อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 2 วันที่ 4 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 2 วันที่ 4 ม.ค. 58

รุ่งเช้า รุจน์สังเกตเห็นหน้าปราณนต์เหมือนคนอดนอน ก็ซักถามเป็นอะไร พอดีพีระเอาภาพข่าวมาให้ทุกคนดูว่าพริบพราวยืนเคียงคู่กับลิปดา นิดาชมว่าสวยแต่ลิลลี่หมั่นไส้

“ฮึสมใจนางที่อุตส่าห์ลงทุนแย่งซีนพี่ศยา ลิลลี่ล่ะอยากขอหนังหน้าไปทำเสื้อเกราะกันกระสุน ด้านหนาขนาดนี้ เอ็มสิบหกก็ยิงไม่เข้า”



แสนดีได้ยินไม่พอใจ คิดแกล้งลิลลี่เอาคืนให้พริบพราว ปราณนต์แก้ตัวให้พริบพราว แสนดีเห็นด้วย แต่ลิลลี่ยังใส่ไคล้ไม่เลิก เธอหยิบถ้วยกาแฟตัวเองมาดื่ม แล้วต้องร้องกรี๊ดเมื่อเห็นแมลงสาบอยู่ในถ้วย รุจน์จะเข้าช่วยคนรักแต่พอเห็นเป็นแมลงสาบก็โดดหนีด้วยความขยะแขยง ศรันยูได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาปราม พอเห็นแมลงสาบก็แต๋วแตกร้องวี้ดว้าย ทุกคนมองตาค้าง

ศรันยูรีบเก๊กแมนมองใหม่ “แค่แมลงสาบจะไปกลัวอะไร ของปลอมด้วย ใครเอามาเล่น”

พีระคิดว่าเป็นของลูกแม่บ้านเอามาเล่น ศรันยูให้ทุกคนเข้าห้องประชุม นิดาบอกว่าขาดพริบพราวอีกคน แสนดีแอบโทร.ตาม พริบพราวกลับไม่สนใจจะเข้าประชุม เพราะรู้ว่าอวัศยาจะบรีฟเรื่องน้ำมันรั่วส่งผลต่อราคาน้ำมันดิบอย่างไร...แสนดีแปลกใจที่เธอรู้ พริบพราวบอกมีเรื่องสำคัญกว่าที่ตนต้องทำ แสนดีเกรงจะทำให้อวัศยาเอามาเป็นเรื่องเล่นงานได้

ปราณนต์ได้ยินแสนดีกระซิบกระซาบใกล้จึงหันมอง เผอิญจมูกชนแก้มแสนดีเข้า เธอช็อกทำมือถือหล่นปุ่มลำโพงเปิด ทุกคนได้ยินที่พริบพราวพูด “พราวดูข่าวตอนเช้าค่ะ พราวสืบจากเพื่อนที่ทำงานอยู่อเมริกาแล้วด้วย เพื่อนบอกว่าไม่มีอะไรน่าตกใจ อ้อ ฝากบอกพี่รันด้วยนะคะ ว่าถ้าต้องการข้อมูลอินไซเดอร์ก็บอก พราวมีเอกสาร...แค่นี้นะคะ พราวยุ่งแล้วจะรีบกลับ”

ศรันยูไม่พอใจที่พริบพราวหาว่าตนแตกตื่นรู้ไม่จริง อวัศยาจิกตาปราม ปราณนต์หยิบมือถือมาคุยกับพริบพราว ว่าเสร็จธุระก็รีบกลับมา แล้วกดวางสายก่อนหันมาขอโทษแสนดี

ก็พอดีมีชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหาพริบพราว เธอยิ้ม “สวัสดีค่ะคุณลุง ขอบคุณมากนะคะที่ให้พราวเข้าพบ พราวมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือค่ะ แต่ไม่ได้ช่วยฟรีๆนะคะ สิ่งที่คุณลุงจะได้รับกลับไปรับรองว่าคุ้มค่ามากๆค่ะ” แววตาพริบพราวมุ่งมั่น

