อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 8/5 วันที่ 14 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 8/5 วันที่ 14 ม.ค. 58

“นี่..ฉันว่า...เธอเลิกคิดเล็กคิดน้อย เลิกอ่อนไหว ไม่เข้าท่า แล้วหาทางแก้ปัญหาเรื่องแฟนกำมะลอจะดีกว่า..ตกลงคุยกับปราณนต์หรือยัง ? เค้ายอมมาเล่นละครให้เธอหรือเปล่า ?”
“ยังไม่ได้คุย...”
“อ้าวววว..แล้วจะคุยเมื่อไหร่ ? นี่มันจะหมดวันแล้วนะ ถ้าวันนี้หล่อนยังพาแฟนไปหายายไม่ได้ แผนแตกแน่ !! เลิกหึงแอบรักกับปราณนต์แล้วรีบจัดการเรื่องนี้”

“ฉันไม่ได้หึงแอบรัก !”
“แต่น้ำเสียงหล่อนทั้งหึง ทั้งหวงเลย..ถ้าเธอไม่ได้หึงแอบรัก แล้วหึงใคร ?”
อวัศยาชะงักคิดถึงตอนปราณนต์กับพราวมองหน้ากันในแคนทีน หญิงสาวหน้าแดง..จี๊ดดด แต่ปากแข็ง“ฉันไม่ได้หึงใครทั้งนั้น .. ฉันแค่ “เสียดาย” เสียดายความรู้สึกดีๆตอนที่เราคุยกัน ตอนที่ฉันเป็นแอบรัก ..”
อวัศยานึกถึงตอนที่แชทกับปราณนต์



ตอนเช้าอวัศยาอยู่ในห้อง..กำลังดื่มกาแฟและอ่านหนังสือพิมพ์ ข้อความเข้า เธอรีบเปิดอ่าน
หน้าจอเป็นรูปกาแฟที่ปราณนต์ส่งมาพร้อมข้อความ
อวัศยายิ้มและคิด หันไปหยิบกระดาษทิชชูมาถ่ายและส่งไป “เอาไว้เช็ดฟองนมที่ริมฝีปากค่ะ ^^”
อวัศยาเดินลงมาจากคอนโด กำลังผ่านป้อมยาม ข้อความเข้าศยารีบกดอ่าน
หน้าจอปราณนต์ถ่ายรูปเด็กหลับ แล้วส่งให้แอบรัก “มีคนยังไม่อยากตื่น :) “
อวัศยายิ้มเห็นแก้วกาแฟ วางอยู่ข้างๆยาม..ศยาถ่ายรูปแล้วส่งไป ตึ๊ง !! ”มีคนยังไม่อยากหลับ :P”
อวัศยาขับรถ รถติดมาก ข้อความเข้า
ปราณนต์ : เช้าวันนี้ฟ้ามัวซัวมาก ไม่มีแสงแดดเลย
เธอพิมพ์กลับไป
แอบรัก : ท้องฟ้า “ไม่มีแสงแดด” ... แต่ฟ้ายังคง “สว่าง” ก็น่าจะพอ ^^
อวัศยาเดินอยู่หน้าบริษัท ข้อความเข้า เธอรีบกดรับ
ปราณนต์ : เราจะไม่เจอกันจริงๆเหรอ ?
อวัศยาพิมพ์กลับไป
แอบรัก : เจอสิ เราก็เจอกันแบบนี้ทุกวัน
ปราณนต์ : เจอกันตัวเป็นๆ
เธอหยุดยืน และมองไปรอบๆ พิมพ์ตอบ
แอบรัก : คนสมัยนี้ให้ความสำคัญกับคนที่อยู่ในมือถือมากกว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตัวเป็นๆ คุยกันแบบนี้ดีแล้ว..ฉันจะได้เป็นคนสำคัญของคุณไงคะ ^^
อวัศยายิ้มมีความสุข ...

