อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 4/5 วันที่ 10 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 4/5 วันที่ 10 ม.ค. 58

ตึ๋งตึ่ง ข้อความเข้ามือถือลับของอวัศยา .. หญิงสาวอยู่ในร้านอาหารเก๋ ระดับผู้บริหารมากิน ต่างกับปราณนต์โดยสิ้นเชิง กำลังตักข้าวใส่ปาก รีบหยิบมาอ่าน..แล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มีความสุข
เธอมองซ้ายมองขวา ก่อนจะส่งแชท “.. รู้ได้ไงว่ากำลังกินอยู่ ?”

อวัศยาจะตักข้าวกิน ตึ๋งตึ่ง ! เธอรีบหยิบมาอ่าน ... “เก่งไง” พร้อมสติ๊กเกอร์ฮาๆ
หญิงสาวขำ “หลงตัวเอง !” แล้วก็พิมพ์แชทกลับไป


ปราณนต์กำลังกินข้าวกล่อง พอกดอ่านแล้วก็ขำ “เจ้านายว่าไงบ้าง ? โดนด่าว่าประจบหรือเปล่า”
“ไม่เลย เจ้านายผมน่ารักมากกกกกกกกก ผมไม่คิดเลยว่าเค้าจะฮา ตอนอยู่ออฟฟิศเค้าดูดุมาก”
อวัศยาอ่านแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขินอายไปมาอยู่คนเดียว “น่ารักมากกกก..กอไก่เยอะจัง” กรี๊ดๆๆๆ
คนโต๊ะข้างๆเริ่มเหล่ๆ อวัศยาต้องรีบเก็บอาการ แอ๊บขรึม .. แล้วก็คิดก่อนจะพิมพ์ต่อ “น่ารักยังไง ?”
ส่งแล้วหญิงสาวก็รอคำตอบตื่นเต้นๆๆ
“เป็นธรรมชาติ ไม่ถือตัว เออ แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่าพี่เค้าหน้าเด็กกว่าตอนอยู่ออฟฟิศ 55555”
อวัศยาชักสีหน้า..จับหน้าตัวเอง หยิบกระจกมาดู..“อยู่ออฟฟิศฉันหน้าแก่เหรอ ?” เธอรีบพิมพ์กลับ
ปราณนต์พิมพ์กลับพร้อมยิ้มสนุกสนาน
“เปล่า..ก็ไม่ได้แก่ แต่เจ้านายผมชอบทำหน้าดุ”
อวัศยาคิด..แล้วก็พิมพ์กลับ “ดุแล้วกลัวมั้ย ?”
ปราณนต์กดตอบ “ไม่กลัว เพราะถึงจะดุ แต่เป็นคนดี ดีมากๆ แล้วก็เก่งมากด้วย ผมว่า.. ความดีกับความเก่งทำให้ความแก่ถูกมองข้ามไปเลย” ชายหนุ่มส่งสติ๊กเกอร์ คริคริ
อวัศยาดีใจๆ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “คิดได้ไง...ความดีกับความเก่งทำให้ความแก่ถูกมองข้าม...เด็กบร้า”
ทันใดนั้นเสียงลิปดาก็ดังขึ้น “ศยา..เป็นอะไร ????”
ตึ่งงงงงงงง !!!!!! อวัศยาตกใจรีบเก็บโทรศัพท์เงยหน้าขึ้น ฟึ่บ!!! ลิปดายืนอยู่ !! หญิงสาวอึ้ง..เอ่อ...เอาไงดี ??

ปราณนต์รอข้อความกลับ..ไม่มา..ดูดกาแฟที..ก็ยังไม่มา..ดูเวลาเห็นว่าใกล้เที่ยงตัดสินใจกดส่งไป “หมดเวลาสนุกแล้ว ไปทำงานก่อนนะครับ .. ขอบคุณอีกครั้งสำหรับคำแนะนำดีๆที่มีให้ผมมาตลอด” ปราณนต์ยิ้มมีความสุข ตัวหนังสือที่พิมพ์ออกมาจากใจ
พริบพราวเดินผ่านมาพอดี..ในมือถือแก้วกาแฟร้านแพงติดมาด้วย..พริบพราวสะดุดตาหยุดมอง
ปราณนต์แชทไปยิ้มไปอย่างมีความสุข ปราณนต์พิมพ์ต่อ “ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร .. แต่ดีใจที่ได้คุยกัน^^
ปราณนต์ยิ้มตามที่พิมพ์ ..
พริบพราวมองแล้วก็คิด..คุยกับใคร ?
ปราณนต์กดส่ง ตึ่ง !!!

