อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 3 วันที่ 9 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 3 วันที่ 9 ม.ค. 58

"ถ้าเอ็งกลัวไอ้ทัพจนขี้ขึ้นหัว ก็ชักม้ากลับไปซะ อย่ามาพูดให้ข้ารำคาญใจอีก"
"ฉันไม่ได้กลัวไอ้ทัพ ห่วงแต่ว่าศึกมาประชิด ถ้าทางกรุงต้อนคนเข้าประตูเมืองหมด เราจะทำยังไง"
"ข้าเป็นใคร นายกองสังข์ ทหารของคุณพระนาย ใครมันก็ต้องให้ข้าผ่านไป ข้าจะบอกอะไรให้นะไอ้ขาบ ยังเป็นแค่หัวหมู่เพราะเอ็งมันขี้ตื่น ขี้กลัว"

สังข์หันมามองขาบ วางท่าเหนือกว่าทุกอย่าง
"ข้ารู้ว่าเอ็งเป็นยังไง แต่ไม่เคยรังเกียจ เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันมา เอาเอ็งติดสอยห้อยตามมาด้วยเพราะอยากให้เอ็งได้ดิบได้ดี"
ขาบมองสังข์ แววตาเก็บกดความไม่พอใจ แต่ก็จำต้องพูดออกไปอีกอย่าง


"ซึ้งน้ำใจนายกองเหลือเกินที่ช่วยอุปถัมภ์ค้ำชูฉัน วันหนึ่งฉันคงได้ตอบแทน"
"เอ็งไม่ต้องคิดจะตอบแทนข้าหรอก ลำพังเอาตัวให้รอดซะก่อน ข้าต้องช่วยคนช่วยเพื่อน หนุนบารมีอยู่แล้ว"
"เสียดายไอ้ทัพมันไม่อยู่เป็นฐานบารมีของนายกอง"
สังข์มัวปลื้มเปรมวางท่า เลยไม่ทันเห็นสายตาแดกดันของขาบ
"ไอ้ทัพ มันโง่กว่าเอ็งอีกน่ะสิ ถ้าเชื่อข้าสักนิด ข้าก็อยากจะอุ้มชูมันกับนังจวง น้องสาวมันอยู่แล้ว"
สังข์หัวเราะ ขาบดึงม้าตาม ไปใกล้ๆ
"ไว้เจอตัวมัน จับมันไปรับโทษครานี้ให้สำนึก มันจะได้จดจำชื่อข้า ว่านายกองสังข์มีบุญมีคุณกับชีวิตมันแค่ไหน"
สังข์เร่งม้าเร็วออกไป ขาบมองสังเวชใจน้อยๆกับความกร่างของสังข์ แล้วควบม้าตามไป

เหล่าทหารกรุงของสังข์ควบม้าตามนายไป
ในป่า เวลากลางคืน ทัพเดินมาปลดเชือกอ้ายเลาออก เอิบกับช่วงที่นอนพิงต้นไม้ เห็นเข้าก็เด้งตัวลุกขึ้นตามมาถาม

"จะไปไหนพี่ทัพ" เอิบถาม
"ไปดูแถวๆนี้สักหน่อย"
"ให้ฉันไปด้วยเถอะ คันมืออยากจะฟันพวกศัตรูสักคนสองคน"
"ชะ ... ข้านึกว่าเอ็งจะบอกสักร้อย สองร้อย" ช่วงว่า
"ก็ให้มันมาเถอะ เจอข้า เป็นร้อยก็เรียบ"
"ถุย"
ทัพไม่สนใจฟังต่อ ขึ้นอ้ายเลา เอิบกับช่วงมอง
"เดี๋ยวข้ามา"
เอิบกับช่วง มองทัพขี่อ้ายเลาออกไป

