อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 8/4 วันที่ 14 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 8/4 วันที่ 14 ม.ค. 58

ป้าเปรี้ยวยังเม้าต่อ “ฉันยังจำได้เลย ตอนที่โดนยัยรุ้งทิ้ง ตาณนต์เสียใจอยู่ตั้งหลายเดือน แล้วนี่ถ้าไปช้ง ไปแชท กับผู้หญิงจริงๆ จะเชื่อใจได้ยังไงว่าเค้าจะไม่มาหลอก มาทำให้รัก แล้วก็ทิ้งไปอีกคน”
ปราณนต์เดินเข้าห้องน้ำไปแบบอึ้งๆ ..

ปราณนต์เดินเข้ามาในห้องน้ำ .. กดเข้าไลน์ดูห้องสนทนาระหว่าปราณนต์กับคุณแอบรัก ข้อความ "แอบรัก ออกจากการสนทนา" และเห็นรูปโพรไฟล์ เป็นคำว่า "ห้องว่าง"


“นี่คุณทิ้งผมไปจริงๆเหรอ... คุณแอบรัก” ปราณนต์ได้แต่ถอนหายใจเศร้า
ปราณนต์ขี่จักรยานในเมืองใหญ่ที่ผู้คนมากมายแต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกเหงา เขาขี่จักรยานมาจอดที่ร้านกาแฟ แล้วซื้อกาแฟ เป็นลาเต้อาร์ต รูปน่ารัก ปราณนต์ยิ้มๆ หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูป แล้วกำลังจะส่งให้แอบรัก..แต่ต้องชะงักกึก..
ที่หน้าจอไลน์แอบรัก..ทิ้งไปแล้ว..
ปราณนต์เศร้า ... พาลนึกถึงอดีตตอนที่เขาถ่ายรูปกาแฟ ลาเต้อาร์ตรูปฮาๆ แล้วส่งให้แอบรัก
“อรุณสวัสดิ์ครับ...เสิร์ฟกาแฟร้อนๆตอนเช้า” ปราณนต์กดส่ง .. แล้วยกกาแฟดื่ม
เสียงข้อความเข้า ตึ๊ง !! ปราณนต์รีบกดดู หน้าจอเป็นแอบรักส่งรูปกระดาษทิชชูมาให้ พร้อมข้อความ “เอาไว้เช็ดฟองนมที่ริมฝีปากค่ะ ^^”
หือ ?? .. ปราณนต์อ่านแล้วรีบหันไปดูกระจกที่ผนังร้าน มีฟองนมติดริมฝีปากจริงๆ ปราณนต์หัวเราะ...ขำ
นึกถึงอดีตที่ผ่านมา แล้วปราณนต์ก็มองไปที่หน้าจอที่ไม่มีแอบรักแล้ว .. ชายหนุ่มถอนใจเศร้าๆ แล้วก็เดินออกจากร้านไปไม่ได้ส่งให้ใคร ..

ถนนข้างทาง ปราณนต์ขี่จักรยานไป เห็นเด็กหลับบนรถมอเตอร์ไซด์ ก็พาลนึกถึงตอนที่ตัวเองเคยส่งบอกแอบรัก
ตอนนั้น ปราณนต์ถ่ายรูปเด็กหลับ แล้วส่งให้แอบรัก “มีคนยังไม่อยากตื่น ? “
ข้อความเข้าตึ๊ง !! ปราณนต์กดดู หน้าจอเป็นรูปแก้วกาแฟ วางอยู่ข้างๆยาม และตัวหนังสือ “มีคนยังไม่อยากหลับ :P”
ปราณนต์หัวเราะฮา !!!!
ปราณนต์นิ่งๆ เศร้าๆ คิดถึง..แล้วเหงา...ปราณนต์ขี่จักรยานต่อไป

