อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนอวสาน(จบ) วันที่ 27 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนอวสาน(จบ) วันที่ 27 ม.ค. 58

ปราณนต์เดินมาตามทาง มุ่งมาที่นัดพบ
พริบพราวเดินมาถามทาง..เห็นร้านดอกไม้ เธอเดินเข้าไป เดินออกมาพร้อมกับกุหลาบแดงหนึ่งดอก
ปราณนต์เดินตามทางสวยงาม มุ่งมาที่สวนนัดหมาย
พริบพราวเดินมาถึงที่สวนเช่นกัน แต่ดันเป็นคนละมุม

ปราณนต์และพริบพราวยืนรอผ่านเวลา..จากคนคึกคัก จนคนซา...และรอบๆสวนก็ว่างเปล่าไม่มีคน...เหลือพริบพราวยืนอยู่คนเดียว ดอกกุหลาบเหี่ยว เธอหน้าเซ็งๆ ยืนโทรศัพท์ “พี่ศยาคะ...ลูกค้าพี่ศยาไม่เห็นมาเลยค่ะ”



อวัศยาหน้าเหวอ..เธอกับลิปดากำลังปิ้งบาร์บีคิวกินริมทะเล
“ห๊ะ ? เป็นไปไม่ได้ รอแป๊บนะ” เธอรีบปิดโทรศัพท์และหันมาทางลิปดา “บอส ณนต์อยู่ไหน พราวบอกไม่ได้มาตามนัด”
“เฮ้ย ล่าสุดบอกว่าอยู่ที่สวนแล้วนะ”
ทันใดนั้นปราณนต์ก็โทร.มาพอดี ลิปดาหยิบมาดูชื่อ “โทร.มาพอดี” เขารีบกดรับ “ณนต์อยู่ไหนแล้ว พ...” ลิปดาเกือบหลุด “เอ่อ..พนักงานต้อนรับเค้ารออยู่”
ปราณนต์ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า “ผมก็อยู่ที่สวนที่นัดเจอกัน แต่ไม่เห็นมีผู้หญิงถือดอกกุหลาบแดงเลยนะครับ ตอนนี้สวนกำลังจะปิดแล้วด้วย ผมเลยเดินออกมาข้างนอก”
พริบพราวยืนอยู่ในสวน “สวนนี้ไม่มีเวลาปิดนะคะ มันก็ไม่มีประตูด้วย อ๋อ หรือว่า...พราวรู้แหละ ลูกค้าพี่ศยาไปรอคนละด้านกับพราวแน่ๆ”
ปราณนต์ยืนเหวอ “อ้าว !!”
พริบพราวอธิบาย “คือสวนนี้มันใหญ่มาก มันมีทั้งส่วนเปิดทั้งวันทั้งคืน และ ปิดเป็นเวลา ที่พราวยืนรอมันคือ ด้านที่อยู่ข้างนอก”
ปราณนต์รีบถาม “แล้วจะให้ผมทำยังไ ง ? ให้เดินไปหาตอนนี้มั้ยครับ ?”
พริบพราวส่ายหน้า “ไม่ทันแล้วค่ะ” เธอดูเวลา “นี่ก็เกือบสองทุ่มแล้ว คืนนี้พราวต้องรีบกลับไปเก็บกระเป๋า พรุ่งนี้มีนัดสัมภาษณ์งานที่เมืองอาร์มเซาแต่เช้า ขอโทษด้วยนะคะ”
อวัศยาปิดไมค์มือถือ รีบหันมาถามลิปดา “พราวต้องย้ายเมืองพรุ่งนี้เช้า เอาไงดี ?”
ลิปดาคิด ปราณนต์ยังอยู่ในสาย “ตามไปเลย !!”
ปราณนต์ถามย้ำ “บอสจะให้ผมย้ายเมือง ตามไปหาเจ้าของบริษัท ?”
“ใช่เพราะพอดีว่าเจ้าของบริษัทเค้าไปพักร้อนที่บ้านพักตากอากาศเมือง เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดการเดินทางให้”
ลิปดาหันมาถามอวัศยา “พราวจะไปเมืองชื่ออะไรนะ ???”

