อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 5/3 วันที่ 11 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 5/3 วันที่ 11 ม.ค. 58

"พี่ไม่ต้องมองฉันอย่างนั้นเลยนะ พี่ทัพ"
"ก็พี่รักเฟื่องจริงๆ"
"อย่ามาทำรุ่มร่ามเหมือนเมื่อตอนกลางวัน"
"จ้า...ไม่กล้าแล้ว เอาไว้รอให้ถึงวันของเราดีกว่า"

ทัพยิ้มหวานจนเฟื่องอาย
"พี่ฝากดูแม่กับจวงด้วยนะ เฟื่อง"
"พี่ทัพอยู่ซะที่นี่ นอนซะที่เรือนอาพันไม่ได้เหรอจ๊ะ ทำไมต้องไปนอนตามป่า"


"นอนที่นี่ อาพันกับทุกคนจะเดือดร้อน อย่าลืมสิ เฟื่อง พี่เป็นขบถหนีทัพ"
"ฮึ ... ข้าศึกว่าน่าเกลียดแล้ว ฉันเกลียดไอ้สังข์ ไอ้ขาบยิ่งกว่า"
"ถ้าไอ้สังข์ ไอ้ขาบมันเอาทหารมาค้น ไม่เจอพี่อยู่ด้วย ทุกคนก็จะปลอดภัย เออ... เตรียมข้าวปลาอาหารแห้งไว้ให้พี่กับพวกหรือยัง"
"ฉันคุยกับจวง กับแฟงแล้วว่าเราจะหาบข้าวปลาไปส่งให้พี่ในป่าจ้ะ พี่จะได้กินของร้อนๆไม่ต้องกินของแห้งๆแข็งๆให้ติดคอกัน"
"โธ่ จะลำบากกันทำไม"
" ไม่ลำบากเลยจ้ะ พี่อยู่ป่าหลังทุ่งไปแค่นี้ เดินชั่วอึดใจเดียวก็ถึง เราจะสลับกันไปส่งข้าวปลาให้พวกพี่ทุกวัน รับรองว่าไม่มีใครรู้"
ทัพเลื่อนมือไปแตะมือเฟื่องเบาๆ
"น้ำใจเอ็งอาทรพี่เหลือเกินเฟื่อง ยิ่งเห็นรอยยิ้มของเอ็งอย่างนี้ พี่จะเฝ้านับวันนับคืนที่แผ่นดินเราจะพ้นศึก ถึงวันนั้นเราก็จะได้ร่วมหอกันเสียทีนะเฟื่อง"
ทัพมองสบตาเฟื้องถ่ายทอดความรัก เฟื่องยิ้มอาย

บนเรือน แฟงสายตาเศร้า หลบมุมมองลงมาเห็นความรักความผูกพันของคนทั้งคู่
ชานนอนผู้หญิง บ้านกำนันพัน เวลากลางคืนต่อเนื่องมา จวงออกมาจากห้อง สไบกำลังจัดที่นอนตัวเอง

“น้าจันทร์หลับหรือยังจ๊ะ”
“หลับแล้วจ๊ะ ไม่ค่อยไอแล้ว ค่อยได้หลับสนิทหน่อย”
เฟื่องกำลังหวีผมให้แน้องสาว แฟงจ้องเอาจ้องเอาจนเฟื่องเขิน เลยถามขึ้น
“จ้องเหมือนไม่เคยเห็นหน้าพี่เลยนะ แฟง”
“เห็นทุกวันน่ะสิ ถึงรู้ว่าพี่เฟื่องสวยที่สุด”
เฟื่องยิ้มอาย แต่พอใจ
“น้องพี่ก็สวย”
“ไม่จริงหรอก”
แฟงยังจ้องอยู่
“เป็นอะไร พอแล้ว...อย่าจ้อง”
แฟงขยับเข้ากอดพี่สาวด้วยความรัก กอดแน่นจนเฟื่องผิดสังเกต
“แฟง เป็นอะไร ทำไมตัวสั่น”
เฟื่องเอามืออังหน้าผากแฟง
“เป็นไข้หรือเปล่า”
แฟงเห็นความเอาใจใส่ของพี่ก็ยิ่งน้ำตาคลอ สะเทือนใจ
“เปล่า พี่เฟื่อง ฉันไม่เป็นอะไร พี่เฟื่อง ฉันรักพี่เฟื่องนะ”
“เอ่อ...ออเซาะอะไร กลัวพี่ไม่รักหรือไง”
เฟื่องบีบจมูกแฟงเบาๆอย่างหยอกเอิน
“หรือว่ามีอะไรจะสารภาพ”
“อภัยให้ฉันนะที่เคยพูดไม่ดีกับพี่ แต่ฉันรักพี่เฟื่องที่สุด ฉันอยากให้พี่เฟื่องมีความสุข”
“เรื่องแค่นี้ เราพี่กันน้องกัน ไม่มีอะไรมาตัดเราให้ขาดจากกันได้”
“จ้ะพี่ ไม่มีสิ่งใดมาตัดความเป็นพี่เป็นน้องของเราได้”
ความผูกพันของสองพี่น้องต่างกอดกันด้วยความรัก