นึกถึงอดีตที่ผ่านมา อวัศยาก็หน้าเศร้า...
“ตอนที่ฉันเป็นแอบรัก..ฉันมีความสุขจริงๆนะ .. ฉันเสียดายถ้าแอบรักจะถูกปล่อยให้ตายไปจากความทรงจำของปราณนต์”
รันยื่นหน้าเข้ามา “ถ้าไม่อยากปล่อยให้ตาย ก็ขุดขึ้นมาใหม่สิ ไม่เห็นจะยากเลย .. เธอบอกฉันว่านังพวกปากหอยปากปูมันเลิกขุดคุ้ยเรื่องนี้แล้ว ก็ไม่เห็นแปลกที่ “แอบรัก” จะรีเทิร์น” อวัศยาชะงักคิด... “ถ้าเธอไม่อยากกลับมาแบบเดิมๆ ก็หาวิธีกลับมาแบบเท่ๆแบบอื่น..โลกทุกวันนี้มีการติดต่อสื่อสารตั้งหลายสิบช่องทาง..มันคงมีสักทางที่ทำให้ “แอบรัก” ได้กลับมาหาปราณนต์...”
อวัศยาคิด...เอาไงดีๆๆ รันสรุปย้ำ “ถ้ามั่นใจว่า “แอบรัก” เอาอยู่ ก็รีบกลับมาทวงตำแหน่ง ก่อนที่จะโดนชะนีหน้าใหม่เข้ามาเสียบแทน !! ถ้าเป็นแบบนั้น...ทั้ง “อวัศยา” ทั้ง “แอบรัก” ได้กินแห้วคู่แน่ๆ !!”
รันย้ำ หญิงสาวคิดหนัก !!

มุมสวยมุมหนึ่งของออฟฟิศ พริบพราวเดินพรวดพราดเข้ามา ในมือถือขวดน้ำตาเทียมเล็กๆมาด้วย พริบพราวหาที่นั่งแล้วหยอดน้ำตาเทียมใส่ลูกตาสองข้าง ..น้ำตาไหลเป็นทางลงแก้ม ... พริบพราวหลับตาพักสายตา
ปราณนต์เดินมาเห็นพริบพราวแอบนั่งอยู่คนเดียวก็ชะงักเท้า..เขาเพ่งมองเห็นพริบพราวเหมือนนั่งร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ปราณนต์หน้าเสีย ด้วยความเป็นห่วง
ชายหนุ่มจับมือพริบพราว หญิงสาวสะดุ้งลืมตาเห็นนปราณนต์ยืนหน้าตาตื่นอยู่ตรงหน้า จับมือแบและยัดผ้าเช็ดหน้าใส่มือ “พี่รุจน์เล่าให้ผมฟัง เรื่องที่ลิลลี่ต่อว่าคุณ .. คุณไม่ต้องคิดมากหรอกน่า .. ที่พี่ๆเค้าพูดแบบนั้น เพราะเค้าไม่รู้จักคุณดีพอ.. รีบเช็ดน้ำตาซะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น จะโดนล้อนะ”
“เช็ดน้ำตา ?” พริบพราวยังงง
ปราณนต์มองซ้ายมองขวาแล้วก็ตัดสินใจเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้เอง “ดูสิ ร้องไห้น้ำตานองหน้า เป็นเด็กๆไปได้ เสียชื่อคุณหนูพริบพราวหมด..”
ปราณนต์เช็ดน้ำตาให้พริบพราว..เธองงๆ

