อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 4/3 วันที่ 10 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 4/3 วันที่ 10 ม.ค. 58

"พี่เฟื่อง พี่เฟื่อง"
เฟื่องกับคนอื่นๆหันไปมอง ทุกคนสีหน้าทั้งตกใจ ดีใจ
"แฟง"
แฟงวิ่งมาถึงตรงหน้าพี่สาว
"พี่เฟื่อง"

"หายไปไหนมาแฟง"
"พี่ดอกรักยังไม่ตาย"
แฟงยังไม่ทันตอบ สไบมองไปด้านหลังเห็นใจเดินมากับดอกรัก
"พี่ใจ พี่ดอกรัก"


สไบตะลึง ดอกรักยิ้ม รีบเดินมาหาสไบ
ผู้ใหญ่แสงลงจากเกวียนมามองอย่างดีใจ ดอกรักเข้ามาจับมือสไบ ใจที่ตามมาหลังหยุดมอง
"สไบ"
"พี่ยังไม่ตาย"
"ใช่...พี่รอด สไบ พี่รอด"
แสงบอก
"นี่ดอกรักเป็นหลานแท้ๆของฉัน และนี่พ่อใจเป็นหลานร่วมเลือดเนื้อเชื้อไข เพราะช่วยชีวิตฉันและลูกสาว"
ดอกรักบีบมือสไบ ยิ้มดีใจ ใจมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง
ทุกคนมองดอกรักกับใจที่มาใหม่ด้วยสายตาสงสัย ไม่คุ้นหน้า
"พี่สองคนนี้ช่วยฉันไว้จากพวกข้าศึก" แฟงบอก
แฟงยิ้มอวด แต่พอหันมาก็เจอ เฟื่องเงื้อมือตบหน้าน้องสาวดังเผียะ แฟงอึ้ง ทุกคนมองตกใจ
แฟงกุมแก้ม ผินหน้ามามองเฟื่อง ด้วยสายตาผิดหวัง
"พี่เฟื่อง "
"สนุกนักหรือแฟง รู้มั้ยว่าทุกคนเค้าเป็นห่วง"
"ฉันผิดด้วยหรือพี่เฟื่องที่อยากไปฟันพวกอังวะ"
"ผิด ดูตัวเองสิแฟง ตัวเองเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"
"แล้วผู้หญิงมันจะสละชีวิตเพื่อป้องกันบ้านเมืองไม่ได้หรือ หรือว่าพอเป็นผู้หญิงก็มีหน้าที่แค่เก็บผ้าผ่อนหนีแต่ข้างเดียว ผู้หญิงมันจะจับขวานจับดาบสู้ศึกเยี่ยงชาย เพื่อปกป้องพ่อแม่พี่น้องตัวเองไม่ได้เลยเชียวหรือ"
แฟงย้อนถามด้วยเสียงอัดอั้น ทุกคนนิ่งเงียบ
แฟงมองเฟื่อง น้ำตาคลอ แล้ววิ่งหันหลังหนีไป
"แฟง แฟง"
ทุกคนมองตาม อึดอัดใจ

แฟงน้ำตาร่วงพรู เฟื่องวิ่งตามมาใกล้
"ฉันไม่กลัวหรอก ชีวิตนึง ถ้าจะให้แผ่นดินได้ ฉันไม่กลัวตายเลยสักนิด"
"แล้วชีวิตพี่ ชีวิตแม่ล่ะ แฟง เราจะอยู่กันยังไง ถ้าปล่อยให้แฟงไปถูกข่มเหง"
"พี่เฟื่องก็ดูแลแม่ไป แม่รักพี่เฟื่อง"
"แม่รักทุกคน"
"ไม่จริงหรอก พี่ฟัก พี่เฟื่องเป็นลูกรัก นังแฟงมันลูกชัง ให้นังแฟงมันตายเสียดีกว่า"
"แฟง เอ็งคิดน้อยใจประสาเด็ก"
"ฉันไม่เด็กนะพี่"
"ไม่เด็กยังไง เสียใจก็พาลว่าแม่ไม่รัก ไม่มีคนรัก"
เฟื่องเดินเข้ามาใกล้แฟง
"เอ็งคิดจะไปตายแทนทุกคน แล้วคิดหรือไม่ว่าพี่ แม่ พี่ฟักจะอยู่อย่างไร พี่ทัพอีกล่ะ"
แฟงหันมามอง เฟื่องอมยิ้ม
"ไม่มีแฟง พี่ทัพจะต่อปากกับใคร"
"พี่ทัพเค้าจะดีใจน่ะสิ พี่ทัพเค้าชังน้ำหน้าฉันนัก"
"เอ็งคิดแบบเด็ก แต่พี่ก็นับถือน้ำใจเด็กอย่างเอ็งนะ แฟง"
เฟื่องแตะบ่าน้องอย่างปลอบโยน
"แต่ครานี้ ยังไม่ถึงเวลาที่จะสละชีวิต เรายังต้องเจอศึกข้างหน้าที่ใหญ่กว่านี้ ลำพังทหารอังวะแค่หยิบมือ เอ็งไม่ควรวู่วามที่จะเอาชีวิตไปแลก"
แฟงมองพี่สาวที่สอนด้วยสายตาเป็นผู้ใหญ่กว่า
"พี่ทัพกับพวกผู้ชายสละความสุข กินนอนกลางป่า ซุ่มทำลายทหารอังวะ เพื่อให้เราได้อยู่รอด และรอจะได้กลับบ้าน เราต้องรักษาชีวิตไว้นะ แฟง ชีวิตเรา มีค่าเพราะได้มาจากความเสียสละของคนที่เรารัก..และรักเรา"
แฟงมองพี่สาวด้วยสายตาอ่อนทิฐิลง เฟื่องดึงตัวน้องสาวมากอดปลอบไว้ แฟงกอดพี่สาว
"ฉันขอโทษจ้ะพี่เฟื่อง ต่อไปฉันจะไม่ใจร้อนอย่างนี้อีก"
เฟื่องยิ้มมองน้องสาว แฟงแววตาสุกใส
"ถ้าฉันจะตาย ชีวิตเดียวของฉันจะต้องแลกกับชีวิตทหารอังวะเป็นร้อย"
"พี่ไม่ให้น้องพี่ตายหรอก เดี๋ยวจะเหงาปาก"

