อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนอวสาน(2) วันที่ 27 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนอวสาน(2) วันที่ 27 ม.ค. 58

“นี่คุณศยาไม่รู้ตัวเลยเหรอคะ บอสเค้าแอบรักคุณศยามาตั้งแต่เริ่มทำงานด้วยกัน เค้าเล่าถึงคุณตั้งแต่วันแรกที่เจอ และก็พูดถึงบ่อยมากๆๆ”
“แต่บอส..สาวตรึมจะตาย เค้าจะมาชอบฉันได้ยังไง” เธอจับแว่นอย่างไม่มั่นใจ

“ที่ลิปคบคนโน้นคนนี้ แต่ไม่มีใครที่เค้าคบได้นานเลยนะคะ เพราะผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในใจเค้าคือคุณ!” อวัศยาใจเต้นแรง ตื่นเต้น .. แจนสรุป “ลิปเค้า “แอบรัก” คุณ ศยามานานแล้วนะคะ และทุกวันนี้ก็ยังคงแอบรักอยู่ แจนจะมาเพื่อพูดแค่นี้ล่ะค่ะ เสร็จสิ้นภาระกิจแล้ว..แจนขอตัวกลับก่อนนะคะ”


“เอ่อ...ค่ะ .. ขอบคุณค่ะ”
แจนยิ้มๆ แล้วก็เดินกลับไปด้วยความสบายใจ ..อวัศยายังนั่งอึ้งอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงข้อความดังขึ้นมาอีก ตรึ่ง ๆๆๆ เธอชะงักกึก....รีบหยิบมาอ่าน “ซิลลูเอท อีกแล้วเหรอ ?”
อวัศยาเริ่มจะเอะใจ .. รีบลุกขึ้นเดินไปอีกมุม

อวัศยากดอ่านที่หน้าจอขึ้น “ขอโทษครับ ลืม ส่งภาษาไทย”
อวัศยาขมวดคิ้ว “หือ?” แล้วก็อ่านต่อ
“เจ็บที่รักแล้วไม่ได้รับรักตอบ .. แต่เจ็บยิ่งกว่าถ้าชอบแล้วไม่กล้าเผยใจ”
อวัศยาขมวดคิ้ว .. ยิ่งสงสัยหนัก รีบอ่านต่อทันที
“... ยินเสียงใดไพเราะนั่นคือเสียงเธอ ... เมื่อใดได้กลิ่นหอมรัญจวนคือเธออยู่ใกล้”
อวัศยาเริ่มหยุดคิด .. ภาพตอนอยู่กับลิปดาแทรกซ้อนเข้ามาในบทกลอน ตอนหัวเราะด้วยกัน
“เมื่อใดที่บรรเลงเพลงอันไพเราะ นั่นคือเพลงของเรา ...”
ตอนนั่งกินอาหารบนตึกสูงสวยงาม
“เมื่อใดที่เห็นทัศนียภาพอันสวยงาม คือ ยามที่ฉันมองหาเธอ ..”
ตอนที่นอนอยู่เตียงเดียวกัน วันที่ลิปดาเมา
“คืนใดที่ฉันฝันดี คืนนั้นฉันอยู่กับเธอ ..”
ตอนที่อยู่ด้วยกันในคอนโด
“เมื่อใดที่ฉันคิดถึงชีวิตอันงดงาม .. มันคือความทรงจำเกี่ยวกับเธอ”
อวัศยาอึ้ง...ในใจแอบคิดว่า “ลิปดา” หรือเปล่า ?
คำพูดแจนดังก้อง “ลิปเค้า “แอบรัก” คุณ ศยามานานแล้วนะคะ และทุกวันนี้ก็ยังคงแอบรักอยู่”
ตอนให้คุยกับแม่ / ตอนนางแบบมาลุยที่ห้อง และบอกว่าไม่เคยพาใครมาที่ห้องนอกจากอวัศยา
อวัศยาคิด..คิด..คิด เธอมองโทรศัพท์ ตัดสินใจ ส่งข้อความกลับไป “สวัสดีค่ะ”