ระหว่างการประชุม อวัศยาสังเกตเห็นปราณนต์เหม่อลอย ไม่ตั้งใจฟังที่ศรันยูบรีฟ จึงทำทีตักเตือน ถ้าสิ่งที่ศรันยูพูดไม่มีประโยชน์ตนจะได้เลิกจ้าง พอเลิกประชุมอวัศยาให้ปราณนต์นั่งอยู่ก่อน มีเรื่องต้องทำความเข้าใจ ศรันยูแซวเพื่อนทำเนียนวางมาดเตือนรีบคุยก่อนตลาดเปิด

อวัศยาค้อนขวับก่อนจะหันมาถามปราณนต์มีปัญหาอะไร เขาตอบไม่มี อวัศยาจึงบอกว่าตนเกลียดคนโกหกกับคนที่ปากกับใจไม่ตรงกัน ชายหนุ่มเห็นว่าเป็นปัญหาส่วนตัวไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน อวัศยาสวนว่าเกี่ยว เพราะปัญหาเขากระทบต่องาน และอีกอย่างเขายังอยู่ในช่วงเทรนงาน ถ้าเขาไม่พร้อม อาจจะถูกกำจัดออกได้ง่าย ปราณนต์ขอบคุณที่เป็นห่วง

“ฉันเป็นห่วงงานของฉัน ฉันอยากได้คนที่มีประสิทธิภาพ” อวัศยาเฉไฉกลบเกลื่อน

ปราณนต์รับรองจะจัดการปัญหาตัวเองให้เร็วที่สุดไม่ทำให้เธอผิดหวัง อวัศยาจึงชวนเขาพบลูกค้าใหม่ด้วยกันวันนี้ เป็นการพิสูจน์ฝีมือ ชายหนุ่มช็อกเล็กๆ

พอพริบพราวมาถึงแสนดีรีบรายงานว่า อวัศยาให้ปราณนต์เข้าไปคุยกับลูกค้าใหม่ระดับวีไอพีด้วย สงสัยจะดันเขาเป็นการสั่งสอนที่เธอขัดคำสั่งไม่เข้าฟังบรีฟ พริบพราวไม่พอใจ คนอย่างตนไม่ต้องมีใครมาดันตนโดดเด่นด้วยตัวเอง ถ้าคิดจะเขี่ยตน...คิดผิด พริบพราวถือซองเอกสารตรงไปห้องประชุมทันที ลิลลี่เห็นแสนดีเดินตามพริบพราวไปก็รีบตามด้วยความอยากรู้

อวัศยากับปราณนต์กำลังส่งสมพงษ์ลูกค้ากลับ สมพงษ์ยิ้มให้และหันมาคุยกับปราณนต์ “ในฐานะที่เราบังเอิญเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกัน ถ้าอยากกลับไปเป็นวิศวกรบอกผมนะ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งในคณะของเราไม่ใช่จะได้กันง่ายๆ แต่ดันมาขายหุ้น บอกตรงๆเสียดาย”

“ขอบคุณคุณสมพงษ์ครับที่ชวน แต่ผมยังไม่มีความคิดจะกลับไปเป็นวิศวกรเลยครับ ตอนนี้กำลังสนุกกับงานใหม่ ที่สำคัญได้เรียนรู้งานกับคนเก่งๆอย่างพี่ศยา ไม่ใช่โอกาสที่จะหาได้ง่ายๆ ถ้าผมทิ้งไป บอกตรงๆเสียดายครับ” ปราณนต์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

สมพงษ์หัวเราะชอบใจบอกถ้าเปลี่ยนใจตนยินดีต้อนรับ อวัศยายิ้มอย่างเอ็นดู พริบพราวเดินมาสายตาประสานกับอวัศยาเข้าพอดี ราวกับมีคลื่นไฟฟ้าปะทะกันอย่างแรง ทั้งสองมองไปทางห้องลิปดา วินาทีนั้นเองต่างก็พุ่งพรวดไปที่ห้องลิปดาทันที ปราณนต์ชูเอกสารในมืองงๆ

นิดาสะดุ้งเมื่อเห็นสองสาวพรวดเข้ามาถามหาบอสพร้อมกัน ไม่ทันที่นิดาจะตอบ อวัศยาก็เปิดประตูเข้าไปก่อน พริบพราวจะตาม นิดาขวางให้รอก่อน แต่พริบพราวไม่ฟังเสียง เปิดประตูผลัวะเข้าไปบอกลิปดาให้ฟังตนก่อนเพราะเกรงจะถูกอวัศยาฟ้องเรื่องไม่เข้าฟังบรีฟ ปราณนต์กับแสนดีตามมา นิดางง พลันมีข้อความจากลิลลี่ถามว่า สถานการณ์เป็นอย่างไรรายงานด่วน

