อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 21/5 วันที่ 26 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 21/5 วันที่ 26 ม.ค. 58

“ตอนนี้ลมแรงมาก ขอเชิญทุกท่านเข้าไปในอาคารจัดเลี้ยงด้านขวามือนะครับ ผมจัดโต๊ะสำรองไว้แล้ว ขอเชิญทุกท่านย้ายไปที่ตึกได้เลยค้าบบบบ ขอบคุณค้าบบบบ” รุจน์รีบหันมาประคองลิลลี่ “ค่อยๆเดินนะจ๊ะ ค่อยๆเดินนะ”

รุจน์รีบประคองลิลลี่เดินหลบลมไปที่ตึกข้างๆ คนในงานทยอยไป แสนดี พีระ นิดา ช่วยกันยกของ
พริบพราวรีบหันมาบอกณนต์ “ไปช่วยพี่ๆยกของก่อนนะ” พริบพราวว่าแล้วก็เดินชิ่งไปเลย
“พราว..” ปราณนต์ยังอึดอัดใจ แต่ก็ต้องทำใจ หันไปช่วยกันยกของเก็บใส่ลัง ขณะที่แขกคนอื่นทยอยเดินไปแล้ว
บรรยากาศโกลาหลมาก


ห้องพักลิปดาที่เงียบสงบ..ลิปดานอนอยู่บนเตียง นั่งดู IG ลิลลี่ ที่รูปใน IG มีแต่รูปของความสุข สนุกสนาน และมาหยุดที่รูปของอวัศยากับปราณนต์
ลิปดานั่งมองแล้วก็เศร้า....ลิปดาคิดถึงอวัศยา