อวัศยาเดินออกมาที่แถวๆโต๊ะทำงานปราณนต์ มองไปรอบๆไม่เห็น ... จึงออกเดินตามหา

ปราณนต์เช็ดน้ำตาให้พราวอย่างอ่อนโยน..พูดไปเช็ดไป “แต่จะว่าไปตอนแรกผมก็เข้าใจผิดเหมือนคนอื่น นึกว่าคุณเป็นคนอย่างที่ลิลลี่พูด แต่พอได้รู้จักคุณมากขึ้น ผมก็เริ่มรู้ว่าคุณไม่ได้เป็นคนแบบนั้น”
“แล้ว..ตอนนี้คุณเห็นฉันเป็นคนยังไง ?” พริบพราวรอคำตอบ...ปราณนต์ชะงัก...คิด อวัศยาเดินมาพอดี “ว่าไง....ตอนนี้คุณรู้จักฉันมากขึ้นแล้ว คุณคิดว่าฉันเป็นคนยังไง ?”
อวัศยาชะงักเท้า...กึก....รีบหลบวูบ..แอบฟัง
“คุณเป็นคนน่ารัก มีน้ำใจ ไม่มีฟอร์มอย่างที่เห็น ที่เก๊กๆ ทำฟอร์มจัดไปอย่างนั้น จริงๆข้างในไม่มีอะไร” อวัศยาฟังแล้วอึ้ง...จี๊ด พริบพราวยิ้มนิดๆรู้สึกดี ปราณนต์ปลอบใจต่อ“เพราะฉะนั้น...คุณไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องร้องไห้ เพราะคุณไม่ได้เป็นอย่างที่ลิลลี่พูด” ปราณนต์พูดจริงใจ อบอุ่น
พริบพราวมองแล้วก็หัวเราะพรวดออกมา “ฮ่าๆๆๆๆ”
ปราณนต์งงๆ อวัศยาก็งง ๆ
“ขำอะไร ? ไบโพล่าหรือเปล่าเนี่ย เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้”
“ฉันไม่ได้เป็นไบโพล่า แล้วฉันก็ไม่ได้ร้องไห้”
“อ้าววววว !!”
“ฉันแค่เคืองตา เพราะใส่บิ๊กอาย ตามันแห้งเลยมาหยอดตา นี่ไง...น้ำตาเทียม” เธอแบมือให้ดู “ฉันไม่ได้ร้องไห้”
“ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วง”
ปราณนต์พูดได้รู้สึกว่า “เป็นห่วง” จริงๆ พริบพราวสะอึกนิดๆ ... สองคนมองหน้ากัน..อวัศยาแอบดูอยู่...เครียด
“ขอบใจมากที่เป็นห่วง ถึงฉันไม่ได้ร้องไห้จริงๆ แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่า..ถ้าวันไหนฉันร้องไห้จริงๆ...จะมีนายคอยปลอบใจและเช็ดน้ำตาให้ฉัน” พริบพราวพูดด้วยความจริงใจ...รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ปราณนต์ฟังแล้วรู้สึกดี
อวัศยาได้ยินเต็มๆสองหู .. หญิงสาวพยายามอดทน..อดทน ทน แล้วก็ทนไม่ได้ เธอโผล่พรวดเข้ามาเหวี่ยงใส่ “ว่างเหรอ ? ฉันจะได้ให้งานเพิ่ม !!!”
ทั้งพริบพราวและปราณนต์สะดุ้งนิดๆ หันมาทางต้นเสียง เห็นอวัศยายืนหน้านิ่ง
“เอ่อ..ไม่ได้ว่างครับ”
“ไม่ว่าง ก็ไปทำงานสิ มายืนอู้อะไรกันอยู่แถวนี้”
พริบพราวท้วง “เราสองคนก็แค่คุยกันนิดหน่อยเอง ไม่ได้จะอู้สักหน่อย ใครๆเค้าก็ต้องมีเวลานอกมาคุยกันทั้งนั้น”
ปราณนต์พยายามจับแขนพริบพราวให้หยุด หญิงสาวอารมณ์ขึ้นอีกตามเคย ขึ้นแล้วลงยาก คนอื่นๆที่เดินผ่านไปมา เริ่มหันมามอง
“ใช่ใครๆ เค้าก็คุยกัน แต่ไม่ใช่คุยไปหัวเราะไปดังลั่นทั้งบริษัท ในขณะที่คนอื่นเค้าทำงานกันแบบนี้” อวัศยาต่อว่าเสียงเริ่มดังขึ้น..คนที่เดินผ่านไปมา เริ่มมอง..พริบพราวไม่แคร์ แต่ปราณนต์เริ่มไม่สบายใจ
