อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 12 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 12 ม.ค. 58

“อื้อ...มันไม่ใช่จิ้งจกธรรมดา แต่มันเป็นจิ้งจกที่หน้าด้านที่สุดในโลก !!!! ไล่เท่าไหร่มันก็ไม่ไป” พริบพราวด่าใส่จิ้งจก “ไอ้จิ้งจกหน้าด้าน ไอ้ผิวเปลี่ยนสี ไอ้..ไอ้...จิ้งจกไม่มียางอาย”
ปราณนต์เอาหัวโขกประตูประมาณจะบอกว่ากรูหล่ะกลุ้ม

อวัศยามองหาปราณนต์ แต่ยังไม่มีวี่แวว ชาวคณะกำลังนั่งอยู่กลางลานสวย สงบ โดยแต่ละคนเริ่มมองหาปราณนต์กับพริบพราว
รันกระซิบถามอวัศยา “ณนต์กับพริบพราว หายไปไหน”
อวัศยาส่ายหน้าบอกไม่รู้ แล้วก็มองไปรอบๆ ด้วยความเป็นห่วง



ปราณนต์เดินมาที่หน้าห้องน้ำพร้อมกับพวงกุญแจ ปราณนต์ไขออกแล้วก็เปิดผัวะเข้าไปเห็นพริบพราวยืนอยู่บนชักโครกในท่าสุดฮาหมดฟอร์มคุณหนู
ปราณนต์อึ้งแล้วก็แอบฮา “นี่คุณ..กลัวจิ้งจกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”
พริบพราวโวย “ก็เออสิ อี๊ ขนลุก”
พริบพราวกระโดดจากชักโครกลงมาแล้วก็รีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำทันที ปราณนต์มองตามแล้วก็ขำ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นจิ้งจกหน้ามึนวิ่งหนีจู๊ดออกไป ปราณนต์ส่ายหน้าขำๆ

พริบพราวดึงทิชชูเปียกออกมาเป็นปึกแล้วก็เช็ดมือตัวเองเหมือนจะเช็ดความรู้สึกขยะแขยงออกไปให้ได้
“อี๊ ยังหยะแหยงอยู่เลยอ่ะ ฮือ ทำไมๆๆ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย ไอ้จิ้งจกบ้า”
พริบพราวหยิบเจลล้างมือมาล้างต่ออีก ทันใดนั้นเสียงปราณนต์ก็ดังขึ้น
“คุณ!! มีจิ้งจกเกาะอยู่บนหัว”
พริบพราวกรี๊ดๆ แล้วสะบัดหัวไปมาโดยพยายามจะหาของใกล้มือมาเขี่ยจิ้งจกออกจากหัวตัวเอง
“อ๊าย ไอ้จิ้งจกบ้า ออกไปจากหัวฉันนะ ออกไป อี๊ อร๊ายๆ”
ปราณนต์หัวเราะ “ฮ่าๆๆๆ”
พริบพราวเพิ่งรู้ตัวว่าโดนแกล้ง พริบพราวหันขวับมาแล้วเอาขวดเจลล้างมือที่ถืออยู่ปาใส่หน้าปราณนต์อย่างแรง
“โอ้ย !! เจ็บนะคุณ”
“น้อยเกินไปด้วยซ้ำ รู้ว่าฉันกลัว แล้วยังจะมาแกล้งอีก ฉันหัวใจวายตายไป จะทำยังไง”
“โอ๋ๆๆๆ ผมขอโทษ ก็ไม่คิดว่าจะกลัวขนาดนี้...ผมยังจำท่าคุณเมื่อกี๊ได้อยู่เลย อย่างฮา” แล้วปราณนต์ก็ขำ
“นี่...หยุดเลยนะ..ต่อจากนี้ไป ห้ามนายคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊อีก ทำยังไงก็ได้..ต้องลืม..ลืม..ลืมไปให้หมด”
“อ้าว มาบังคับให้ลืมได้ไง เคยได้ยินหรือเปล่าที่เค้าบอกว่า “อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ”
“ไม่รู้หล่ะ” พริบพราวชี้หน้าแล้วหรี่เสียงลงแต่พูดเน้น “ห้ามนายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊ให้คนอื่นฟังเด็ดขาด”
ปราณนต์ยื่นหน้ามาใกล้นิ้วอย่างไม่กลัว “แลกกับอะไร”
พริบพราวกัดฟันแค้น “ฉัน...เลี้ยงข้าวนายหนึ่งมื้อใหญ่”
“ผมไม่ใช่คนเห็นแก่กิน”
“ฉัน..ฉันยกลูกค้าให้นาย ๑๐ คนเลย”
“ผมไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน”
“โอ้ย แล้วนายต้องการอะไร บอกมาเลย”
“ตอนนี้ยังคิดไม่ออก...เอาไว้คิดออกแล้วจะบอกนะ” ปราณนต์หันไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง ของอวัศยา และ ของพริบพราว “เพื่อเป็นการปลอบใจ ผมถือกระเป๋าให้ .. ทำใจได้แล้วก็รีบเดินตามไปล่ะ”
ปราณนต์ยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข แล้วก็กระเตงกระเป๋า ๓ ใบใหญ่ขึ้นมา ปราณนต์เดินไปได้สองสามก้าวก็นึกได้แล้วหันมาพูดทิ้งท้าย
“อ้อ..แต่สิ่งที่ผมเห็นเมื่อกี๊ ทำให้ผมรู้ว่า...คุณหนูพริบพราวจากบอสตัน” ปราณนต์แกล้ง “ไม่ได้มีแต่โหมดเชิดหน้า ขาวีน อย่างเดียว... แต่ก็มีโหมดธรรมดา ฮา หลุด กับเค้าเหมือนกัน...ผมว่า..น่ารักดี”
ปราณนต์ยิ้มจริงใจ พริบพราวชะงักไปเพราะเพิ่งรู้สึกว่ารอยยิ้มของเขาน่ารัก พริบพราวอึ้งกับรอยยิ้มนั้น ปราณนต์หันหลังเดินเข้าไปด้านใน พริบพราวมองตามแล้วก็ยิ้มโดยที่เธอเองก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมถึงยิ้ม

