อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 8 วันที่ 13 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 8 วันที่ 13 ม.ค. 58

"ข้าว่าเอ็งอย่าตามไปเลยว่ะไอ้ดอกรัก ปากหมาๆอย่างเอ็ง เดี๋ยวดาบไอ้ใจมันจะบาดปากเสียเปล่าๆ"
ดอกรักมองเอิบกับช่วงที่หน้าตาขึงขังขึ้นมาทันที
ช่วงบอก

"กลับกับข้า ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวสไบกับไอ้ใจมันก็ตามไปเอง ไปพวกเรา กลับกัน"
เอิบกับช่วงเดินไปคุมเกวียนที่บรรทุกรวงข้าว ให้ชาวบ้านขับออกไป ดอกรักจำขึ้นนั่งเกวียนกลับไปด้วย
เอิบ ช่วง ชาวบ้านชายบางคนเดินปิดท้าย คุ้มกันหลังให้ทุกคนกลับไป




สไบวิ่งมา หยุดแล้วสะอื้น ใจตามหลังค่อยๆเดินเข้ามา
"สไบ"
สไบหันมา น้ำตานองหน้า
"พี่ไม่ควรอยู่ที่นี่เลย" ใจบอก
"ไม่เกี่ยวหรอกจ้ะ ถึงพี่ไม่มากับเรา ฉันกับพี่ดอกรักก็คุยกันไม่รู้เรื่อง"
"เพราะพี่เป็นต้นเหตุ"
"พี่ดอกรักไม่ฟังใครมาตั้งแต่เด็ก คิดอะไรเอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ ยิ่งตอนนี้ไม่มีพ่อแล้วยิ่งวางอำนาจใส่ฉันไม่เลิก"
"เค้ารักสไบ"
งูจงอางเลื้อยมาตามฟางข้าวช้าๆ สไบทอดแววตาเศร้า
"แต่ฉันเห็นพี่ดอกรักเป็นแค่พี่ชาย"
ใจเดินเข้าใกล้สไบ แต่ไม่กล้าที่จะพูดออกมา เพราะมีบางอย่างอยู่ในใจ
"หมดศึกเมื่อไหร่ สไบก็คงต้องทำตามสัญญาของพ่อ..แต่งงานกับดอกรัก"
"เวลานี้พ่อก็ตายไปแล้ว ฉันคงไม่ต้องรักษาสัญญาอะไรอีกแล้ว ฉันไม่อยากอยู่กับคนที่ฉันไม่รัก"
งูเลื้อยเข้ามาใกล้สไบเข้าทุกที
สไบมองใจ สายตาของสองคนถ่ายทอดความรู้สึกดีๆให้กันอย่างอบอุ่น
"แล้วสไบอยากอยู่กับใคร"
สไบยังไม่ทันตอบ งูจงอางที่เลื้อยมาบนดิน ฉกเข้าที่ขาขวาของสไบ
"โอ๊ย"
สไบร้อง ใจมองเห็นงูเลื้อยผ่านไปอย่างเร็ว ใจหันมารับร่างสไบที่กำลังทรุดลง
"สไบ"
"พี่ใจ"
งูจงอางเลื้อยหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ใจรีบเอาผ้าคาดเอวรัดเหนือแผล ไม่ให้พิษงูแล่นขึ้นสู่หัวใจ แล้วเอามือเค้นเลือดออกมา
"สไบ สไบ"
สไบมองเห็นภาพใจเลือนราง ใจรีบล้วงสมุนไพรในย่ามที่สะพายออกมาเคี้ยวแล้วโปะใส่ที่แผล
"พี่ใจ ช่วยฉันด้วย"
"สไบ อย่าหลับ สไบ ... อดทนไว้นะ สไบ อย่าหลับ"
ใจพยายามเขย่าร่าง แต่สไบฝืนไว้ไม่ไหว
"พี่ใจ อย่าทิ้งฉัน"
"สไบ พี่ไม่ทิ้งสไบ"
ใจดึงร่างสไบมาแนบอก
"สไบแข็งใจไว้ พี่อยู่นี่ พี่จะไม่ทิ้งสไบไปไหน สไบก็อย่าทิ้งพี่ไป สไบ"
สไบมองหน้าใจ
"สไบ ได้ยินพี่มั้ย สไบ สไบ สไบ พี่รักสไบนะ"
สไบยิ้ม เอ่ยเสียงคราง
"ฉัน"
สไบพูดได้แค่นั้น ก็หมดสติไปทันทีในอ้อมแขนใจ
"สไบ"

