อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 8/2 วันที่ 14 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 8/2 วันที่ 14 ม.ค. 58

ทัพตะลุยขี่อ้ายเลาข้ามน้ำ แววตาทัพมีแต่ความร้อนใจ อยากจะไปหาจวงและเฟื่องให้เจอโดยเร็ว
มีขบวนชาวบ้านที่อพยพหนีศึกกันมา 10 กว่าคน ทัพรีบดึงอ้ายเลาเข้าไปถาม
"ป้าจ้ะ ทางที่ป้ามา ได้ยินเขาคุยเรื่องโจรจับผู้หญิงสองคนมาทางนี้บ้างไม๊"

ชาวบ้านส่ายหน้า เดินต่อไป ทัพสีหน้าวิตก
"เฟื่อง จวง พี่จะไปตามเอ็งสองคนที่ไหนดี"

เฟื่องคอยมองประตู จวงชะเง้อมองด้วย เสียงสังข์เดินมาไกลๆ
"พี่เฟื่อง อย่าให้ไอ้สังข์เข้ามา ฉันชังหน้ามัน"


สังข์เดินมากับขาบ ผลักประตูพรวดเข้ามา เฟื่องก็ชักสีหน้า
"จวงยังไม่ดีขึ้นหรือ เฟื่อง"
"ใกล้แล้ว"
"แล้วเมื่อไหร่จะหาย"
"ก็คงใกล้แล้ว"
สังข์ท่าทางร้อนรน
"ไอ้ขาบ เอ็งไปถามพวกชาวบ้านสิว่าใครเป็นหมอจัดยามารักษาเมียข้าได้บ้าง"
"ไม่ต้องหรอก นายกอง พรุ่งนี้ก็คงดีขึ้น" เฟื่องบอก
"แล้วถ้าไม่ดีขึ้นล่ะ ไป ขาบ...ไป เดี๋ยวนี้ หาหมอมารักษาเมียข้า ไปบอกพวกมัน ใครรักษาได้ ข้ามีรางวัลให้"
ขาบมองแล้วเดินออกไป เฟื่องหันมา จวงสีหน้าไม่ค่อยดี สังข์มองสองสาวจากด้านหลัง รู้สึกเริ่มไม่วางใจว่าอาจจะโดนหลอก

เวลากลางคืน ทัพขี่อ้ายเลามาอย่างอ่อนเพลีย มองไปในความมืด สีหน้าไม่ดี ทัพลูบหัว
"เราหลงทางเสียแล้วล่ะ อ้ายเลา"

สังข์ ขาบที่ยืนมองอยู่ หญิงชาวบ้านมีอายุ กำลังคลำไปที่ท้องจวง เฟื่องมองอย่างกังวล กลัวความแตก กดลงไปตรงไหน จวงก็แกล้งร้อง
"โอ๊ย ... โอ๊ย"
"เฮ้ย... เบาๆสิ ป้า เมียฉันเจ็บ"
จวงยิ่งแกล้งคราง เฟื่องแกล้งปลอบผสมโรง
"จวง อดทนหน่อย จะได้หาย"
"เจ็บไปหมดทั้งตัวเลยพี่เฟื่อง ฉันคงจะตายเสียที่นี่"
สังข์ร้อนรน
"เอ้ย ยังไงล่ะ เมียข้าตายไม่ได้นะ จวงเป็นอะไร จัดยาสิ"
หญิง 1 ลนลาน แตะไปที่ท้อง จวงดิ้นพราด
"จวง จวง เป็นยังไง"
จวงดิ้นพราด สังข์ทำอะไรไม่ถูก หันมาโวยกับหญิงชาวบ้าน
"เป็นหมอแน่หรือเปล่าวะ"
"ใจเย็น นายกอง ทั้งหมดที่มากัน ก็มีป้าแกนี่แหละ ที่เค้าว่ารักษาหายมาหลายคนแล้ว"
"เมียข้าเป็นอะไร"สังข์ถาม
"โรคแพ้ผัว"
สังข์ผงะ
"ฮะ โรคอะไรวะ"
"โรคแพ้ผัว นังหนูนี่มันถูกพาตัวมาใช่มั้ยล่ะ ใจมันไม่รักไม่ชอบ มันก็กลัวจนขวัญหาย กระเจิดกระเจิง พาลจับไข้ไม่หาย นี่ดีนะ แค่แพ้ยังไม่ถึงขั้นกินผัว"
สังข์หน้าเสีย มองจวงอย่างไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้
"เออ งั้นก็รีบๆรักษาให้หายซะ ไอ้ขาบ ไปกินเหล้าเรือนเอ็งดีกว่า"
สังข์หันหลัง เดินออกไปก่อน ขาบมองเฟื่องกับจวงแล้วตามออกไป เฟื่องมองแล้วแอบอมยิ้มกับจวง
สังข์เดินนำขาบมา สีหน้าหงุดหงิด
"มันมีด้วยเหรอวะ ไอ้โรคนี้ แพ้ผัว แล้วจะแก้ไขยังไงได้วะ ยังไงจวงมันก็ต้องเป็นเมียข้านะ"
"ก็มันเป็นเมียเอ็งอยู่แล้วนี่"
ขาบมีพิรุธขึ้นมานิดหนึ่ง แต่สังข์ไม่ทันสังเกต
"เอาน่าใจเย็น ช่วงนี้เอ็งนอนที่บ้านข้าก่อน ให้จวงมันหายแล้วค่อยกลับคืนเรือน"