บนถนนในเมือง..เห็นปราณนต์ขี่จักรยานมาตามทาง มุ่งหน้าไปทำงาน แต่มีข้อความภาพความทรงจำและความเคยชินระหว่างปราณนต์กับแอบรักผุดขึ้นมาตามรายทางเหมือนจะตามมาย้ำเตือนถึงอดีตที่เคยรู้สึกดี
ปราณนต์ : เช้าวันนี้ฟ้ามัวซัวมาก ไม่มีแสงแดดเลย
แอบรัก : ท้องฟ้า “ไม่มีแสงแดด” ... แต่ฟ้ายังคง “สว่าง” ก็น่าจะพอ ^^
ปราณนต์อ่านแล้วก็ยิ้ม
ยิ่งคิดถึง ปราณนต์ก็ยิ่งเศร้า ชายหนุ่มเดินอยู่ที่หน้าตึก เขาถือถุงขนมพราวมาด้วยเห็นคนทำงานแถวนั้นเดินไปมา กำลังจะเข้างาน บรรยากาศคึกคัก ระหว่างเดิน...ตัวหนังสือที่เคยแชทกับแอบรักก็ลอยเข้ามาในความคิด
ปราณนต์ : เราจะไม่เจอกันจริงๆเหรอ ?
แอบรัก : เจอสิ เราก็เจอกันแบบนี้ทุกวัน
ปราณนต์ : เจอกันตัวเป็นๆ
แอบรัก : คนสมัยนี้ให้ความสำคัญกับคนที่อยู่ในมือถือมากกว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตัวเป็นๆ คุยกันแบบนี้ดีแล้ว....ฉันจะได้เป็นคนสำคัญของคุณไงคะ ^^
ปราณนต์เริ่มสังเกตคนรอบข้าง ... ทั้งที่นั่งกับเพื่อน นั่งกับแฟน นั่งกับพ่อแม่ แต่ทุกคนก้มหน้าแชทกันอย่างเมามัน . .ไม่มีใครสนใจคนที่อยู่ตรงหน้าเลย ..
ปราณนต์มองแล้วก็เห็นตัวเอง ... เขาพึมพำ “รู้ว่าสำคัญแล้วทำไมถึงหายตัวไป ...” ชายหนุ่มซึมๆ เริ่มรู้สึกตัวว่า...คงจะหลงรักแอบรักเข้าให้แล้ว เขามองดูโทรศัพท์มือถือในมืออีกครั้งด้วยความหวัง ...

อวัศยามองโทรศัพท์มือถือในมือแล้วครุ่นคิด นึกถึงคำพูดของรันที่ให้เธอไปขอความช่วยเหลือจากปราณนต์ให้มาเล่นเป็นแฟน ในฐานะอวัศยาตัวเป็นๆ ไม่ต้องพึ่งแอบรัก
หญิงสาวคิด...เอาวะ แล้วก็ตัดสินใจกดหาเบอร์ปราณนต์....เอานิ้วจ่อจะโทร.ออก..โทร...โทร...โทร... แล้วก็ไม่โทร. เธอกดปิดมือถือไม่กล้า...ป๊อด!! เครียด ทำไงดี ?
อวัศยาลุกเดินออกไปมองที่โต๊ะทำงานของปราณนต์...ยังว่างเปล่า...ปราณนต์ยังไม่มาทำงาน พริบพราว ลิลลี่ รุจน์ พีระ ก็หายกันไปหมด ..

