อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 7/4 วันที่ 13 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 7/4 วันที่ 13 ม.ค. 58

สังข์สายตาห่วงใยจริงใจ มองจวงที่กุมท้อง บิดตัว เอาแต่คราง
"โรคของผู้หญิง"
"อะไรวะ เฟื่อง ... โรคของผู้หญิง เอ็งนี่พูดไม่รู้เรื่อง"
"ปวดระดู"

เฟื่องกระแทกเสียง สังข์กับขาบมองแล้วเก้อๆ
"เออๆ งั้นเอ็งดูแลแล้วกัน"
"เดี๋ยวจะให้คนต้มน้ำไว้ให้" ขาบบอก
สังข์กับขาบเดินห่างออกไป
เฟื่องหันมามองจวงที่บิดตัว ปวดท้อง คอยซับเหงื่อดูแลใกล้ชิด




กลางคืน กองไฟที่ดับมอดลง ทัพที่ก้มหัวพิงต้นไม้เหมือนสัปหงกหลับค่อยๆลืมตาขึ้นมอง เห็นกลุ่มเสือปิ่นเมาเหล้าหลับกันระเกะระกะ แววตาทัพวาบขึ้น ทัพค่อยๆเคลื่อนไปที่ร่างลูกน้องเสือปิ่นคนหนึ่ง หวังจะหยิบดาบ ลูกน้องเสือปิ่นกอดดาบไว้แน่น ทัพมองไม่เห็นโอกาส ก็ตัดสินใจค่อยๆย่องไปทางอ้ายเลา
ทัพจุ๊ปาก
"เงียบๆ"
อ้ายเลายืนนิ่ง รู้คำสั่ง ทัพแกะเชือกที่ผูกอ้ายเลา
"ไอ้ทัพ"
ทัพหันขวับไปมอง เสือปิ่นที่โซเซเดินออกมาจากพงหญ้า
"ไอ้ทัพ"
ทัพมองตะลึง เสือปิ่นก้าวมาอีกสองสามก้าว ทัพมองเห็นมีดปักอยู่ที่ท้องเสือปิ่น
เสือปิ่นล้มทรุดลงตรงหน้า ทัพถอย
"ช่วย .. ช่วยข้าด้วย"
เสือปิ่นดึงขาทัพไว้ ทัพมองไปที่อ้ายเลา ลังเลใจทันที

บนเรือนแท่น บ้านศรีบัวทอง เสียงเกราะตีดังๆติดๆกันดังก้อง แฟงที่กำลังนอนอยู่ในกระท่อมกับผู้หญิงคนอื่นลุกขึ้นทันที
"เกราะเตือนภัย"
แฟงลุกพรวด เปิดประตูออกไป
ทางด้านทัพตะลึงมองเสือปิ่น
"อย่าทิ้งข้า ช่วยข้าด้วย ทัพ"
ทัพสีหน้าตัดสินใจอย่างหนัก มองเสือปิ่นที่เลือดกำลังไหลจากแผลที่มีมีดปักอยู่กลางท้อง
ชิดเดินโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ชิดแววตาโหด มองทัพแบบพร้อมจะฆ่าไปอีกคน
"ศพต่อไปคือเอ็ง ไอ้ทัพ"
ทัพมองชิดที่ชักดาบยาวออกมา ตรงเข้ามาหา

บริเวณลานหมู่บ้านศรีบัวทอง คบไฟที่ถูกจุดขึ้น แฟงวิ่งมา แท่น / อิน / โชติ /เมือง ดอกไม้ ทองแก้ว อยู่กลางลาน ชาวบ้านพากันล้อมรอบ สีหน้าวิตก
แท่นพูดขึ้นด้วยเสียงดังก้อง
"ทหารอังวะรู้แล้วว่าพวกเราลอบฆ่าพวกมันตายไปหลายศพ มันกำลังข้ามน้ำมุ่งมาที่นี่"
ชาวบ้านเสียงฮือฮา สีหน้าหวาดกลัว
"เราต้องหนีเดี๋ยวนี้"
"หนีไปไหน พี่แท่น"
"บ้านระจัน"
"บ้านระจัน"
"คนไทยอพยพกันไปรวมตัวอยู่ที่นั่น เราต้องไปกันตอนนี้ ก่อนที่พวกข้าศึกจะมาเผาที่นี่ ไปเก็บของ เอาแต่จำเป็น แล้วรีบมารวมกัน"
ชาวบ้านทุกคนพากันกระจายตัว รีบกลับไปที่เรือนเพื่อหยิบฉวยสมบัติที่พอจะติดตัว
แฟงยืนอึ้ง ทวนคำ ขึ้น