ขาบไม่พูดอะไร อมยิ้มน้อยๆ เดินนำสังข์ไปทางกระท่อมตัวเอง
จวงที่ลุกขึ้นนั่งข้างเฟื่อง ยกมือไหว้หญิงชาวบ้าน

"ขอบใจนะ ป้า ถ้าป้าไม่ช่วยโกหก ฉันแย่แน่ๆ"
"ฉันไม่มีอะไรเป็นสินน้ำใจให้ป้าเลย" เฟื่องบอก
"ไม่ต้องๆ ข้าได้มาแล้ว" ป้าบอก
"ใครให้ป้า"
"อย่าอึงไป หมู่ขาบให้ข้ามาแล้ว"
เฟื่องกับจวงมองหน้ากัน
"พี่ขาบตบรางวัลป้า" เฟื่องว่า
"ตอนไปตามตัว หมู่ขาบบอกให้ข้าช่วยพูดว่าเอ็งป่วย นายกองสังข์จะได้ไม่กวนเอ็ง"
หญิง 1 ทำหน้าล้อเลียน จวงอาย แล้วลงเรือนไป เฟื่องตามลงไปส่ง

ขาบนั่งกินเหล้ากับสังข์อยู่ที่ชานเรือน สังข์เริ่มเมาแล้ว แต่ขาบดูยังมีสติ ไม่ค่อยกิน
"ข้าว่าจวงมันไม่เป็นอะไรดอก มันแกล้งป่วยเพราะไม่อยากอยู่ใกล้ข้า แล้วเฟื่องนะ มันเกลียดเอ็งอย่างกับขี้ แต่..ทำไมอยู่ๆมันยอมเอ็งวะ"
ขาบเงียบ สังข์มองยิ้ม หัวเราะ เมาแล้ว
"มันคงติดใจรสสวาทเอ็งแล้วซินะ หงิมๆอย่างเอ็งก็มีทีเด็ดเหมือนกัน"
"ข้าสงสารแม่เฟื่อง แม่จวง ผู้หญิงเขาไม่รักไม่ชอบอย่าเอาเขามากักขังไว้เลย"
"ไอ้ขี้ขลาด ไอ้ขาบ..มึงตรองดู ตอนอยู่คำหยาด นังเฟื่องมันมองมึงแค่หมาตัวหนึ่ง ถ้ากูไม่ไปฉุดมามึงจะได้มันเป็นเมียมั้ยมึงจะรอให้ไอ้ทัพแทะเนื้อกินจนหมด แล้วคอยเอากระดูกเขามาเลียงั้นรึ"
ขาบทนไม่ไหวเอาเหล้าสาดหน้าสังข์
"อย่าหยามกูเยี่ยงนี้ กูไม่เคยคิดหักหาญน้ำใจหญิง เขาไม่รักไม่ชอบก็แย่งชิงฉุดคร่ากูไม่ได้เป็นคนสันดานโจรปล้นเขากินเหมือนมึง"
สังข์โผเข้าขย้ำคอขาบจนหงายท้อง ขาบพยายามป้องกันตัว
"ไอ้ขาบ กูทำทุกอย่างเพื่อมึง ถ้ามึงอยากจะกลับไปอยู่ข้างไอ้ทัพ ไปกินของเหลือเดนเขาก็ไปเลย"
ขาบถีบสังข์กระเด็นไปติดฝา สังข์สิ้นพยศเพราะเมาจัด..แต่ยังพูดต่อ
"มึงจำคำกูไว้... ถึงมึงได้ตัวนังเฟื่องแล้ว แต่..ถ้าไอ้ทัพมาตามเมื่อไหร่ นังเฟื่องมันก็จะกลับไปอยู่กับไอ้ทัพอยู่ดีมึงมันแค่หมา...เขาโยนกระดูกให้ก็นึกว่าเขารัก จำคำกู..ไว้ไอ้หมา...ขาบ"
สังข์ค่อยๆหลับไปเพราะฤทธิ์เมา ขาบเข้าไปลากสังข์ให้นอนดีดี หาผ้ามาหนุนหัวเรียบร้อย แล้วเดินลงเรือนไปด้วยความน้อยใจ