ลิปดากับปราณนต์นั่งอยู่ด้วยกันที่คอนโด อย่างลุ้น โทรศัพท์ลิปดา มีข้อความตอบกลับ ลิปดารีบคว้ามั่บมาดู แล้วก็พูดด้วยความตื่นเต้น “ตอบกลับมาแล้ว”
“เยี่ยม !! บอสตอบกลับไปเลย แต่เดี๋ยว...อย่าเพิ่งรีบ รอแป๊บนึง .. ทิ้งช่วงหน่อย”
ลิปดาชะงักรอ...รอ...รอ...เสียงนาฬิกา ติ๊ก ต๊อกๆ สัก ๑๐ วินาที
“โอเค ส่งเลย !” ปราณนต์บอก
“โอเค ..แต่ เดี๋ยว จะส่งอะไร ? ผมไม่เคยแชตกับผู้หญิงแบบต้องเป็นคนอื่น”
“ก็แชตยังไงก็ได้ ไม่ให้พี่ศยารู้ว่าเป็นบอส”
“โอเค... คิดก่อน .. นึกออกแล้ว”
ลิปดาตั้งใจมาก .. แล้วพิมพ์กลับไปว่า “สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ โธ่ บอส !! คิดตั้งนาน ได้แค่เนี้ย ? “
“อ้าว แล้วจะให้ส่งว่าไง”
ทันใดนั้นก็มีข้อความมาอีก ตรึ่ง!
“เฮ้ย มาอีกแล้ว” ลิปดารีบกดอ่าน “เรารู้จักกันหรือเปล่าคะ ?”
“นั่นไง..ตอบกลับมายาวขนาดนี้ แสดงว่ามีใจ”
“เฮ้ย แค่เนี้ยะ รู้เลยเหรอ”
“รู้ !! เชื่อผม ถ้าพี่ศยาไม่สนใจ บล็อคนายซิลลูเอทไปแล้ว แต่นี่ทักกลับ และ ชวนคุย แสดงว่ามีใจชัวร์ บอสลุยต่อได้เลย ตามแผน !! คุยอะไรก็ได้ แต่อย่าให้รู้ว่าเป็นบอส”
ลิปดาคิด..คิด..แล้วก็ลุกขึ้น “โอเค...เข้าใจแล้ว”
ลิปดากดส่งข้อความตรึ่ง !!