วันใหม่ภายในครัว ผู้หญิงทั้ง 4 คนกำลังช่วยกันทำกับข้าวเพื่อไปส่งให้พวกของทัพในป่า จวงกับสไบช่วยกันคดข้าวสวยร้อนๆ ห่อใส่ใบตอง แฟงกำลังตำน้ำพริก เสียงดังไปทั้งครัว เฟื่องกำลังคนแกงส้มในหม้อดิน
“ตำเบาๆก็ได้แฟง เดี๋ยวครกก็แตกดอก” สไบบอก
แฟงยิ้ม
“ต้องตำให้ละเอียด เดี๋ยวพี่เฟื่องทำแกงไม่อร่อยพี่ทัพจะว่าเอา”
จวงเอาผักสดใส่ลงในหาบ แล้วหัวเราะชอบใจกับสไบ หันมาล้อๆกับเฟื่องที่ยิ้มอาย แต่ยิ้มมีความสุข
อาหารที่ทุกคนเตรียมใส่หาบดูน่ากินทุกอย่าง

ในป่า เอิบ ช่วงเดินไปมาด้วยความหิว ชะเง้อมองไปทางหมู่บ้าน ทัพกับคนอื่นๆดูแลม้า พักผ่อนรอข้าวเช้าอยู่
“โธ่...ใส้กิ่วจนจะขาดแล้ว ทำไมช้ากันนัก” เอิบบอก
“กินเนื้อแห้งข้าวสุกๆดิบๆก็ได้ ถ้าต้องรอนานขนาดนี้” ฃ่วงว่า
เคลิ้มบอก
“พวกเอ็งไม่คิดมังละว่าได้กินของดีของอร่อยเพราะบารมีพี่ทัพ”
เอิบ ช่วง ทุรนทุรายเหมือนจะตายเพราะหิวข้าว ทัพหันมามองยิ้มๆ

เฟื่องกับจวงคลุมผ้า หาบกระจาดคนละด้านที่มีข้าวปลาอาหารใส่เต็มหาบ
“ให้ฉันไปส่งอาหารให้พวกพี่ทัพก็ได้นะ พี่เฟื่อง” แฟงบอก
“จริงจ้ะ ฉันไปกับแฟงเอง” สไบบอก
“เอาไว้คราวหน้า สลับๆกันไป แฟงดูแม่ด้วยนะ อย่าลืมต้มยาให้แม่กับน้าจันทร์”
“จ้ะพี่ รีบไปรีบกลับนะ ฉันเป็นห่วง”

เฟื่องยิ้มกับจวงแล้วรีบหาบออกไป สไบกับแฟงมองตามส่ง
หมู่เคลิ้ม ฟัก เอิบ ช่วงที่กำลังนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

“ทีงี้เงียบเชียวนะเอ็งสองคน” เคลื้มบอก
จวงคดข้าวเพิ่มจากหม้อดินลงในใบตองของช่วงที่กินเอากินเอา ทัพที่นั่งกินข้าว มองเฟื่องที่เอาเนื้อเค็มวางให้เพิ่ม
ห่างออกไปชายฉกรรจ์ราว 30คนนั่งรวมกันเป็นกลุ่ม นั่งกินข้าวปลาอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่อดอยากเหมือนที่ผ่านมา
“กินเยอะๆนะจ๊ะ” เฟื่องบอก
“พรุ่งนี้แกงอะไรนะ เฟื่อง” เคลิ้มถาม
“แฟงว่ามันจะแกงขี้เหล็ก” เฟื่องบอก
“ไม่ได้ ไม่ได้” ทัพบอก
“ทำไมจ๊ะ พี่ทัพไม่ชอบเหรอ”
“แกงขี้เหล็ก กินแล้วหลับสบาย เดี๋ยวไอ้เอิบมันจะนอนน้ำลายยืดตอนเฝ้ายาม”
เอิบบอก
“โห ...พี่ทัพ ขัดลาภปาก ทำมาเลยจ้ะแม่เฟื่องคนงาม แม่จวงคนสวย”
ช่วงบอกเพิ่ม
“ขอไก่ย่างสักสี่ห้าตัวด้วยก็จะดี ..พวกพี่จะแทะกระดูกเอาให้หมาเห็นแล้วอยากร้องไห้ไปเลย”
“เอ็งสองคนลืมตอนคอยไปแล้วใช่มั้ย ถ้าจะกินไก่ย่างเอ็งต้องคอยนานยิ่งกว่านี้อีกนะ”
ทุกคนหัวเราะชอบใจ แต่เอิบกับช่วงยังไม่สลด ทำหน้าเป็นใส่

