อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 12 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 12 ม.ค. 58

"มึงจะปกป้องผู้หญิงของไอ้ทัพไว้เหนือหัวทำไมฮะไอ้ขาบ .. มึงรักนังเฟื่องมาตั้งนาน"
เฟื่องตกใจ มองขาบ คาดไม่ถึง
"นี่เป็นโอกาสของมึงแล้ว ที่จะได้คนรักของไอ้ทัพมาเป็นเมีย" สังข์บอก
เฟื่องตกใจ จวงตื่นกลัวไปด้วย เฟื่องเริ่มหวั่น กลัวขาบจะทำอย่างที่สังข์ยุ

ทัพกำลังสู้กับลูกน้องเสือปิ่น 2 คน ลูกน้องเสือปิ่นสู้ทัพไม่ได้ ล้มลง ทัพรีบวิ่งมาดึงอ้ายเลาที่กำลังตื่นไว้
"ไม่มีอะไร อ้ายเลา ไม่มีอะไร ... พวกมันปล้นเอ็งไปจากข้าไม่ได้"
อ้ายเลาท่าทางสงบลง


ทัพหันกลับมา เจอด้ามดาบของเสือปิ่น โจรร่างสูงใหญ่กระแทกเข้าหน้า
เลือดกระฉูดออกมาจากขมับ ทัพถึงกับร่วงทรุดลงพื้น หมดสติทันที

เฟื่องมองสังข์ และขาบ สังข์ยุอีก
"ดูสิ ข้าอุตส่าห์ให้ลูกน้องไปเอานังเฟื่องมาส่งให้มึงถึงมือ แถวนี้ก็พอมีเรือนว่าง เป็นห้องหอมึงได้"
ขาบมองไล้เฟื่องไปทั้งร่าง
"หรือกลัวว่าไอ้ทัพ มันจะตามมาทวงของรักมันคืน แล้วเอ็งจะสู้มันไม่ได้"
ขาบกำมือแน่น สังข์หัวเราะเยาะยั่วยุโทสะกรุ่นๆของขาบ
"ถึงตอนนั้น ..ไอ้ทัพมันจะชนะเอ็งไปได้ยังไง ในเมื่อเอ็งกุมหัวใจมันอยู่"
ขาบหันมามองเฟื่องเต็มตา เฟื่องเริ่มกลัว
"พี่ขาบ อย่าฟัง อย่าเชื่อไอ้เกลอชั่ว"
"ข้าชั่วเพื่อเอ็งนะไอ้ขาบ"
สังข์ผลักขาบไปตรงหน้าเฟื่อง จวงมองแล้วพยายามช่วยห้าม
"พี่ขาบ อย่านะพี่ อย่ารังแกพี่เฟื่อง"
ขาบมองเฟื่องแล้วกระชากแขนขึ้น สังข์หัวเราะ เฟื่องกรีดร้อง จวงร้องห้าม
"พี่ขาบอย่าไปฟังไอ้สังข์ พี่ขาบอย่าทำพี่เฟื่อง" จวงบอก
สังข์เข้ามาปิดปากจวง
"ไปเลย ไอ้ขาบ สวรรค์รำไรรอเอ็งอยู่ทั้งคืนแล้ว"
ขาบหันมา เฟื่องตัดสินสะบัดแขนแรง หลุดออกจากขาบแล้ววิ่ง แต่ขาบกระชากเฟื่องไว้ทั้งร่าง
สังข์หัวเราะ จวงดิ้นในอ้อมแขนสังข์
"ไปเลย ... เกลอรัก พาเจ้าสาวของเอ็งไปเลย"
"ปล่อยฉัน พี่ขาบ อย่าทำฉัน ปล่อยฉัน"
เฟื่องกรีดร้องดิ้นรน แต่ขาบไม่สนใจ ลากเฟื่องไปจากตรงนั้นอย่างเร็ว สังข์ที่รัดร่างจวงไว้ มองตามหัวเราะ ชอบใจ

ขาบลากเฟื่องขึ้นเรือน พาเข้ามาในเรือนที่ถูกทิ้งร้างไว้ เฟื่องกลัว พยายามจะวิ่งหนี
ขาบพุ่งเข้าไปกอดรัดร่างเฟื่องไว้จากด้านหลัง
"พี่ขาบอย่าทำฉันเลย ฉันขอร้อง ฉันไม่ได้รักพี่"
ขาบยิ่งรัดร่าง เฟื่องดิ้นด้วยความกลัว

