อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 9 วันที่ 14 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 9 วันที่ 14 ม.ค. 58

”ขอบคุณค่ะ แต่พราวเลิกคิดเรื่องนั้นไปแล้ว..ที่หงุดหงิดตอนนี้เพราะมิสคานทองของพี่แสนดีแหละค่ะ”
“ห๊ะ?” แสนดีตาวาว “ทำไมเหรอคะ? ยัยป้าแว่นแผลงฤทธิ์อะไรอีกค่ะ”
”พราวว่า..เค้าต้องมีปัญหาอะไรกับพราวแน่ๆ แกล้งให้พราวไปทำงานที่ลำบาก ไปค้างคืนด้วยนะคะ ความจริงเรื่องงานพราวไม่หวั่นหรอกค่ะ แต่เจ็บใจที่รู้ทั้งรู้ว่าโดนยัยป้านี่แกล้งแต่ทำอะไรไม่ได้”

แสนดีหยิบแฟ้มมาดู “ปกติบริษัทเราจะไม่ค่อยส่งเจ้าหน้าที่ผู้หญิงออกไปหาลูกค้าผู้ชายต่างจังหวัดคนเดียวนะคะ..บอสจะส่งคุณพีระ หรือ คุณรุจน์ไป...ทำไมอยู่ๆ ถึงได้ส่งน้องพราวไป ...”


”นี่ไงคะ..พราวถามก็ไม่ตอบ..เหมือนจงใจอยากจะแกล้งยังไงก็ไม่รู้ พราวว่า..ยัยป้าแว่นต้องไม่พอใจอะไรพราวแน่ๆ ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานแล้ว” พริบพราวคิดด้วยความหงุดหงิด
แสนดีช่วยคิด “อืมมม..ทำไมคุณป้าจะต้องไม่พอใจน้องพราว..ถ้าเป็นลิลลี่ก็ชัดเลยว่าเรื่องผู้ชาย..เพราะตั้งแต่น้องพราวเข้ามาเรตติ้งนางก็ตกเล็กน้อย คงจะแอบเหม็นๆ เพราะสวยกว่า..หรือว่า..คุณป้าก็จะแอบเคืองด้วยเหตุผลเดียวกัน”
”คนอย่างพี่ศยาเนี่ยนะคะจะสนใจผู้ชาย..พราวไม่เคยเห็นเค้าจะสนใจใครเลย คนที่เค้าจะพูดคุยด้วยเยอะสุดก็มีแต่พี่รัน รองลงมาก็ปรา..” พริบพราวสะอึกแล้วก็ฉุกคิด.... พึมพำเบาๆ ”ปราณนต์ .....”
แสนดีไม่ได้ยิน ถามย้ำ “ใครคะ ?”
”ไม่มีแล้วค่ะ...ไม่มีใครแล้วค่ะ...เอ่อ... พราวขอไปหาข้อมูลลูกค้าเพิ่มก่อนนะคะ” พริบพราวตอบเลี่ยงๆ แล้วลุกเดินหนีไปอีกทาง ปล่อยให้แสนดียังคงครุ่นคิดหาเหตุผลอื่นต่อไป

พริบพราวเดินมาอีกมุมหนึ่งของบริษัท...ด้านหลังเห็นแผนกมาร์เก็ตติ้ง และเห็นปราณนต์ทำงานอยู่
พริบพราวเริ่มครุ่นคิด ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาสอบสัมภาษณ์ ตอนที่สัมภาษณ์อวัศยาดูจะปลื้มปราณนต์มาก เธอติวพิเศษให้ปราณนต์ พาปราณนต์ไปหาลูกค้า ไปปฎิบัติธรรม และมองกันไปมา และสุดท้ายที่อวัศยามีปฏิกิริยาเหวี่ยงที่เพิ่งเกิดขึ้น
พริบพราวเริ่มจะสงสัยว่าข้อสันนิษฐานนี้จะเป็นจริงๆ หญิงสาวหันไปมองปราณนต์ที่กำลังนั่งทำงานอย่างตั้งใจ .. ปราณนต์ทำงานไป มองโทรศัพท์ไปเป็นระยะ
ทันใดนั้น..อวัศยาเดินออกมาจากห้องทำงาน..เดินเอาเอกสารไปวางโต๊ะพีระ แต่พอผ่านปราณนต์ก็แอบมองด้วยความเป็นห่วง
พริบพราวชะงักกึก.... “หรือว่า.....”

