อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 5/4 วันที่ 11 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 5/4 วันที่ 11 ม.ค. 58

“พริบพราวเค้าเป็นแฟนของปราณนต์ .. เอิ่ม..ผู้ชายที่รุ้งเคยเล่าให้ฟังว่า..ชอบมาตอแย จนรุ้งรำคาญแล้วก็โละทิ้งน่ะค่ะ” รุ้งลดาเย้ย
พริบพราวชะงักปรายตามองด้วยความหมั่นไส้ รุ้งลดายิ้มเย้ย องศานึกออก
“อ๋อ..นึกออกแล้ว ไม่น่าเชื่อ” องศามองด้วยความเสียดาย “น่าเสียดาย”

องศามองพริบพราวแบบไม่เกรงใจรุ้งลดา รุ้งลดาชักสีหน้า พริบพราวรู้ทันจึงยิ้มร้ายแล้วก็หันมายิ้มให้องศา
“มือถือคุณองศาใช่มั้ยคะ” พริบพราวชี้ที่มือถือในกระเป๋าสูทขององศา องศาพยักหน้า



พริบพราวตั้งใจเอื้อมมือมาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากเสื้อองศาพร้อมกับยิ้มโปรยเสน่ห์ รุ้งลดามองจิก
พริบพราวกดเบอร์ตัวเองแล้วโทร.ออกทันที “นี่เป็นเบอร์พราวนะคะ..คุณองศาสะดวกส่งชุดใหม่ให้พราวเมื่อไหร่ ติดต่อมาได้ทันที..เผื่อว่าตอนนั้น..พราวอาจจะ “โละ” ณนต์ไปแล้วก็ได้...คุณองศาจะได้ไม่ต้อง..เสียดาย” พริบพราวยิ้มยั่ว
พริบพราวทิ้งสายตาอ่อยแล้วก็ปาดมามองรุ้งลดาที่กำลังแค้นจนหน้าแดงกร่ำ พริบพราวสะบัดบ๊อบใส่แล้วก็เดินออกไป องศายิ้ม ส่วนรุ้งลดาแค้นใจ
รุ้งลดาปากระเป๋าลงบนโซฟา แล้วตวาดแว้ดด้วยความไม่พอใจ
“เอามือถือมาให้รุ้งเดี๋ยวนี้ รุ้งจะลบเบอร์มันทิ้ง”
องศาหันขวับ “สั่งพี่เหรอ” องศาเสียงดังขึ้น “กล้าสั่งพี่เหรอหะ”
“ทีพี่องศายังกล้าให้ท่ามันต่อหน้ารุ้ง ทำไมรุ้งจะปกป้องสถานะของตัวเองบ้างไม่ได้ เราไม่ใช่แค่ “แฟน” กันนะคะ แต่เราอยู่กินกันเหมือนเป็น .. ผ...” รุ้งลดายังพูดไม่จบ
องศาก็ชี้หน้า “หยุดเลยนะ อย่าคิดว่า...การที่เรามีอะไรกัน จะทำให้พี่กลายเป็นสมบัติของรุ้ง .. พี่ไม่ใช่ไอ้แหยเหมือนแฟนเก่าเรา ที่จะยอมทุกอย่าง ขนาดโดนทิ้งก็ยังอาลัยอาวรณ์ไม่เลิก..พี่ไม่ใช่ผู้ชายกระจอกๆเหมือนมัน ... จำไว้”
รุ้งลดาทั้งเสียใจ ทั้งแค้นใจ องศาหันหลังเดินไปหยิบเสื้อสูท
“คืนนี้พี่กลับไปนอนที่บ้านนะ หมดอารมณ์”
องศาส่ายหน้าเดินออกไปทันที รุ้งลดาหน้าเสีย
“พี่องศารุ้งขอโทษ พี่องศา...พี่องศา”
องศาไม่สนใจ เขาเดินออกไปแล้วปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่แยแส รุ้งลดาทรุดลงนั่งน้ำตาร่วงด้วยความรู้สึกทั้งแค้นทั้งเสียใจ เสียงองศาดังก้องในความคิด