พริบพราวรีบบอกลิปดาว่าตนไม่เข้าฟังบรีฟเพราะรู้เรื่องที่จะพูดดีไม่อยากเสียเวลา เอาเวลาไปหาลูกค้าดีกว่า ว่าแล้วก็ส่งพอร์ตของลูกค้าใหม่ให้ บอกเป็นลูกค้าคนแรกของตนมูลค่า 15 ล้าน “พราวรู้ว่ายังไม่ได้รับอนุญาตให้หาลูกค้าแต่การทำตามขั้นตอนมันก็ทำให้เราเสียโอกาส”

อวัศยาสวน “ไม่จริงเสมอไป บางครั้งการข้ามขั้นตอนก็ทำให้เธอเสียโอกาสเช่นกัน ก่อนอื่นฉันขอบอกก่อน ฉันไม่ใช่พวกขี้ฟ้อง ที่ฉันมาคุยกับบอสในหัวฉันไม่มีเรื่องเธอแม้แต่น้อย เธอจะเข้ารับบรีฟหรือไม่เข้ามันเป็นสิทธิ์ของเธอ ถ้าเธอมั่นใจว่ารู้ทุกอย่างไม่เข้าก็ได้...เชิญ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เธออธิบายมาทั้งหมดเมื่อกี้ ไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่ฉันจะพูด”

พริบพราวอึ้ง ลิปดาแทรกถามแล้วมีอะไรกัน อวัศยาหันกลับไปเปิดประตูห้อง นิดาและแสนดีแอบฟังอยู่แทบถลาเข้ามา อวัศยาขอเอกสารจากปราณนต์ยื่นให้ลิปดา พร้อมบอกว่าเมื่อเช้า คุณสมพงษ์จากบริษัทเมทัลไทย มาเปิดพอร์ตกับเรา ตนให้ปราณนต์เข้าไปคุยด้วยเพื่อเรียนรู้งาน โชคดีที่ทั้งสองจบคณะเดียวกันจึงคุยกันถูกคอ สมพงษ์เปิดพอร์ตด้วยเงิน 70 ล้านและถ้าไตรมาสแรกผ่านด้วยดีจะขอเพิ่มเป็น 100 ล้าน

พริบพราวเสียหน้าโวยทันทีว่าอวัศยาแอบช่วยปราณนต์ให้ได้ลูกค้า ปราณนต์ค้านไม่จริง ตนแค่ได้โอกาสเข้าไปเรียนรู้ บังเอิญว่าลูกค้าจบคณะเดียวกันเลยคุยกันถูกคอ

“ไม่ต้องโกหก หรือพยายามแก้ตัวเรื่องเด็กเส้น น้องรักน้องชัง ฉันเคยเจอมาหมดแล้ว นึกว่าที่นี่จะไม่มีสุดท้ายก็หนีไม่พ้น”

อวัศยาโกรธที่โดนดูถูก บอกถ้าพริบพราวมารับ บรีฟเมื่อเช้าตนก็จะพาเธอเข้าไปคุยกับลูกค้าด้วย แต่เพราะเธอไม่มา มัวไปทำข้ามขั้นตอนจึงเสียโอกาส พริบพราวอึ้งคิดจะเถียง ลิปดาตัดบท ตนได้ข้อสรุปแล้ว หันมาถามพริบพราวก่อนว่าได้ลูกค้าจากไหน เธอชะงักแล้วโกหกไปว่า เป็นลูกค้าที่ตามมาจากบอสตัน จากนั้นลิปดาก็ถามอวัศยาว่าลูกค้าคนนี้ยกให้ปราณนต์ใช่ไหม