ระหว่างทางไปเมือง Ramsau bei Berchtesgaden
ปราณนต์ขับรถ พริบพราวนั่งรถบัส ทั้งสองคนมุ่งหน้าผ่านถนนสวยงามไปยังเมือง Ramsau bei Berchtesgaden

เมื่อถึงเมือง ปราณนต์จอดรถ แล้วรีบโทรหาลิปดา
ลิปดารับโทรศัพท์ เห็นว่าลิปดากำลังขนหนังสือแต่งงานมาวางบนโต๊ะ เตรียมงาน “ไงณนต์.. สถานการณ์เป็นไงบ้าง ?”
ปราณนต์เดินคุยโทรศัพท์ไปรอบๆ ทะเลสาบอันสวยงาม “ถึงอาร์มเซาแล้วครับ..พอดีผมเช่ารถขับมาเองเลยมาถึงก่อนเวลา พี่ลิปนัดลูกค้าไว้ตอนกี่โมงครับ?”
ลิปดารีบเดินมาหาอวัศยา..เธอกำลังโทรหาพริบพราวพอดี
“ศยา...นัดพราวไว้กี่โมง ?”
“กำลังคุยพอดี แป๊บนะ ตอนนี้พราวอยู่ไหนแล้วจ๊ะ ?”
“แป๊บนะณนต์ เออ แล้วนี่อยู่ตรงไหนของอาร์มเซา ?”
อีกมุมของทะเลสาป พริบพราวกำลังเดินไปคุยโทรศัพท์ไป .. “ตอนนี้พราวเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบค่ะ”
ลิปดากับศยาพยักหน้ารับ.. พูดพร้อมกัน
“อ๋อออ เดินเล่นอยู่ที่ริมทะเลสาบ”
“อืมมม เดินอยู่ริมทะเลสาบ”
หือ ?? ลิปดากับศยาหันขวับมามองหน้ากัน แล้วถามขึ้นพร้อมกัน “ทะเลสาบอะไร แล้วอยู่ตรงไหนของทะเลสาบ”
ปราณนต์เดินๆอยู่กำลังจะตอบ “อ๋อ ก็อยู่ตรงหน้า ...” ชายหนุ่มบอกสถานที่
พริบพราวหันซ้ายหันขวาแล้วก็บอกทางโทรศัพท์ “อยู่ที่ข้าง ๆ ...” เธอบอกสถานที่ซึ่งเป็นตึกเดียวกับปราณนต์
ลิปดากับศยาตกใจร้องลั่น “เฮ้ย!!”
พราวกับปราณนต์ก็ตกใจ
“ณนต์ !”
“พราว”
ลิปดากับอวัศยาอึ้งเพราะเสียงที่สองคนนั้นเรียกกันรอดเข้ามาในโทรศัพท์ด้วย
ทั้งคู่มองหน้ากัน แล้วก็พร้อมใจกันกดวางสาย “หมดหน้าที่ของเราแล้ว”
อวัศยาหันมาทางลิปดา “บอสคิดว่า..สิ่งที่เราทำ..มันไม่ได้สาระแนเกินไปใช่มั้ย?” อวัศยาเพิ่งจะมารู้สึกตัว...ฮ่าๆๆ