เฟื่องลงมาส่งป้าหญิง 1 ขาบยืนอยู่มุมหนึ่งหลังกลับจากส่งสังข์ที่เรือน เฟื่องไม่กล้าหนี
ขาบพอเห็นก็เอ่ยบอกเฟื่อง
"นายกองสังข์คงไม่กลับมานอนที่นี่อีกหลายวัน"
"ขอบใจพี่ที่ช่วยจวง"
"ก็ช่วยได้ไม่นานหรอก จะปดกันไปได้กี่ครั้ง คิดหรือเปล่าว่าคนอื่นจะเดือดร้อนไปด้วย"
"นายกองคงไม่สงสัยเรื่องพี่กับฉันไปด้วย"
"สงสัย"
ขาบหันมามองเฟื่อง
"แต่พี่ก็ปดไป อาศัยว่าเฟื่องมาเฝ้าจวง"
"พอถึงกรุงศรี จวงก็ต้องไปอยู่เรือนนายกองสังข์"
"เป็นเมียนายกองสังข์ไม่ดีตรงไหน ยิ่งยามศึกอย่างนี้ นายกองคงไม่เลี้ยงให้เมียอดๆอยากๆหรอก"
"พี่ก็รู้ คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก พวกฉันถูกลักตัวมา จะให้ทำใจรัก ให้ชอบ ชั่ววันสองวัน คงทำไม่ได้"
"พี่รู้ว่าต่อให้ตลอดชั่วชีวิตเอ็ง ก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจมารักพี่"
ขาบสายตาเศร้า
"คนขี้ขลาดตาขาว เอาแต่ตามก้นคนอื่นอย่างพี่ ..ไม่มีวันชนะใจผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น"
ขาบเอ่ยตัดพ้อตัวเองแล้วหันหลังเดินหายไปในความมืด เฟื่องมองตามด้วยสายตาเห็นใจ

ทัพขี่อ้ายเลาผ่านหมู่บ้านต่างๆ ... ผ่านหมู่บ้านที่ถูกทหารอังวะเผาจนราบเรียบเหลือแต่ซาก
ทัพมองสลดใจ
แฟงที่เดินมากับขบวนอพยพของบ้านศรีบัวทอง มีคนแก่ เด็กหลายคน แฟงช่วยพยุงคนที่เหนื่อยอ่อน ขึ้นมาเดินข้ามแม่น้ำ แท่น หัวหน้าของกลุ่มคอยระวังขบวน โดยมี อิน โชติ เมืองดอกไม้ ทองแก้ว
คอยระวังภัยช่วยชาวบ้านเร่งให้เดินเป็นระยะ

ด้านขบวนอพยพของสไบ เร่งเดินทางลัดเลาะผ่านทุ่งข้าว บ้างถูกเก็บเกี่ยวไปแล้ว บางที่ถูกทิ้งร้าง นาข้าวแห้งเหี่ยว เพราะเจ้าของหนีภัยสงคราม
ขบวนของแฟงดินตัดทุ่งกันเป็นทิวยาว ลมแล้งเดือนสามพัดแรง ยอดไม้ปลิว หลายต้นใบร่วงหล่นจนหมด
ลานป่าละเมาะ แฟงและทุกคนนั่งผิงไฟกองเล็กๆ ขับไล่ความหนาว
ทัพยังขี่อ้ายเลาดั้นด้นไปในความมืด

วันใหม่ ขบวนชาวบ้านจำนวนมากที่พากันหอบลูกเด็กเล็กแดง เสื้อผ้า หม้อดิน หาบ ไห พากันยืนออหน้าประตูเมือง กรุงศรีอยุธยา มีพระสงฆ์ที่อพยพเข้ามาในกรุงศรีฯ ด้วย
ทหารยืนขวางไม่ให้คนผ่านเข้าไป ทุกคนขนข้าวของพะรุงพระรัง พยายามช่วยกันขอร้อง เพื่อขอเข้าไป ประตูเมืองเปิดออก คุณพระนายขี่ม้ามามอง
ชาวบ้านพากันแตกตื่น รีบดึงลูกหลานเบียดเสียดกันแน่นจะเข้าประตูเมืองให้ได้ ทหารกันไว้
มีคนหกล้มหกลุก
คุณพระนายบอก
"เข้าไม่ได้ กำหนดประตูพระนครปิดแล้ว ทำไมถึงเพิ่งมา"
ชาวบ้านตะโกนมาทางคุณพระนาย
ชาย 1 บอก
"คุณพระนายขอรับ เกณฑ์ปิดประตูอีก 3 วันข้างหน้าไม่ใช่หรือ"
หญิง 1 บอก
"ขบวนอพยพก็ยังมากันไม่หมด ทหารเพิ่งไปบอกข่าวได้ไม่กี่วันเองว่าจะปิดประตูก่อนกำหนด"
"ก็ในพระนครคนมันเต็มไปหมดแล้ว ทำไมถึงเพิ่งมากัน กลับไปได้แล้ว"
หญิง 1อ้อนวอน
"ก็เพิ่งเกี่ยวข้าวเสร็จจะให้มาก่อนได้อย่างไร เมตตาพวกเราเถิด ลูกฉันก็ยังเล็ก"
"ไปหาที่ซุกซ่อนกันตามป่าตามเขาเถอะ ยังไงก็เข้าไม่ได้ นี่คือกฎอัยการศึก ใครฝ่าฝืนข้ามีอำนาจตัดหัวมันทุกคน ถอยออกไป"
ชาวบ้านหน้าระห้อย ไม่อาจยอมรับสภาพได้ บางคนก็ร้องไห้โฮอย่างไม่อายใคร

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 8/2 วันที่ 14 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