สังข์เหวี่ยงจวงลงบนแคร่ในกระท่อมที่สภาพดีกว่า สังข์โถมตัวลงมา
"เป็นของข้าซะเถอะนะ จวง"
จวงยกสองเท้าถีบเข้ากลางอก สังข์กระเด็นหงายหลังกระเด็นติดผนัง จวงวิ่ง สังข์กระชากตัวกลับมา จวงดิ้น กัดแขนสังข์
"โอ๊ย"
สังข์เหวี่ยงจวงกระเด็นไป หัวกระแทกเสา หมดสติ ล้มลงกับพื้น สังข์อุ้มมาวางบนแคร่ สายตาโลมเลียไปทั้งร่างจวง
"เป็นเมียนายกองสังข์ เอ็งจะสบายทั้งชาตินะจวง ไม่ต้องอพยพหนีศึกไปลำบากลำบนในป่า"
สังข์ลูบผมจวง แววตาแสดงความรักออกมา ไม่ได้หื่นกระหายเหมือนที่ทุกคนเคยเห็น
"ข้าจะพาเอ็งไปอยู่กรุงศรี เป็นข้ารับใช้คุณพระนาย อีกหน่อยชีวิตเราจะได้สบาย"

สังข์วาดหวัง มองไปทั่วร่างจวงที่ไม่ได้สติ
เฟื่องดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนขาบ

"อย่าทำฉันเลย พี่ขาบ อย่าทำฉัน เห็นแก่พี่ทัพเถอะ"
"เงียบ"
"ฉันไม่ได้รักพี่ ไม่ได้รัก"
ขาบเหวี่ยงเฟื่องไปห่าง เฟื่องตัวสั่นมองขาบที่แววตาเจ็บช้ำ
"ไม่ต้องบอก ข้ารู้อยู่แล้วว่าเอ็งไม่เคยรักข้า เอ็งรักแต่ไอ้ทัพ"
เฟื่องยกมือไหว้ด้วยความกลัว
"เมตตาฉันเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย"
ขาบมองเฟื่องด้วยแววตาเสียใจ
"ไม่ต้องขอข้าขนาดนี้หรอกเฟื่อง เอ็งไม่รักข้า ข้าก็รู้อยู่แก่ใจ จะให้บังคับขัดขืนแล้วได้แต่ตัวเอ็ง .... ข้าไม่อยากได้"
เฟื่องมองขาบอย่างนึกไม่ถึง ขาบมองเมินหน้าไปด้านนอก ไม่อยากให้เฟื่องเห็นความเสียใจ
"ข้าต้องจำใจเอาเอ็งมา ให้ทุกคนเข้าใจว่าเอ็งเป็นของข้าแล้ว ต่อไปจะได้ไม่มีใครรังแกเอ็ง"
"พี่ขาบ"
"หลับซะ ข้าจะนั่งเฝ้าให้ ก่อนสว่างข้าจะออกไปเอง"
เฟื่องมองขาบที่เป็นสุภาพบุรุษด้วยสายตาซึ้งใจ
"ขอบน้ำใจนัก...พี่ขาบ"
"ข้าควรจะดีใจสินะ อย่างน้อยเอ็งก็ยังมองข้าเป็นคนดีบ้าง"
"ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนดี และขอให้พี่รักษาความดีข้อนี้ของพี่ไว้ให้นานที่สุด"
"เพื่อเอ็งจะได้กลับไปหาไอ้ทัพ"
เฟื่องเงียบเป็นคำตอบ ไม่อยากพูดอะไรออกมาให้ขาบฉุนเฉียวจนอาจจะเปลี่ยนใจได้
ขาบมองเฟื่องที่นั่งซุกตัว ด้วยสายตาเศร้า
"เอ็งทนอีกไม่นานหรอก เฟื่อง ... ศึกนี้ทหารอังวะมากันมากมาย ไม่รู้กรุงศรีจะต้านได้นานแค่ไหน .. ข้าเป็นทหาร ยังไงก็คงได้ตายในสนามรบ สิ้นลมข้าเมื่อไหร่ เอ็งจงรีบกลับไปหาไอ้ทัพ"
เฟื่องมองขาบที่สั่งด้วยเสียงจริงจัง
"หรือหากไอ้ทัพมันตามมาเจอเอ็งเสียก่อน ข้าจะหาทางช่วยให้เอ็งรอดออกไปเจอ คนรัก ข้าสัญญา"
เฟื่องยกมือไหว้ขาบ ด้วยสายตาซาบซึ้งอย่างมาก ขาบยิ้มเศร้านิดเดียว มองเฟื่องด้วยสายตารักและหวังดีจากใจจริง