ณ ลานหมู่บ้านสะแกโทรม กองคาราวานชาวบ้านที่จะอพยพเข้ากรุงศรีอยุธยา ตอนเย็น ได้ก่อฟืนก่อไฟหุงหาอาหารกันตามร่มไม้ ขาบเดินมาเห็นสังข์กำลังจิบเหล้าคุยกับทหารม้าเร็วอยู่ ขาบรอจนทหารม้าเร็วออกไปจึงเดินมาหาสังข์
“เราพักอยู่ที่นี่นานแล้ว เมื่อไหร่จะเดินทางต่อ” ชาบถาม
“นี่เอ็งเป็นนายกองขาบตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ข้าถามเพราะห่วงเรื่องเสบียง ยิ่งนานเสบียงหมดกลางทาง เราจะลำบาก”
“คุณพระนายเพิ่งส่งม้าเร็วมาบอก ให้เราไปเจอท่านที่บ้านพราน”
“ทำไมต้องไปที่นั่น ทำไมไม่มุ่งเข้ากรุงศรี ก่อนจะถึงเวลาปิดประตูเมือง”
“วะ ไอ้ขาบ...นายกองอย่างกูหรือหัวหมู่อย่างมึงที่จะเป็นคนออกคำสั่ง มึงจะขัดคำสั่งคุณพระนายหรือ”
ขาบเงียบ ไม่อยากโต้ตอบอะไรอีก สังข์จิบเหล้าในถ้วย ขาบไม่ชอบใจ สังข์เห็นแววตานั้นก็ถามขึ้น
“มีอะไรอีก”
“ข้าสงสัยว่ายามศึกลำบากอย่างนี้ ใครช่างสรรหาเหล้ายาปลาปิ้งมาบำรุงบำเรอนายกองได้ถึงใจนัก”
“สังข์กระแทกถ้วยมองขาบไม่พอใจ”
ขาบไม่พูดอะไรต่อให้เดือดร้อนเดินออกไป ทหารของสังข์เดินเข้ามา สังข์ถามขึ้น
“ว่าไง...ได้ข่าวไม๊”
“พวกไอ้ทัพมันยังอยู่ที่กระทุ่มด่านขอรับ”
“มันท้าทายอำนาจข้า แน่ใจนะว่าเป็นพวกมัน”
“ขอรับ นายกอง””
สังข์ยิ้ม ลุกขึ้น แววตาเจ้าเล่ห์
“เอ็งไปรวบร่วมพรรคพวกที่ไว้ใจได้มาให้ข้า 4-5 คน อย่าให้ใครรู้...แม้แต่หมู่ขาบ”
“ขอรับ นายกอง”
ขาบหันกลับมามองเห็นสังข์กำลังสั่งทหารอยู่ไกลๆ นึกอยากรู้

ทัพเดินมาส่งคนรักกับน้องสาวที่หาบกระจาดมาคนละด้านที่ชายป่า
“พี่ส่งแค่นี้นะ”
“จ้ะพี่ทัพ ใกล้แค่นี้เอง พี่กลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันกับพี่เฟื่อง” จวงบอก
“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง เอ็งกับเฟื่องเป็นหญิงทั้งคู่”
“พวกฉันพกมีดมาจ้ะ”
เฟื่องหยิบลงไปในหาบ ดึงมีดยาวที่ซ่อนออกมาอวด ทัพมองเห็นก็สะดุ้ง
“ไปเอามาจากไหน”
“แฟงจ้ะ แฟงไปหามาซ่อนไว้ในหาบ บอกว่ายามคับขัน จวนตัว ก็ให้ฟันเต็มแรง” จวงบอก
จวงทำท่าฟันฉับ ใกล้จนทัพต้องกระโดดถอย
“เก็บก่อนๆ เก็บไว้ จวง ดีจริงๆนะแฟง ช่างสรรหาของดีๆทั้งนั้น ถ้าไปอยู่ในมือคนที่เอ็งจะฟันล่ะก้อ พี่ไม่อยากจะคิด”
“ไม่หรอกจ้ะ พี่ทัพ ทางมาใกล้แค่นี้ ไม่มีอะไรหรอก พวกฉันก็เอาติดตัวไว้เพราะแฟงมันสั่งน่ะ”
“ดีจริง แฟงเอ้ย จะสอนให้คนอื่นห้าวอย่างตัวตลอด เจอคราวหน้าจะหวดเสียให้ก้นลาย”

เฟื่องกับจวงหัวเราะมองทัพที่บ่นกะปอดกะแปด
บริเวณลานครัว แฟงที่กำลังตำข้าว สะดุ้ง จับไปที่ก้น สไบที่อยู่ใกล้ๆมอง

“มีอะไร แฟง”
“ไม่รู้ พี่สไบ อยู่ๆก็เจ็บ เหมือนโดนก้านมะยม”
“ใครจะหวดแฟง คนเก่ง”
“นั่นสิ แม่ปั้ดเอาสากตำข้าวโขกให้หัวแตก”
สไบกับแฟงหัวเราะกัน ดอกรักเดินมา สไบหยุดหัวเราะ หันมาตำข้าวต่อ ดอกรักรู้ว่าสไบไม่อยากคุยด้วย แต่ก็ยังตื๊อ

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 5/3 วันที่ 11 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