เสียงข้อความเข้าดัง ตึ๋งตึ่ง! อวัศยาสะดุ้งนิดๆ แต่ทำนิ่ง..รีบกดปิดเสียง..ลิปดายังยืนเผชิญหน้า..
“เอ๊า ผมถามทำไมไม่ตอบ อึกอัก อ้ำอึ้ง .. มีพิรุธนะเนี่ย คุยกับใคร ??”
อวัศยาทำหน้านิ่ง “ไม่ใช่เรื่องงานก็แล้วกัน”
“อ้าวววว..ยิ่งไม่ใช่ ผมยิ่งอยากรู้นะเนี่ย”
“อ้าวววว.. ไม่ใช่เรื่องงาน แล้วบอสจะมายุ่งทำไม ?”
ลิปดาลากเก้าอี้นั่งเลย “บอกมา..คุยกับใคร ?”
หญิงสาวลุกพรวดขึ้น.. “ฉันอิ่มแล้วไปทำงานก่อนนะ” ศยาหันมาหยิบกระเป๋าพูดจบก็เดินไปเลย
ลิปดารีบเรียกไว้ “อ้าวววว..ศยามาคุยกันก่อน ศยา !” ลิปดาจะลุกตาม
อวัศยารีบเดินชิ่งไปหาพนักงาน แล้วก็บอกว่า “น้องคะ..ค่าอาหารโต๊ะพี่เก็บเงินกับผู้ชายคนนั้นนะ” เธอชี้ไปที่ลิปดา
อวัศยาพูดจบก็รีบเดินออกไปเลย
ลิปดาลุกจะเดินตามไป เจอพนักงานสกัด “คุณคะ..ขอโทษนะคะ..คุณผู้หญิงให้คุณจ่ายค่าอาหารของเธอด้วยค่ะ”
“อ้าววววว.. ร้ายจริงๆ” ชายหนุ่มมองศยาที่เดินลิ่วไปแล้ว ลิปดาจำต้องจ่ายเงินค่าอาหาร..ทั้งเซ็ง ทั้งอยากรู้ ... “คุยกับใคร” ??
ลิปดาเดินเข้ามาในออฟฟิศ รีบมองไปที่ห้องอวัศยา หญิงสาวเหลือบมาเห็นว่าลิปดาเดินเข้ามาก็รีบหยิบโทรศัพท์มาทำเป็นคุยอย่างชุลมุน ไม่ว่างสุดๆ อวัศยาเดินไป พูดไป ลิปดาพยายามจะสบตา เธอก็ทำเป็นหันหลังให้คุยโทรศัพท์ไม่ว่างปาก ทำให้ลิปดาค้างคาใจ ..

