
"กูไม่คิดว่าจะรอด แต่ชีวิตกูชีวิตเดียว แลกกับกองทัพพวกมึง...กูว่าคุ้ม"
อูทินควบม้าถือทวนมาจากซากเรือ...อูทินไม่รอช้าพุ่งเข้าใส่สังข์ทันที
สังข์สู้กับอูทินอย่างดุเดือด สังข์พยายามป้องกันตัวเต็มที่เพราะไม่มีอาวุธ

ใจนั่งมองเหม่อไปไกล สไบเดินเร็วเข้ามา สีหน้าดีใจ
"คราวนี้พี่ทัพจะนำกองหน้าออกรบอีกแล้วจ้ะ"
"รบ"
"พวกกองสอดแนมเห็นข้าศึกมาใกล้ๆค่ายเรา จึงจัดเตรียมกำลังออกไปดักพวกมัน ก่อนที่พวกมันจะยกมาถึงค่ายเรา"
สไบเข้ามากอดใจ ใจสีหน้ากังวล
"สไบขอไปช่วยพวกเขาจัดกองทัพก่อนนะจ๊ะ"
"สไบ"
สไบหันมา ใจยื่นมือไป สไบโผเข้ากอดใจ
"กลับมานะ ... สไบต้องกลับมา"
สไบ ฉันจะกลับมาหาพี่จ๊ะ
สไบจูบลงที่แก้มใจ ใจแนบแก้มกับสไบไว้ด้วยความรัก สไบลุกขึ้น ใจแตะมือสไบจนสุดแขนแล้วรีบวิ่งออกไป
ใจหน้านิ่ง ย้อนนึก
ใจที่กำลังยื่นมือไปหยิบกระบอกน้ำ เห็นสไบยืนอยู่ตรงประตูด้วยหางตา , ใจทำเป็นยืนแล้วล้มเปะปะ,
หางตาใจมองเห็นแฟงกับสไบที่แอบมองอยู่นอกประตูเรือน , ใจทำเป็นล้มกลิ้งลงไป แล้วร้องไห้ออกมา
ใจลุกขึ้นยืน หันไปมองทางหน้าต่างเห็นสไบกำลังวิ่งไปทางลานหน้าค่าย
"หัวใจพี่เป็นของสไบ แต่เลือดทุกหยดในตัวพี่ยังเป็นอังวะ "
ใจหันกลับมา สีหน้าเครียด เดินตัวตรง มุ่งไปทางประตู ไม่มีท่าทีของคนตาบอดเลย

สังข์ลอบซุ่ม แหวกพงหญ้า ลัดเลาะมาถึงคลองหลังค่าย สังข์ซุ่มรอ อ้ายเลาที่วิ่งข้ามน้ำ ปีนขึ้นฝั่งมา
สังข์โผเข้าไป กอดอ้ายเลา
"เอ็งเป็นม้าที่วิเศษที่สุด อ้ายเลา"
สังข์รีบเอาผ้าผูกติดกับขาอ้ายเลา
"รีบเอาความนี้ไปให้ไอ้ทัพ เพื่อนรักของข้า นายของเอ็ง"
สังข์มองอ้ายเลาที่เนื้อตัวเปียก แต่แววตาแสนรู้
"จงรักษาตัวให้รอดกลับไปถึงค่ายบ้านระจัน อ้ายเลา ม้าวิเศษ"
สังข์มองผ้าที่เขียนข้อความเรื่องการรบของเนเมียวสีหบดี ผูกไว้ตรงข้อเท้าด้วยสายตายินดี แล้วตบสีข้างอ้ายเลาเบาๆ อ้ายเลาทะยานวิ่งข้ามคลองไปด้วยฝีเท้าเร็ว
สังข์มองตามด้วยยิ้ม
"ไอ้ทัพ แผนของเอ็งที่ทำเป็นผิดใจเพื่อน เพื่อส่งข้ามาสอดแนม กำลังทำให้เราชนะพวกศัตรู"