อวัศยากระดกเชมเปญแก้วที่สองรวดเดียว สภาพต่างจากรูปใน IG อย่างสิ้นเชิง แล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีเสียงโวยวาย เธอลุกจะเดินออกไปหน้าเวที แต่พอเดินพ้นหลังเวทีก็เกิดอาการ เซ .. ล้มโครมมมมมม !! มือเหนี่ยวเอาโต๊ะข้างๆ ล้มลงมาด้วย อวัศยาล้มลงไปหมอบอยู่ที่พื้น .. มีโต๊ะตั้งบังไว้เหมือนเป็นกำบัง
ลมพัดเข้ามาอีกหนึ่งวูบใหญ่ ฟึ่บบบบ !! คราวนี้ทั้งเต็นท์ ทั้งโต๊ะ และเวที ก็ล้มระเนระนาด
เห็นแขกเดินออกมาที่ตึกกันหมดแล้ว บรรยากาศวุ่นวายมาก
ส่วนในเต้นท์เหลือแต่พริบพราวและปราณนต์ช่วยกันเก็บรูปของลิลลี่และรุจน์ใส่กล่อง .. ต่างคนต่างเก็บไม่ได้มองไปรอบๆ จนมาเหลือรูปสุดท้ายก็ดันมาเก็บพร้อมกัน จับคนละด้าน แล้วก็รู้ตัวว่าเหลือกันอยู่แค่สองคน
พริบพราวจะชิ่งอีก “เก็บของหมดแล้ว พราวเข้าไปที่ตึกก่อนนะ”
ปราณนต์ไม่ยอม เอารูปมากั้นไว้ “ยัง ยังไปไม่ได้ ผมไม่ให้ไปจนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง” เขามายืนขวางไว้ ท่ามกลางลมที่พัดอย่างรุนแรง สองคนเผชิญหน้ากัน
อวัศยานั่งทรุดอยู่ที่เดิม ไม่กล้าเคลื่อนไหว แอบดูสิ่งที่กำลังจะเป็นไป ด้วยใจสั่นระรัว
“คุณเกลียดผมใช่มั้ย ? คุณเกลียด โกรธที่ผมไปต่อว่าคุณ ในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ คุณถึงได้หลบหน้า ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่โทร.กลับ ผมส่งข้อความไปอ่านแต่ก็ไม่ตอบ ถ้าผมทำอะไรให้คุณเกลียดผมต้องขอโทษ ผมยอมรับผิดทุกอย่าง”
“ฉันไม่ได้เกลียด..ไม่ได้โกรธคุณ ..”
“ไม่! แล้วทำไมต้องหลบหน้า ต้องทำเหมือนไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า”
พริบพราวอึ้ง..ไม่รู้จะตอบยังไง..เริ่มใจสั่น..อีกนิดจะน้ำตาร่วงแล้ว อวัศยานั่งอยู่ที่เดิม..ฟังทุกอย่างและคิดอย่าง
มีสติ แม้จะมึนๆอยู่บ้าง
พริบพราวพยายามจะพูดไม่ให้น้ำตาไหล “ที่ฉันทำแบบนั้น .. เพราะ ..” จะพูดหรือไม่พูดดี..สองคนมองหน้ากัน ปราณนต์รอฟัง เธอตัดสินใจพูด “เพราะฉันกลัว กลัวว่าถ้าเจอกัน ถ้าได้คุย ถ้าได้เห็นหน้า...ฉันจะตัดใจจากนายไม่ได้ !”
ปราณนต์อึ้ง !! อวัศยาอึ้ง !! พริบพราวระบายออกมาอย่างมีสติ ไม่ฟูมฟาย พูดด้วยเหตุผล “ฉันเลย..ไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย เพื่อให้เรื่องของเรามันจบลงจริงๆ ตอนนี้เราเดินมาไกลเกินกว่าจะมาตั้งคำถามว่าทำไมไม่อยากเจอ...แต่เรา.. “ไม่ควรจะเจอกัน ไม่ควรจะคุยกัน”..”
“ไม่แม้แต่จะเป็นเพื่อนกันเหรอ ?”
“เคยได้ยินมั้ย นักจิตวิทยาบอกว่า...คนที่เคยเป็นแฟนกัน และยังเป็นเพื่อนกันอยู่ มี ๒ เหตุผลคือ พวกเค้าไม่เคยรักกัน หรือ พวกเค้ายังรักกันอยู่ สำหรับฉัน..มันคือเหตุผลหลัง ..” ปราณนต์จุก .. อวัศยาอึ้ง พริบพราวกลั้นน้ำตา “เพราะฉะนั้น..อย่าเจอ อย่าคุย และอย่าเป็นเพื่อนเลยดีกว่า ... พี่ศยาคือคนที่ดีที่สุดสำหรับนาย”
พริบพราวพูดทิ้งท้ายไว้อย่างจริงใจ และ หันหลัง...เดินไป ทันทีที่หันหลังพริบพราวน้ำตาร่วง ... เธอปาดน้ำตา
เชิดหน้าและเดินไปอย่างเข้มแข็ง
ปราณนต์ทรุดนั่งลง..หมดแรง..มึนงง สับสนในใจ..ลมพัดอย่างแรง...ผ่านจากปราณนต์เห็นอวัศยานั่งอยู่ใน
มุมเดิม .. สับสนและมึนงง ไม่ต่างกัน

ในอาคารเห็นความโกลาหลวุ่นวายของแขกที่ทยอยเข้ามาด้านใน
ปราณนต์เดินเศร้าเข้ามา....ปราณนต์พยายามดึงสติกลับมา และมองหาอวัศยา แต่เจอรัน ปราณนต์อยู่ใน
อาการอึ้งๆ ในใจมีเรื่องคิดวนไปมา “พี่รันเห็นพี่ศยามั้ยครับ?”
“ยัง พี่พยายามติดต่อก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้หายไปไหน ตั้งแต่มาถึงงานก็ยังไม่เห็นเลยเนี่ย”
ปราณนต์เริ่มเป็นห่วง สักพักมีเสียงข้อความดังเข้ามา ปราณนต์รีบกดอ่าน “พี่ศยาส่งข้อความมาแล้วครับ !”