ปราณนต์และพริบพราวยืนเผชิญหน้ากัน แวดล้อมไปด้วยบรรยากาศที่สวยงาม เสียงวางสายดังมาจากมือถือของทั้งคู่ ปราณนต์กับพราวพูดกับโทรศัพท์พร้อมกัน
“พี่ลิป !!”
“พี่ศยา !!”
โอ๊ะ !! ทั้งสองคนมองหน้ากัน...นั่นไงโดนแล้ว !! ทั้งปราณนต์และพริบพราววางสาย และงุนงงว่าจะเริ่มยังไงดี ?
“สวัสดี..ผมว่า...มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ที่เราสองคนมาเจอกัน”
“พี่ศยาให้ฉันมาต้อนรับลูกค้า VIP”
“พี่ลิปให้ผมมาหาลูกค้า บอกว่าจะมีพนักงานมารอต้อนรับ”
“เมื่อวานคุณไปที่สวน ... หรือเปล่า ?”
“อย่าบอกนะว่าเมื่อวานคุณยืนรอพร้อมกับกุหลาบสีแดง” พริบพราวพยักหน้า “นั่นไง !! ผมก็คิดอยู่ว่ามันแปลกๆ แปลกตั้งแต่ส่งผมมาเยอรมัน ดีนะที่ผมโทรไปหาคุณที่บ้าน แม่คุณบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ ผมเลยแอบเอะใจนิดๆ แต่ไม่คิดว่าแผนจะเนียนขนาดนี้ ผมว่า..คุณคิดผิดแล้ว”
“คิดผิดอะไร. ?”
“คุณบอกว่า..พี่ศยาเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผม..ผมว่าไม่น่าจะใช่..พี่ศยาคงเป็นผู้หญิงที่ดีที่สำหรับพี่ลิปมากกว่า ส่วนผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผม..ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้” พริบพราวชะงักนิดๆ สองคนมองตากัน .. ปราณนต์ตัดสินใจสารภาพ
“พราว..ผมขอโทษที่ผมพูดรุนแรงกับคุณ .. ผมขอโทษที่โกรธจนลืมคิดถึงสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม นั่นคือ...ความรักของเรา”
พริบพราวจุก..ตื้อขึ้นมาเลย
“ตอนนี้ผมไม่สนใจแล้ว ว่าคุณจะเคยสวมรอยเป็นแอบรัก หรือคุณจะเคยโกหกผม..หรือคุณจะเคยทำผิดพลาดอะไรมา..ผมยกโทษให้คุณทุกอย่าง..เพราะผมรู้แล้วว่าตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วย ผมมีความสุข .. และมันเป็นความสุขที่เกิดขึ้นจากผู้หญิงที่ชื่อ “พริบพราว” ไม่ใช่แอบรัก หรือ ใครทั้งนั้น”
พริบพราวตื้นตัน .. น้ำตาร่วง
“คุณคือผู้หญิงที่อยู่บนโลกความเป็นจริง ไม่ใช่จินตนาการที่บิดเบี้ยวหรือจินตนาการที่ผมเติมแต่งขึ้นมา .. ความดื้อรั้น ความไม่ยอมคน รักความยุติธรรม และกล้าหาญพอที่จะต่อสู้กับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง...มันคือคุณ คือพริบพราวที่ผมรัก ผมเคยปล่อยให้คุณหลุดมือมาแล้วครั้งนึง ผมจะไม่ยอมให้คุณหลุดมือไปอีกเป็นครั้งที่สอง แต่งงานกับผมนะพราว”
พริบพราวปล่อยโฮออกมาเลย ปราณนต์ลุ้นรอคำตอบ
พริบพราวพยักหน้า “... ค่ะ .. ฉันจะแต่งงานกับคุณ”
ปราณนต์ใจอ่อนยวบ โผเข้าหาพริบพราว และดึงเธอเข้ามากอดไว้ด้วยความรัก..ปราณนต์และพริบพราวยืน
กอดกันอยู่ที่ริมทะเลสาปอันแสนสวยงาม พริบพราวร้องไห้ในอ้อมกอดของปราณนต์

