อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 7 วันที่ 12 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 7 วันที่ 12 ม.ค. 58

ทำไม่ดีกับนายไว้เยอะ..ฉันขอโทษ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายเป็นคนไม่มีอะไร ซื่อๆ บื้อๆ ด้วยซ้ำ .. ในความคิดฉัน..นายก็ถือได้ว่า เป็น “คนดี” คนนึง”
“คุณชมว่าผมเป็น “คนดี” เหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อ” ปราณนต์ว่า
“นายยังชมว่าฉันน่ารักได้ ทำไมฉันจะชมนายบ้างไม่ได้”

พริบพราวยิ้มสดใส ปราณนต์ชะงักนิดๆ เพราะเพิ่งเห็นว่าเวลาที่พริบพราวเป็นตัวของตัวเองนั้นเป็นธรรมชาติและน่ารักสุดๆไปเลย ปราณนต์มองพริบพราวแล้วก็ยิ้มตาม ความรู้สึกดีๆ ค่อยๆ เกิดขึ้นท่ามกลางตลาดโต้รุ่งแห่งนี้



แสนดีและรันยืนรอเป็นคู่ต่อไปอยู่ที่หน้าบ้านทรงไทย อวัศยาและลิปดายืนอยู่ข้างหลัง รุจน์กับลิลลี่ที่อยู่ในสภาพหัวตั้งลากกันวิ่งออกมา พอเห็นทุกคน ทั้งสองคนก็แอ๊บสำรวมทำเหมือนไม่ได้ไปเจออะไรมา ทั้งสองเดินหน้านิ่ง
“คุณรุจน์วิ่งหนีอะไรมา” แสนดีถาม
รุจน์ตอบเสียงสูง “เปล๊า ไม่มี๊ ไม่ได้หนีอะไรเลย ไม่มี๊ ไม่มี”
“ลิลลี่..ทำไมหัวตั้ง” รันถามต่อ
“หะ ? เหรอคะ” ลิลลี่รีบลูบผมลง “สงสัย...จะแน่นมากไปหน่อย คือ..ใส่เสื้อแน่นมากไปหน่อยน่ะค่ะ ก็เลยหายใจไม่ค่อยคล่อง หัวก็เลยฟู เชิญพี่แสนดีกับคุณรันเข้าไปได้เลยค่ะ เชิญค่ะ”
ลิลลี่กับรุจน์พูดจบก็รีบเดินไปสมทบกับนิดาและพีระ ทั้งสี่คนมองหน้ากันแล้วก็พยักหน้าให้กันด้วยความเข้าใจกัน แสนดีเดินนำเข้าไป รันยังขาแข็ง แสนดีจึงหันมาลากรันไปทันที
“ไปค่ะคุณรัน”
รันโดนลากไปทันทีในสภาพหน้าซีดและเตรียมกรี๊ดตลอดเวลา
อวัศยากับลิปดามองตามไป ลิปดาหันมามองหน้าอวัศยา
ลิปดาเอ่ยถาม “กลัวหรือเปล่า”
อวัศยาทำเชิด “ถ้ากลัวไม่ต้องมาเรียกฉันว่า “อวัศยา”
อวัศยาทำเก่ง ลิปดามองแล้วก็ขำ

แสนดีกับรันเดินมาถึงบริเวณหน้าต่างบานเดิม แสนดีเห็นก่อนจึงยืนตัวแข็งทื่อ รันเห็นหน้าแสนดีแล้วก็เครียด จึงด่าเสียงแมนมาก
“แสนดี..มองอะไรหะ ? นี่อย่ามาทำแบบนี้ ผมไม่ชอบ อย่ามาแกล้งกันนะ ไม่งั้นเจอต่อย” รันหันไปตามสายตา ของแสนดีแล้วก็เห็นสาวสไบ รันถึงกับกรี๊ดแตก “อร๊าย อร๊ายย อร๊ายยย”
แสนดีหันขวับมามองรันที่สาวแตก รันแอ๊บไม่อยู่วิ่งจิตกระเจิงออกไปเลย
“อร๊าย” แล้วรันก็กระโดดเข้าเอวแสนดีทันที
“อ๊าคซ์..... คุ..คุณรัน...ทำ..ทำไงดี” แสนดีถาม
“วิ่งสิวิ่ง...แสนดีวิ่ง” รันบอก
“วิ่งค่ะวิ่ง”
แล้วแสนดีก็รีบวิ่งหน้าเริ่ดในภาพที่มีรันเข้าเอวอยู่ไปด้วย ต่อมพลังมนุษย์จอมพลังเดือดพร่านทำให้วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

พริบพราวถามย้ำปราณนต์อีกครั้ง
“ตกลงจะบอกหรือไม่บอกว่า...นายแชทอยู่กับใคร”
“ผมก็อยากบอกนะ” ปราณนต์ว่า พริบพราวตาวาว “เพราะผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าเป็นใคร”
พริบพราวทำหน้างงๆ ปราณนต์มองชามก๋วยเตี๋ยว
“ก๊วยเตี๋ยวอืดหมดแล้ว จะกินต่อหรือเปล่า ถ้าไม่กินจะได้กลับ” ปราณนต์ว่า
พริบพราวเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวออก “ไม่กินแล้ว”
“งั้นก็กลับ” ปราณนต์ลุกขึ้นไปเลย
“อ้าว..เดี๋ยวสิ..รอด้วย ปราณนต์รอด้วย”
พริบพราวควักเงินวางไว้ร้อยนึงแล้วก็รีบเดินตามไป