อวัศยายืนอยู่ที่รถ ลมพัดแรง กระโปรงปลิว ปราณนต์เดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง “พี่ศยา !! พี่หายไปไหนมาครับ ผมตามหาตั้งนาน”
อวัศยาหันมา หน้าแดงก่ำ ยืนเซๆ ทั้งแรงลม และเมา “ฉันอยากกลับแล้ว”
“พี่ศยา..โอเคหรือเปล่าครับ ?”
ปราณนต์จะเข้ามาประคอง อวัศยายกมือห้าม “ไม่ต้อง..เดินเองได้..ฉันอยากกลับ..พาฉันกลับหน่อย”
เธอเดินเซๆไปที่รถ ปราณนต์มองแล้วคิด แอบตัดสินใจอะไรบางอย่างในใจ

พริบพราวขับรถกลับด้วยความเศร้า ... แต่ก็สบายใจที่ได้เผชิญหน้า และ บอกความรู้สึกทั้งหมดไปแล้ว
หน้าคอนโดรัน ในมุมหนึ่งลานจอดรถที่ไม่มีใคร และเป็นส่วนตัว
ในรถเป็นปราณนต์นั่งอยู่กับศยา..ต่างคนต่างเงียบ..อวัศยาถามขึ้น “ถามตรงๆนะ .. เวลาคุยกันตอนฉันเป็นแอบรัก กับเวลาที่คบกันตอนที่ฉันเป็นศยา มันต่างกันมั้ย ?”
ปราณนต์นิ่งคิดแล้วตอบ “ตอบตรงๆนะครับ...มันไม่เหมือนกัน”
“ตรงไหน ?”
“เวลาที่คบกันตอนที่พี่เป็นศยา...ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผม พี่มีกำแพง ไม่เป็นธรรมชาติ พอพี่เกร็ง ผมก็เกร็งไปด้วย ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเหมือนพี่คิดถึงคนอื่นตลอดเวลา”
อวัศยาผงะ ไม่ยอมรับ เถียง “ไม่จริง ! ฉันไม่ได้คิดถึงใครเลย ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ใจฉันไม่ได้ไปไหน ใจฉันอยู่ที่ณนต์ตลอด!”
ทันใดนั้นปราณนต์ก็พุ่งเข้ามาและจูบที่ริมฝีปากอวัศยา .. เธออึ้ง และด้วยสัญชาตญาณหญิงสาวออกแรงผลัก
ปราณนต์อย่างแรง ชายหนุ่มกระเด็นไปชนประตูรถ “โอ้ย!!”
อวัศยาตบปราณนต์เพี้ยะ “ทำอะไร บ้าหรือเปล่า ?”
ชายหนุ่มหน้าชา แต่หันมายิ้มนิดๆ ” .. ถ้าใจพี่อยู่ที่ผม พี่คงไม่ตบ ไม่ด่าผมแบบนี้ “
อวัศยาอึ้งไป .. พูดไม่ออก
“พี่ไม่เหมือนแอบรักคนที่ผมเคยรู้จัก เพราะใจพี่เปลี่ยนไป ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผมแล้ว..ส่วนมันไปอยู่ที่ใคร ผมคิดว่าพี่เองก็น่าจะรู้คำตอบดี”
อวัศยาหันหน้าหนี .. ไม่กล้ายอมรับความจริง .. อวัศยาไม่พูดอะไรสักคำ รู้สึกแค่ว่าอยากจะร้องไห้ เพราะสิ่งที่
เพิ่งได้เห็นและความเมา เธอเปิดประตูรถ แล้วก็ลงไปเลย
ปราณนต์รีบลงตามไปด้วยความเป็นห่วง “พี่ศยาครับ”
“ไม่ต้องตามมา .. ฉันอยากอยู่คนเดียว”
อวัศยาเดินเข้าคอนโดไปเลย ปราณนต์มองตามแล้วก็เป็นห่วง แต่จนใจ ..ไม่รู้จะทำยังไง