ทัพถูกมัดมืออยู่ท่ามกลางชุมโจรเสือปิ่นที่มีห้างไม้ไผ่บนกิ่งไม้เป็นที่นอน อ้ายเลาถูกผูกไว้ที่ต้นไม้
ทัพมองไปรอบๆ เห็นเสือปิ่น ร่างสูงใหญ่กำยำอยู่ท่ามกลางลูกน้อง
"พวกเอ็ง ... เป็นโจร"
"เออ สิวะ หรือเห็นพวกข้าเป็นทหาร"
ลูกน้องเสือปิ่นพากันหัวเราะ
"ข้าไม่มีสมบัติ"
ชิดบอก
"ม้าเอ็งสวย"
ทัพฮึดฮัด พวกลูกน้องพากันหัวเราะ คนหนึ่งเดินเข้าไปลูบ อ้ายเลาสะบัด
"อย่ายุ่งกับม้าของข้า"
ทัพหันไปทางเสือปิ่นทันที
"เอ็งจะเอาอะไร จับข้ามา ข้าก็ไม่มีสมบัติให้เอ็ง"
"เอ็งนี่ท่าทางจะเป็นทหาร" ปิ่นบอก
"ข้าไม่ใช่ทหาร"
"แล้วเอ็งควบม้ามุ่งไปทางกรุงศรีทำไม"
"ข้าจะไปตามหาแม่ น้องสาวกับคู่ชิ้นข้า"
ปิ่นกับพวกลูกน้องได้ยินเข้าก็ระเบิดหัวเราะหยามๆ
"เสี่ยงตายไปตามหาผู้หญิง ถุย... ใครที่กล้าโกหกเสือปิ่น รู้มั้ยว่าคอมันต้องหลุดจากบ่า"
ปิ่นชักดาบมาจ่อที่คอทัพ พร้อมฟันฉับ แต่ทัพมองนิ่ง แววตาไม่หวาดกลัวเลย ปิ่นมองจ้องแววตา ท่าทีทัพแล้วค้างดาบไว้ ลูกน้องมองลุ้นที่ลูกพี่ยังไม่ฟันคอทัพ
"เอ็งไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แววตาเอ็งมันกล้า ไม่กลัวตาย ข้าถามว่าเอ็งเป็นใคร" ปิ่นถาม
"ข้าชื่อทัพ เป็นคนทุ่งคำหยาด ข้าไม่มีสมบัติ มีชีวิตเดียว เอ็งฆ่าก็ตายเปล่า"
ทัพดิ้น แต่ลูกน้องปิ่นรุมเข้ามา ทัพเตะ ไม่ยอมให้จับ ปิ่นเข้าไป ชกเข้าหน้า ทัพยังจ้องตา ไม่สลบ ปิ่นเอาด้ามดาบกระแทกเข้าที่หัว ทัพคอพับไป ลูกน้องปิ่นเข้ามาใกล้
ปิ่นบอก
"ข้าไม่เชื่อว่ามันเป็นชาวบ้าน มันน่าจะเป็นทหารกรุงศรี ที่ถูกส่งมาลอบสืบข่าวพวกก๊กโจรอย่างเรา"
"ฟันคอมันซะก็สิ้นเรื่อง พี่ปิ่น" ชิดบอก
"อย่าเพิ่ง เก็บมันไว้สักพัก ขอข้าคิดก่อนว่ามันจะใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง"

ปิ่นมองทัพที่สลบด้วยความเข้าใจผิดว่าเป็นทหาร ทัพที่ถูกจับคุมตัวอยู่ท่ามกลางก๊กโจร
เฟื่องที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

"พี่ทัพ"
เฟื่องมองไปรอบๆ นึกได้ว่าตัวเองถูกจับมา
"ไอ้สังข์ ... ไอ้ขาบ"
เฟื่องมองไปรอบๆไม่เห็นใครเลย เลยรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูออกไปอย่างเร็ว

เฟื่องออกมาเห็นชาวบ้านกระจายกันอยู่ตามร่มไม้ มีที่พักหลับนอนกันง่ายๆใกล้เกวียน
ทหารกรุงศรีอยุธยาเดินตรวจตรา บางกลุ่มก็นั่งพักอยู่ห่างๆ เฟื่องมองห่างออกไป เห็นจวงนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่กำแพงหิน
เฟื่องรีบวิ่งเข้าไปหา จวงพอเห็นเฟื่องก็โผเข้ากอด
"พี่เฟื่อง"
เฟื่องกอดไว้ จวงสะอึกสะอื้น
"ไอ้สังข์ ..เมื่อคืนไอ้สังข์ มันข่มเหงฉัน"
เฟื่องใจหาย กอดจวงแน่น
"พี่เฟื่อง ไอ้ขาบ ไอ้ขาบมัน"
เฟื่องยังไม่ทันตอบ สังข์กับขาบเดินมาตรงหน้า จวงหลบหน้าหนีสังข์ เฟื่องมองขาบนิ่งๆ
"เป็นยังไง เมียรัก ทำไมไม่มองหน้าผัวละจ๊ะ จวง"
สังข์เข้ามาดึงจวง เฟื่องไม่ยอม ดึงจวงไว้
"เอ๊ะ เฟื่อง เอ็งนี่ยังไง ผัวเมียเค้าจะกอดกัน ไอ้ขาบมาเอาเมียมึงออกไป"
สังข์สั่ง ขาบจำใจต้องเข้ามาดึงเฟื่อง สวมบทเป็นผัว
"มานี่ เฟื่อง"
ขาบสบตาเฟื่อง เฟื่องจำใจต้องปล่อยจวง จวงกระเถิบหนี สังข์รีบเข้ามาโอบกอดแล้วจูบแก้ม
จวงผลักแต่สังข์ไม่ปล่อย
เฟื่องมอง อยากจะช่วย แต่ขาบเอื้อมมือโอบแกมดึงเฟื่องไว้ เฟื่องมองสังข์แล้วจำต้องหยุด
สังข์หันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่แถวนั้น

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 12 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