"หนีไป... บ้านระจัน"
ในป่าลึก เสือปิ่นเกาะขาทัพรั้งไว้ ชิดถือดาบใกล้เข้ามา

"ไอ้ชิด มึงหักหลังกู"
"แก่อย่างมึงน่าจะไปเมืองผีตั้งนานแล้ว ไอ้ปิ่น กูต่างหากที่สมควรเป็นหัวหน้าที่นี่"
ทัพจะขยับ เสือปิ่นดึงไว้
"ทัพ ฆ่ามัน ก่อนที่มันจะฆ่าเรา"
"มึงได้ตายสมใจทั้งคู่แน่ๆ ไม่ต้องเกี่ยงกัน"
"ทัพ"
เสือปิ่นขอร้อง ชิดเห็นโอกาสพุ่งตัวจะเข้าฟัน ทัพเอี้ยวตัวหลบ ปิ่นปล่อยมือจากขาทัพ ชิดพุ่งเข้ามา ทัพโดดเตะกลางตัว จนชิดล้มลง
"ฆ่ามัน ทัพ ฆ่ามัน"
ชิดจุก ดาบกระเด็นไปอีกทาง ทั้งคู่มองไปที่ดาบและพุ่งตัวไปพร้อมกัน ชิดถึงดาบก่อน คว้าดาบมาแทงสวนขึ้นไป แต่ทัพหลบได้ จับข้อมือชิดไว้
ปิ่นที่มองเห็น พร้อมตะโกน
"แทงมัน ทัพ .. ตัดหัวไอ้คนทรยศ"
ทัพกับชิดยื้อดาบกัน ชิดกำลังได้เปรียบ จะฟันทัพ แต่ทัพใช้แรงมากกว่า ถีบชิดเข้ากลางอก
จนหงาย ทัพคว้าดาบได้กลางอากาศ ก็พุ่งเข้าไป เสือปิ่นตาเบิกโพลง มองด้วยความดีใจ
ทัพเอาดาบปักลงข้างคอชิด ชิดตะลึง แทบหยุดหายใจ เพราะคิดว่าทัพจะแทงลงมาปักอก
สายตาทัพที่มองชิด นิ่ง อย่างมีพลังอำนาจเหนือกว่า

บริเวณลานหมู่บ้านศรีบัวทอง แฟงยืนอยู่มอง ชาวบ้านทุกคนที่หอบลูกจูงหลานกันมาล้อมวง เตรียมพร้อมเดินทาง อินกับเมืองช่วยกันต้อนคน
"เกาะกลุ่มกันไว้ เดินไปเงียบๆ" อินบอก
"จับลูกจูงหลานให้ดีๆ" เมืองว่า
"๒ไป ไปกันได้แล้ว" โชติบอก
ชาวบ้านทุกคนตามผู้นำ

ทัพจับดาบ ขณะที่ชิดเหลือบมองคมดาบที่อยู่ข้างคอ กลั้นหายใจ ปิ่นมองลุ้นว่าทัพจะทำยังไงกับชิด
"ข้าจะฟันคอเอ็งเสียตอนนี้ ให้สมกับความเลวที่เอ็งเป็นโจร ปล้น ฆ่า สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเสียก็ได้"
ชิดกลืนน้ำลายมองทัพด้วยความกลัวเกรง
"แต่ข้าเคยตั้งใจ ดาบข้าจะไม่ดื่มกินเลือดไทย ในยามศึกศัตรูประชิดเมือง คมดาบของเราควรจะหันไปทางศัตรู"
เสือปิ่นบอก
"เอ็งปล่อยมันไป มันจะย้อนกลับมาแว้งกัดเรา"
ปิ่นท้วง ทัพแค่ฟัง สายตายังจ้องชิด
"ข้ารู้ดี แล้วข้าก็เห็นแล้วว่าไม่มีสัจจะในหมู่โจร แต่คนไทยไม่ควรจะมาฆ่ากันเอง ไอ้ชิด"
ชิดสะดุ้งเฮือก มองทัพด้วยความกลัวตาย
"เอ็งจะสาบานต่อหน้าคมดาบของข้าได้มั้ย ข้าจะไว้ชีวิตเอ็ง ถ้าเอ็งยอมสาบาน จงเลิกใช้ชีวิตอย่างโจร เลิกเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าเลิกไม่ได้ก็จงยอมให้หัวหลุดจากบ่า"
ทั้งชิด ทั้งเสือปิ่นต่างตกตะลึงกับคำขอของทัพ ทัพขยับตัวนิดเดียว ชิดตกใจลนลาน ร้องไม่เป็นภาษา
"เลิกจ้ะ ข้าเลิก เลิกเป็นโจรแล้ว"
"ถ้าเอ็งผิดคำสาบานกับข้า กลับไปเป็นโจร ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนแม้เพียงขโมยข้าวหยิบมือเดียว คมดาบร้อยเล่มพันเล่มจะลงโทษเอ็ง"
ทัพเอ่ยเหมือนประกาศิต ชิดรีบลุกขึ้น ยกมือไหว้ท่วมหัว
"ข้าจะไม่ผิดคำสาบาน ข้าจะไม่เป็นโจรทำให้ใครเดือดร้อนอีกแล้วจนชั่วชีวิต"
ทัพลดดาบถอยออกมา หันไปมองเสือปิ่น
"หนีไปซะ ไอ้ชิด ก่อนที่ลูกน้องทั้งหมดที่โดนเอ็งมอมเหล้า รมยา จะตื่นขึ้นมาลากตัวเอ็งตามคำสั่งเสือปิ่น"
ชิดมองแล้วตัดสินใจวิ่งหนีเตลิดหายไปในความมืด
ทัพถือดาบเดินตรงมา เสือปิ่นเริ่มกลัวว่าจะถูกทัพฆ่า
"อย่า...อย่าทำอะไรข้านะไอ้ทัพ อย่า"