ใจเดินหลบลอบมาที่คลองหลังค่าย เพื่อกลับเข้าค่าย หยุดมองขึ้นไปบนฟ้า
"เอ็งกำลังจะส่งไอ้นกตัวนี้ออกไปบอกอุบายศึกของเรากับทัพอังวะใช่มั้ย"
ใจหันขวับกลับมา นกพิราบที่ถูกธนูในมือทัพ ใจมองอย่างนึกไม่ถึง ทัพโยนนกพิราบถูกยิงลงหน้าใจ
"ไม่ใช่ข้าไม่รู้ว่าเอ็งคือคนน่าสงสัย ไม่ใช่ข้าจะไว้ใจเอ็ง จนยอมตัดเพื่อน แต่ทุกอย่างที่ข้าทำ เพราะข้ากำลังให้โอกาสเอ็งกลับตัว"
ใจมองทัพที่กำลังก้าวมาเผชิญหน้า
"แต่ที่สุด .. เอ็งก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นแล้ว ไอ้ใจ ... เมตตาคนคดไม่ได้ผลเพราะใจมันไม่มีวันตรง"

ทัพกับใจประสานสายตากร้าวกระด้าง
สังข์สู้อยู่กับเจิดตะลุยลงไปในน้ำ จนเจิดเสียทีถูกฆ่าตาย....

"มึงหมดหน้าที่แล้ว แต่กูยัง"

คลองหลังค่ายบางระจัน ทัพมองจ้องใจ มือกำดาบแน่น สายตากร้าว
"ต่อให้รักสไบมากแค่ไหน ข้าก็ยังเป็นอังวะ "
ใจชักมีดสั้นที่ซ่อนเหน็บเอว ออกมา
"ข้าไม่อยากฆ่าเอ็ง เอ็งเป็นคนดีเคยช่วยข้าไว้"
"มึงเอากองทัพมาย่ำยีแผ่นดินกู ปล้น ฆ่า ข่มเหงพ่อแม่พี่น้องกู คิดหรือว่าความเป็นมิตรที่มึงกับกูเคยมีจะทำให้มึงรอดวันนี้ไปได้...ไอ้ใจ นับจากนี้กูจะลืมว่ากูเคยช่วยชีวิตมึง มึงก็จงลืมว่าเป็นหนี้บุญคุณกู มึงบอกว่ามึงเป็นอังวะ กูก็ขอบอกว่ากูคือไท กูกับมึงคือศัตรูกันมา มึงกับกูมาสู้กันอย่างศัตรู ถ้ากูไม่ตายก็อย่าหมายจะเอาแผ่นดินกูไป"
ทัพปลดผ้าคาดเอวขึ้นมาปิดตา
"มึงตาบอด คนอย่างกูก็จะมิคิดเอาเปรียบมึง...มา เข้ามาเลยไอ้อังวะ"
ทัพและใจค่อยๆย่างเข้าหากันอย่างระมัดระวัง เท้าของทั้งสองที่เดินย่ำลงไปบนใบตาลแห้ง
ใจพุ่งเข้าหาก่อน ทัพหลบหลีกมีดสั้นว่องไว ยกดาบที่ยังไม่ชักออกปะทะไว้ ใจสู้กับทัพอย่างไม่ลดราวาศอก

สังข์ลอบซุ่ม แหวกพงหญ้า ลัดเลาะมาถึงคลองหลังค่าย สังข์ซุ่มรอ อ้ายเลาที่วิ่งข้ามน้ำ ปีนขึ้นฝั่งมา
สังข์โผเข้าไป กอดอ้ายเลา
"เอ็งเป็นม้าที่วิเศษที่สุด อ้ายเลา"
สังข์รีบเอาผ้าผูกติดกับขาอ้ายเลา
"รีบเอาความนี้ไปให้ไอ้ทัพ เพื่อนรักของข้า นายของเอ็ง"
สังข์มองอ้ายเลาที่เนื้อตัวเปียก แต่แววตาแสนรู้
"จงรักษาตัวให้รอดกลับไปถึงค่ายบ้านระจัน อ้ายเลา ม้าวิเศษ"
สังข์มองผ้าที่เขียนข้อความเรื่องการรบของเนเมียวสีหบดี ผูกไว้ตรงข้อเท้าด้วยสายตายินดี แล้วตบสีข้างอ้ายเลาเบาๆ อ้ายเลาทะยานวิ่งข้ามคลองไปด้วยฝีเท้าเร็ว

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 19/5 วันที่ 31 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