แสนดีวิ่งอุ้มรันมาอย่างไม่คิดชีวิต พอหลุดออกมาจากบ้านได้ รันก็รู้สึกตัวจึงรีบกระโดดลงจากเอวของแสนดีทันทีแล้วพยายามแอ๊บแมนแต่ก็ไม่ค่อยจะสำเร็จเท่าไหร่ แสนดีวิ่งตามมา
“รัน..เป็นอะไร ร้องอะไร”
รันไม่กล้าพูด “เธอ...ไปดูเองก็แล้วกัน”
อวัศยาเริ่มหวาดหวั่นใจ
รันแสนดีแล้วเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ที่ยืนหลอนๆ อยู่ข้างหลัง เหลือลิปดากับศยาที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ลิปดายื่นหน้ามาถามอีกที “ผมยังเรียกคุณว่าอวัศยาได้หรือเปล่า”
อวัศยาหันมาด้วยสีหน้าแอบหวาดหวั่น ลิปดารอฟังคำตอบหน้ากวน อวัศยาคิดในใจว่าเอายังไงดี สู้ไม่สู้
ปราณนต์เดินออกมา พริบพราวรีบวิ่งตามมา
“นายปราณนต์อย่าเพิ่งไป”
ปราณนต์หันมา “อะไรอีกคุณ นี่เราหนีออกมาตั้งนานแล้วนะ ผ.อ.น.ม. ก็ซื้อแล้ว ก๊วยเตี๋ยวก็กินแล้ว ยังจะอะไรอีก”
พริบพราวคิด “เอ่อ..ก็..ฉันว่าพี่ๆคนอื่นก็คงจะหิวเหมือนกัน ฉันว่าจะซื้ออะไรไปฝากเค้าหน่อย”
“หะ นี่คุณทำผิดกฎคนเดียวไม่พอ ยังจะชวนคนอื่นทำผิดด้วยเหรอ ผมไม่เอาด้วยนะ ผมจะกลับแล้ว”
ปราณนต์หันหลังเดินต่อไปที่มอเตอร์ไซด์ พริบพราวทำหน้าเลิ่กลั่กว่าจะเอายังไงดีก่อนจะตัดสินใจดราม่าใส่ทันที
“นายก็เป็นเหมือนคนอื่นๆ มองฉันในแง่ร้าย ตีเจตนาฉันในทางลบตลอด ใช่สิ ฉันทำอะไรก็ผิด”
ปราณนต์ชะงักเท้า พริบพราวใส่ต่อ
“แค่เป็นห่วงว่าคนอื่นจะหิว จะซื้ออาหารไปเผื่อ ถ้าเค้าไม่อยากกินก็ให้ยาม ให้แม่บ้าน แต่ก็ถูกตีความไปในทางเสียหาย หาว่าไปดึงคนอื่นมาเดือดร้อนด้วย”
ปราณนต์ที่ยังยืนหันหลังให้มีแววตาอ่อนลง พริบพราวเล่นละครต่อ
“คนอย่างฉัน ไม่เคยทำอะไรดีเลยใช่มั๊ย ? ฉันเป็นคนที่แย่มากๆในสายตานายใช่มั้ย”
พริบพราวจัดหนัก ปราณนต์หันมาก่อนจะเดินมาหาพริบพราวแล้วทำเป็นหงุดหงิด พริบพราวลุ้น ปราณนต์พูดลอยๆ
“จะซื้อก็รีบๆ ซื้อ เสร็จแล้วจะได้รีบกลับ ยืนโวยวายอยู่ได้ ไม่อายคนอื่นเค้าหรือไง”
ปราณนต์ทำเข้มก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยว พริบพราวพอใจสุดๆ แล้วเธอก็คิดต่อว่าจะล้วงความลับยังไงดี