อวัศยามองหาปราณนต์ ทันใดนั้นรันก็หันไปเห็นปราณนต์เดินมา
“มาแล้วๆ”
อวัศยารีบหันไป
ปราณนต์เดินมาพร้อมกับกระเป๋า ปราณนต์วางกระเป๋าแล้วพูดขอโทษ
“ขอโทษครับพอดี...มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นนิดหน่อย เลยตามมาช้า ขอโทษด้วยนะครับ”
ปราณนต์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
พริบพราวเดินก้าวเข้ามา ทุกคนมองเป็นตาเดียว
“ค่ะ..มีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ.ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว.เรา..เริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ”
พริบพราวพยายามตัดบทและโยนให้นิดา
นิดารับช่วงต่อ “ในเมื่อมากันพร้อมแล้ว...ขออ่านรายชื่อแบ่งงานทำกันก่อนเลยนะคะ”
นิดายิ้มกว้าง คนในงานรอฟัง อวัศยาเหลือบมองปราณนต์และพริบพราวด้วยแววตาที่เริ่มหวาดหวั่นนิดๆ ว่ามีอะไรกันหรือเปล่า

ลิปดาซิ่งรถมอเตอร์ไซด์มาตามถนนด้วยความเร็วสูง แววตาของลิปดาภายใต้หมวกกันน็อคเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นไม่น้อยไปกว่าแววตาของอวัศยาที่มองปราณนต์และพริบพราวเลย
ปราณนต์ถามอวัศยาที่อยู่ในครัว
“ค่อยยังชั่วหรือยังครับ หายแสบหรือยังครับ”
“ก็...ยังแสบๆอยู่เลย..อีกสักขันก็แล้วกัน” อวัศยาบอก
“ครับๆ” ปราณนต์รีบเอาขันรองน้ำจากก๊อกน้ำ

ระหว่างรอลิปดาก็เข้ามาสะกิดไหล่ปราณนต์จึ๊กๆ ปราณนต์หันมาเห็นก็ตกใจ “บ...”
ลิปดารีบจุ๊ปาก “ชู่ว”
ปราณนต์รีบหุบปาก ลิปดามองอวัศยาแล้วก็เอาขันน้ำมาถือไว้เอง พร้อมทั้งพยักหน้าให้ปราณนต์ถอยไป
อวัศยาทำมารยาต่อ “โอ้ย แสบจังเลย...แสบหน้าไปหมดเลย”
อวัศยายังมารยาต่อไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ปราณนต์ถอยหนี ลิปดาถือขันและเข้ามาแทนที่ปราณนต์ ลิปดาปิดน้ำก๊อกแล้วก็เอาน้ำในขันราดลงที่หน้าอวัศยาพรวด น้ำกระจายเลอะเทอะลงมาถึงเสื้อ อวัศยาสะดุ้ง
“นี่ !! ทำดีๆสิ เปียกไปหมดแล้ว” อวัศยาว่า ลิปดาเอามือตัวเองปาดหน้าอวัศยาอย่างไม่ปราณี “ว้ายๆ” อวัศยาพูดไปก็เอามือก็ปาดป่ายไปทั่วหน้าตัวเองไปด้วย “เฮ้ย นี่ทำอะไรของเธอหะ”
อวัศยาสลัดตัวเองหลุดออกมาจากฝ่ามืออันหนาใหญ่ของลิปดาแล้วก็ลืมตาขึ้น
“ปราณนต์!” อวัศยาตกใจ “บอส !!”
ลิปดายืนอยู่แทนที่ปราณนต์ยิ้มแฉ่ง
อวัศยาเอามือลูบปาดน้ำบนหน้าตัวเอง “บอสมาได้ยังไง ? แล้ว..มาทำอะไร” อวัศยาเอามือลูบหน้าไปถามไป
ปราณนต์มองแล้วก็ถามซื่อๆ
“พี่ศยายังไม่ได้ล้างมือ เอามือปาดหน้าปาดตาแบบนี้...ไม่แสบหน้าแล้วเหรอครับ”
อวัศยาชะงักกึกแล้วรีบเอามือลงแต่พูดไม่ออก ปราณนต์รอคำตอบ ลิปดางง
ลิปดาพูดกับปราณนต์ “คุณหมายถึงอะไร ทำไมยังไม่ล้างมือ แล้วต้องแสบหน้า แล้วตกลงเมื่อกี๊ทำอะไรกัน”
ปราณนต์จะเล่า “คือ....”
อวัศยารีบแทรก “ระหว่างที่คุยกัน ฉันไปตามรันก่อนนะ จะได้ให้มารีบช่วยกันทำกับข้าว” อวัศยาเดินไปบ่นไป พร้อมกับทำหงุดหงิดกลบเกลื่อน “ดูสิ บอกว่าจะออกไปจัดโต๊ะ แล้วก็หายไปเลย นี่จะเที่ยงแล้ว อาหารยังไม่เสร็จสักอย่าง เดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี”
อวัศยาเดินออกจากห้องครัวไป พอพ้นหลังสองหนุ่ม อวัศยาก็ทำหน้าเหยเกคิดในใจว่าซวยแล้ว
ลิปดาหันมาทางปราณนต์
“ว่ามา...”