ทัพขี่อ้ายเลามาอย่างไม่เร่งรีบ ลาดตระเวนดูรอบๆ ในป่าได้ยินเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรดัง
ทัพดึงม้าคู่ใจเยาะย่างมา เสียงอ้ายเลาทำจมูกฟืดฟาดแล้วหยุดเดิน
ทัพมองไป เห็นกลุ่มม้าที่ดาหน้ามาเป็นแถวตรงหน้า มีสังข์ ขาบ ยืนนำอยู่
"ในที่สุด เอ็งก็ไม่รอดมือข้า" สังข์บอก
"เอ็งกับข้าคงต้องจองเวรกันไปถึงชาติหน้า ไอ้สังข์"
"จับมัน" สังข์สั่ง
ขาบนำทหารกรุง 4 คน พุ่งม้าเข้ามาหาทัพ ทัพกำดาบเตรียมสู้ แต่ขาบกลับเจ้าเล่ห์กว่า ทัพมัวแต่มองไปรอบทหารที่ล้อมอยู่ แต่ขาบถีบเข้ากลางตัวอ้ายเลา ม้ายกขาขึ้น ขาบเตะแรงอีกที อ้ายเลาสะบัด ทัพเสียหลักหงายตกลงมา กลิ้งลงกับพื้น
ทหารกรุงเข้าจับตัวทัพไว้ สังข์เดินมาเตะเข้าหน้าทัพจนกระเด็นล้มไป ขาบได้แต่มอง
ทัพเงยมา เลือดกลบปาก สังข์หัวเราะ แล้วเตะเข้ากลางตัวอีกที จนทัพตัวงอ
"เอ็งทำข้าไว้มากนะ ไอ้ทัพ"
"ถ้ากลัวตาย ก็ฆ่าข้าซะ ไอ้สังข์ อย่ามัวแต่เห่าหอนให้หนวกหู"
สังข์โมโห ถีบเข้ากลางอกทัพอีกที
"จับมันเถอะ นายกอง แล้วเราจะรีบพามันไปรับโทษ"
"เอ็งเป็นใครไอ้ขาบ ถึงมาสั่งข้า"
ขาบเงียบแต่ทัพมองแล้วเยาะ
"เอ็งเคยเห็นอึ่งอ่างมั้ยวะ ขาบ อึ่งอ่างที่มันพองตัวให้ใหญ่จนท้องแตกตาย เพราะคิดจะอวดศักดิ์อวดศรี"
สังข์พุ่งเข้ามาเตะทัพ แต่ทัพที่รอโอกาสอยู่แล้ว โหนตัวขึ้นด้วยแรงที่ทหารกรุงยึดแขนไว้สองข้าง เท้าทัพ ยกขึ้นถีบเข้ากลางอกสังข์จนหงายไป ทัพเหวี่ยงทหารสองคนเข้าชนปะทะกันเอง ทหารหลุดมือที่จับทัพไว้
ขาบถอยไปขึ้นม้ากำดาบไว้ ระวังตัวเต็มที่
สังข์ลุกขึ้นเห็นทัพกำลังเตะ ถีบทหารจนล้มคว่ำไปแล้ว 4 ก็ตะโกนสั่งที่เหลือ
"ฆ่ามัน"
"แค่จับก็พอ นายกอง" ขาบบอก
สังข์หน้ามืด ตะโกนสั่งเหี้ยม
"ฆ่ามัน"
ทหารที่เหลือ 6 คน รุมเข้าไป ทัพกำดาบ แต่ยังไม่ดึงออกจากฝัก
"ถอยไป ดาบข้าไม่ได้มีไว้ดื่มเลือดไทยด้วยกันเอง"
ทหารยังล้อมทัพไว้ ไม่กล้าเข้าไป สังข์ตะโกนเร่ง
"ฆ่ามันสิวะ"
ทหาร 2 คนพุ่งเข้าไป หมายจะฟัน แต่ทัพเอาดาบรับ ทหารที่เหลือรุมกันเข้ามา ทัพเตะถีบ เอาดาบที่ยังไม่พ้นฝักรับและตีกลับ
ทัพรุมกัน แต่ด้านหน้า ด้านหลังทหารคนหนึ่งเข้ามาฟันลงที่หลัง ทัพสะดุ้ง สังข์ ขาบมองเห็นรอยดาบ ที่มีเลือดซึมออกมาจากแผลยาว
"รุมมันให้ตาย ใครฟันไอ้ทัพขาดใจ ข้าจะให้ทอง"
สังข์ตะโกนสั่งบ้าเลือด ลืมตัว