“ไม่ใช่ไอ้แหยเหมือนแฟนเก่าเรา ที่จะยอมทุกอย่าง ขนาดโดนทิ้งก็ยังอาลัยอาวรณ์ไม่เลิก..พี่ไม่ใช่ผู้ชายกระจอกๆเหมือนมัน”
รุ้งลดาคิดถึงปราณนต์ขึ้นมาจับใจ

ปราณนต์นั่งสวดมนต์อยู่บนเตียง เขาก้มลงกราบหมอน ล้มตัวลงจะล้มนอนแล้วก็หันไปหยิบโทรศัพท์มาถือไว้
ปราณนต์กดเข้าโปรแกรม Chat หาชื่อ “แอบรัก” เขายิ้มแล้วก็พิมพ์
“ฝันดีนะครับ..ขอให้ฝันถึงคนที่คุณ .. “แอบรัก” อยู่”
ปราณนต์ส่งไปพร้อมกับสติ๊กเกอร์น่ารัก

อวัศยากำลังนั่งพิมพ์บล็อก หน้าจอขึ้นว่า “อวัศยา..มาร์ตัวแม่” ...
เสียงข้อความแชทดังขึ้น “ตึ๊งตึ่ง”
อวัศยารีบหันขวับไปหยิบมาดู พออ่านแล้วเธอก็ยิ้มนิดๆ แต่เป็นยิ้มที่มีความกังวลและครุ่นคิดว่าจะตอบหรือไม่ตอบ
“ตอบ...ไม่ตอบ..เฮ่อ”
อวัศยาคิดไม่ออกจึงวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วหันมาหน้าคอมพิวเตอร์ เธอหยุดคิดก่อนจะลงมือพิมพ์ต่อ
“ในการลงสู่สนามแห่งการลงทุน .. สิ่งที่นักลงทุนต้องเจอ คือ การเคลื่อนไหวของอารมณ์ .. ความสุขเมื่อหุ้นขึ้น .. และความทุกข์ ความกังวล เมื่อหุ้นตก”
ปราณนต์รอข้อความตอบกลับด้วยใจร้อนรน
พริบพราวนั่งอยู่ในห้องนอน เธอหยิบโทรศัพท์มาเปิดแอปแชทและกดค้นหาก่อนจะหยุดแล้วกดคำว่า “แอบรัก”
อวัศยาพิมพ์ต่อ “ถ้าเราปล่อยให้จิตใจขึ้นลงตามอารมณ์ ก็ไม่ต่างจากตารางหุ้นที่วิ่งสวิงเดี๋ยวแดง เดี๋ยวเขียว ไม่หยุดนิ่ง..และภาวะอารมณ์เหวี่ยงนี่เองที่ทำให้การตัดสินใจในการลงทุนผิดพลาด”
พริบพราวเสิร์ชยังไงก็หาไม่เจอ .. ไม่มี .. ไม่เห็น .. พราวหงุดหงิด ยิ่งอยากรู้
ลิปดานั่งอยู่ในมุมสวยของคอนโด เขาหยิบมือถือมาดูก่อนจะคิดแล้วเข้าแอป “ไลน์”
อวัศยาพิมพ์ต่อ “นักลงทุนมืออาชีพต้องทำใจให้นิ่ง .. ไม่ดีใจผลีผลามเมื่อหุ้นขึ้น และไม่กังวล หวั่นไหว เมื่อหุ้นร่วงกรูด .. ความนิ่งจะทำให้การตัดสินใจมีพลัง และผิดพลาดน้อยที่สุด”
ลิปดาคิดแล้วตัดสินใจไม่ค้นหา เขากดวางโทรศัพท์แล้วก็นิ่งคิด
อวัศยาพิมพ์บล็อคอย่างตั้งใจโดยพิมพ์ไปคิดไป
“เหมือนที่แบนจามิน เกรแฮม ผู้บุกเบิกการลงทุนสมัยใหม่ เคยกล่าวไว้ว่า ... ไม่ว่าสถานการณ์ในการลงทุนจะดีหรือร้าย .. แต่ท้ายที่สุด “มันก็จะผ่านพ้นไป” ... “This Too, Shall Pass”....แล้วมันก็จะผ่านไป”
อวัศยาพิมพ์จบแล้วก็คิดได้จึงตัดสินใจหันมาหยิบโทรศัพท์และกดส่งกลับไปมาปราณนต์
โทรศัพท์ปราณนต์มีเสียงข้อความเข้า “ตึ๊งตึ่ง” ปราณนต์รีบหยิบขึ้นมาอ่าน