อวัศยาลากรันมาคุยกันในมุมปลอดภัย
“ฉันว่าเธอคิดมากไปแล้ว บอสเค้าก็คงจะอยากมาร่วมกิจกรรม แล้วก็มาเห็นเหตุการณ์ ก็เลยเข้ามาแกล้ง ..” แล้วรันก็หลิ่วตา “แต่จะว่าไป..แผนการณ์หล่อนก็ “เหนือเมฆ” นะจ๊ะ แหมๆ เห็นแว่นๆ ติ๋มๆ มีมารยากับเค้าเหมือนกันนะเนี่ย”
“เฮ้ย ไม่ใช่เวลาจะมาชมกัน..นี่ฉันกำลังเครียด..บอสต้องเห็นตอนที่ปราณนต์ล้างหน้าให้ฉันแน่ๆ เลยทำไงดี”
“ก็ไม่เห็นต้องทำไง ปราณนต์เค้าก็คงจะบอกเหตุผลบอสไปแล้ว และมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต ไม่ต้องคิดมาก แค่โดนบอสแกล้งนิดๆหน่อยๆ แลกกับได้คลุกวงในน้องณนต์..คุ้มจะตาย”
รันกระแซะๆ
“หรือว่าไม่ชอบ” รันยังพยายามกระแซะ
อวัศยาเขินแต่ทำเก๊ก “เยอะไปแหละ มันก็ไม่ได้จะนัวเนียอะไรกันขนาดนั้นสักหน่อย” อวัศยารีบเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่..ทำไมจู่ๆ บอสถึงได้โผล่มานะ ต้องมีอะไรในใจแน่ๆ”
อวัศยาคิดถึงลิปดาด้วยความไม่วางใจ

ตารางงานที่นิดากับรันแบ่งฝ่ายต่างๆ ติดไว้ที่ผนัง ลิปดายืนดู โดยมีนิดายืนอยู่ข้างหลัง
“นิดาดีใจจริงๆเลยนะคะพี่บอสตามมา ทุกคนก็ดีใจมากๆ นับเป็นปรากฎการณ์เหนือธรรมชาติที่คาดไม่ถึงจริงๆ ทางอาจารย์นะจ๊ะที่ดีใจ เพราะบอสสนับสนุนแต่เงิน เพิ่งจะได้เห็นหน้ากันก็วันนี้” นิดาปลื้มปริ่ม
ลิปดาไม่ได้สนใจนิดา เขาหันมาถามหน้าตาเฉย “ใครเป็นคนจัด”
“คุณรันค่ะ”
“ผมว่า..มันไม่ค่อยเหมาะสม..ผมขอจัดใหม่” ลิปดาหันมาทางนิดา “ผมรู้ว่าคุณทำอาหารอร่อยมาก”
“ขอบคุณค่ะ” นิดายิ้มรับ
“คุณกับลิลลี่และพริบพราวไปดูแลครัว”
ลิปดาคิดๆ แล้วก็จัดใหม่แบบแอบเจ้าเล่ห์

พริบพราวดีใจมาก “เยส”
พริบพราวอยู่ในห้องครัว เธอมองรอบๆ ครัวราวกับสวรรค์เพราะดีใจที่ไม่ต้องล้างห้องน้ำ
ลิปดาพูดต่อ
“ผู้ชายส่งไปอยู่ฝ่ายทำความสะอาด .. ให้ปราณนต์ พีระ กับ รันล้างห้องน้ำ”
รันที่อยู่ในชุดทำความสะอาดเหมือนพริบพราวแทบกรี๊ด แล้วหล่อนก็วิ่งเข้าไปล้างห้องน้ำด้วยความสะอิดสะเอียน

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 12 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