“พี่ศยาด่าเกินไปนะคะ พราวกับณนต์ก็ไม่ได้จะหัวเราะดังอะไรขนาดนั้น .. และก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามพนักงานหัวเราะในเวลาทำงานไม่ใช่เหรอคะ ? หรือว่าพี่ศยาไม่อยากให้เราสองคนมีความสุข !!”
“พราว...พอแล้ว …” ปราณนต์หันไปพูดกับอวัศยา “พี่ศยาครับผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมกับพราวจะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้ ไปพราว...” ชายหนุ่มรีบลากพริบพราวไป ... ขณะที่หญิงสาวเดินผ่านอวัศยา..อวัศยาก็พูดเสียงดุ เชือดนิ่มๆ หน้านวลๆ ผู้ดีๆ ดูมีวุฒิภาวะมากๆ
“เธอมีความสุขได้..ฉันไม่คิดจะห้าม...แต่มันต้องไม่ใช่ความสุขส่วนตัวที่ได้มาจากการเบียดบังเวลางาน หรือในขณะที่คนอื่นเค้ากำลังทำงานกันอย่างจริงจัง ถ้าคราวหน้าเธอยังแยกแยะไม่ออก ก็เชิญลาออกไปหาความสุขใส่ตัวที่อื่น..ไม่ใช่ในออฟฟิศแห่งนี้ !!” อวัศยาพูดจบก็เดินกลับห้องไป
พริบพราวอึ้ง คนทั้งบริษัทหูผึ่ง .. ลิลลี่ทำท่าตบมือกวนๆ
พริบพราวหันขวับไปทันที ลิลลี่ลอยหน้าไม่สนใจ พริบพราวรู้สึกเสียหน้ามาก...
ปราณนต์เขย่าแขนให้เดินกลับที่โต๊ะ “ไปเหอะ...อย่าคิดมากไป...” ปราณนต์กลับไปทำงาน
พริบพราวยังอารมณ์ค้าง....มองไปรอบๆ เห็นสายตาของคนอื่นที่มองมายิ้มเย้ยๆ โดยเฉพาะลิลลี่ที่ลอยหน้าลอยอย่างสะใจ..พริบพราวยิ่งเจ็บใจ
แจนยกชาอุ่นๆ กับเค้กสุขภาพมาให้อรุณ และ ลิปดา
“ชาร้อน กับเค้กผลไม้ สูตรไม่หวาน แจนคิดเองค่ะ ส่วนนี่..กาแฟของลิปจ้ะ”
“ขอบคุณครับ” ลิปดาดื่มกาแฟ แล้วก็ชูนิ้วโป้ง ชม
แจนยิ้มรับ อรุณมองด้วยสายตาอันเฉียบคมและถามตรงๆ “เป็นแฟนกันเหรอ ?”
ลิปดากำลังจะกลืนกาแฟแทบสำลัก พรวดดด! แจนขำ
“คุณยายเป็นคนตรงๆ เหมือนคุณศยาเลยนะคะเนี่ย สมกับเป็นยายหลาน จริงๆ..แจนกับลิปไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกค่ะ เราเป็นเพื่อนกันน่ะค่ะ”
“ดูสนิทสนมรู้ใจกันผิดปกติ”
“เพื่อนสนิท รู้จักกันมานานน่ะครับ ..” ลิปดาบอก
“เชิญคุณยายตามสบายนะคะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมเรียกแจนได้เลยนะคะ”
“ขอบใจมาก...เออ...แล้วหนูมีผัวหรือยัง ?”
เฮ้ยยยย !! ลิปดาสะดุ้ง แจนขำ “เคยมี แต่หย่ากันแล้วค่ะ”
“เหรอ...เออดี เรียกว่ามีประสบการณ์ ดีกว่าศยารายนั้น..ประสบการณ์ไม่มี สามีไม่ปรากฎ เฮ่อ !!”
ลิปดาได้จังหวะ “พูดถึงเรื่องนี้..ผมนึกขึ้นมาได้..เมื่อวานคุณยายบอกว่าจะคุยกับศยาเรื่องแต่งงานคืออะไรเหรอครับ? ใครแต่งกับใคร? แล้วเกี่ยวอะไรกับศยา?”
ลิปดารอฟังคำตอบด้วยความตื่นเต้น