ฝ่ายเฟื่องมายืนมองเดือนในคืนเดือนมืด สไบ จวง แฟงนั่งกันอยู่ทางด้านหลัง เฟื่องเห็นเมฆดำเลื่อนเข้าบังดวงจันทร์ก็ใจคอไม่ดี เอ่ยขึ้น
"พี่ทัพ พี่ต้องรอดปลอดภัยกลับมานะพี่"

ทหารพากันเข้ามารุมล้อม ทัพต้องชักดาบออกไปสู้
"ฆ่ามันซะ"
ทหาร 2 คนพุ่งมาแต่เจอคมดาบทัพฟัน อีก 4 เข้าช่วย ทัพจำต้องสวนดาบออกไปแทงอีก 2
อ้ายเลาวิ่งไปจากตรงนั้นทันที ทัพตะลุยฟันทหารกรุงฯ ล้มตายไปทีละคน
สังข์กับขาบมองกลัวที่ทหารเริ่มล้มตาย
ทหารคนหนึ่งลอบเข้ามาฟันซ้ำที่กลางหลัง ทัพเซล้มไป
ทหารพุ่งตามมาจะแทง แต่เจอทัพพุ่งดาบสวนไปเข้ากลางท้อง ล้มลงขาดใจตาย สังข์ ขาบมองเห็นทหารเหลืออีก 4 คน สังข์เอ่ยขึ้น
"พวกเอ็งคนไหนกุดหัวไอ้ทัพได้ ข้าจะให้ทอง"

ทัพเนื้อตัวเลอะเลือด มองแววตาทหารทั้ง 4 ที่กระเหี้ยนกระหายอยากจะฆ่าทัพเพราะหวังทองและลาภยศ
เฟื่องรู้สึกวูบหนาวจนต้องลูบแขน แฟงเห็นก็เข้ามาเอาผ้าสไบห่มให้

"เข้าเรือนเถอะพี่เฟื่อง เดี๋ยวจะไม่สบาย พี่ทัพมาหา เดี๋ยวจะดุเอานะ"
เฟื่องยิ้มกับน้องสาวที่กระเซ้า แล้วพากันเดินเข้าเรือนไปทั้ง 4 คน

ขาบสีหน้าไม่ดี ตรงข้ามกับสังข์ที่ท่าทางบ้าเลือดจนลืมความเป็นเพื่อน
"เอามันสิวะ ฟันมัน"
ทหารรุมเข้ามา ทัพพยายามหลบ แต่โดนฟันลงอีกแผลที่แขน ถึงกับดาบหลุดจากมือ
สังข์มองแล้วดีใจ
"ฟันมัน"

อ้ายเลาที่วิ่งกลับมา เอิบ ช่วงกำลังหลับ สะบัดหัว ร้องเสียงดัง ทั้งสองต่างตกใจ พากันลุกจนหัวชนกัน ตะโกนเหมือนละเมอ
"ข้าศึก" เอิบตกใจ
"ข้าศึกบุกแล้ว"
อ้ายเลาสะบัดหัวแบบขัดใจ เอิบ ช่วงมองอ้ายเลา
"เฮ้ย อ้ายเลา"
"พี่ทัพละวะ อ้ายเลาพี่ทัพล่ะ"
อ้ายเลาสะบัดหัว หันไปทางที่วิ่งมา เอิบนึกสังหรณ์
"อ้ายเลามันมาตามให้เราไปช่วยพี่ทัพ" เอิบบอก
"ข้ารีบไปบอกหมู่เคลิ้มก่อน"
ช่วงรีบวิ่งไป เอิบสีหน้าเป็นห่วงทัพ

ทัพโดนรุมจากทหารกรุง 4 คนที่เงื้อดาบพร้อมจะฟันลงมา

ในเรือนกำนันพัน ผู้หญิงทั้ง 4 คน นอนเรียงกัน แฟงนอนใกล้เฟื่อง สไบถัดมา และจวง
เฟื่องนอนพลิกกระสับกระส่าย อยู่ๆก็ลุกขึ้น แฟงตกใจตื่น มองพี่สาว
"พี่เฟื่อง เป็นอะไร"
จวงกับสไบตื่นขึ้นมามอง เฟื่องหายใจแรง สีหน้าซีดขาว เอ่ยขึ้นเสียงหวาดหวั่น

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 3 วันที่ 9 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 6 ม.ค.58
ที่มา ไทยรัฐ