อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/4 วันที่ 12 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/4 วันที่ 12 ม.ค. 58

นิดายิ้มเย็น พอหันมาเห็นหน้าสามีทั้งสองก็ผงะใส่กันเล็กน้อย
แสนดียิ้ม “เยี่ยม! งั้นคืนนี้เราไปเจอกันที่ลานหน้าศาลา แล้วเดินไปด้วยกันนะคะ”
ทุกคนพยักหน้า แสนดียิ้มพอใจก่อนจะหันมาส่งสัญญาณบอกพริบพราวว่าโอเค พริบพราวยิ้มรับแล้วหันไปมองปราณนต์ที่นั่งแยกออกไป ปราณนต์นั่งดื่มน้ำเต้าหู้ใต้ต้นไม้อย่างสำรวมและสันโดษ เขาเป็นคนเดียวที่เคร่งครัดสุดแล้ว พริบพราวหันไปดูมอเตอร์ไซด์เก่าๆ ที่จอดอยู่แล้วก็มองปราณนต์ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

อวัศยาตอบสวนขึ้นมา
“ฉันไม่ไป บอสอยากไปก็ไปเอง ฉันไม่จำเป็นต้องทดสอบจิตตัวเอง ฉันไม่อยากรู้”


อวัศยากับลิปดานั่งคุยกันอยู่ที่มุมสงบๆ มุมหนึ่ง
“โธ่ ผมอุตส่าห์ตามมา ทั้งที่ไม่เคยคิดจะมา แค่นี้ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ ผมอยากรู้ว่า..มีศพคุณหญิงเจ้าของที่ตั้งอยู่แบบนี้ เราจะเห็นอะไรๆ บ้างหรือเปล่า” ลิปดานึกสนุก
“นี่ เค้าให้ไปฝึกจิต ไม่ใช่ไปลองของ ! คิดแบบนี้ ฉันยิ่งไม่ไปด้วย ไม่อยากไปเจอดี บอสชวนคนอื่นเถอะ ฉันไม่ไป”
อวัศยาเดินชิ่งไปเลย ลิปดาคิดวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

ปราณนต์เดินเข้ามาในห้องพร้อมอุปกรณ์อาบน้ำเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ปราณนต์มองไปรอบๆห้องแล้วก็แปลกใจ
“หายไปไหนกันหมด”
ปราณนต์เหลือบไปเห็นกระดาษที่ถูกเขียนวางไว้
ปราณนต์อ่าน “ณนต์ พี่กับพี่พีไปทดสอบจิตที่บ้านทรงไทย ถ้าอยากไปเจอกันที่ลานหน้าศาลา อยากชวนใครมาด้วยก็ชวนมานะ .... รุจน์”
ปราณนต์คิด..
“ไปทดสอบจิต...ชวนใคร”
อวัศยากำลังหวีผม ทาครีม เตรียมเข้านอน เสียงกระดาษสอดเข้ามาทางใต้ประตูดังฟืด อวัศยาชะงักแล้วหันไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดเข้ามาใต้ประตูห้องเธอ
อวัศยามองด้วยความแปลกใจมาก
อวัศยาเดินมาหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน “พี่ศยาครับ..” อวัศยาตื่นเต้น “คืนนี้ผมจะไปทดสอบจิตที่บ้านทรงไทย..ถ้าพี่ศยาสนใจ ไปเจอกันที่หน้าศาลานะครับ ..ปราณนต์”
อวัศยาเงยหน้าจากกระดาษด้วยอาการตื่นเต้น