ใจกอดสไบไว้แน่นในอ้อมแขน
เวลาต่อมา ดอกรักเดินไปเดินมา มองหาสไบ กลุ่มผู้ชายกำลังนั่งกินเหล้ากันอยู่ทางหนึ่ง กลุ่มผู้หญิงกำลังหุงหาข้าวปลา ดอกรักทนไม่ไหว ลุกขึ้น จะก้าวออกไป

ฟักยกฝักดาบขึ้นขวาง
"ฉันจะไปตามสไบ หายไปกับไอ้ใจ ป่านนี้ ยังไม่กลับ"
"สไบมันไม่ใช่เด็กเล็กๆ" เอิบบอก
"เป็นสาว สวย สะพรั่ง" ช่วงว่า
"ไอ้ช่วง เอ็งก็ไปยั่วมัน แค่นี้ไอ้ดอกรักมันจะคลั่งตายอยู่แล้ว"
ดอกรักงุ่นง่าน ยืนไม่ติด ฟักต้องเอ่ยเตือน
"กลับไปนั่งเถอะ ดอกรัก เดี๋ยวสไบกับไอ้ใจมันก็กลับมา"
หมู่เคลิ้มบอก
"แห่กันไปตาม เดี๋ยวพอคลาดกัน ก็ต้องมารอ ไม่ต้องได้เดินทางกันต่อ" แ
หมู่เคลิ้มมองด้วยสายตาของคนมีอำนาจเป็นหนึ่งในผู้นำ
ดอกรักจำต้องไปนั่ง แววตาเก็บงำความไม่พอใจที่คิดว่าทุกคนกำลังเข้าข้าง เห็นดีเห็นงามไปกับใจ

สไบที่ค่อยๆฟื้นขึ้นมา ในอ้อมแขนใจ เขามองเป็นห่วง
"พี่ใจ"
ใจยิ้มดีใจที่เห็นสไบฟื้นขึ้นมา สไบขยับตัว ใจค่อยๆพยุง
"ฉันยังไม่ตาย"
"ปวดแผลหน่อยนะ สไบ"
สไบก้มมองขาตัวเองเห็นมีสมุนไพรประคบแล้วปิดทับด้วยเศษผ้าของใจ
"พี่เอายาล้างพิษประคบแผลไว้"
"พี่ใจช่วยฉันอีกแล้ว"
"ให้พี่อยู่ช่วยสไบไปทั้งชีวิตก็ได้"
สไบกับใจมองสบตากัน ความรู้สึกผูกพันท่วมท้น ใจไม่อาจหักห้ามใจไว้ก้มลงจะจูบ สไบนึกอาย เอียงแก้มหลบด้วยความเขิน จมูกใจเฉียดแก้มไป
"ฉันเป็นหนี้ชีวิตพี่ใจ ชดใช้ทั้งชีวิต ก็คงไม่หมด"
"ถ้าจะชดใช้ สไบก็ต้องอยู่กับพี่"
"พี่ใจ"
"พี่ยังไม่เร่งรัดตอนนี้ แต่ถ้าสไบไม่อยากติดค้าง ก็ต้องอยู่ใช้หนี้กับพี่ไปจนชั่วชีวิตของเรา"
ใจประคองสไบขึ้นยืน สไบเขินอาย เขาดึงเธอมากอดไว้ แล้วจูบลงที่ผมแผ่วเบา
"ไม่ว่าต่อไปข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น สัญญากับพี่ได้มั้ย สไบ"
สไบมองหน้าใจ สายตามีแต่ความตื่นเต้นแบบเด็กสาว
"สไบอย่าเกลียดพี่"
"พี่ใจดีกับฉันทุกอย่าง ฉันจะเกลียดพี่ได้ยังไง"
"สัญญา"
"จ้ะ สัญญา สไบไม่มีวันเกลียดพี่ใจ"
"สไบจะเชื่อว่าพี่รักสไบ พี่รักสไบจากใจจริง"
ใจดึงสไบมากอดไว้อีกครั้งอย่างแนบแน่น แววตาสไบมีแต่ความสะท้านอาย ตรงข้ามกับแววตาใจที่นิ่ง กดดัน เพราะมีความลับมากมายซ่อนอยู่

