อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 2 ก.พ. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 2 ก.พ. 58

"เอาทหารไปลากตัวไอ้ระจันคนนั้นมา กูจะบั่นคอส่งหัวมันกลับไปให้พวกมันดู มันกำแหงมาก..ที่ออกมาดูลาดเลาถึงหน้าค่ายเราคนเดียว"
ทหารรีบหันหลัง กรูกันออกไปอีก

นายทหารคุมเชลยไทยสร้างค่ายที่ยังไม่เสร็จดี เห็นกองทหารม้าอังวะควบออกมาอย่างรวดเร็ว
ฟักห้อม้าหนีอย่างรวดเร็ว ด้านหลังคือทหารอังวะ 10 คนที่ควบม้าตามหลังมา ทหารที่เหลือรีบสั่งเชลยไทยสร้างค่ายต่อ



ฟักควบม้าหนีไปอย่างรวดเร็ว ทหารม้าอังวะควบไล่ตาม
บริเวณที่เนินพุ่มไม้ ทัพ จัน ขุนสรรค์ที่นำทัพ และพวกของทัพซุ่มอยู่ ทัพมอง พยักหน้าให้สัญญาณ เอิบ ช่วง คุมนักรบบ้านระจันเข็นล้อเกวียนที่ต่อขึ้นหยาบๆ สุมด้วยฟาง ราดน้ำมันตรงเข้าหาค่ายนับ 10 คัน

เกวียนถูกสุมเพลิงโหมขึ้น พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
อากาปันยีควบม้าออกมาดูสถานการณ์กับนายทหารคนสนิท เห็นเกวียนพุ่งเข้ามา แปลกใจ
"มันล่อให้เราเปิดค่ายให้มัน สกัดเกวียนเพลิงพวกนั้นไว้..เร็ว"
ทหารอังวะวิ่งเข้าหาหมายจะสกัดเกวียนน้ำมันไว้
ทัพกับทุกคนมองเตรียมพร้อม ขุนสรรค์หันไปสั่งกองปืนไฟที่เตรียมอยู่ใกล้ๆ
"กองปืนพร้อม"
กองปืนไฟประทับปืนเล็งไปที่ทหารอังวะที่ออกมาสกัดกองเกวียนไฟทันที

ทหารอังวะที่ออกมาสกัดกองเกวียนเพลิงถูกยิงล้มลงระเนระนาด ทหารอังวะที่เหลือตกใจ ไม่ทันตั้งตัว
รีบถอยกลับ เชลยไทยพากันหันมาสู้ตาย หยิบฉวยของใกล้ตัวมาเป็นอาวุธ ทหารอังวะแตกตื่น
เอิบ ช่วง นักรบบ้านระจัน เข็นเกวียนที่สุมไฟพุ่งเข้าชนรั้วค่ายที่เป็นไม้ไผ่มุงด้วยจาก เพลิงลุกโหมอย่าง
รวดเร็ว
อากาปันยี ตกใจนึกไม่ถึงว่าชาวบ้านระจันจะหาญกล้าบุกออกมาถึงค่าย จึงไม่ได้หาทางป้องกัน
"ดับไฟ...ช่วยกันดับไฟ อย่าให้ไหม้ค่ายได้"
ทหารอังวะวิ่งออกมาอีกจะลากเกวียนเพลิงชุ่มน้ำมันออก แต่เพลิงได้ลุกขึ้นสูงมากแล้ว
ขุนสรรค์กับกองปืนระจันช่วยกันยิงสกัด ไม่ให้ทหารอังวะดับไฟ
ทหารอังวะถูกยิงล้มลงตายเกลื่อนหน้าค่าย ขณะที่ไฟโหมไหม้ขึ้นเรื่อยๆ อากาปันยีตกใจ ทำอะไรไม่ถูก
จันหนวดเขี้ยว กับกองธนูที่จ้องอยู่รีบสั่งการ
"ยิงธนูไฟ"
กองธนูไฟระดมยิงธนูไฟออกไปทันที
ธนูไฟพุ่งมาปักเกวียนชุ่มน้ำมันลุกพรึบขึ้นทันที ไฟลุกวาบติดกำแพง และกระท่อมค่ายที่กำลังสร้าง แสงเพลิงโหมไปทั้งค่าย

จันหนวดเขี้ยวหันมาสั่งทัพ
"พวกมันระส่ำระสายกันแล้ว....บุกเลยพวกเรา"
จันเขี้ยวควงดาบวิ่งนำชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งออกไป
ทัพยิ้ม พอใจในแผน ตะโกนบอกทุกคน
"พวกระจัน...รบ"

ทัพกับพวกอีกกลุ่มหนึ่ง วิ่งกรูออกจากที่ซ่อนตามไปทันที
ไฟที่กำลังโหมเผาค่าย ทหารอังวะกำลังช่วยกันดับ จันหนวดขึ้ยวพานักรบบางระจันวิ่งเข้ามา

