อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/5 วันที่ 12 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/5 วันที่ 12 ม.ค. 58

“ไม่ใช่แหละ..คุณเข้าใจผิดแหละ อย่าเอาคำสอนมาตีความมั่วแบบนี้สิคุณ”
“เอาน่า..แค่วันเดียว มื้อเดียว นะๆ” พริบพราวลากแขนปราณนต์ไปทันที “ตลาดโต้รุ่งอยู่ตรงนี้เอง กินแป๊บเดียว ไป”

พริบพราวลากแขนปราณนต์ไปทันที ปราณนต์ไม่ค่อยอยากไปแต่ก็จำใจเพราะลึกๆ แล้วก็สงสาร พริบพราวอมยิ้มที่แผนสำเร็จ
หน้าบ้านทรงไทยมีบรรยากาศวังเวงและน่ากลัวอย่างแรง แสนดี รุจน์ ลิลลี่ นิดา และพีระยืนอยู่หน้าบ้าน นิดานิ่ง ส่วนพีระแอ๊บนิ่ง แสนดีกลัว รุจน์กลัวแต่ก็ต้องทำแมน ลิลลี่หวาดหวั่น


“บรรยากาศมัน..ใช่เลยนะคะ มันต้องมีพลังอะไรบางอย่างอยู่ข้างในแน่ๆ ลิลลี่รู้สึกได้ค่ะ”
“แสนดีว่า..เราเดินเข้าไปทีละคู่ดีมั้ยคะ คุณพีไปกับคุณนิดา ลิลลี่ก็ไปกับคุณรุจน์ ส่วนแสนดี..รออยู่ตรงนี้เอง”
ทุกคนหันมา
“ก็..แสนดีไม่มีคู่นี่คะ จะให้เดินไปคนเดียวก็กระไรอยู่”
ทันใดนั้นเสียงลิปดาก็ดังขึ้น
“ผมหาคู่ให้คุณได้แล้ว”
ทุกคนหันไปทางลิปดา ลิปดา รัน อวัศยาเดินมา
“บอส คุณศยา คุณรัน ... จะมาทดสอบจิตเหมือนกันเหรอคะเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลย” นิดาว่า
“จริงๆคนที่จะมาคือ คุณรัน กับ ศยา ผมแค่บังเอิญมาเจอเค้านัดกัน ก็เลยตามมาด้วย”
รันมองอวัศยาคล้ายจะต่อว่าว่า “เป็นไงยะ เป็นเรื่อง” อวัศยาทำหน้ารู้สึกผิด
ลิปดาพูด “เมื่อกี๊คุณแสนดีไม่มีคู่ใช่มั้ย” ลิปดาดันรันออกมา “ผมหาคู่ให้” คุณรันไปกับคุณแสนดี ผมไปกับ ศยาเอง”
อวัศยาหันขวับมาทางลิปดา ลิปดายักคิ้วใส่กวนๆ
“งั้นก็ครบคู่แล้วนะคะ..ดีเลย..ลงตัวมากๆ .. เอ่อ.. ใครอยากเดินรอบบ้านเป็นคู่แรกคะ”
ทุกคนชี้มาที่นิดากับพีระทันที นิดากับพีระสะดุ้งแล้วมองหน้ากัน นิดายิ้มอิ่ม ทำให้พีระจำต้องยิ้มอิ่มไปด้วย
“พี่พี...พร้อมนะคะ” นิดาถาม
พีระหน้าตาโคตรไม่พร้อมแต่ก็จำต้องพยักหน้า นิดาจับมือเหมือนพากันเดินขึ้นเครื่องประหารคีโยติน
“ไปกันค่ะ” นิดาบอก
นิดากับพีระจับมือและหันหน้าหาบ้านทรงไทยที่หน้าบ้านมีรูปคุณหญิงกรอบใหญ่วางอยู่คล้ายข่มขวัญ พีระกลืนน้ำลายเอื๊อก อวัศยามองไปรอบๆ แล้วก็กระซิบถามรัน
“รัน..ฉันเพิ่งสังเกตว่า..ตอนนี้ทุกคนในบริษัทอยู่ที่นี่หมดเลย..ยกเว้น..พริบพราวกับปราณนต์ เธอว่า..มันแปลกๆหรือเปล่า”
อวัศยาเริ่มมีความหวาดระแวงเบาๆ

พริบพราวนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่ตลาดโต้รุ่ง เด็กเสิร์ฟเอาก๋วยเตี๋ยวมาวางหน้าพริบพราว ปราณนต์นั่งนิ่งไม่กิน
พริบพราวกินไปหนึ่งคำ เธอรู้สึกว่าไม่อร่อยเลยจึงมองปราณนต์ “นายไม่กินจริงๆเหรอ” ปราณนต์ส่ายหน้า อร่อยนะ น้ำซุปหว๊านนนหวาน” พริบพราวซดน้ำซุปโชว์ “อ๊า ! เส้นก็นุ๊มมมมนุ่ม” พริบพราวสูดเส้นเข้าปากแล้วทำหน้าเหมือนอร่อยมาก “นี่ดูๆ เนื้อหมูก็แน่ ไม่มีมันเลยนะ” พริบพราวเอาเข้าปาก “อืมมม์ นุ่ม หวาน เคี้ยวง๊าย ง่าย” จริงๆ แล้วเส้นเหนียวโคตร “ไม่กินแล้วจะเสียใจนะ..” พริบพราวคีบหมูมาลอยตรงหน้า “กินมั้ย”
ปราณนต์ขำ “คุณนี่..โรคจิตเข้าขั้นเหมือนกันนะเนี่ย เป็นอะไรหะ ชอบเอาชนะอยู่ได้ จะชนะไปทำกันนักกันหนา” พริบพราวชะงักกึก “ถามจริง..มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ”
พริบพราวเขี่ยๆ แล้วก็สารภาพ “ฮึ ! น้ำซุปก็จืด เส้นก็แข็ง หมูก็มีแต่มัน เหนียวอีกต่างหาก”
ปราณนต์ขำ “แล้วทำไมจะต้องมายั่วยวนให้ผมอยากกินด้วย ทำไมต้องอยากเอาชนะด้วย”
ปราณนต์ถามตรงๆ พริบพราวคิดแล้วก็ตอบซื่อๆ
“ก็..ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็แค่ไม่อยากกินคนเดียว อยากให้นายกินด้วย ฉันก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้นายกินกับฉัน ก็แค่นั้นเอง”
ปราณนต์ชี้หน้าขำๆ “เค้าเรียกว่า “เอาแต่ใจตัวเอง” พริบพราวชะงัก “นี่ ไม่มีใครได้ทุกอย่างตามที่คิดหรอกนะ ถ้าคุณลดความเอาแต่ใจตัวเองลงได้ คุณจะเป็นคนที่น่ารักมากๆเลย”
ปราณนต์พูดตรงๆ ซื่อๆ พริบพราวชะงัก ในใจเธอแอบเขิน เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครชมมาก่อน
“น่ารัก ? นี่นายชมฉันว่าน่ารักเหรอ” พริบพราวถาม ปราณนต์พยักหน้า “โห ไม่อยากเชื่อเลย นี่คงเป็นผลบุญที่ฉันล้างห้องน้ำเมื่อตอนกลางวันแน่ๆ คนอย่างนายปราณนต์ชมว่าฉัน น่ารัก”
ปราณนต์ขำ “ผมก็ไม่ได้เกลียดอะไรคุณสักหน่อย รีบๆกินเข้าไป จะได้รีบกลับ”
พริบพราวยิ้มรับแล้วก้มหน้าจะกินต่อ แต่ก็ต้องชะงักคิดนิดนึง ก่อนจะเริ่มเข้าเรื่อง “นี่..ระยะหลังฉันเห็นนายติดแชท ว่างเมื่อไหร่ เป็นต้องแชท .. ถามจริง.. แชทกับใคร”
ปราณนต์ชะงักแล้วก็พูดโกหก “ไม่มี๊ ไม่ได้ติดสักหน่อย”
“ไม่จริง ฉันเห็น แชทไปยิ้มไป..ตกลงใคร แฟนเก่า หรือว่า..แฟนใหม่”
พริบพราวถามหยั่งเชิงตรงๆ ปราณนต์ชะงักมองหน้าพริบพราวเพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี

อวัศยามองซ้ายมองขวาเพราะมองหาปราณนต์กับพริบพราวว่าจะมามั้ย แสนดี รัน รุจน์ ลิลลี่ และลิปดายืนอยู่ที่เดิมมองลุ้น นิดากับพีระเริ่มเดินเข้าไปในบ้านทรงไทยที่เต็มไปด้วยบรรยากาศวังเวง
นิดากับพีระเดินเข้าไปในบ้านทรงไทย นิดาเดินไปพูดไปแบบระดมทั้งสติ สมาธิ ข่มจินตนาการสุดฤทธิ์
“เราเดินวนสักรอบนะพี่พี..อย่าลืมนะคะ..ไม่ปรุงแต่ง..ไม่ปรุงแต่ง..ไม่ว่าเราจะเห็นอะไร มันก็คือสิ่งที่เราเห็น เห็นใบไม้ไหว เห็นนก เห็นหนู ก็คือนก คือหนู มันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น จิตเราต้องไม่พุ่งพล่านนะคะ”
พีระฟังไปในใจก็สั่นดิกๆ ไป ทั้งสองคนเดินมาถึงด้านหลังของบ้าน เสียงหมาก็หอนดังขึ้น
พีระสะดุ้ง
“หมาหอน !! น้องนิดา หมาหอน”
“อย่าปรุงแต่งค่ะพี่พี..หมาหอนก็คือหมาหอน !! ไม่มีอะไรค่ะ เราต้องไม่ตีสติให้ฟุ้งนะคะ ก็แค่หมาหอน..มันไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลยค่ะ..ไม่มีค่ะ” นิดาว่า
นิดาเดินมาถึงหน้าต่างของเรือนไทยแล้วสายตาก็ไปสะดุดกึกกับหญิงสาวห่มสไบที่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง”
นิดาเริ่มปากสั่น ขาแข็งเพราะก้าวเดินไม่ออก พีระสงสัยว่าทำไมจู่ๆเมียถึงหยุดพูด
“น้องนิดา..เป็นอะไร ? ทำไมอยู่หน้าซีด หรือว่า...” พีระมองตามสายตาเห็นสาวสไบก็สะดุ้งโหยง “เฮ้ย !!! ผะ..ผ..”
นิดารีบเอามือปิดปากพีระทันที
ลิลลี่ รุจน์ แสนดี รัน ศยา และลิปดาหันขวับไปที่หลังบ้านเรือนไทย
“เสียงพี่พีนี่..พี่พีร้องทำไม” ลิลลี่ถาม
รุจน์เอะใจ “หรือว่า ....”
นิดาก้มหน้าแล้วหันหน้าพีระออกมาจากหน้าต่างพร้อมกับพูดเสียงสำรวม
“พี่พีคะ..มีสติค่ะ เราต้องมีสติ ไม่ปรุงแต่งนะคะ...ไม่ปรุงแต่ง แต่เผ่นก่อนเถอะค่ะ”
นิดาพูดจบก็วิ่งพรวดออกไปทันทีพีระรีบวิ่งตามออกมา
“น้องนิดา รอพี่ด้วย”
พีระวิ่งพรวดตามมา
ทุกคนยังยืนรออยู่ พอนิดาวิ่งพรวดออกมาเห็นทุกคนเธอก็รีบแอ๊บสำรวมทันที ! พีระวิ่งออกมาเห็นเมีย
สำรวมก็รีบสำรวมตาม ทั้งสองคนเดินแอ๊บสำรวมออกมาทั้งที่ในใจโคตรจะสั่น
ลิลลี่รีบถาม “พี่พีร้องอะไรคะ มะ..มีอะไรหรือเปล่าคะ พี่พี พี่นิดา เห็นอะไรหรือเปล่าคะ”
นิดากับพีระปรายตามามองกัน นิดาชิงพูดก่อน
“ไม่มีหรอกค่ะ..เมื่อกี๊แค่เห็น..”หนู” นุ่งสไบ เอ๊ย หนูวิ่งผ่านไป .. พี่สองคนก็เลยตกใจแค่นั้น หล่ะค่ะ..ถ้าจิตเราไม่ปรุงแต่ง..เราก็ไม่ต้องกลัวอะไร..” นิดาจับไหล่ลิลลี่กับรุจน์ “น้องรุจน์กับน้องลิลลี่..โชคดีค่ะ”
นิดาอวยพรเสียงจริงจังมาก ลิลลี่กับรุจน์มองหน้ากัน ลิลลี่แอบกลัว ส่วนรุจน์พูดเสียงแมนมาก
“พี่รุจน์จะดูแลน้องลิลลี่เองไม่ต้องห่วง”
“พี่รุจน์เอาตัวเองให้รอดเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงลิลลี่”
ลิลลี่พูดจบก็หันหน้ามองบ้านทรงไทยแล้วยกมือไหว้ท่วมหัวหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปทันที แม้จะกลัวแต่ก็อยากรู้ รุจน์รีบวิ่งตามไป
“น้องลิลลี่รอพี่รุจน์ด้วย”
รุจน์กับลิลลี่เดินเข้าไปโดยในใจก็แอบหวั่น แสนดีตื่นเต้น รันเครียด ลิปดาเฉยๆ แต่ก็นึกสนุก ส่วนอวัศยามองหาปราณนต์ตลอดเวลา