รุ้งลดานั่งอ่านเอกสารอยู่บนเตียง ภายในคอนโดหรู ที่ตกแต่งอย่างดี ขนาดกลางๆ ไม่ใหญ่เว่อร์ หัวเตียงเห็นรูปรุ้งลดาและองศาวางอยู่
หญิงสาวมองรูปลิปดาแล้วก็พลิกอ่านประวัติคร่าวๆ แล้วก็เปิดผ่าน คนต่อไปเป็นอวัศยา รัน แล้วก็มาเจอ “พริบพราว” รุ้งลดารีบหยิบมาอ่านด้วยความสนใจ
“พริบพราว...จบโทจากบอสตัน” หญิงสาวเบ้ปาก “พ่อเป็นหมอหัวใจ แม่เป็นหมอกระดูก พี่ชาย..เป็นหมอสมอง..หมอกันหมด.. โง่ที่สุดในบ้านนี่เอง ถึงต้องมาทำเป็นเซลฟ์มั่นนอกบ้าน ฮึ!”
เธอมองรูปพริบพราวอย่างดูถูก หมั่นไส้ แต่ในใจลึกๆ ก็แอบอิจฉา
องศาเดินเข้ามาในห้อง ยังอยู่ในชุดทำงานแบบลำลอง เขามองกองเอกสาร “ทำอะไร ? นี่มัน..รูปไอ้ลิปนี่”
“ค่ะ..รุ้งแอบใต้โต๊ะกับบริษัทหางาน พวก Head Huter ที่ดูแลให้นาราภัทรขอข้อมูลประวัติของพนักงานคนสำคัญๆมาศึกษา...รู้เขารู้เรา..รบร้อย ชนะร้อย”
องศายิ้มพอใจ หอมแก้ม “รุ้งนี่..ไม่ทำให้พี่ผิดหวังจริงๆ” เขาเอนตัวลงข้างๆ จับมือ อวย “ตั้งแต่วันแรกที่รุ้งเข้ามาทำงาน พี่รู้เลยว่า...เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา !”
รุ้งลดายิ้มรับ เชื่อสนิท “ขอบคุณค่ะ”
องศามองเอกสาร “ดูแล้วเป็นยังไงบ้างหล่ะ ? มีใครน่าสนใจมั้ย ? ถ้าพี่เปิดบริษัทเองจะได้ซื้อตัวมาเลย ในเมื่อไอ้ลิปมันเล่นตัวดีนัก เราก็ไม่ต้องง้อมัน”
“มันก็ได้นะคะ แต่..รุ้งว่ามันไม่มั่นคง เพราะการที่เราจะเปิดบริษัทโบรกเกอร์ได้ เราต้องมี CFA : Chartered Financial Analyst เป็นคุณวุฒิทางด้านวิชาชีพการเงินและการลงทุนระดับสากล ถ้าเราสอบผ่านจะได้ขึ้นทะเบียนเป็นผู้วิเคราะห์หลักทรัพย์และเป็นผู้จัดการกองทุน”
“เราก็ซื้อมาสิ เค้าขายกันเท่าไหร่”
“ไม่มีขายต้องสอบเอง อย่างคุณลิปสอบผ่าน 3 ระดับภายในปีครึ่ง คนอื่นโดยเฉลี่ยต้อง 4 ปี” ฟังแล้วองศาก็ชะงักนิดๆ ริษยา
“ส่วนคุณศยาสอบผ่าน CISA เป็น CFA ภาคภาษาไทย สอบผ่าน 3 ระดับปีครึ่งเหมือนกัน .. ไม่แปลกใจพอมาจับมือกันผลงานเลยโดดเด่น ส่วนพนักงานอื่นๆ แค่สอบ Single Licenseใบประกอบวิชาชีพนายหน้าค้าหลักทรัพย์ได้ ก็เป็นมาร์เก็ตติ้งได้”
“แล้วไง? ยิ่งฟังยิ่งงง.. เอางี้แล้วกัน..ถ้าต้องการจะเปิดบริษัทรับเป็นนายหน้าค้าหุ้น ต้องลงทุนเท่าไหร่ ต้องไปซื้อไอ้ใบอะไรสักอย่างที่ยากๆที่ไหน ? แล้วต้องซื้อตัวพนักงานมาจากไอ้ลิปกี่คน ใช้เงินเท่าไหร่ บอกตัวเลขมาเลย ส่วนเรื่องอื่นที่พูดๆ มา พี่ไม่สนใจ !” องศาพูดจบแล้วก็ลุกขึ้น “กลับก่อนนะ”
“อ้าว .. พี่องศาไม่อยู่ค้างด้วยกันเหรอคะ ?”
“อืม ไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว ขี้เกียจฟังแม่บ่น”
รุ้งลดาได้ทีรีบอ้อน “ถ้าไม่อยากโดนท่านบ่น เราก็...รีบๆแต่งงาน แล้วให้รุ้งย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านสิคะ”
องศาชะงักนิดๆ..ค่อยแกะมือออก แล้วก็ตอบเลี่ยงๆ “พี่ว่า..มันเร็วไป..พี่อยากจัดการเรื่องบริษัทก่อน จะได้แต่งกันจัดให้ยิ่งใหญ่ไปเลย ถ้ารุ้งอยากรีบแต่งเร็วๆ ก็ต้องรีบช่วยพี่จัดการเรื่องบริษัทให้เรียบร้อย .. ถ้าบริษัท “ของเรา” เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเมื่อไหร่...พี่แต่งงานทันที !” องศาหว่านยาหอมให้ความหวังอย่างหนักแน่น
รุ้งลดายิ้มเชื่ออย่างสนิทใจ