“ฉันจะฝันถึงคุณค่ะ”
ปราณนต์ยิ้มกว้างสุดๆ เขารู้สึกเหมือนตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว ปราณนต์ส่งรูปยิ้มไปอย่างมีความสุข อวัศยายิ้มรับกับรูปที่ส่งมาให้ด้วยหัวใจที่กระชุ่มกระชวย ปราณนต์ยิ้มมีความสุขแล้วก็อดคิดไม่ได้
“คุณเป็นใครกันแน่...คุณแอบรัก”
ปราณนต์คิดด้วยความอยากรู้ แม้จะพยายามทำเป็นไม่สนใจแต่ลึกๆ เขาก็อยากรู้อยู่ดี

รถจารวีจอดเทียบหน้าตึก หุ้นขึ้นหันมาเห็นรีบวิ่งเข้ามาบอก
“คุณครับๆ ตรงนี้จอดไม่ได้นะครับ”
จารวีลงจากรถแล้วต่อรอง “ขอจอดเดี๋ยวเดียวค่ะ ฉันขึ้นไปส่งของแปบเดียว เดี๋ยวไปแล้ว พอดีของมันหนักด้วยค่ะ ถ้าไปจอดที่ลานจอดรถ แล้วยกมามัน..หนักมากๆเลยค่ะ”
ระหว่างที่จารวีต่อรอง ปราณนต์ก็เดินเข้ามาได้ยินพอดี
“แต่ถ้าผมให้จอด ผมก็จะโดนผู้จัดการตึกดุเอาน่ะครับ ผมต้องขอโทษด้วย จอดไม่ได้จริงๆครับ” หุ้นขึ้นบอก
“แป๊บเดียวจริงๆค่ะ ฉันมาส่งให้ที่นาราภัทรส่งเสร็จปุ๊บ รีบไปเลยค่ะ ของมันหนักจริงๆ พี่ไม่เชื่อดูได้เลยค่ะ” จารวีจะเปิดประตูให้ดู
“เอ่อ..” หุ้นขึ้นหนักใจ “แต่...ผมก็เข้าใจ แต่มันไม่ได้จริงๆ จอดที่ลานดีกว่าครับ เดี๋ยวผมไปช่วยหิ้ว”
ปราณนต์เห็นต่างคนต่างหนักใจ เลยเสนอตัว
“สวัสดีครับ..ผมชื่อปราณนต์ ผมทำงานอยู่ที่นาราภัทร ถ้าคุณไว้ใจ ผมช่วยขนของพวกนี้ขึ้นไปให้เองครับ”
จารวีมองปราณนต์อย่างแปลกใจ จารวีแอบอึ้งที่ปราณฯต์ทั้งหล่อ ใส จิตใจดี และมีคุณธรรม”
“อ๊า..คุณณนต์ ดีเลยครับ” หุ้นขึ้นพูดกับจารวี “นี่คุณณนต์ทำงานอยู่ที่นาราภัทร ผมรู้จัก ผมเป็นพยานให้ได้ คุณณนต์เป็นคนดีมีน้ำใจ คุณฝากคุณณนต์ไปได้เลย”
จารวีมองเห็นป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ “อยู่นาราภัทรจริงๆด้วย..บังเอิญจัง.. ขอบคุณมากนะคะ...งั้นฝากบอกว่า..”แจนเพื่อนของลิปดา” เอาครีมที่สั่งไว้มาส่งนะคะ มีของคุณแสนดี คุณนิดา” จารวีพูดไปก็เปิดประตูหยิบของในรถส่งให้ปราณนต์ไปด้วย “คุณลิลลี่ แล้วก็คุณรัน” จารวีส่งถุงใหญ่สุด “ค่ะ”
จารวีส่งถุงครีมให้สี่ถุงใหญ่ซึ่งหนักมาก ปราณนต์ถึงกับทรุดเล็กๆ จารวียิ้มแห้งๆ
“ไหวนะคะ”
ปราณนต์ยิ้มสู้ “ไหวครับ .. เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ” ปราณนต์จะหันหลังไป
จารวีรีบเรียกไว้ “เอ่อ...ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คุณ ...”