ทัพมองจ้องเสือปิ่นด้วยแววตาวัดใจ
แท่นควบคุมกองเกวียนเดินทางอย่างระแวดระวัง กลุ่มแฟงและผู้นำ 6 คน แห่งบ้านศรีบัวทอง แท่น โชติ อิน เมือง ดอกไม้ ทองแก้ว นำชายถือมีดไว้ในมือ ยืนป้องกันกองเกวียนอยู่

ชาวบ้านผู้หญิงและเด็กบางคนกอดกันด้วยความกลัวเดินออกไป
โชติบอก
"เร่งหน่อยนะ คนเยอะ มันจะไปได้ไม่เร็ว"
"ไปเงียบๆกันนะ" แท่นบอก
ดอกไม้ ทองแก้วคอยดูชาวบ้าน ที่หอบลูกจูงหลานเดินออกไปกันเป็นขบวน แฟงอยู่ด้านหลัง มองขบวนชาวบ้านที่กำลังต้องทิ้งบ้านเรือนตัวเอง หนีภัยศึกแล้วสะท้อนใจ
"แม่จ๋า พี่ฟัก พี่เฟื่อง .. ไม่รู้อีกนานแค่ไหนเราถึงจะได้เจอกันอีก"
แฟงมองฟ้าแววตาหม่น
"ฉันมันคนบาป ฉันผิดเองที่ทำให้พี่แฟงกับพี่ทัพต้องผิดใจกัน ถ้าพวกพี่ไม่มีฉัน คงไม่มีใครทำให้ความรักของพี่ทั้งสองต้องพลัดพรากกันอีก"
แฟงเดินตามปิดท้ายขบวน ร่างหายลับห่างไปในความมืด

ทัพเดินมาใกล้เสือปิ่นที่เริ่มคลานถอย ทั้งๆที่เจ็บ
"เอ็งแค้นข้า"
"ใช่ ข้าแค้นที่เอ็งทำให้ข้าเสียเวลาอยู่ที่นี่ แทนที่จะได้ไปตามน้องสาวกับคู่ชิ้น"
เสือปิ่นนึกกลัวทัพที่เดินเข้าหา จนหมดเรี่ยวแรง ที่จะคลานต่อไม่ไหว
"เอ็ง"
ทัพเข้ามาใกล้ ปิ่นกลัวตาย
"อย่าฆ่า"
ทัพไม่พูดอะไร กระชากมีดสั้นออกจากท้อง
ปิ่นร้องลั่นด้วยความเจ็บ ทัพเอามือกดแผลที่เลือดกำลังทะลัก
"ไอ้ทัพ เอ็ง"
ปิ่นพูดได้แค่นั้นก็เห็นภาพทัพเลือนราง หมดสติไป ทัพมองปิ่นด้วยสายตาเวทนา
เช้าวันใหม่ บริเวณลานกองคาราวาน ณ หมู่บ้านพราน เช้าวันใหม่ จวงที่สีหน้าดีขึ้น ลุกขึ้นจากที่นอนมองเฟื่องที่กำลังเอาข้าวต้มเกลือร้อนๆมาวางให้
"ดีขึ้นหรือยัง จวง"
"ไม่ปวดแล้วจ้ะ ขอบใจพี่เฟื่องมากนะจ๊ะ พี่เฝ้าฉันทั้งคืนเลย"
เฟื่องเลื่อนข้าวต้มกับเนื้อเค็มแห้งให้จวง
"ไม่ต้องขอบใจอะไรหรอก จวงก็เหมือนน้องสาวพี่" เฟื่องบอก
"ป่านนี้ไม่รู้แฟงจะเป็นยังไงบ้าง" จวงว่า
เฟื่องหน้าหมองลง เอ่ยขึ้น
"ก็คงอยู่กับคู่ชิ้นของเค้า"
"พี่เฟื่อง"
เฟื่องทำท่าจะหันหลังออกไป แต่จวงดึงมือเฟื่องไว้
"พี่เฟื่องไม่ให้อภัยพี่ทัพกับแฟงมันเหรอจ๊ะ"
"พี่จะว่าอะไรได้ ถ้าพี่ทัพกับแฟง จะชอบพอกัน"
"ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น พี่ทัพกับพี่รักกันมาหลายปี" จวงถาม
"ตะวันยังรู้จักเปลี่ยนจากเช้าเป็นสาย ใจคนที่อยู่ใต้แสงตะวันก็เปลี่ยนแปรไปตามนั้นได้เหมือนกัน"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 7/4 วันที่ 13 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