ปราณนต์รีบปฏิเสธ ลิปดาสวนชื่อศยาหรือ ไม่ใช่ไม่ต้องตอบ...ปราณนต์จ๋อย อวัศยาย้ำว่าตนให้เขาเข้าไปเรียนรู้ ถ้าพริบพราวมาตนก็ให้เข้าไปด้วยเช่นกัน ไม่มีสองมาตรฐาน ลิปดาสรุปให้ทั้งสองคนผ่านการเทรนเบื้องต้น ต่อไปทั้งสองต้องแข่งกันหาลูกค้าภายในหนึ่งอาทิตย์ ใครได้มากกว่ากันคนนั้นได้ทำงานต่อ ลิปดาลอบมองอวัศยาเหมือนมีเซ้นส์ว่าเธอห่วงปราณนต์

พอทุกคนรู้เรื่อง พีระ ลิลลี่และรุจน์ให้กำลังใจปราณนต์ มีเพียงแสนดีที่เข้าข้างพริบพราวแนะนำให้เธอทำให้คนอื่นๆรักเพราะไม่มีใครกล้าต่อกรกับอวัศยา พริบพราวจึงคิดจะเลี้ยงข้าวเย็นทุกคนเป็นการหาพวก ทุกคนพูดเหมือนกันว่า ปราณนต์ไปพวกเขาก็ไป ทำให้พริบพราวต้องเก็บความไม่พอใจหาวิธีชวนปราณนต์ไปให้ได้

อวัศยาพยายามแนะนำการทำงานให้แก่ปราณนต์ แถมจะยกสมพงษ์ให้เป็นลูกค้าเขา ปราณนต์ไม่อาจรับเพราะเกรงอวัศยาถูกว่าไม่ยุติธรรม อวัศยาขอบใจที่ปกป้อง ลิปดาเห็นอวัศยายิ้มให้ปราณนต์ เกิดอาการหึงเปิดประตูห้องพรวดเข้ามา หญิงสาวสะดุ้งโหยง

“คุยอะไรกัน ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

“ฉัน...ฉันไม่ได้ตกใจอะไรนี่คะ” อวัศยาปฏิเสธ ปราณนต์ขอตัวไปแก้งาน หญิงสาวเหน็บ “บอสมีธุระเร่งด่วนอะไรหรือคะ ถึงไม่ยอมเสียเวลาเคาะประตูก่อนจะเข้ามา”

ลิปดาบอกมีธุระสำคัญอยากให้เธอไปด้วย อวัศยาแปลกใจ

ooooooo

ตกเย็น ปราณนต์เดินออกจากบริษัท พริบพราวขับรถมาขวางหน้า ทำทีตกใจที่เกือบชน ลงจากรถมาดูแลห่วงใย ปราณนต์ดักคอกินยาผิดหรือมาทำดี หญิงสาวลืมตัวปรี๊ดแตก ชายหนุ่มบอกแบบนี้ค่อยเป็นตัวเธอหน่อย ถามมีอะไรถึงมาขับรถปาดหน้าแบบนี้

พริบพราวอึกอักกว่าจะบอกว่าตั้งใจมาชวนไปทานข้าว ตนเลี้ยงทั้งกรุ๊ป ปราณนต์ปฏิเสธ หญิงสาวไม่พอใจ “นี่ฉันอุตส่าห์หวังดี เห็นว่าเราต้องหาลูกค้าแข่งกัน ฉันก็เลยอยากช่วยนายออกไปเปิดหูเปิดตา ออกสังคมบ้าง ลูกค้าไม่ได้หาตามเสาบ้านหลังคาบ้านหรอกนะ นายต้องหัดมีคอนเนกชั่น มีลูกค้าดีๆเข้ามาเหมือนฉัน”

“อย่างคุณเขาไม่เรียกว่าคอนเนกชั่น เขาเรียกว่าญาติ...”