พีระส่งเอกสารให้พริบพราว “นี่ครับ..ฐานข้อมูลลูกค้าทั้งหมดที่กลุ่มพี่ดีลกันอยู่”
“ขอบคุณค่ะ”
“ว่าแต่พราวจะเอาไปทำอะไรครับ”
“พราวรู้มาว่า..กลุ่มของพี่พีทำยอดสูงสุดในบริษัท 3 ปีซ้อน”
พีระยิ้มรับ “ใช่ครับ.. ข่าวที่น้องพราวรู้มาถูกต้องแล้วครับ”
ลิลลี่นั่งทำงานอยู่โต๊ะถัดไป พอได้ยินก็แอบหยุดฟัง
“นั่นแหละค่ะ เป็นเหตุผลที่พราวอยากได้ข้อมูลมาศึกษา”
“โอ้ววว ดีมากเลย ใฝ่รู้”
ปราณนต์เดินมาพอดี สะพายกระเป๋าเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก
“ค่ะ..พราวจะได้รู้ว่า ถ้าพราวอยากหาลูกค้าให้ได้มากกว่าทีมพี่พี พราวต้องทำยังไง ต้องหาลูกค้าเพิ่มอีกเท่าไหร่ และกลุ่มเป้าหมายเป็นใครน่ะค่ะ”
ตึ่งงงง ! พีระหุบยิ้มเลย อ้าว...อีนี่ ลิลลี่จิกตา..นั่นไง ! พริบพราวยิ้มไม่รู้สึกผิด ปราณนต์ส่ายหน้า
“พราว .. ไปได้แล้ว ลูกค้ารออยู่” ปราณนต์เดินนำไป
พริบพราวหันมาเก็บของ แล้วก็ยิ้มให้พีระ “ขอบคุณมากนะคะพี่พี”
พีระอึ้ง..มองตามแฟ้ม “กรูอยากขอคืน” แต่ไม่กล้าพูด พริบพราวเดินตามปราณนต์ออกไป
ลิลลี่รีบเดินเข้ามาเสี้ยม “เป็นไงล่ะพี่พี..เห็นความร้ายกาจของยัยคุณหนูบอสตันหรือยัง? มันร้ายจริงๆ นอกจากคิดจะเลื่อยขาเก้าอี้ลิลลี่แล้ว ยังคิดจะโค่นแชมป์อย่างพี่พีด้วย .. ลามปาม รุ่นใหญ่มันยังไม่เว้น พี่พีต้องระวังตัวให้ดีๆนะคะ อย่าใจดีให้มันมากไป ตัวเองจะลำบาก !!” ลิลลี่ใส่ไฟหาพวกสุดๆ
พีระฟังแล้วก็คิดหนัก .. “พลาดซะแล้ว”

ปราณนต์ยืนรออยู่ที่หน้าออฟฟิศ
พริบพราวเดินมาพร้อมกับแก้วกาแฟจากร้านราคาแพง “ฉันซื้อมาฝาก”
“เนื่องในอะไร ?”
“ก็..นายพยายามจะปรองดองกับฉันไม่ใช่เหรอ ? เมื่อวานอุตส่าห์ส่งการ์ดมาเชื่อมสัมพันธไมตรีในฐานะที่ต้องทำงานด้วยกัน..ฉันก็เลยเลี้ยงกาแฟแทนการตอบรับ”
ปราณนต์เหล่ๆ หน้าตาโคตรไม่วางใจ
“นี่ๆรับๆไปเถอะน่า”
“ไม่..จนกว่าคุณจะรับปากว่าจะไม่ไปพูดแบบนั้นกับพี่พีอีก”
“ทำไมฉันต้องรับปากนาย”
“เพราะเราเป็นทีมเดียวกัน ถ้าคุณทำให้คนอื่นเกลียด เค้าจะพาลเกลียดผมไปด้วย”
“คนอย่างฉันไม่เคยทำให้ใครเกลียดอยู่แล้ว”
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “ฮึ ไม่รู้ตัวอีก การที่คุณไปพูดแบบเมื่อกี๊กับพี่พี มันดูไม่น่ารักเลย ถ้าพี่พีไม่เข้าใจผิดจะคิดว่าทีมเราตั้งใจจะโค่นทีมเค้า”
“ไม่นะ เค้าไม่ได้เข้าใจผิด ฉันคิดจะโค่นทีมเค้าจริงๆ”
ปราณนต์กรอกตา “ก็คิดซะแบบนี้..ถึงได้ไม่มีใครอยากคบ !”
พริบพราวจี๊ดเลย “ใครไม่อยากคบฉัน นายพูดมานะ บอกมา..” ปราณนต์ไม่ตอบ พริบพราวพูดด้วยอารมณ์ จนลืมตัว สะบัดแก้วกาแฟใส่ปราณนต์ “ฉันถามว่าใครที่ไม่อยากคบกับฉัน !!” แล้วกาแฟก็หกพรวดออกมาแผละ!!
“เฮ้ยยยยยยย !!”
“โอ๊ะ...” พริบพราวอึ้ง..ปราณนต์หลับตา...ซวย ๆๆๆ !!!