อวัศยาเดินไปมาขาขวิด ด้วยความเป็นห่วง ลิปดานั่งมองไปมา .. เสียงข้อความเข้าดังขึ้น อวัศยารีบหยิบมาดู
ที่หน้าจอขึ้นรูปปราณนต์กับพราวถ่าย selfie คู่กันริมทะเลสาปอย่างหวานพร้อมกับตัวหนังสือ
“ผมพาพราวกลับไปงานแต่งพี่ศยากับพี่ลิปได้แล้วนะครับ..แต่มีข้อแม้ว่า..พี่สองคนต้องมางานแต่งของเราด้วย ตกลงนะครับ”
ลิปดารีบเดินมาสมทบ แล้วทั้งคู่ก็ร้องออกมาพร้อมกัน “เยส !!!”
“สำเร็จจนได้” อวัศยาร้องอย่างยินดี
“แสดงว่า...ผมให้ยายหาฤกษ์แต่งได้เลยใช่มั้ย ?”
อวัศยาพยักหน้า “อื้อ”
“ไชโย !!” ลิปดาพุ่งมาหอมแก้มอวัศยา
“ว้ายยยย บอส !!~”
“ผมรีบไปบอกยายเลยนะ ยาย ยายครับ !! หาฤกษ์แต่งได้เลยครับยาย ศยาพร้อมแล้วค้าบบบ” ลิปดาวิ่งตะโกนออกไปด้วยความดีใจสุดๆ
อวัศยามองแล้วก็ขำ หันกลับมาดูรูปอีกครั้งแล้วก็ยิ้มมีความสุข
รูปของปราณนต์กับพริบพราว .. หวานแหววมีความสุขมากมาย
ปราณนต์กับพริบพราวกอดกันอยู่ริมทะเลสาบอย่างมีความสุข
อวัศยากับลิปดาเดินอยู่ริมทะเล...สองคนเดินจูงมือกันอย่างมีความสุข ..

“ในโลกของนักค้าหุ้น .. สิ่งที่เราต้องเจอตลอดเวลาคือ ข้อมูลที่เป็นจริง และ ข้อมูลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อผลทางธุรกิจ..”
อวัศยานั่งพิมพ์บล็อกอยู่ที่ระเบียงรีสอร์ทในมุมสวย ลมพัดเบาๆ ข้างหน้าเป็นทะเลสวยงาม
“มาร์เก็ตติ้งต้องแยกแยะให้ได้ว่า..อะไรคือ ข้อมูลจริง อะไรคือข้อมูลหลอก เพื่อแนะนำให้ลูกค้าตัดสินใจลงทุนได้อย่างถูกต้อง” อวัศยาคิด..แล้วก็พิมพ์ต่อ “ไม่ต่างกับการใช้ชีวิตในยุคปัจจุบัน เราทุกคนต่างตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวง .. โดยเฉพาะ “เทคโนโลยีที่มาในรูปแบบของการสื่อสาร” ที่มักหลอกให้เราเข้าใจผิด”
อวัศยาคิด..แล้วพิมพ์ต่อ “ เทคโนโลยีทำให้เราเข้าใจว่า...เรามีเพื่อนมากมาย”