สองสาวพี่น้องที่หัวเราะให้กันด้วยความเข้าใจ ไม่มีใครคิดว่าคำพูดในวันนี้จะเป็นอนาคตในอีกไม่นาน
สไบยืนอยู่ตรงกลางระหว่างดอกรักและใจ บอกกับทุกคนตรงนั้น ดอกรักไหว้หันมามองเห็นสายตาใจที่ทอดสายตามองสไบ

กำนันพันบอก
"ฟังที่ดอกรักเล่าว่าฆ่าทหารอังวะไปหลายศพอย่างนี้ เห็นทีเราต้องเร่งหนีW
"ทหารพวกนั้นคงไม่ได้มาดูลาดเลา" ใจบอก
ทุกคนมองไปที่ใจ
"ที่นี่ยังไม่ใช่ทางเดินทัพ ถ้าพวกอังวะจะมาลาดตระเวนจริงๆ คงไม่มาเพียงแค่ 5 คน"
"เอ็งรู้ได้ยังไง ใจ"
ใจยิ้ม
"ฉันเดา"
"วะ ...เอ็งนี่มันกวนผิดเวลา"
"ฉันเดาจริงๆ เพราะฉันเป็นพราน ไปมาทั่ว ถ้าทหารอังวะจะบุกมาทางนี้จริงๆ กองทหารลาดตระเวนต้องมีมากกว่านี่ ทหารเลวพวกนี้อาจจะแค่พวกหนีออกมาจากค่าย เพื่อมาลอบปล้นชาวบ้านกันเองเท่านั้น"
ผู้ใหญ่แสงบอก
"แต่ยังไง เราก็ต้องระวังตัวไว้"
"หนีไปตอนนี้ ถ้าไม่หนีให้ดี ก็อาจจะเจอทัพใหญ่เข้าจริงๆ" ใจบอก
"เจอก็ฟันกันแหลกไปข้างนึงสิวะ"
"มีแต่เด็กกับผู้หญิงนี่น่ะ จะสู้กับทหารกล้านับพัน" ใจบอก
"เฮ้ย ... เอ็งนี่มันพูดหยามน้ำใจกันเกินไปแล้วนะ ไอ้ใจ" ดอกรักว่า
"หยุด หยุด" กำนันพันบอก
สไบดึงดอกรักไว้ให้ห่างใจที่ยังยืนเฉย
"ฟังที่ไอ้ใจพรานหนุ่มพูดมันก็มีเหตุผลอยู่ เราตกใจ จะพากันหนีแบบกระต่ายตื่นตูม กลัวว่ากลางทางจะไปเจอภัยที่หนักกว่า ลูกเด็กเล็กแดงก็มาก"
จวงบอก
"รอพี่ทัพก่อนมั้ยจ้ะอากำนัน พี่ทัพมาค่อยคุยกันว่าจะอพยพกันไปทางไหน"
"ก็ดีเหมือนกัน รอไอ้ทัพมาเล่าความว่าพวกอังวะมาทางไหนบ้าง ถ้าไม่ผ่านทางกระทุ่มด่านบ้านเรา ก็ถือว่าเป็นเพราะเทวดาฟ้าดินคุ้มครอง"
กำนันพันมองไปที่ทุกคน
"ผู้ชายให้ช่วยกันจัดเวรยาม ผลัดกันตรวจตราให้แน่นหนา อย่าให้รอดสายตาไปได้"
พวกผู้ชายชาวบ้านพากันรับคำ แววตาเข้ม
"บอกต่อๆกันไป เตรียมตัวไว้ให้พร้อม อย่าชะล่าใจ ทัพอังวะมาใกล้เมื่อไหร่ เราจะย้ายครัวกันทันที" กำนันพันบอก
ทุกคนค่อยคลายความกังวล เห็นพากันแยกย้าย ใจมองสไบที่หันไปทางดอกรัก ผู้ใหญ่แสงเข้ามาถามไถ่ดอกรักด้วยความยินดี
"อาดีใจเหลือเกินที่เห็นเอ็ง"
"ฉันก็ดีใจจ้ะ อา รอดมาได้คราวนี้ ฉันจะเอาคืนพวกข้าศึกให้สมแค้น"
ใจเดินหลบออกไปเงียบๆ สไบเหลือบมาเห็น ก็มองตามใจที่เดินห่างไป
"อากับสไบรอดมาได้เหมือนปาฏิหาริย์"
สไบหันกลับมา พอดีกับที่ดอกรักถามขึ้น
"ไอ้ใจหรือเปล่า ที่ช่วยสไบไว้"