พริบพราวกับปราณนต์นั่งอยู่บนรถคันโต พริบพราวส่งเสื้อเชิ้ตให้ปราณนต์ “โชคดีนะที่พี่ฉันไม่ยอมเอารถมาคืน ฉันเลยต้องเอารถเค้ามาใช้อีกวัน ฉันก็เลยมีเสื้อให้นายเปลี่ยน ไม่งั้นฉันต้องอายลูกค้าแน่ๆ”
“แค่ผมไม่ “โชคร้าย” โดนคุณสาดกาแฟใส่ ผมก็ไม่ต้องอาศัยความ “โชคดี” ของคุณ และเราต้องสองคนก็ไม่ต้องอาย !! อายคนเดียวซะที่ไหน”
พริบพราวชักสีหน้า “ก็ขอโทษแล้วไง จะแขวะอะไรอีกเนี่ย รีบๆเปลี่ยนได้แล้ว บ่นอยู่ได้” หญิงสาวส่ายหน้าแล้วก็ใส่เกียร์ถอยหลัง เพื่อจะถอยออกจากที่จอด พอใส่เกียร์ถอยหลังหน้าจอในรถก็เปลี่ยนเป็นภาพจากกล้องหลังรถ
ปราณนต์เริ่มถอดเสื้อ
พริบพราวกำลังถอยรถไป พลันสายตาเหลือบไปเห็นความล่ำ โอโม่ของปราณนต์ พริบพราวก็ลืมตัวว่ากำลังถอยหลังอยู่
จนกระทั่งปราณนต์เหลือบไปเห็นจากจอว่ารถกำลังจะถอยไปชนเสา ปราณนต์ร้องขึ้น “เฮ้ยยยยย ระวัง !!!! เบรก !!!”
“ ว๊ายยยยยยยยย !!!!” พริบพราวร้องกรี๊ดดดดด ปราณนต์ซึ่งนั่งอยู่ในท่าหันข้างถอดเสื้อ ทรงตัวไม่ดี หน้าทิ่มลงไปที่หน้าของพริบพราว ริมฝีปากปะทะเข้ากับใบหน้าอย่างแรง มือก็พาดมาเหมือนโอบกอดกันอยู่ ตึ่งงงง !! พริบพราวตกใจ ปราณนต์อึ้ง
ด้านนอกรถอวัศยายืนตัวแข็งทื่อ ในมือถือแฟ้มเอกสารอยู่
ปราณนต์กระเด้งตัวออกมา ต่างคนต่างอาย “ผมขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจ”
พริบพราวอาย แต่ทำเป็นไม่อาย “ถือว่า..หายกัน..กับที่ฉันทำกาแฟหกใส่นายก็แล้วกัน”
ปราณนต์พยักหน้าต่างคนต่างอาย พลันปราณนต์ปรายสายตาไปเห็นอวัศยาที่ยืนอึ้งอยู่ “พี่ศยา !!!”
อวัศยารู้สึกตัว รีบหันหลัง แล้วก็เดินหนีเข้าตึกไปเลย

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 4/5 วันที่ 10 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