ปราณนต์หยิบไฟฉายเตรียมตัวเดินออกไป เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปราณนต์เปิดประตูก็เห็นพริบพราวยืนอยู่
ปราณนต์ตกใจ “คุณ .. มาทำอะไร นี่ห้องพักผู้ชายนะ คนอื่นมาเห็นน่าเกลียด”
“นี่ไม่ต้องมาทำหวงเนื้อหวงตัว ถ้าไม่จำเป็น ฉันไม่มาหรอก” พริบพราวว่า
ปราณนต์ถาม “คุณมีอะไร”
“คือ..” พริบพราวทำอึกอัก “ฉัน..ฉันมี ป.จ.ด.”
ปราณนต์งง “ป.จ.ด. คืออะไร”
“ก็ ป.จ.ด. ที่ผู้หญิงเป็นแต่ผู้ชายไม่เป็นไง .. ฉันเป็น ป.จ.ด. แต่ฉันไม่ได้เตรียม ผ.อ.น.ม. มา”
“หะ อะไร ผ.อ. อะไรนะ”
“ผ.อ.น.ม. ที่ใช้เวลาที่เป็น ป.จ.ด. ไง”
ปราณนต์เกาหัวเพราะเริ่มมึน “โอ้ย อะไรของคุณ ย่อจนงง พูดเต็มไม่ได้หรือไง ป.จ.ด. ผ.อ. ไรเนี่ย”
พริบพราวสวน “ป.จ.ด. ก็ ประจำเดือน ผ.อ. น.ม. ก็ ผ้าอนามัยไงเล่า วุ้ย แค่นี้ก็ไม่เก็ท”
“เออ ! ก็แค่นี้แหละ พูดมาตรงๆ ซะตั้งแต่แรกก็รู้เรื่องแล้ว จะย่อทำไม”
“ก็ฉันอายนี่” พริบพราวทำเขิน “ไม่อยากพูดตรงๆ นายก็ซื่อบื้อ ไม่เก็ทอยู่ได้”
“โอเค..ๆ ผมผิดเอง” ปราณนต์ขำ “แล้วไง.. คุณมาบอกผมทำไม”
“ก็ฉันจะมาขอความช่วยเหลือ ฉันถามพี่ๆแล้วก็ไม่มีใครมีเลย ฉันเลยต้องออกไปซื้อ แต่ฉันไม่อยากไปรถตู้ ไม่อยากทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ ฉันเห็นที่นี่มีมอเตอร์ไซด์อยู่ เลยจะชวนนายออกไปด้วยกัน นายขี่มอเตอร์ไซด์เป็นหรือเปล่า”
ปราณนต์พยักหน้า “เป็น .. แต่...จะต้องไปตอนนี้เลยเหรอ”
“ใช่...นาย..ติดอะไรหรือเปล่า”
พริบพราวรอคำตอบด้วยแววตาอ้อนวอน ปราณนต์นิ่งคิด

อวัศยาถือกระดาษจดหมายเดินมายืนรอตรงที่ลานหน้าศาลาก่อนจะชะเง้อมองหาปราณนต์ด้วยอาการตื่นเต้นลึกๆ ทันใดนั้นมีมือยื่นมากสะกิดเธอ อวัศยายิ้มแล้วก็หันมาเพราะคาดว่าเป็นปราณนต์ แต่อวัศยาก็ต้องช๊อคเพราะคนที่ยืนอยู่คือลิปดาไม่ใช่ปราณนต์
“บอส”
ลิปดายิ้มกวน
“ใช่..ผมเอง”
“แล้ว...”
อวัศยามองกระดาษที่อยู่ในมือ

ปราณนต์ขี่มอเตอร์ไซด์เก่าๆ โดยมีพริบพราวซ้อนท้าย
“ขอบใจนายมากนะที่มาเป็นเพื่อนฉัน..ฉันนึกว่านายติดธุระ ไม่ยอมมาด้วย”
“ผมก็แค่สงสาร..แต่ซื้อแล้วต้องรีบกลับนะ ผมอยากไปทดสอบจิตที่ศาลาทรงไทยกับพี่ๆเค้า”
“เออน่า..ฉันไม่ไปนานหรอก ทำธุระเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับคุณแล้ว”
พริบพราวยิ้มนิดๆ เพราะเข้าทาง

ลิปดากับอวัศยายังอยู่ที่เดิม ลิปดาดึงกระดาษมาจากมืออวัศยา
“ผมชวนไม่ยอมมา..แต่ปราณนต์ชวนคุณมา..หมายความว่าไง” ลิปดาถามกวนๆ
อวัศยางง “บอสรู้ได้ยังไง ว่าฉันมาเพราะปราณนต์” อวัศยาดึงกระดาษกลับคืน
“ก็ผมเป็นคนเขียนจดหมายลองใจคุณเอง” ลิปดาดึงมาอีกที “ปลอมลายมือนิดหน่อย”
อวัศยาเหวอ “นี่..เป็นจดหมายของบอส” ลิปดาพยักหน้า “นี่บอสว่างมากนักหรือไงหะ”
“ไม่ว่าง...แต่ถ้าทำแล้ว ทำให้รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่..ถึงไม่มีเวลาผมก็จะทำ และตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าคุณให้ความสำคัญกับปราณนต์มากจริงๆ”
อวัศยาหน้าเสียก่อนจะรีบพูดแก้ “บอสเข้าใจผิดแล้ว ที่ฉันมา ไม่ได้มาตามนัดของปราณนต์ แต่ฉันมาเพราะ..”
“เพราะอะไร ? แก้ตัวมาสิ..”
“เพราะ..เพราะ..”
ทันใดนั้นเสียงรันก็ดังขึ้น
“ศยา..ผมมาแล้ว..
อวัศยากับลิปดาหันไปเห็นเป็นรันวิ่งเข้ามาหาในท่าสุดแมน
“อ้าวบอส”
อวัศยารีบเดินมาหารัน “คนที่ฉันนัดไว้จริงๆแล้ว คือ รันค่ะ ไม่ใช่ปราณนต์”
อวัศยายิ้มเย้ย ลิปดาหลิ่วตาไม่เชื่อ อวัศยากับรันยิ้มโล่งอก