อวัศยาเดินงุ่นง่านไปมาในห้อง.. ภาพที่พริบพราวกับปราณนต์หัวร่อต่อกระซิกกันโผล่ขึ้นมาตามหลอน
เสียงเคาะประตูดังขึ้น “คุณศยาคะ..บอสให้เอาเอกสารลูกค้าใหม่มาให้ค่ะ”
“เชิญ”
นิดาเดินเข้ามา..“นี่เป็นเอกสารรายละเอียดของคุณไกรสร เจ้าของโฮมสเตย์ที่สมุทรสงคราม เป็นคนบุกเบิกการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์บริเวณป่าชายเลน แล้วก็เป็นเจ้าของที่ริมแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุด คุณไกรสรอยากเล่นหุ้น แต่ยุ่งมากไม่มีเวลามาที่นี่ บอสก็เลยอยากให้เราส่งคนไปให้ข้อมูลถือเป็นการ service ลูกค้า ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดพอร์ท คุณลิปดาก็เลยให้คุณศยาพิจารณาดูว่าเราควรส่งใครไปดูแลค่ะ”
อวัศยาหยิบมาดู..หน้าตายังครุ่นคิดเรื่องพราวกับปราณนต์ “ป่าชายเลน สมุทรสงครามเหรอ ?”
อวัศยาคิดๆ แล้วนึกขึนได้ว่าจะส่งใครไป!!
พริบพราวโวยวาย ”พราวต้องไปทำงานที่ป่าชายเลน..เนี่ยนะ !!”
ศยาตอบหน้านิ่ง “ใช่ เธอจะต้องไปตั้งแต่พรุ่งนี้และอาจจะต้องค้าง เพราะงานนี้ท่าทางเธอต้องใช้เวลาคลุกคลีกับลูกค้าเพื่อพิสูจน์ให้เขามั่นใจว่าเราจะดูแลผลประโยชน์ให้เขาเป็นอย่างดีโดยเข้าใจถึงธรรมชาติและความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า”
พริบพราวหรี่ตาเหมือนรู้ทัน ”ทำไมงานนี้ต้องเป็นพราว ปกติลูกค้าสไตล์ลุยๆ แบบนี้ จะเป็นของคุณพีระ หรือคุณรุจน์ไม่ใช่เหรอคะ? ทำไม...พี่ศยาถึงส่งงานนี้มาให้พราวหรือว่า..ต้องการจะแกล้ง?”
“แกล้งเธอ? เพื่ออะไร? ทุกสิ่งที่ฉันคิดและตัดสินใจเพราะเรื่องงานทั้งนั้นไม่มีเรื่องส่วนตัว...”
”แน่ใจเหรอคะว่าเป็นเรื่องงาน?”
อวัศยาเชิดหน้า “ฉันมีหน้าที่ “สั่ง” ไม่มีหน้าที่ “ตอบ” ออกไปได้ ฉันหมดเรื่องที่จะคุยกับเธอแล้ว !”
”แต่ ...”
อวัศยาลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตูห้อง “เชิญ !!”
พริบพราวมองศยา อีป้านี่แกล้งกันชัดๆ ฝากไว้ก่อน หญิงสาวเดินออกไปด้วยความค้างคาใจ
อวัศยาปิดประตูโล่งใจ ! “ฉันไม่ได้อยากใช้วิธีนี้กับเธอนะพริบพราว..แต่ฉันจำเป็น...เพราะถ้าเธออยู่..ฉันคง จัดการเรื่องปราณนต์ไม่สำเร็จ”

พริบพราวกระแทกแฟ้มลงที่โต๊ะ แสนดีที่อยู่แถวนั้นเห็นพริบพราวหงุดหงิด รีบเข้ามาถามด้วยความห่วง
“น้องพราวเป็นไรคะ ทำไมหน้าบูดเป็นตูดเป็ดขนาดนั้น หรือว่ายังหงุดหงิดเรื่องที่ไฟ้ฟ์กับลิลลี่เมื่อเช้า..น้องพราวอย่าคิดมากเลยนะคะ ลิลลี่ก็พูดแรงไป พี่แสนดีไม่ได้คิดแบบนั้นกับน้องพราวเลยนะคะ”
”ขอบคุณค่ะ แต่พราวเลิกคิดเรื่องนั้นไปแล้ว..ที่หงุดหงิดตอนนี้เพราะมิสคานทองของพี่แสนดีแหละค่ะ”
“ห๊ะ?” แสนดีตาวาว “ทำไมเหรอคะ? ยัยป้าแว่นแผลงฤทธิ์อะไรอีกค่ะ”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 8/5 วันที่ 14 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