ทั้ง 2 ฝ่ายรบกันอย่างดุเดือด ท่ามกลางไฟที่ไหม้ค่าย ทหารม้าอังวะ 10 คนควบม้ากลับมาช่วย ทัพและพวกวิ่งมาถึงเข้าขวางไว้ เกิดการต่อสู้กัน
อากาปันยีเห็นไม่รอดก็ควบม้าหนีเข้าค่ายไป
ฟัก - เคลิ้ม ควบนำกองทหารม้าเข้ามาช่วย ตามอากาปันยีไป จันหนวดเขี้ยวนำชาวบ้านบุกตะลุยเข้าไปในค่าย ขุนสรรค์นำกองปืนไล่ยิง แล้วตามจันหนวดเขี้ยวเข้าค่ายไป

อากาปันยีควบม้าเข้ามาในค่าย ตกใจไม่รู้จะหนีไปทางไหน ค่ายกำลังลุกติดไฟไปหมดทั้งค่าย ทหารพากันตกใจ ถอยร่นเข้ามาจนเต็มค่าย
"ดับไฟ ดับไฟซิโว้ย"
ทหารอังวะวิ่งหาน้ำกันโกลาหล อากาปันยีหันไป จันหนวดวิ่งนำนักรบบ้านระจันฝ่าเปลวไฟเข้ามา อากาปันยีตกใจนึกไม่ถึงว่าจะโดนกลศึกจู่โจมเผาค่าย
ทัพกับพวกระจันพุ่งเข้าปะทะกองทหารอังวะ จันหนวดเขี้ยวเข้าฟันอากาปันยี เห็นสองคน ฟันด้วยฝีมือดาบท่ามกลางเปลวไฟ
ขาบ กับพวก และนักรบบ้านระจันเด็ดหัวทหารอังวะล้มตายได้หลายคน
ขุนสรรค์กับกองปืนไฟระจัน ไล่ยิงพวกที่จะเข้าดับไฟล้มตายลงจนไม่มีใครกล้าเข้าดับ ลูกไฟลุกว่อนไปรอบๆ ติดจาก ติดไม้ที่สร้างค่าย เปลวไฟกำลังเผาค่ายอังวะลงในพริบตา
จันหนวดเขี้ยวฟันใส่อากาปันยีไม่ยั้งจนอากาปันยีล้มลง จันหนวดเงื้อดาบสุดแขน ฟันลงฉับ
ทัพฟันทหารอังวะหยดเลือดกระเด็นเลอะหน้า เปลวไฟด้านหลังทัพลุกโชนเสมือนไฟแค้นของ
ชาวบ้านระจัน

วันรุ่งขึ้น นายทหารอังวะถือถาดใส่ห่อหัวอากาปันยีเข้ามา ทรุดลงวางตรงหน้า เนเมียวสีหบดีมองห่อผ้าที่มีเลือดหยดชุ่ม ข้างในคือหัวอากาปันยีที่ถูกจันหนวดเขี้ยวตัด จอกยีโบกับทหารทุกคนมองเห็นความโกรธแค้นของแม่ทัพ
"พวกระจันมันแค่ชาวบ้าน ทำไมส่งนายทัพมีฝีมือไปกี่คนๆก็ตายหมด ซ้ำครั้งนี้ มันยังชิงบุกมาเผาค่ายเราได้ก่อน เหมือนมันรู้ล่วงหน้าว่าเรากำลังวางแผนจะทำอะไร "
จอกยีโบคิดนิดเดียว
"แสดงว่าในค่ายเกียกกายที่วิเศษไชยชาญของข้า ไอ้สายลับระจันมันยังอยู่ที่นั่น"
"ท่านเป็นถึงหัวหน้าหน่วยอุปนิกขิต ปล่อยให้ไอ้พวกระจันมันมาหยามถึงในค่ายได้อย่างไร ไปลากตัวมันมาตัดหัวให้ได้ หาไม่ท่านนั่นแหละจะต้องเป็นผู้รับโทษเอง"
จอกยีโบรู้สึกแค้นและเสียใจ
"ข้าพเจ้าขอรับผิด หากวางแผนรบครั้งนี้ไม่สำเร็จ ข้าพเจ้ายินดีให้ท่านตัดหัว"
"ข้าจะไม่ยอมให้ไอ้พวกระจันมันหยามข้าได้อีก รบคราวนี้ข้าอนุญาตให้นำกองปืนใหญ่ไปยิงถล่มมันได้เลย พังค่ายมันให้พินาศ เนื้อคนกับดาบมันจะต้านลูกระเบิดปืนใหญ่ได้ก็ให้มันรู้ไป แต่ถ้ายังไม่ชนะก็จงตัดหัวของท่านมาให้ข้าตามที่พูดได้เลย"

จอกยีโบก้มกราบ เหมือนรับคำสัญญาด้วยชีวิต
สังข์พาเชลยที่หลบหนีอยู่ด้วยกันดำน้ำมาขึ้นที่แพเปลี่ยวในชุดเชลย แล้วย่องตรงไปที่ท่าเรือหลังค่ายอังวะอย่างเงียบกริบ