พริบพราวนั่งจิบกาแฟ แสนดีนั่งหน้าบูดอยู่ตรงข้าม “ไม่น่าเชื่อ...ณนต์จะไม่รู้จริงเหรอว่า..แอบรักเป็นใคร ?”
“ค่ะ..เค้าบอกกับพราวแบบนั้น”
“คิดแล้วก็เสียดาย..ไม่น่าพลาดเลยเรื่องโทรศัพท์ นี่ถ้ายัยอาจารย์นะจ๊ะไม่มาขัดจังหวะ ป่านนี้เราอาจจะรู้ไปแล้วก็ได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นยัย “แอบรัก”
พีระ ลิลลี่ รุจน์ ชงกาแฟ ปิ้งขนมปัง อยู่ใกล้ๆ
“คราวหน้าไม่พลาดแน่....” แสนดีหันไปทางพีระ ลิลลี่ รุจน์ “ใช่มั๊ยพวกเรา”
พีระ ลิลลี่ รุจน์ ชะงัก...มองหน้ากัน
รุจน์บ่ายเบี่ยง “ใครเป็นพวกเจ๊ ผมคิดแล้ว ผมขอถอนตัวออกจากการตามหาแอบรัก”
จังหวะนั้นอวัศยาเดินผ่านมาพอดี..ได้ยินคำว่า “แอบรัก” ก็ชะงักกึก รีบพุ่งมาแอบฟัง !!
รุจน์พูดต่อ “บอกตรงๆ..โดนทั้งคุณรัน ทั้งคุณศยาห้าม รุจน์ไม่อยากมีปัญหา เพราะฉะนั้นขอ บอกว่า...เรื่องนี้...”รุจน์จะไม่ยุ่ง”
หือ ?? แสนดีไม่ค่อยชอบใจ หันมาหาพวกทางลิลลี่
ลิลลี่รีบบอก “ลิลลี่ก็ไม่อยากสืบแล้ว เอาเวลาที่คอยจับผิด มาจับพอร์ตลูกค้าดีกว่า อีกอย่าง อาจจะมีใครบางคนพยายามทำให้พวกเราสนใจยัยแอบรักจนไม่ได้ทำงาน แล้วตัวเองก็แอบโกยลูกค้าไปหมด”
“นี่..อย่ามาทำเป็นพูดให้ตีความ บอกว่าเลยว่าหมายถึงใคร ?”
ลิลลี่ เหล่มาทางพริบพราว... พริบพราวรู้สึกตัว..สะอึกในใจ แอบเจ็บ ทั้งที่ทำเป็นไม่แคร์
“ก็คนที่อยากเลื่อยขาเก้าอี้ลิลลี่ คนที่รอลิลลี่พลาด แล้วเหยียบหัวขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีม !!”
พริบพราวสะอึกหนักกว่าเดิม...แสนดีเริ่มรู้
“พี่ก็ไม่อยากยุ่งนะ อยากทำงานเต็มที่ ไม่อยากเสียแชมป์ยอดขายสูงสุด .. รู้สึกเหมือนมีคนรอเสียบอยู่เหมือนกัน” พีระบอก
“อ้าว!! อะไรกันเนี้ย อยู่ๆจะมาถอดใจกันง่ายแบบนี้ได้ไง” แสนดีโวย
“พี่แสนดีลุยไปคนเดียวเถอะค่ะ พวกเราขอทำงานดีกว่า !! คนสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ เห็นหน้าใสๆ แต่ไว้ใจไม่ได้ !!” ลิลลี่ย้ำ
พริบพราวทนไม่ได้ ลุกพรวดขึ้น “ถ้าจะด่ากันพูดชื่อออกมาเลยก็ได้นะคะ คนไม่ใช่ลูกสนุ๊ก ไม่ต้องพูดกระทบ ชิ่งไปมา น่ารำคาญ!”
โอ้ววววว !! พีระ รุจน์ แสนดี อึ้ง ลิลลี่ปรี๊สสสส “ก็ได้ อยากให้ด่าตรงๆก็ได้ นังเด็กไม่มีสัมมาคารวะ มั่นใจในตัวเองจนไม่เห็นหัวคนอื่น เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล!!”
“น้องลิลลี่...จัดหนักไปนะคะ” รุจน์ช่วยประนีประนอม
“ก็เค้าอยากให้ด่าตรงๆนี่ ลิลลี่ก็จัดซะเลย และจะบอกให้นะ ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่รู้สึก..แต่คนอื่นเค้ารู้สึกกันทั้งบริษัท เป็นไง..ตรงพอมั๊ย หรืออยากได้มากกว่านี้ จะได้จัดให้ !!” ลิลลี่ใส่เป็นชุด พริบพราวสะอึก ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ บรรยากาศตึงเครียด
อวัศยาแอบฟัง แอบดูสุดฤทธิ์ ทันใดนั้นเสียงปราณนต์ก็ดังขึ้น “พี่ศยา..ทำอะไรครับ !!” เธอหันขวับไปหาปราณนต์
ในห้องแคนทีน...ทั้งห้าคนชะงักกึกทันทีที่ได้ยินชื่ออวัศยา แสนดีรีบสะกิดพริบพราวใจเย็นๆ รุจน์ พีระดึงลิลลี่แยกออกมา
อวัศยาอึกๆอักๆ จะตอบปราณนต์ “เอ่อคือ...ฉันยืนอ่าน..”
ปราณนต์มองเข้าไปในแคนทีนเห็นพริบพราวก็เรียกโดยไม่ได้สนใจฟังอวัศยาที่ยังพูดไม่จบ “พราว!!!”
อ้าวววว !! อวัศยาอ้าปากค้าง..เอิ่ม .. ยังตอบไม่จบ
ปราณนต์เดินเข้าไปในแคนทีน แล้วส่งขนมให้พราว “ป้าเปรี้ยวฝากขนมมาให้”
ทุกคนชะงักมอง สนใจ ใคร่รู้ ลิลลี่หมั่นไส้
อวัศยาสะอึก อะไร ยังไง ทำไมมีฝากของให้กัน
แสนดีซัก “ทำไม อะไร ยังไง คะน้องณนต์ ทำไมมีขนมของน้องพราวคนเดียว เอ๊ะๆๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ ?”
“มีครับ .. คือเมื่อคืนแม่ผมลื่นล้มในห้องน้ำ พราวเป็นคนช่วยวิ่งเต้นติดต่อเรื่องโรงพยาบาล ติดต่อคุณหมอให้ เป็นคุณหมอที่ดีมากๆ และก็ได้ห้องพักวีไอพีด้วย ถ้าไม่ได้พราวช่วย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่จะเป็นยังไง เพราะตอนเกิดเรื่องก็มีแต่พี่สาวกับป้า ไม่มีใครรู้อะไรเลย..ป้าก็เลยฝากขนมมาขอบคุณที่พราวช่วยพวกเราอย่างเต็มที่ .. เต็มที่มากจริงๆ” ปราณนต์ยิ้มให้ “ที่พวกพี่เห็นเราเป็นคู่แข่งกัน แต่ที่จริงผมขอยืนยันว่าพราวเป็นคนมีน้ำใจ ผมเชื่อว่าถ้าพวกพี่ๆเจอเหตุการณ์แบบเดียวกับผม พราวก็คงพร้อมที่จะช่วยเสมอ” ปราณนต์ยิ้มให้พราว
ลิลลี่ รุจน์ พีระ ฟังแล้วอึ้งๆ
ปราณนต์มองพริบพราวด้วยความประทับใจ .. หญิงสาวมองตอบรับความรู้สึกดีๆ
อวัศยามองสายตาพริบพราวที่มองปราณนต์ และปราณนต์มองพริบพราวแล้วจี๊ดดดด
พริบพราวมองถุงขนมด้วยความปลื้มใจ “ขอบคุณมาก อย่างน้อย...ขนมถุงนี้ก็ทำให้ฉันเห็นว่า...ในบริษัทนี้ยังมีคนที่คิดกับฉัน “ต่าง” จากคนอื่น”
ปราณนต์งงๆ .. พริบพราวพูดจบก็เดินออกไปเลย อึ้งกันไปทั้งแคนทีน
“ทำไมพราวพูดแบบนั้น.แล้วคนอื่นๆในบริษัทคิดกับเค้ายังไงเหรอครับ ?” ปราณนต์ถามรุจน์
ตึ่งงงงง !! ลิลลี่หน้าเสีย รุจน์ พีระ แสนดี อึกอักไม่อยากตอบ
อวัศยามองปราณนต์ แล้วก็พริบพราวที่เดินกลับไปทำงานด้วยแววตาครุ่นคิด ... ยังไงเนี่ย ?

อวัศยาเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา หน้าเครียดดดดคิดถึงภาพสองคนนั้น
แย่แล้ว !! ทันใดนั้นก็มีข้อความเด้งเข้ามา หญิงสาวตกใจรีบเปิด ใคร???? เธอเปิดโทรศัพท์ เห็นเป็นรูปยายใส่ชุดหนัง อยู่ข้างมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ เก๊กท่าเปรี้ยว คนส่งคือ ลิปดา
อวัศยาตกใจ “บอส..ทำอะไรกับยายฉันเนี้ย”
ลิปดาส่งข้อความตามมา "วันนี้ขอควงสาวหนึ่งวันนะ เหยินน้อย” !!
ศยาอ่านแล้วถึงกับกุมขมับ .... กรูเอ๊ยยยย เรื่องที่มียังกลุ้มไม่พอใช่มั๊ย!!!

ยายนั่งซ้อนท้ายลิปดา ส่งเสียง วู้!! เหมือนสาวอเมริกันสุดเปรี้ยวซ้อนมอเตอร์ไซด์หนุ่ม ดูมีความสุขมาก
แก๊งค์บิ๊กไบค์ขับตามกันมา ลิปดายิ้มดูเท่ห์ ที่ได้ยินเสียงหัวเราะของยาย