อวัศยารอข้อความ “ตรึ่ง” อวัศยารีบกดอ่าน “ไม่ครับ..คงจะไม่รู้จักกัน ...ไม่จริง ... ถ้าไม่รู้จักแล้วคุณเป็นใคร ? ทำไมส่งข้อความมาหาฉันได้ ?”
ตรึ่ง ข้อความเข้า ลิปดารีบเปิดอ่าน
“ทำไม ? ทำไม ? เราอาจจะเคยคุยกันทางโทรศัพท์ แล้วมันก็เชื่อมต่อมาที่ไลน์ ผมก็เลยเห็นคุณ .. โลกของเทคโนโลยีทำให้เราติดต่อกันง่ายขึ้น แต่ “รู้จัก” กันน้อยลง”
ตรึ่ง อวัศยากดอ่านแล้วก็ยิ้ม “เห็นด้วย”
“ก็จริง คนบางคนที่เราแชตด้วย คุยด้วยทางออนไลน์เหมือนสนิทสนม รู้ใจ แต่ในความเป็นจริง เรากลับไม่รู้จักเค้าเลย”
ตรึ่ง ลิปดารีบกดอ่าน แล้วก็ยิ้ม ๆ
ปราณนต์เห็นลิปดาอ่านไปยิ้มไป และเริ่มแชตกันไปมา แล้วก็ยิ้มตาม ..
“ สู้ๆนะครับบอส” ปราณนต์ค่อยๆเดินถอยออกมา แล้วเดินออกไป
ลิปดาพิมพ์ข้อความส่งไป
ตรึ่ง อวัศยากดอ่าน
“แต่ตอนนี้คุณกำลังทำความรู้จักผม .. และผมก็กำลังทำความรู้จักคุณ .. อย่างแรกที่ผมรู้ คุณน่าจะชอบกลอนที่ผมส่งมา” เธอยิ้ม แล้วพิมพ์ตอบ “เดาเก่งมากค่ะ ใช่ค่ะ..ฉันชอบกลอนของคุณ”
ตรึ่งงงง !! ลิปดาเดินไปอ่านไป ยิ้มไป พิมพ์ตอบกลับไป “ตามความเชื่อของผม มีคนอยู่สองประเภทที่จะซาบซึ้งกับกลอน คือ คนมีความรัก และ คนอกหัก .. คุณเป็นประเภทไหน”
สองคนคุยกันผ่านทางมือถือ ด้านหลังอวัศยาคือทะเล ด้านหลังลิปดาคือเมือง
“ฉันคงเป็นทั้งสองประเภทพร้อมๆกันมั้งคะ”
ลิปดายิ้ม แล้วก็ตอบกลับไป
“คุณเป็นทั้งสองประเภท ส่วนผม...ไม่เป็นทั้งสองแบบครับ ผมแค่ชอบอ่านกลอน และแบ่งปันให้คนอื่นๆ แต่ไม่รู้ว่าจะส่งให้ใคร เลยส่งไปตามไลน์คนที่คิดว่าอาจจะชอบ แล้วผมก็เจอคุณ .. เอาล่ะ ผมเล่าเรื่องของผมแล้ว คุณเล่าเรื่องคุณบ้าง”
อวัศยาอ่านแล้วขมวดคิ้ว
“ทำไมฉันต้องเล่าด้วย เราไม่รู้จักกันสักหน่อย”
ลิปดาคิดๆ แล้วก็ยิ้ม พิมพ์กลับไป
“เพราะไม่รู้จักนี่แหละครับ ถึงเล่าได้ เรื่องบางเรื่องมันยากที่จะเล่าให้คนใกล้ตัวฟัง แต่กับคนไกลตัว ไม่รู้จัก ไม่เห็นหน้า เรากลับสบายใจที่เล่ามากกว่า .. อีกอย่างถ้าคุณไม่อยากคุยกับผมตั้งแต่แรก คุณคงไม่ส่งข้อความกลับมา”
อวัศยาเบ้หน้า ยิ้มๆ แหมๆๆๆ แล้วก็พิมพ์กลับไป
“คุณเจ้าเล่ห์เหมือนใครคนหนึ่งที่ฉันรู้จัก เค้าเป็น..บอสฉันเอง แต่ฉันเพิ่งลาออก ก็เลยกลายเป็นอดีตบอส!”
ลิปดาหัวเราะ แล้วก็ชะงัก
“เฮ้ยยยย เราต้องไม่ทำให้รู้ว่าเป็นเราสิ เอาใหม่ๆ ไม่หรอกครับ คนอย่างผมไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือนแน่นอน ว่าแต่ว่า .. คุณจะเริ่มเล่าหรือยังครับ ผมอยากรู้จะแย่อยู่แล้ว”
อวัศยาจะพิมพ์ แต่ชะงักไว้ “ไม่ดีกว่า..ปล่อยให้รอไปก่อน” เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วก็ปิดมือถือ เก็บใส่กระเป๋ากางเกง
ลิปดารอ..รอ..รอไม่ตอบ เฮ้ยยยย !! แล้วก็เริ่มเก็ท “จะแกล้งให้รอใช่มั้ยล่ะ ... ได้...รอก็ได้…เข้าใจแหละว่าคนติดแชตเป็นยังไง” ลิปดาหัวเราะฮึๆๆๆ อย่างรู้ทัน .. เขารู้สึกสนุกแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฮ่าๆๆๆๆ