“ณนต์ครับ..ผมชื่อปราณนต์”
จารวียิ้มรับอย่างชุ่มชื่น “ขอบคุณมากนะคะ...คุณปราณนต์”
จารวียิ้มด้วยอาการประทับใจ ปราณนต์ยิ้มรับแล้วรีบเดินตัวเอียงเข้าตึกไป จารวีมองตามแล้วก็อมยิ้ม

ถุงครีมถูกวางไว้บนโต๊ะ ลิลลี่กับแสนดียืนล้อมรอบ ปราณนต์แจกจ่ายของ
“ถุงนี้ของ” ปราณนต์ดูชื่อที่แปะอยู่ “คุณลิลลี่” ปราณนต์ส่งให้ลิลลี่ “ถุงนี้คุณแสนดี” แสนดีรีบรับไป “อันนี้ของคุณนิดา”
“พี่นิดาเตรียมห้องประชุมอยู่ เดี๋ยวพี่เอาไปให้เอง แล้วถุงนี้ของใคร..ถุงใหญ่จัง” แสนดีพูดจบก็แหวกดู “โห จัดหนักเลยอ่ะ กะทาชาตินี้ หน้าเด้งไปถึงชาติหน้าเลยหรือไงเนี่ย ตายแล้วศพไม่เน่า”
ทันใดนั้นเสียงรันก็ดังขึ้นพร้อมกับคว้าถุงครีมจากมือแสนดี
รันพูดเสียงแมนมาก “ของผมเอง ซื้อไปให้หญิง พอดีมีหลายคน ให้คนนึง อีกคนไม่ได้ เดี๋ยวก็มาเหวี่ยงใส่ ผมขี้เกียจตามง้อ เลยซื้อแจกทุกคนไปเลย หมดปัญหา” รันแอ๊บเป็นคาสโนว่า
แสนดีกับลิลลี่ทำเป็นพยักเพยิด “อ๋อ เหรอคะ”
“แหม..คุณรันเนี่ย..เจ้าชู้จังเลย ไม่เสียชาติเกิดเป็นผู้ชายเลยนะค๊า” ลิลลี่ว่า
“แหมๆๆๆ หญิงตรึมๆ คาสโนว่าต้องตั้งโต๊ะบูชาถือเป็นศาสดากันเลยทีเดียว” แสนดีหันมามองหน้าลิลลี่แบบรู้กันว่ารันแอ๊บ
รันทำยิ้มรับแมนๆ แล้วหันหลังจะเดินไปที่ห้อง ลับหลังทุกคนรันก็ชักสีหน้าประมาณว่าตรูจะอ้วก
รันเดินผ่านพริบพราว พริบพราวเหล่มองปราณนต์แบบจิกตานิดๆ ด้วยความเจ้าเล่ห์ พริบพราวหันไปหยิบแฟ้มงานที่เตรียมไว้แล้วก็เดินไปหาปราณนต์
โทรศัพท์มือถือของปราณนต์วางไว้บนโต๊ะ ปราณนต์กำลังเตรียมจะทำงาน พริบพราวเดินมาปรายตามองมือถือปราณนต์แล้วก็รีบปั้นยิ้มพร้อมกับยื่นแฟ้มให้ปราณนต์
“ปราณนต์...ฉันขอความช่วยเหลือหน่อยสิ”
ปราณนต์เงยหน้ามองแล้วเลิกคิ้วแทนคำถาม
พริบพราวพูดต่อ “คือ..นี่เป็นแฟ้มลูกค้าฉันยืมพี่แสนดีมาดู เค้าให้ฉันเอาไปเก็บในห้องเอกสาร แต่ชั้นมันสูงมาก บันไดก็ไม่มี ไฟในห้องก็เสีย มืดก็มืด แล้ว..”