จากคอมพิวเตอร์ของอวัศยามาที่หน้าจอมือถือของแสนดี เปิดหน้า IG มีคนเป็นเพื่อนแสนดี 658 คน แสนดีลงภาพตัวเองฮาๆ มีคนเข้ามากดไลค์ มาเม้นท์อย่างรวดเร็ว
“ทำให้เราเข้าใจว่า….เราติดตามข่าวสารและรับรู้ความเป็นไปของเพื่อนตลอดเวลา”
ภาพ IG ลิลลี่กับรุจน์ในโรงพยาบาล ลิลลี่ยังอยู่บนเตียงเพิ่งคลอด รุจน์อุ้มลูก ยิ้มมีความสุข
“ทำให้เราเข้าใจว่า..เราอยู่ใกล้ครอบครัว และคนที่เรารัก”
ภาพ IG ยายอรุณกินข้าวคนเดียวที่รีสอร์ท ถ่ายรูปลง IG อวัศยาเข้ามากดหัวใจให้ ติ๊ง!!
อวัศยานั่งพิมพ์อยู่ที่เดิม
“แต่ในความเป็นจริงแล้ว….ไม่ใช่เลย”
แสนดีนั่งอยู่คนเดียวในสวนสาธารณะ ก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์
“เราไม่ได้มีเพื่อนมากมายเท่ากับตัวเลขที่ปรากฏ .. และหลายครั้งที่เราลืมไปว่าจริงๆแล้ว .. เราอยู่คนเดียว”
แสนดีมองข้างๆ ..ไม่มีใครเลยเหรอเนี่ย ? ....
“การติดตามความเคลื่อนไหวของเพื่อนจากการดูแค่ภาพนิ่งผ่านเครื่องมือสื่อสาร...ไม่ทำให้เราหายคิดถึงเท่ากับการเจอกันจริงๆ”
ภาพ IG ลิลลี่รุจน์และลูก
เสียงเฮดังอย่างมีความสุข รัน แสนดี แวะมาเยี่ยม ผลัดกันอุ้มหลาน แซวกันสนุกสนานมีความสุข
พริบพราวนั่งดูรูปปราณนต์ผ่าน IG แล้วยิ้มมีความสุข หญิงสาวเห็นปราณนต์ขี่จักรยานเข้ามาหาสองคนพากันขี่จักรยานออกไปอย่างมีความสุข.. อวัศยามองปราณนต์และพริบพราวใน IG แล้วก็ยิ้ม...มีความสุข
“และการนั่งดูรูปคนที่เรารักผ่านทางมือถือ...ไม่ทำให้เรามีความสุขเท่ากับการที่เราได้อยู่กับเค้าในโลกความเป็นจริง”
ลิปดายืนอยู่ข้างๆ อวัศยา...และจับมืออวัศยาไว้ด้วยความรัก อวัศยาหันมายิ้ม..มีความสุข
ภาพ IG อรุณกินข้าว... กลายเป็นอวัศยากับลิปดาเดินเข้ามาหาพร้อมกับอาหารมาเพิ่ม พวกเขามาจากกรุงเทพ อรุณดีใจ อวัศยาเข้ามากอดซ้าย ลิปดากอดขวา อรุณดีใจมีความสุขมากๆ เรียกให้กินข้าวพร้อมกัน “ยายกินข้าวคนเดียวมาหลายวันแล้วมากินด้วยกัน มาๆ”
อวัศยา ลิปดา นั่งกินข้าวกับอรุณมีความสุข ...
“ ถ้าเราแยกแยะความเป็นจริงออกมาให้ได้ ไม่ปล่อยให้เทคโนโลยีหลอกเรา...เราจะใช้มันอย่างพอดี..และมีความสุข”
พริบพราวกับปราณนต์เดินอยู่ในสวนสวย ต่างคนต่างปิดมือถือ และหันมายิ้มให้กันจับมือเดินคุยกันไปตามทาง
ลิลลี่ปิดมือถือ ปิดเฟส หยุดอัพรูป แล้วหันมาอุ้มลูกที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างมีความสุข
แสนดีนั่งอยู่ในสวนสาธารณะปิดเฟส ปิดมือถือ แล้วลุกขึ้นมองๆไปรอบๆ ชมนกชมไม้พลันเหลือบไปเห็นหนุ่มหล่อกำลังวิ่งออกกำลังกาย สบตากันพอดี ต่างคนต่างเขิน ว้ายๆๆๆ

อวัศยานั่งพิมพ์บล็อกอยู่ที่ริมทะเล ยิ้มๆ
“ละสายตาจากจอสี่เหลี่ยมที่อยู่ในมือ แล้วมองไปที่คนที่เรารัก และรักเราบ้าง บางทีเค้าอาจจะกำลังรอสบตากับคุณอยู่ก็ได้นะคะ...”
อวัศยายิ้มแล้วก็ปิดคอมพิวเตอร์...มองไปที่ริมทะเลเห็นลิปดากำลังยืนรออยู่
อวัศยาเดินไปหา...ลิปดายื่นมือมา เธอส่งมือไปทั้งสองคนจับมือกันด้วยความรัก เช่นเดียวกับพริบพราวและปราณนต์ที่จับมือกันอย่างอบอุ่น อยู่ที่มิวนิค เยอรมัน
“ให้ความสำคัญกับคนที่อยู่ตรงหน้าคุณ เพราะเค้าคือความจริงที่สุดแล้วค่ะ .. อวัศยา มาร์ตัวแม่ !”

ในที่สุดพริบพราวกับปราณนต์ และ อวัศยากับลิปดามีความสุขกับคู่ของตัวเอง .. เฮ่อ .. สุดท้ายก็ถูกคู่ ถูกทิศ ถูกทางซะที หลังจากที่วุ่นวายสับสน งุนงง กันมานาน ....

***** อวสาน ******

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนอวสาน(จบ) วันที่ 27 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