ปราณนต์ขี่จักรยานมาตามทางเหงาๆ คิดถึงพริบพราว .. เสียงคุยโทรศัพท์กับแววดังแทรกเข้ามาย้ำว่าพริบพราวไปแล้ว
“พริบพราวไปเยอรมัน เหรอครับ”
“ จ้ะ ไปได้สองสามวันแล้ว ... พราวสมัครงานไว้ มีหลายบริษัทติดต่อมา ถ้าสัมภาษณ์แล้วผ่าน คงจะอยู่ทำงานที่โน่นเลย”
ปราณนต์ขี่จักรยานด้วยความเศร้า
พริบพราวขี่จักรยานเหงาๆ อยู่ในสวน คิดถึงปราณนต์ไม่ต่างกัน
พริบพราวและปราณนต์ขี่จักรยานอยู่ในสวนต่างที่ แต่ในใจยังคิดถึง และรอวันมาเจอกัน

ปราณนต์ขี่มาถึงหน้าบ้าน..แล้วก็ชะงัก เพราะคนที่ยืนรออยู่
“รุ้ง ....”
รุ้งลดายืนอยู่ที่หน้าบ้านข้างๆรถตัวเอง เธอเดินมาหา “รุ้งจะมาลาน่ะณนต์”
“ลาไปไหน?”
“รุ้งได้งานที่เชียงใหม่ ตอนนี้ย้ายของไปหมดแล้ว คงไม่ค่อยได้มากรุงเทพ .. ถ้าณนต์ไปเชียงใหม่ก็ติดต่อรุ้งได้ค่ะ แต่...ณนต์คงไม่อยากติดต่อรุ้ง..รุ้งเข้าใจ”
ปราณนต์ไม่ตอบ “รักษาตัวด้วย ขอให้โชคดี”
“ขอบใจมาก..เอ่อ..ณนต์..รุ้งขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เคยทำไม่ดี ฝากขอโทษพริบพราวด้วย รุ้งติดต่อเค้าไม่ได้เลย .. ถ้าณนต์ได้คุยกับเค้าบอกว่ารุ้งขอโทษ .. รุ้งอาจจะเคยไม่ชอบหน้า หมั่นไส้ ต่างๆนานา แต่ตอนนี้รุ้งไม่คิดแบบนั้นแล้ว” รุ้งลดานึกถึงตอนที่โดนองศาทำร้าย และพริบพราวเข้ามาช่วย เธอยิ้ม และพูดต่อด้วยความประทับใจ
“พราวเป็นผู้หญิงที่น่ารักนะณนต์ .. แปลกๆ แต่ถือว่าเป็นคนที่ดีคนนึง รุ้งไม่รู้ว่าเกิดอะไรระหว่างณนต์กับเค้า แต่ถ้าปรับความเข้าใจกันได้ รุ้งก็อยากให้ณนต์ทำ.. รุ้งก็ขอให้ณนต์โชคดีเช่นกัน .. รักษาตัวด้วย”
รุ้งลดามองปราณนต์ด้วยความปรารถนาดี เหมือนเพื่อนที่มองกัน...ปราณนต์ยิ้มรับนิดๆ รุ้งลดาปล่อยมือและจาก
ไป .. ปราณนต์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง “ถ้าพราวอยู่ให้ปรับความเข้าใจกันก็ดี ... เฮ่อ ...”
ปราณนต์คิดถึงพริบพราว แต่ไม่รู้จะทำยังไง

ตอนกลางคืน..หน้าคอนโดลิปดาเสียงข้อความเข้าดังขึ้น ตรึ่ง !!
ลิปดารีบคว้ามาดู เป็นอวัศยา !!
“มาแล้ว!!.. เรื่องของฉันเกิดขึ้นไม่นานมานี้ .. มีผู้ชายสองคนเข้ามาในชีวิต ฉันจะเรียกว่า มิสเตอร์ P กับ มิสเตอร์ L ก็แล้วกัน”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนอวสาน(2) วันที่ 27 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