สังข์แทงไม้ไผ่แหลมเข้ากลางหลังทหารยามอังวะ ทหารจะร้อง เชลยชายไทยอีกคนจับทหารหักคอ
สังข์พุ่งเข้าแทงอีกคน เชลยชายอีกคน ช่วยแทงซ้ำ
ทหารอังวะอีก 3 วิ่งเข้ามา สังข์คว้าดาบจากศพเข้าฟัน 3 คนตายอย่างเร็ว เงียบกริบ
ด้านหลังเชลยชายหญิงที่เตรียมพร้อมหนี โผล่ออกจากที่ซ่อน
"ไป ... เร็ว ... วิ่ง"
ทหารอังวะอีกคนหนึ่งโผล่มาเห็น ตกใจ วิ่งกลับไปทันที
สังข์กับเชลยไทยหยิบดาบจากศพทหารอังวะมาเป็นอาวุธติดตัว ช่วยกันคุ้มกันเชลยไทยพากันหนีออกไป

จอกยีโบควบม้ากลับมาจากค่ายปากน้ำประสบกับทหารติดตาม 2-3 คน ทหาร หน้าตาตื่นวิ่งมารายงาน
"เชลยหนี....เชลยหนี ท่านจอกยีโบเชลยมันแหกคุกหนีไปแล้ว"
"ไปจับตัวมันมา ข้าจะตัดหัวมันด้วยมือของข้าเอง"
จอกยีโบโกรธจัด ชักปืนจากอานม้าออกมา กระโดดลงจากหลังม้าไปตามที่ทหารชี้ทันที

สังข์และเชลยไทยพากันดำน้ำหนี เห็นกระสุนเฉียดไปมา บางคนก็โดนกระสุนตาย เลือดแดงฉาน
ทหารที่กราดยิง สีหน้าโมโหสุดขีดที่สังข์พาเชลยหนีไปได้
ในคืนเดือนมืดสนิท สังข์วิ่งนำเชลยไทยมาที่แพเปลี่ยวหลังค่าย ให้เชลยลอยคอข้ามน้ำ สังข์ลอยคอลงน้ำไปเป็นคนสุดท้าย ทหารอังวะถือปืนวิ่งตามมาถึง มองเห็นเงาคนไหวๆในน้ำ ก็ยกปืนขึ้นกราดยิงไปกลางคลอง
สังข์กับเชลยก้มหัวลง ดำน้ำทันที ทหารกราดยิงลงน้ำไม่เลือก แต่เชลยไทยพากันดำน้ำหายไปในความมืด

วันใหม่ หมู่บ้านชานกรุงศรีอยุธยา เกวียนโจรที่ปล้นทรัพย์สินคนไทยกำลังวิ่งมา...เจอกองทหารม้าลาดตระเวนอังวะขวางทางอยู่ หัวหน้าโจรตกใจ รีบดึงเกวียนให้หยุด
นายกองอังวะบอก
"กะเยลไล่ (ฆ่ามัน)"
นายกองพุ่งม้านำทหารอังวะเข้าสู้กับพวกโจรทันที พวกโจรต่อสู้ป้องกันสมบัติเต็มที่...โจรคนหนึ่งพลาดล้มลง นายกองอังวะตรงเข้าฟัน
ชินอ่อง ภายใต้ผ้าคลุมหน้า โผนข้ามเกวียนมาขวางไว้...
นายกอง ถาม
"มึงเป็นใครมาขวางกู"
นายกองอังวะเข้าฟันชินอ่อง ชินอ่องสู้ป้องกันตัวได้อย่างยอดเยี่ยม
ทหารอังวะทั้งหมดหันมารุมชินอ่อง แต่สู้ไม่ได้....ล้มระเนระนาด ชินอ่องยืนอย่างทระนง
"พวกนี้เป็นโจรปล้นคนไทย เราไม่ควรฆ่าเขา"
"มึงเป็นพวกใคร"
"เราต้องการกำลังสร้างความระส่ำระสายให้ชาวบ้านไทย โจรพวกนี้สมควรคบหาไว้เป็นพวก...ปล่อยเขาไป"
"ไม่อยากตายถอยไป"
นายกองอังวะบุกตะลุยจะสังหารชินอ่อนให้ได้...จนชินอ่องเกือบจะฆ่านายกองอังวะได้
เสียงมยิหวุ่นดังเข้ามา
"ช้าก่อนท่านชินอ่อง"
ชินอ่องชะงักไม่ฟัน มะยิหวุ่นควบม้าเข้ามากับทหารติดตาม
"พวกโง่ รู้ไม๊ มึงสู้กับใคร"
นายกองอังวะมองชินอ่องงงๆ
"ท่านชินอ่อง แม่กองสอดแนมของแม่ทัพเนเมียว พวกมึงจะหัวขาด"
นายกองทั้งหมดก้มลงไหว้
ชินอ่องเก็บดาบไม่สนใจหันมามองพวกโจรที่นั่งตัวสั่นอยู่
"แขวงวิเศษชัยชาญนี้ ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าปล้นได้เต็มที่ ทรัพย์สินใดใด ข้าไม่ต้องการ ค่ายวิเศษชัยชาญของข้าต้องการเพียงข้าวอย่างเดียว..ไป"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 20/5 วันที่ 2 ก.พ. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