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ รันกับอวัศยายืนคุยกันอยู่ข้างๆ เรือนพัก
“เธอจะให้ฉันไปช่วยดูต้นทาง” รันถาม
“ใช่ ฉันว่า จดหมายฉบับนี้มันแปลกๆ” อวัศยาชูจดหมายขึ้น “ถ้าฉันไปตามนัด แล้วเกิดมีอะไรพลิกโผ ผิดพลาด เธอก็ปรากฏตัวออกมาเลยนะ ฉันจะได้บอกว่า..ฉันนัดกับเธอไว้”
“โอเค .. แต่ฉันบอกก่อนเลยนะ ฉันไม่ไปอีบ้านทรงไทยเก็บศพนั่นเด็ดขาด ฉันแค่ออกมารับหน้า แล้วกลับห้องนอน ฉันไม่ไป ฉันกลัวผี โอเค้”
“โอเค”
อวัศยารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

เหตุการณ์ปัจุบัน อวัศยากับรันพยายามฝืนยิ้มยืนยันคำพูดตัวเอง ลิปดาหลิ่วตาเพราะไม่อยากจะเชื่อ
อวัศยารีบบอก “บอสจะไม่เชื่อก็ได้นะคะ แต่ที่ฉันมาอยู่ตรงนี้ เพราะรัน ไม่ใช่เพราะปราณนต์ ฉันแค่จะเอาจดหมายมาคืนเค้า และบอกเค้าว่า คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก เพราะฉันไม่ใช่เพื่อนเล่น” รันทำเสียงเข้ม “ฉันขอย้ำ.ปราณนต์เป็นลูกน้องเหมือนกับทุกคน เค้าไม่ได้พิเศษกว่าคนอื่น .. รีบไปเถอะรัน”
อวัศยากับรันหันหลังให้ลิปดา พอทั้งสองหันหลังให้ลิปดาได้ก็ทำหน้าโล่งอกด้วยกันทั้งคู่ อวัศยากับรันกำลังจะเดินไป ลิปดาพูดขึ้น
“เดี๋ยว” ลิปดาเรียกไว้ สองคนชะงัก ลิปดาเดินมาแทรกกลางและโอบไหล่ทั้งสองคน “คุณสองคนจะไปทดสอบจิตที่บ้านทรงไทยกันใช่มั๊ย..ไหนๆผมก็มาแล้ว และแผนลองใจผมก็พังไม่เป็นท่า เพื่อไม่ให้เสียเวลา..ผมไปด้วย”
ลิปดาพูดแล้วก็ลากอวัศยากับรันไปด้วยเลย อวัศยาหน้าเครียด
“บอ..บอสจะไปจริงๆเหรอครับ”
“จริงสิ ไป !! น่าสนุกดีออก”
“ตะ..แต่” รันพูดไม่ออกเพราะกลัวผีมาก
ลิปดาลากรันกับอวัศยาไปเลย รันหน้าเสียและจะเป็นลม อวัศยามองหน้าเพื่อนด้วยแววตาขอโทษ

ปราณนต์นั่งรออยู่บนมอเตอร์ไซด์หน้าร้าน พริบพราวกำลังซื้อผ้าอนามัยแบบส่งๆ อยู่ในร้าน
“เอาอันนี้ก็ได้ค่ะ”
พริบพราวหยิบส่งให้คนขายก่อนจะจ่ายเงินแล้วก็มองปราณนต์ไปด้วย พริบพราวยิ้มพอใจที่แผนขั้นที่หนึ่งสำเร็จ ปราณนต์นั่งรอ
พริบพราวเดินออกมาจากร้าน ปราณนต์หันมาเห็นก็เตรียมจะคร่อมรถ
“เรียบร้อยแล้วนะ ไป.. กลับ”
พริบพราวจับรถไว้ “เดี๋ยวก่อน..” ปราณนต์มองหน้า “ฉันหิว” พริบพราวบอก
ปราณนต์งง “หือ”
“ก็ตอนเย็นฉันไม่ได้กินข้าวนี่ มันก็ต้องหิวเป็นธรรมดา ฉัน....หาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับนะ”
“แต่..ตามกฎเค้าไม่ให้กินข้าวเย็นนะคุณ”
“เอาน่า..กฎมันก็เป็นสิ่งสมมุติ อาจารย์ก็บอกเอง ว่าทุกอย่างเป็นสิ่งสมมุติ กฎก็ไม่ใช่ของจริง ไม่ต้องไปยึดติด เราต้องปล่อยวาง”
“ไม่ใช่แหละ..คุณเข้าใจผิดแหละ อย่าเอาคำสอนมาตีความมั่วแบบนี้สิคุณ”
“เอาน่า..แค่วันเดียว มื้อเดียว นะๆ” พริบพราวลากแขนปราณนต์ไปทันที “ตลาดโต้รุ่งอยู่ตรงนี้เอง กินแป๊บเดียว ไป”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/4 วันที่ 12 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