พริบพราวยื่นหน้ามาคาดคั้นปราณนต์ไม่ปล่อย
“ว่ายังไง ทำไมเงียบ บอกมาเถอะน่า ฉันเป็นคนเก็บความลับเก่ง ฉันไม่บอกใครหรอก..ตกลงนายแชทกับใครอยู่”
ปราณนต์นิ่งมองพริบพราวว่าจะบอกหรือไม่บอกดี
“บอกเถอะน่า..มองตาฉัน..” พริบพราวจับหน้าปราณนต์ให้มองตาเธอ “ใสซื่อขนาดนี้ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม เห็นมั๊ย..ใสจะตาย” พริบพราวกระพริบตาปิ๊งๆ “ซื่อสุดๆ บอกมา”
ปราณนต์มองตาพริบพราว แล้วจู่ๆ เขาก็เขินขึ้นมาซะงั้น ปราณนต์ต้องดึงหน้าออกจากการจับของพริบพราว
“นี่คุณจะมาคาดคั้นไรเนี่ย รีบๆกินได้แล้ว จะได้รีบกลับ”
ปราณนต์ทำเป็นเข้มใส่ พริบพราวชักสีหน้าเพราะรู้สึกขัดใจ

อวัศยายืนอยู่หน้าบ้านร้างก่อนจะมองซ้ายมองขวาเพื่อหาปราณนต์ ลิปดาหันมาถาม
“คุณมองหาอะไร”
“เปล๊า ฉันไม่ได้หาอะไรสักหน่อย ก็มองไปเรื่อยเปื่อย”
ลิปดาหลิ่วตาอย่างไม่ค่อยเชื่อ
ลิลลี่เดินอย่างหวาดระแวงมองซ้ายมองขวาไปด้วย โดยมีรุจน์เดินประกบ
“ลิลลี่ว่าบ้านนี้ต้องมีพลังอะไรบางอย่างแน่ๆเลยค่ะ ลิลลี่รู้สึก..แน่นๆยังไงไม่รู้” ลิลลี่เดินมาถึงหน้าต่างบานเดิม “มันแน่นมากค่ะ..มันแน่นจริงๆ”
“หรือว่า..เสื้อจะคับไป..พี่รุจน์ช่วยปลดเสื้อให้หลวมๆเอามั๊ยครับ จะได้ไม่แน่น” รุจน์ถาม
ลิลลี่หันขวับมา “อีพี่รุจน์บ้า ทะลึ่ง มันไมได้แน่นแบบนั้นสักหน่อย แต่มันแน่นเพราะ...” ลิลลี่เหลือบตาไปที่หน้าต่างก็เห็นหญิงสวมสไบเดินออกมายืนที่เดิมอีกครั้ง ลิลลี่ช๊อค “.. อึ๊ก”
“ไม่มีหรอก..พี่ว่าน้องลิลลี่ใส่เสื้อคับมากกว่า มันจะไปมีได้ยังไง” รุจน์หันมองไปตามสายตาแล้วก็ถึงกับจุก