พริบพราวตกใจกระชากคอเสื้อปราณนต์ถามรู้ได้อย่างไร เขาไม่บอกย้อนถามทำไมถึงอยากเอาชนะตนจนต้องขอให้ญาติมาเปิดพอร์ตแล้วโกหกลิปดาว่าเป็นลูกค้าตามมาจากบอสตันหญิงสาวหน้าเสียกลัว

เขาเอาความลับไปบอกคนอื่น ไล่ไม่ต้องไปด้วยกัน ปราณนต์แกล้งกวนบอกให้เธอรีบไปให้ทันก่อนที่ตนจะเล่าให้คนอื่นๆฟัง ว่าแล้วก็เรียกมอเตอร์ไซค์วินนั่งไป

พริบพราวเต้นผาง หยิบมือถือมาโทร.ขอให้แสนดีช่วยอุดปากปราณนต์ไม่ให้พูดอะไร

พริบพราวรีบมาที่ร้าน แต่ปรากฏว่าปราณนต์ไม่ได้มา ลิลลี่เริ่มโวยถ้าปราณนต์ไม่มาพวกตนจะกลับ ทันใด ปราณนต์เดินเข้ามา ทุกคนดีใจยกเว้นแสนดี พริบพราวรีบบอกให้เขามานั่งข้างตนแต่ปราณนต์เดินไปนั่งข้างรุจน์ พริบพราวร้อนตัวกลัวปราณนต์แฉเรื่องตน

ด้านลิปดาพาอวัศยามาร้านอาหารหรู เพราะมีนัดทานข้าวไม่อยากฟังญาติผู้พี่โอ้อวดเรื่องแฟนจึงขอควงเธอมาด้วยเหตุผลที่ว่า “คุณเป็นคนมีออร่า มีรังสีรัศมีอำนาจบารมีที่ทำให้ทุกคนเกรงใจ แค่คุณนั่งหน้านิ่งๆ ทุกคนก็ฝ่อหัวหดกันหมด ญาติผมกับแฟนต้องอึดอัดสุดๆจนต้องรีบเป็นฝ่ายขอตัว”

อวัศยาโวยว่านี่มันเรื่องส่วนตัว พลันองศาควงรุ้งลดาเข้ามา อวัศยาตะลึงเปลี่ยนใจ อ้างไหนๆก็มาแล้วอยู่ช่วยก็ได้ อวัศยามองรุ้งลดาอย่างอยากรู้จัก...องศาชวนคุยพอรู้ว่าอวัศยาทำงานกับลิปดาตั้งแต่เปิดบริษัทก็บอกว่าแบบนี้น่าให้เป็นหุ้นส่วนไปเลย หญิงสาวตอกกลับ

“เป็นแค่พนักงานมีความสุขดีค่ะ รับผิดชอบแค่ลูกน้องแค่งานของตัวเองไม่ต้องคอยระวังว่าใครจะเข้ามาล้วงความลับบริษัทหรือคิดจะมาเป็นคู่แข่ง”

องศายิ้มแหยๆเปลี่ยนเรื่องมาพูดเรื่องปราณนต์ว่าเผอิญเป็นคนรู้จักของรุ้งลดามาก่อน และใส่ไฟว่ารุ้งลดาเกือบหมดเนื้อหมดตัวเพราะปราณนต์ อวัศยาไม่เชื่อ รุ้งลดายืนยัน อวัศยาไม่พอใจ พอเห็นรุ้งลดาลุกไปเข้าห้องน้ำ จึงตามไปเอาคืนให้ปราณนต์อย่างหนัก ด้วยการสาดน้ำถูบ้านเข้าไปในห้องน้ำและล็อกหน้าประตูไว้ รุ้งลดาได้แต่ร้องกรี๊ดๆ กว่าจะออกมาได้

อวัศยาเดินกลับมาบอกลิปดาว่ามีงานต้องขอตัวกลับ ลิปดาอ้างจะปล่อยเธอกลับคนเดียวได้อย่างไร องศาบอกตามสบาย ทั้งสองจึงลากลับ...ลิปดาสังเกตเห็นสีหน้าอวัศยาเครียดๆก็รู้ว่าเกี่ยวกับเรื่องปราณนต์ หญิงสาวจึงถามว่าเขาเชื่อหรือ

“ห้าปีที่เราทำงานด้วยกัน มีคนพยายามจะมาดิสเครดิตคุณกับผมเพียบ แต่ผมก็ยังเลือกให้คุณอยู่กับผม เพราะอะไรล่ะ”

“เพราะบอสไม่ตัดสินใครด้วยคำพูดคนอื่น”

“ใช่ และผมก็อยากให้คุณทำแบบเดียวกับปราณนต์ หรือต่อให้เขาจะเป็นปลิงเกาะผู้หญิงกิน นั่นก็เป็นชีวิตส่วนตัวของเขา ถ้าเขายังทำงานได้ดี เราก็ไม่ต้องแคร์”