อวัศยาพยายามเดินอย่างมีสติ ทั้งยก ย่าง วางหนอทำท่าสงบทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นส่ำ ลิปดาเดินอยู่ข้างๆ ชิว์มาก
“เดินช้าไปเปล่าเนี่ย” ลิปดาถาม
อวัศยารำคาญๆ “ฉันเดินอย่างมีสติ ถ้าช้าไป บอสก็เดินนำหน้าไปก่อนแล้วกัน”
“โอเค” ลิปดาไปจริง
อวัศยามองรอบๆ พอเห็นวังเวงก็รีบเรียก “เดี๋ยว !! บอสรอด้วย” อวัศยาเดินเร็วมาก “อย่าเพิ่งไป..รอด้วย”
ลิปดาหันมาขำ “อ้าว เดินเร็วๆได้ด้วย แล้ว..สติไม่หายเหรอ” ลิปดาแซว
อวัศยาค้อน “ฉันเดินเร็วก็ประคองสติได้”
อวัศยาเดินเร็วขึ้นเพื่อให้ทันลิปดา ทั้งสองคนเดินไปคุยไปจนเกือบจะถึงหน้าต่างบานเดิม โดยที่ลิปดาเดินด้านที่ติดกับบ้าน ส่วนอวัศยาเดินอยู่ด้านนอกที่พอหันไปจะเห็นหน้าต่างพอดี
“นี่ถามจริงเหอะ .. ถ้าเกิดเดินไปแล้วเจออะไรที่มันไม่คาดคิด..คุณจะมีสติจริงหรือเปล่า” ลิปดาถาม
“แน่นอนคนอย่างฉัน..มีสติเสมอ ทำอะไรรู้ตัว”
“แล้วถ้าไปมีหนุ่มหล่อ แสนดี ไม่มีแฟน มาปลื้มชื่นชม.. คิดว่ายังจะมีสติอยู่หรือเปล่า”
อวัศยาชะงักกึกแล้วรีบเก๊กหน้านิ่ง “คนอย่างฉัน ไม่เคยหวั่นไหว ปล่อยสติไปกับเพศตรงข้าม คุณสมบัติแค่นั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
“แน่ใจนะว่าจะมีสติพอที่จะไม่ทำอะไรที่มันจะสร้างปัญหา หรือทำให้ตัวเองเสื่อมเสีย”
ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าต่างบานนั้นพอดี อวัศยาหยุดเดินหันขวับมาสวนเสียงแข็งด้วยความมั่นใจ
“แน่ใจและมั่นใจที่สุด คนอย่างอวัศยาไม่เคยทำตัวไม่มีสติ”
ทันใดนั้นสายตาของอวัศยาก็ปะทะเข้ากับสาวสไบที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างพอดี อวัศยาถึงกับผงะและตัวเย็นวาบ
“โอ๊ะ !!” อวัศยาช๊อค
ลิปดายังยืนอยู่ที่เดิมแต่หันหลังให้สาวสไบ “มั่นใจก็ดี..ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” แล้วลิปดาก็จะเดินต่อ
อวัศยาขาแข็งจนก้าวไม่ออก “บ..บอส...รอ....ด้วย ขะ..ขา...ขา” อวัศยาลิ้นแข็ง ปากแข็ง จนพูดไม่ออก
ลิปดางงจึงหันมามองอวัศยา “ศยา..เป็นอะไร”
“ขะ...ขา...” ใจอวัศยาอยากจะไปมาก แต่ขาแข็งจนก้าวไม่ออก “ขะ..ขา..แข็ง”
“หะ ขาแข็ง” ลิปดางง
“ปะ..ไป...ไม่ได้” อวัศยาพยายามจะก้าว แต่ขาไม่ขยับ “กะ..ก้าว..ไม่ออก” อวัศยาปรายตาไปมองที่หน้าต่างแล้วหน้าซีด
ลิปดาเริ่มสงสัย “ขาแข็ง ก้าวไม่ออก” อวัศยาพยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ปรายไปทางหน้าต่างบานนั้น ลิปดาค่อยๆหันตามไปมอง
ลิปดาปรายหางตาไปเห็นนางสไบยืนอยู่อย่างหลอนก็ร้องลั่น
“เฮ้ย” ลิปดาผงะด้วยความตกใจ

พีระมองไปทางบ้านทรงไทยอย่างปลงๆ
“บอส...โดนแล้ว”
นิดายืนสวดมนตร์อยู่ข้างๆ พีระ ส่วนรันหลบอยู่หลังนิดาไม่กล้ามองเข้าไปในบ้าน แสนดีกับลิลลี่เกาะกันกลม รุจน์ยืนตัวสั่นแล้วจะมาเนียนกอดลิลลี่ ลิลลี่สะบัดตัวใส่อย่างรู้ทัน รุจน์จ๋อย รันยกมือไหว้ประหลกๆ กลัวแต่ก็ยังห่วงเพื่อน
“สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองศยาด้วยเถิ๊ด”

อวัศยายังยืนตัวแข็งเพราะก้าวขาไม่ออก
“บะ....บอส...พาฉันไปหน่อย ..ป..ไปไม่ได้”
ลิปดาตั้งสติได้ก็ยกมือขึ้นแล้วพูด
“เดี๋ยวก่อน..รอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมมา”
“หะ”
ลิปดาพูดจบก็เดินอ้อมไปอีกด้านหนึ่งของบ้าน อวัศยาแทบกรี๊ด
“บ...บอส !!! ยะ...อย่าเพิ่งไป....รอ...รอด้วย ไอ้บะ...บอส”
ลิปดาไม่ฟัง เขาเดินไปทันที อวัศยาปรายตามายังเห็นสาวสไบ อวัศยาใจเต้นระส่ำแล้วก็รีบก้มหน้าเพื่อจะไม่มอง แล้วเธอก็เอามือจับขาตัวเองที่แข็งเกร็งให้ก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 7 วันที่ 12 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