ลิปดาขี่มอเตอร์ไซต์มาจอดอย่างเท่ห์ ยายอรุณซ้อน
ลิปดาจอดรถเสร็จ ถอดหมวกกันน็อคอย่างเท่ แล้วหันไปพูดกับคนที่นั่งซ้อนท้าย “ถึงแล้วครับ”
ยายอรุณลงจากรถมอเตอร์ไซต์ แล้วถอดหมวกกันน็อค แล้วสะบัดผมอย่างเท่ “บอกตรงๆอย่าโกรธกันนะ ถ้าขี่ได้เร็วแค่เมื่อกี๊..วันหลังยายเอง มันไม่สะใจ!!”
ลิปดาขำ “โอเคครับ ..เดี๋ยวขากลับ ผมจะซิ่งกว่านี้เพื่อความสะใจของคุณยาย”
“อะเคร ^^”
“เฮ่ออออ..อยากให้หลานมาให้จริงๆ ตกลงคุณยายจะทานอะไรดีครับ ?”
“เกาหลีแล้วกัน คิดถึงบ้านเกิด”
ยายอรุณจะเดินนำลิปดาไป แต่เดินไปได้สักพัก..อรุณก็หน้ามืดเซจะล้ม ลิปดารีบเข้าไปประคองยายอรุณด้วยความตกใจ “คุณยายระวังครับ”
ลิปดาประคองยายอรุณไปนั่งในที่ร่มใกล้ๆ “คุณยายเป็นอะไรครับ ?”
ยายอรุณหายใจแรงขึ้น “เวียนหัว .. คุณ...ช่วยหยิบยาในกระเป๋าให้ฉันหน่อย” ยายอรุณปลดกระเป๋าเป้ที่ตัวเองสะพายให้ลิปดา “ยาซ่อนอยู่ในกระเป๋าซิป”
ลิปดาสะดุดหูคำว่า “ซ่อน” ลิปดาเปิดซิป แล้วหยิบถุงยาใส่เข็มฉีดยาขนาดเล็ก และขวดยาอินซูลีนสำหรับคนเป็น เบาหวาน ฉีดเมื่อขาดน้ำตาล
ยายอรุณจะหยิบถุงยาไปบรรจุยาใส่เข็มฉีดยา เพื่อฉีดอินซูลีนให้ตัวเอง แต่เห็นมือของยายอรุณมือสั่นมาก
ลิปดาจับมือยายอรุณเบาๆ “เดี๋ยวผมทำให้ครับ ..ผมเคยฉีดให้คุณยายผมบ่อยๆ”
ลิปดาจัดการเอาหลอดเข็มฉีดยา เจาะเข้าขวดอินซูลีน เพื่อบรรจุยา แล้วหยิบสำลีในถุง เทแอลกอฮอล์ที่ยายอรุณบรรจุมาในถุงยาครบชุดด้วย แล้วเอาสำลีชุปแอลกอฮอล์ทาที่แขน ยายอรุณ แล้วฉีดอินซูลินให้ยายอรุณ
ยายอรุณผ่อนลมหายใจ รู้สึกอาการหายใจแรงเบาลง
ลิปดามองยายอรุณ “…กลับไปพักที่บ้านไหมครับ ?”
“ไม่เป็นไร ..แค่เบาหวาน …สักพักก็ดีขึ้น”
ยายอรุณมองลิปดาแล้วพูดเสียงเหนื่อย “อย่าบอกศยานะ ฉันไม่อยากให้ชีวิตมันเครียดมากไปกว่านี้ แค่เบาหวาน..ยายดูแลตัวเองได้...รับปากยายนะ ว่าจะเก็บเป็นความลับ”
ลิปดาจับมืออรุณอย่างอ่อนโยน และตอบด้วยความจริงใจ จริงจัง “ครับ..ผมจะเก็บไว้เป็นความลับ ...”
ยายอรุณมองลิปดาด้วยความประทับใจ ทั้งเรื่องพาเที่ยว ช่วยดูแล และใส่ใจกับสิ่งที่ขอร้อง เธอรู้สึกดีกับลิปดามากจริงๆ

รันเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ “เธอเนี่ยนะไม่มีตัวตนในสายตาปราณนต์ ??”
อวัศยาหน้านิ่ง คิด เครียด พยักหน้า “อื้อ...ฉันเพิ่งรู้ว่า..ที่ผ่านมาที่เราคุยกันมากมาย..เค้าคุยกับ “แอบรัก” เค้าไม่ได้คุยกับ “ฉัน” ในการแชทเราอาจจะดูสนิทกันมาก แต่โลกความเป็นจริง..เค้าไม่ได้แคร์ฉันเลยแม้แต่นิดเดียว”
“นี่..ฉันว่า...เธอเลิกคิดเล็กคิดน้อย เลิกอ่อนไหว ไม่เข้าท่า แล้วหาทางแก้ปัญหาเรื่องแฟนกำมะลอจะดีกว่า..ตกลงคุยกับปราณนต์หรือยัง ? เค้ายอมมาเล่นละครให้เธอหรือเปล่า ?”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 8/4 วันที่ 14 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