ปราณนต์รู้ทัน “จะให้เอาไปเก็บให้ใช่มั้ย”
พริบพราวยิ้มหวาน “ฉลาดที่สุดเลย” พริบพราวยื่นแฟ้มพร้อมอ้อน “ช่วยหน่อยนะ”
“ได้..แต่จะเก็บไว้เป็นหนี้บุญคุณ” ปราณนต์รับแฟ้มมา
พริบพราวยิ้มหวาน “ได้เลย ฉันจะชดใช้ให้อย่างสาสม” พริบพราวทำเป็นพูดแซวเล่น
ปราณนต์ส่ายหน้าแล้วก็เดินถือแฟ้มไป พริบพราวรีบหันขวับมาที่โทรศัพท์และกำลังจะหยิบโทรศัพท์ ทันใดนั้นปราณนต์ก็เอื้อมมือปาดหน้ามาหยิบไปก่อน พริบพราวชะงักแล้วหันขวับมา ปราณนต์ถามงงๆ
“จะทำอะไร”
“อ๋อ..ก็..เห็นว่าลืมโทรศัพท์ก็จะหยิบไปให้ไง เผื่อมีลูกค้าโทร.มา จะได้ไม่พลาดไง แหะๆ”
“ขอบใจ”
ปราณนต์ตอบนิ่งๆ แล้วหย่อนโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อก่อนจะเดินถือแฟ้มไปอีกรอบ พริบพราวชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดแล้วก็ตัดสินใจตามไป
“เอ่อ...รอด้วยๆ ฉันไปด้วย”
พริบพราวรีบเดินตามปราณนต์ไปทันที

ในห้องเก็บเอกสารที่มีไฟสลัว มีชั้นวางเอกสารมากมาย ปราณนต์เปิดประตูเข้ามาแล้วกดสวิตซ์เปิดไฟ หลอดไฟกระพริบปริบๆ แล้วก็ติดมีเพียงแสงไฟมัวๆ ปราณนต์เดินนำ พริบพราวเดินตามมา
“อ้าวว..มาทำไมคุณ ถ้าจะมาเอง แล้วใช้ให้ผมมาเก็บให้ทำไมเนี่ย”
“ก็ .. ฉันแค่อยากมาดูให้แน่ใจ ว่านายวางเอกสารถูกหรือเปล่า”
“นี่ถ้าไม่ไว้ใจ ทีหลังไม่ต้องมาใช้” ปราณนต์ว่า
“แหม..ทำงอนไปได้ ฉันไว้ใจ แต่ก็แค่..มาดูให้แน่ใจ” พริบพราวพูดไปมองโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อปราณนต์ไปด้วย “เออนี่...นายรีบปีนขึ้นไปเก็บเอกสารสิ ฉันจะได้ดูว่าเก็บถูกหรือเปล่า”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 5/4 วันที่ 11 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