อวัศยาเดินเข้ามาในห้องรัน...แล้วก็เดินเซๆ มาที่โซฟา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความสับสนมากมายในใจ
นึกถึงภาพในงานเลี้ยง ตอนที่พริบพราวคุยกับปราณนต์
“เพราะฉะนั้น..อย่าเจอ อย่าคุย และอย่าเป็นเพื่อนเลยดีกว่า ... พี่ศยาคือคนที่ดีที่สุดสำหรับนาย”
นึกถึงตอนอวัศยากับลิปดาอยู่ในคอนโดด้วยกันอย่างมีความสุข เธอหัวเราะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนภาพตั้งแต่เริ่มมาทำงาน ทำงาน มอบรางวัล หลอกยาย เต้นรำ ปลอบใจ หัวเราะ ร้องไห้ ร้องเพลง ฯลฯ
เธอนึกถึงที่ปราณนต์พูด “เวลาที่คบกันตอนที่พี่เป็นศยา...ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผม พี่มีกำแพง ไม่เป็นธรรมชาติ พอพี่เกร็ง ผมก็เกร็งไปด้วย ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเหมือนพี่คิดถึงคนอื่นตลอดเวลา.... พี่ไม่เหมือนแอบรักคนที่ผมเคยรู้จัก เพราะใจพี่เปลี่ยนไป ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผมแล้ว..ส่วนมันไปอยู่ที่ใคร ผมคิดว่าพี่เองก็น่าจะรู้คำตอบดี”
อวัศยาเศร้า..คิดถึงลิปดาจับใจ ..หญิงสาวน้ำตาไหลออกมาเมื่อค้นพบคำตอบในใจตัวเองแล้ว “ฉันรู้แล้ว...ว่าฉันรักใคร...”

รถตู้จอดรอที่หน้าบ้าน คนใช้ขนกระเป๋าเดินทางขึ้นรถ ภูมิ แวว กับพจน์เดินมาส่งพริบพราว
“เดินทางดีๆนะลูก”
“ถึงแล้วรีบส่งข่าวนะ”
“พักร้อนคราวหน้าเดี๋ยวพี่แวะไปเยี่ยม”
“ค่ะ พราวไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่ พี่ภูมิ .. พราวไปก่อนนะคะ”
ทุกคนยิ้มส่ง
พริบพราวขึ้นรถ รถตู้แล่นออกไป ..เธอมองทุกอย่างที่จากมาด้วยความเศร้า..อดคิดถึงปราณนต์ไม่ได้
ลิปดาออกจากโรงพยาบาล กลับมาที่คอนโด เขาเข้ามาในห้องพัก .. แล้วมองไปรอบๆ ด้วยความคิดถึงอวัศยา ภาพตอนอวัศยาอยู่ตามจุดต่างๆ ของห้อง แว่บเข้ามาในความคิด..
ลิปดาถอนหายใจ แล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลิปดาหันไป และเดินไปเปิดประตูเห็นปราณนต์ยืนอยู่ ลิปดางง !!

อวัศยากันรันคุยกันอยู่ในห้อง
“แกแน่ใจเหรอ ? ว่าจะทำแบบนี้จริงๆ”
“จริง ...แกเป็นคนบอกเอง ว่าให้ฉันถามใจตัวเอง และฉันก็รู้ใจตัวเองแล้ว นี่แหละคือ สิ่งที่ฉันต้องการ”
อวัศยาตอบด้วยความมั่นใจ

ลิปดาถามด้วยความช็อค “คุณจะแต่งงานกับศยา ???”
“ใช่ครับ .. เราเพิ่งคุยกันเมื่อกี๊นี้เอง” ลิปดาจุก..อึ้ง “ที่ผมมาวันนี้...เพราะอยากเชิญบอสมาเป็นประธานในงาน เพราะบอส คือคนที่เราสองคนนับถือ”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 21/5 วันที่ 26 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