ทันใดนั้นทั้งรุจน์และลิลลี่ก็ร้องออกมาพร้อมกัน
“อ๊ากซ์”
รุจน์กับลิลลี่ผมตั้งฟึ่บขึ้นมาทันที
รุจน์ยังอุตส่าห์หันมาบอกลิลลี่ในสภาพปากสั่น “น้องลิลลี่ไม่ต้องกลัว มีพี่รุจน์อยู่ข้างๆ..เราจะวิ่งไปด้วย วิ่ง”
รุจน์พูดจบก็วิ่งพรวดออกไปเลย ทิ้งลิลลี่ไว้ซะงั้น ลิลลี่ร้อง
“ไอ้พี่รุจน์..ทิ้งกันได้ไง ระ ระ รอด้วย”
ลิลลี่รีบวิ่งหนีไปอย่างเร็ว
หน้าบ้านทรงไทยมีตุ่มวางอยู่ รุจน์วิ่งหัวตั้งมาอย่างไร้สติ พอเห็นตุ่มเขาก็รีบวิ่งลงไปซ่อนในตุ่มอย่างสิ้นคิด สักพักลิลลี่ก็วิ่งหัวฟูตามมา
“พี่รุจน์ ไอ้พี่รุจน์ หายไปไหนเนี่ย” ลิลลี่หันมาเห็นผมที่ตั้งชี้ออกมานอกตุ่มก็รีบวิ่งพรวดมาหาแล้วก็จิกผมที่ตั้งให้รุจน์ลุกขึ้น “ออกมาเดี๋ยวนี้เลย ตุ่มนี้มีเจ้าของหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดี๋ยวก็มีวิญญาณออกมาอีกหรอก รีบออกมาเดี๋ยวนี้เลย ไป”
ลิลลี่จิกรุจน์ออกจากโอ่งแล้วก็รีบลากกันออกไปจากบ้านทันที

พริบพราวยังพยายามเกลี้ยกล่อมปราณนต์ พริบพราวพูดตรงๆ และจริงใจมาก
“ฉันรู้ว่าการเก็บความลับ มันทำให้เราอึดอัด ถ้าเราได้ระบายออกมาบ้าง อาจจะรู้สึกดี .. ฉันรู้ว่าก่อนหน้านี้ ฉันทำไม่ดีกับนายไว้เยอะ..ฉันขอโทษ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายเป็นคนไม่มีอะไร ซื่อๆ บื้อๆ ด้วยซ้ำ .. ในความคิดฉัน..นายก็ถือได้ว่า เป็น “คนดี” คนนึง”
“คุณชมว่าผมเป็น “คนดี” เหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อ” ปราณนต์ว่า

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 6/5 วันที่ 12 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