อวัศยาแย้งต้องแคร์เพราะตนทำงานร่วมกับคนนิสัยไม่ดีไม่ได้ ลิปดาว่ามนุษย์ก็คือมนุษย์มีดีชั่วปะปน ถ้าหวังจะทำงานกับคนดีแสนดีก็ต้องไปชวนมนุษย์ต่างดาวมาทำงานด้วย พลันมือถือลิปดาดัง เขารับสายพูดเสียงอ่อนเสียงหวานจะไปหา รับปากจะซื้อหน้ากากเสือและแส้ไปให้ อวัศยาอ้าปากค้างไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ เตือนให้ระวังข้อหาพรากผู้เยาว์ ลิปดายิ้มขำๆ

รุ้งลดาออกจากห้องน้ำมาได้ องศาเห็นแล้วขยะแขยง รีบไปส่งเธอที่คอนโดไม่ใส่ใจ

ooooooo

ลิปดามาบ้านจารวีแฟนเก่าที่ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จารวีมีเจมส์ลูกชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งซึ่งติดลิปดามากตั้งแต่เธอตัดสินใจแยกทางกับสามีเพราะทนความเจ้าชู้ของเขาไม่ได้

จารวีมักบ่นเสียใจที่ตอนนั้นเลิกกับลิปดาด้วยกลัวโดนกิ๊กของเขาตบ หันมาเลือกรุ่นพี่ ที่ไหนได้กลับมีอีหนูซุกไว้เพียบ ดีที่ตนเป็นเมียจดทะเบียน...จารวีหอบอัลบั้มแต่งงานจะทิ้ง ลิปดาอาสาเอาไปเก็บไว้ให้เพราะรู้ว่าเธอยังตัดใจจากทัศน์ไม่ได้

คืนนั้นศรันยูต้องมานั่งฟังอวัศยาบ่นเรื่องลิปดาศรันยูไม่อยากเชื่อคิดว่าเขาหาของพวกนั้นไปงานปาร์ตี้ อวัศยาขยะแขยง จู่ๆศรันยูก็ขำคิกคักขึ้นมา อวัศยาแปลกใจเห็นเขากดแชตคุยกับลีออง ศรันยูบอกว่า เขาเป็นนายธนาคารอยู่สวิต คุยด้วยขำๆ อวัศยาเห็นเพื่อนใช้ชื่อว่าเจนี่และลงรูปสาวสวยแทนตัวเอง

“นี่แก! แกกำลังหลอกเขาอยู่นะเนี่ย”

ศรันยูอธิบายว่าโลกสมัยนี้ใครเขาเปิดตัวในโลกอวาตาร์กันบ้าง อวัศยาหาว่าเป็นการหลอกลวง แต่ศรันยูยืนยันว่าสิ่งที่คุยกันเป็นเรื่องจริง ความรู้สึกจริง “บางทีการที่เราปลอมตัวเป็นคนอื่น มันทำให้เราเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องแคร์ว่าเขาจะรู้ว่าเราเป็นใคร”

อวัศยาเริ่มสนใจ ศรันยูให้เธอลองดู สมมติว่าเกลียดบอสก็ไปซื้อซิมเบอร์ใหม่มาใช้กับมือถืออันเก่า สร้างร่างทรงมาแชตคุย ด่าๆๆแล้วก็ถอดซิมทิ้งไปใครจะรู้ว่าเป็นเรา...อวัศยาคิด

ในคืนเดียวกัน ปราณนต์ยังอยู่ในร้านอาหารกับเพื่อนๆและพริบพราว ลิลลี่เอาอกเอาใจปราณนต์จนรุจน์หมั่นไส้ รุจน์ฝากซองเอกสารที่ลูกค้าเพิ่งแวะเอามาให้กับปราณนต์ เขากำลังจะเก็บใส่กระเป๋า พอดีพีระเริ่มเมา ดึงนิดาให้พาไปห้องน้ำ แต่เธอยังเม้าท์เมามัน