ดอกรักนั่งไม่ติด ฟักกับพวกมองอยู่ห่างๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไร ใจประคองสไบที่เดินกะเผลกเพราะปวดขาขวาที่ถูกงูกัดเข้ามา
ดอกรักโพล่งเรียก "สไบ"
ทุกคนหันไปมอง ใจประคองสไบเข้ามาแล้วบอกทุกคน
"ถูกงูกัด แต่ฉันเอาพิษออกแล้ว" ใจบอก
ชาวบ้านผู้หญิง 2 คนรีบเข้ามารับสไบประคองไว้
ฟักบอก
"รีบพาไปหาน้าอิ่ม แกเป็นหมอ"
ผู้หญิงประคองสไบออกไป ดอกรักหันมาทางใจทันที
"เอ็งทำยังไง สไบถึงถูกงูกัดได้"
เอิบบอก
"เอ๊ะ ไอ้ดอกรัก เอ็งถามพิกล ยังกับว่าไอ้ใจมันปล่อยงูมากัดสไบ"
ใจมองจ้องดอกรักที่ท่าทางเอาเรื่อง
"เออ นั่นสิ งูในนา มันก็เพ่นพ่าน เดินไม่ระวัง มันก็ฉกเอา"
"เอ็งคงเกิดมาเป็นเทวดาประจำตัวสไบสินะ ถึงช่วยสไบไว้ได้ทุกครั้ง"
"ข้าไม่รู้หรอก ว่าข้าเกิดมาเป็นเทวดาหรือภูตผีปีศาจ แต่ข้ามีหน้าที่ ถึงหน้าที่ข้าจะทำให้ใครไม่พอใจ ข้าก็ยังจะยึดถือหน้าที่ของข้าไว้"
ใจมองดอกรักแล้วเดินออกไป ไม่อยากปะทะด้วย
ดอกรักกำหมัดมองตาม
"ไอ้ใจมันหมายฟามว่า... หน้าที่ของคนต้องชะตากัน"
ดอกรักหันมามอง เอิบทำหน้าทะเล้นใส่
ฟัก เอิบ ช่วง หมู่เคลิ้มมองดอกรัก แล้วไม่พูดว่าอะไร หันมาคุยปรึกษาเรื่องอพยพกันต่อ

ยิ่งทำให้ดอกรักมีแต่ความเจ็บใจมากขึ้น
หมออิ่ม ผู้เฒ่าชายประจำหมู่บ้านกำลังเอาว่านหัวเล็กๆให้สไบกิน ใจเดินมามอง

หมออิ่มดูแผลที่โปะยาไว้แล้วบอกสไบ
"ไม่ต้องกลัวนะ สไบ .. เอ็งรอดแน่ๆ"
"พี่ใจช่วยฉันไว้จ้ะ พี่เขาก็มียาดี ไม่งั้นฉันคงไม่ได้กลับมานี่"
ใจมองสไบที่เอ่ยบอกทุกคนตรงนั้น สีหน้าทุกคนชื่นชม สไบหันมาเห็นใจที่หลบมองอยู่ก็ยิ้มให้
ใจยิ้มให้สไบ ก่อนจะขยับหันหลังเดินห่างออกมา สีหน้ากังวล ยิ้มไม่เต็มที่เหมือนก่อน

ทัพตะลุยขี่อ้ายเลาข้ามน้ำ แววตาทัพมีแต่ความร้อนใจ อยากจะไปหาจวงและเฟื่องให้เจอโดยเร็ว
มีขบวนชาวบ้านที่อพยพหนีศึกกันมา 10 กว่าคน ทัพรีบดึงอ้ายเลาเข้าไปถาม
"ป้าจ้ะ ทางที่ป้ามา ได้ยินเขาคุยเรื่องโจรจับผู้หญิงสองคนมาทางนี้บ้างไม๊"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 8 วันที่ 13 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