เมียกำนันพันสั่งปริก ปลวก โปรย บ่าวไพร่ให้จัดของเข้าที่อย่างอารมณ์เสีย
"เอา...เก็บเข้าไปไว้ในห้องข้านี่แหละ เอามารวมๆกันไว้ เดี๋ยวมันมากันจริงๆก็ต้องขนหนีกันอีก ไป ไป...ลงไปช่วยกันขนขึ้นมา"
ดอกรักนั่งอยู่ที่ชานเรือน สไบกำลังทำความสะอาดแผลให้
"พี่ทัพน่ะจ้ะที่ช่วยฉันกับพ่อไว้ แล้วบอกให้มาที่กระทุ่มด่าน"
จวงเดินออกมากับห่อยา มาหยุดที่จวง
"พี่ทัพเป็นพี่ชายจวง"
ดอกรักยิ้มกับจวงอย่างเป็นมิตร จวงแกะห่อยาสมุนไพร
"โปะยาเสียหน่อยเถอะ พี่ สมานแผลดีนักล่ะ" จวงบอก
"ขอบใจมาก จวง แล้วพี่ชายเอ็งไปไหนเสีย ข้าอยากจะขอบน้ำใจที่ช่วยอากับน้องสาวข้า"
"พี่ทัพอยู่ในป่าน่ะจ้ะ ไปลอบซุ่มตีกองทหารอังวะ"
"กล้าจริงๆ .. คนอย่างนี้แหละที่ข้านับถือ ขอให้มีโอกาสเจอพี่ทัพทีเถอะ ข้าจะขอตามไปซุ่มในป่าด้วยอีกคน"
ดอกรักนั่งลง แววตาชื่นชมทัพจากใจจริง
สไบเอายาทาลงไปที่แผล จวงช่วยส่งยาให้ ยิ้มกับสไบที่ดูแลดอกรักด้วยความรู้สึกอย่างพี่ชาย

บริเวณศาลาท่าน้ำ ริมบึงบัวสาย บ้านกำนันพัน ในตอนเย็น
ใจเดินมาหยุดมองไปที่บึงบัวสายริมบึงกว้าง ในบริเวณบ้านกำนันพัน สายตาเต็มไปด้วยความเศร้าที่ไม่เคยมีใครสังเกตเห็น เขากอดอก ตามองไปไกล ท่าทางสง่างามไม่เหมือนพรานหรือชาวบ้านธรรมดา สไบเดินมามองทางด้านหลัง

"พี่เจิด กับ ลุงจาดไม่มาด้วยหรือจ๊ะ"
สไบเดินยิ้มเข้ามา
"สไบ"
สไบเดินมาหยุด ยิ้มมองใจ
"ฉันเห็นพี่คนเดียว คนอื่นไปไหนเสีย" สไบถาม
"ไปแล้ว"
"ไปไหนจ๊ะ"
"กลับบ้าน"
ใจหน้าสลด สไบเอ่ยถามขึ้น
"ที่พี่ไม่ไป เพราะคอยช่วยพี่ดอกรัก"
ใจยิ้ม
"ดอกรักเจอสไบแล้ว เดี๋ยวพี่ก็กลับบ้านได้ หมดห่วงเสียที"
"พี่ใจไม่อยากอยู่กับฉัน"
ใจมองจ้องสไบ สไบรู้สึกว่าตัวเองพูดผิดไปเพราะสายตาคมๆของใจที่มองมา ก็รีบแก้
"ไม่อยากอยู่กับพวกเรา ที่นี่เหรอจ๊ะ"
"อยากอยู่สิ อยากอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ต้องไป"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 4/3 วันที่ 10 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 6 ม.ค.58
ที่มา ไทยรัฐ