จึงสะบัดมือ พีระเซจะตกสระน้ำ ปราณนต์เห็นทิ้งกระเป๋าหันไปคว้าตัวพีระไว้ได้ทัน ซองเอกสารหล่นไปใต้เก้าอี้ นิดาขอบอกขอบใจจะยกลูกค้าให้เขาเป็นการตอบแทนหนึ่งคน แสนดีท้วงไม่ยุติธรรม

พริบพราวรีบบอกว่าไม่เป็นไร ปราณนต์จะได้มีกำลังใจหาลูกค้าแข่งกัน แต่เขากลับปฏิเสธ ถึงตนจะไม่ได้จบมาร์เกตติ้งโดยตรง ไม่มีประสบการณ์ ไม่มีญาติเล่นหุ้น แต่ตนก็จะพยายามด้วยตัวเอง พริบพราวสะดุ้งกลัวเขาแฉ ปราณนต์รู้ทำทีไปสั่งเครื่องดื่มใหม่ พริบพราวตามไปต่อว่า คิดเล่นสงครามประสาทกับตนหรือ ต่อให้ฟ้องลิปดาก็ไม่มีหลักฐาน

ปราณนต์สวน “ลูกค้าคุณชื่อคุณอำนวย วงษ์แพทย์เป็นอดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่กระทรวงสาธารณสุข เพิ่งจะเกษียณออกมาได้ไม่ถึงสามเดือน เป็นพี่ชายไม่แท้ของนายแพทย์พจน์ มหากิจไพศาล พ่อของคุณ ปู่ของเขาเป็นพี่น้องกับปู่ของคุณ มีลูกหนึ่งคนชื่อ คุณวัลงามภักดีไทย เป็นเจ้าของร้านอาหารไทยชื่อดังในบอสตัน ถ้าต้องการหลักฐานผมจะพรินต์ออกมาให้”

พริบพราวอ้าปากค้างที่เขาพูดข้อมูลได้ถูกหมด ปราณนต์บอกว่ามันอยู่ในอินเตอร์เน็ตหมด หญิงสาวหาว่าละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ไม่มีกฎห้ามเอาญาติมาเปิดพอร์ต ปราณนต์เห็นด้วยแต่ผิดที่เธอโกหกลิปดา สร้างภาพว่าตัวเองเก่ง พริบพราวยืดอกโอ่ว่าตัวเองเก่งกว่า

“เก่งกว่าแล้วทำไมต้องกลัวถึงขนาดต้องปั้นเรื่องขึ้นมา แบบนี้เรียกว่าเก่งไม่จริง”

พริบพราวโกรธ พอดีพิธีกรประกาศว่าทางร้านมีเกม ใครกล้าลงไปเอาขวดไวน์ก้นสระมาได้จะมีรางวัลพิเศษให้ พริบพราวจึงท้าปราณนต์ ถ้าเขาแพ้ห้ามพูดเรื่องของตน ถ้าตนแพ้ตนจะยอมรับคำดูถูกของเขาชายหนุ่มรับคำท้า มีเพียงเขาสองคนเท่านั้นที่ลงสมัคร เพื่อนๆ นาราภัทรต่างเชียร์ปราณนต์ มีเพียงแสนดีที่เชียร์พริบ– พราว...การแข่งขันดูแล้วพริบพราวจะสู้ไม่ได้จึงแกล้งทำเป็นตะคริวกิน ปราณนต์เข้าช่วยกลับโดนเธอถีบเข้าเป้าจนจุก พริบพราวจะว่ายไป ปราณนต์ไม่ได้ตั้งใจคว้าเอาเสื้อเธอขาดติดมือออกมา แต่เขาไม่ทันรู้ตัวพุ่งไปเก็บขวดไวน์ แล้วว่ายขึ้นเหนือน้ำ พอหันมองเห็นพริบพราวกอดอกด้วยความอาย เขาจึงว่ายน้ำเข้าไปกอดปกป้องเธอไว้ไม่ให้คนในร้านถ่ายภาพเธอ

ในห้องน้ำ ต่างคนต่างสวมเสื้อใหม่ พริบพราวต่อว่าปราณนต์ไม่เป็นลูกผู้ชาย เขาขอโทษไม่ได้ตั้งใจและรับปากจะไม่พูดเรื่องของเธอกับลิปดา แต่พริบพราวยังโกรธและอาฆาต

ooooooo

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 2 วันที่ 4 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