มุมสวยของบริษัท บริเวณทางเดินด้านนอก ปราณนต์นั่งอยู่ในมือถือโทรศัพท์ .. มอง รอ แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปราณนต์ตัดสินใจไม่มอง..เก็บเข้ากระเป๋าแล้วก็ทนไม่ได้หยิบมาดูอีกที
อวัศยาเดินมาในมือถือกระเป๋าทำงานพร้อมกลับบ้าน เธอปรายตามาเห็นปราณนต์ ก็ชะงักกึก..รีบหลบวูบเข้าหลังเสา แล้วค่อยๆชะโงกหน้าออกมาดูอีกทีให้แน่ใจ
หญิงสาวเห็นปราณนต์นั่งมองโทรศัพท์ซึมๆ เธอคิดๆ ใจแอบเต้น..ความคิดของอวัศยาในยามนี้วิ่งปรู๊ดปร๊าดหลากหลายสิ่งเกินกว่าที่เธอจะจับความคิดตัวเองได้ทัน .. คำพูดของรันดังเข้าในความคิด
“ฉันก็ไม่ได้ให้แกไปขอความช่วยเหลือเค้าในฐานะ “แอบรัก” แต่ไปในฐานะ “อวัศยา” ผู้หญิงตัวเป็นๆบนโลกแห่งความจริง ถ้าปราณนต์ยอมช่วยก็เท่ากับแกได้ "สองเด้ง" หนึ่ง แกรอดตัวจากการแต่งงาน,และสอง แกได้พัฒนาความสัมพันธ์กับปราณนต์แบบปกติมนุษย์ไม่ต้องแอบอยู่หลังยัยแอบรัก”
อวัศยาคิดๆ..แล้วก็เอาวะ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด และคิดจะทำอะไรบางอย่าง

ปราณนต์ยังนั่งซึมอยู่ที่เดิม ด้านหลังเห็นอวัศยาเดินมา..หญิงสาวกำลังจะเดินผ่านเขา ทันใดนั้นเธอก็ทำเป็นสะดุดอะไรบางอย่าง กระเป๋าทำงานหลุดมือตกลงที่พื้นผั้วะ !!!! “อุ๊ย !!!!” ของในกระเป๋าหล่นกระจาย
ปราณนต์หันมา พอเห็นอวัศยากับของที่หล่นเกลื่อนก็ตกใจ “พี่ศยา ผมช่วยครับ” ชายหนุ่มลุกมาช่วยก้มเก็บของอย่างมีน้ำใจ
อวัศยาก้มเก็บของไป ลอบมองณนต์ไป ใจหวั่นๆ ไม่ค่อยได้เล่นละครสร้างสถานการณ์ แต่คิดในใจ “เอาวะ หลังชนฝาแล้วนี่”
ปราณนต์ส่งของให้พร้อมรอยยิ้ม “นี่ครับ...ไม่รู้ว่าครบหรือเปล่า ?”
“ขอบใจนะ”
“ยินดีครับ ..” ปราณนต์ยิ้มสดใส..
อวัศยายิ้มตามนิดๆ แล้วก็รีบดึงสติกลับมา..“แล้วนี่มานั่งทำอะไรตรงนี้ ? ทำไมยังไม่กลับบ้าน ?”
“พอดีเย็นนี้พี่รุจน์จะแวะไปเยี่ยมแม่ผมที่โรงพยาบาล แต่พี่รุจน์ยังเหลือเคลียร์งานนิดหน่อย ผมเลยมานั่งรอน่ะครับ”
อวัศยาพยักหน้ารับรู้ “อ๋อออ..แล้วคุณแม่เป็นยังไงบ้าง ? มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ?”
“ไม่มีครับ ตอนนี้แม่อาการดีขึ้นมาก หมอบอกพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วครับ ขอบคุณครับ”
อวัศยายิ้มรับนิดๆ พยายามจะพูดคุยกับปราณนต์เหมือนคนธรรมดาๆคุยกัน แล้วเธอก็เข้าเรื่อง “เออ..แล้วเมื่อกี๊ฉันเห็นเธอนั่งมองโทรศัพท์แล้วซึมๆ..มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ?”
ปราณนต์ชะงักนิดๆ.. “เอ่อ..” ไม่รู้จะตอบอะไร .. อวัศยารอคำตอบ..ใจระทึก “ก็มีครับ...แต่มันเป็นปัญหาที่คนอื่นอาจจะไม่คิดว่ามันเป็นปัญหา”
“ฉันเข้าใจ เพราะฉันก็กำลังเป็นอยู่เหมือนกัน ปัญหาที่เหมือนไม่ใช่ปัญหา”
แล้วสองคนก็พูดพร้อมกัน “แต่มันเป็นปัญหาสำหรับเรา”
ทั้งสองคนหันขวับมามองหน้ากัน “หือ?” แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย บรรยากาศรอบๆตัวอยู่ๆก็เบ่งบาน อวลไปด้วยความรู้สึกดีๆ
“ในเมื่อตอนนี้เรามีหัวอกเดียวกัน..ฉันจะขอให้เธอฟังช่วยฟังปัญหาของฉัน..แล้วฉันก็จะฟังปัญหาของเธอเป็นการแลกเปลี่ยน.. โอเคมั๊ย ?”
ปราณนต์คิดๆ แล้วก็ตัดสินใจ พยักหน้ายิ้มๆ

พริบพราวนั่งมองแฟ้มงานโฮมสเตย์ที่เพิ่งได้มา แล้วก็คิด..คิด..คิด..พริบพราวหันไปหยิบโทรศัพท์โทร.หาลิปดา
”พี่ลิปเหรอคะ? พราวมีเรื่องจะปรึกษาค่ะ พอดีพราวเพิ่งได้งานใหม่มาเป็นลูกค้าที่เป็นเจ้าของโฮมเสตย์ พี่ศยาให้พราวไปสองวันหนึ่งคืน พราวไปได้นะคะไม่มีปัญหา..แต่พราวจะขอทีมเพิ่มอีกหนึ่งคนได้มั๊ยคะ?”
“พราวจะขอใครมาเป็นทีม ?” พริบพราวยิ้มร้าย

อวัศยากับปราณนต์นั่งคุยอยู่ที่มุมเดิม
“พี่ศยาจะโดนยายจับแต่งงาน ?”
“เบาๆ !!”
ปราณนต์หรี่เสียงลง “ขอโทษครับ..มันตกใจ แล้วพี่ศยาจะทำยังไงต่อครับ ?”
“ฉันกำลังหาคนมาเล่นละครเป็นแฟน ถ้ายายรู้ว่าฉันมีแฟนก็คงเลิกบังคับให้แต่งงานกับคนที่หามาให้ ...” เธอรวบรวมความกล้า..หันมามองหน้าปราณนต์ “เธอสนใจมาเล่นละครให้ฉันหรือเปล่า?”
“หือ ??? ผมเนี่ยนะ ผมเล่นละครไม่เป็น ! ยิ่งเล่นละครหลอกผู้ใหญ่ ผมทำไม่ได้หรอกครับ ละอายใจ !!!” อ้าววว..อวัศยาสะอึก ปราณนต์รีบแก้ “แต่ผมก็เข้าใจนะครับที่พี่ศยาต้องทำแบบนี้ เพราะมันเป็นทางออกเดียว แต่ผม....ทำไม่ได้จริงๆ ผมขอโทษนะครับ”
อวัศใจหายวาบ แต่ตีหน้านิ่ง “ฉันล้อเล่น!! ตอบซะจริงจังเลย”
อ้าววว.. ปราณนต์งง..หญิงสาวฝืนยิ้มกลบเกลื่อนทั้งที่ในใจ Sad สุดๆ
“เฮ่อออออ..แล้วไป”
อวัศยาเศร้า แต่ฝืนยิ้ม และเปลี่ยนเรื่อง “ .. ถึงตาเธอแล้ว .. ปัญหาที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนอื่น คืออะไร ? ฉันพร้อมฟัง”
ปราณนต์คิดๆ อึกๆอักๆ จะเล่ายังไงดี แล้วก็ค่อยๆระบายออกมา “ผมโดน..ผู้หญิง...ที่ผมรู้สึกดีด้วยมากๆ..ทิ้งไปหน่ะครับ..ผู้หญิงที่ผมไม่รู้จัก”
ศยาชะงัก “หือ?” ใคร ??
“ผมไม่รู้จักเค้าตัวเป็นๆน่ะครับ เราคุยกันทางแชต .. “ อวัศยาอึ้ง ใจเต้นแรง “เมื่อก่อนผมไม่คิดว่าเค้าจะสำคัญ แต่..วันนี้มันกลายเป็นความ “ผูกพัน” โดยไม่รู้ตัว .. ตอนที่มีเค้าผมอาจจะไม่รู้สึกมาก แต่พอขาดไป..รู้สึกเลย !!” อวัศยามองณนต์สงสารจับใจ “เค้า “ทิ้ง” ผมไป ไม่บอกลาสักคำ..ผมแค่อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมทำผิดอะไร ? หรือเค้าเป็นอะไร ? จะมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นกับเค้าหรือเปล่า ? มันคิดไปสารพัด..เมื่อก่อนผมไม่เข้าใจอารมณ์คนติดแชต แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว” ปราณนต์ยิ้มขื่นๆ อวัศยามองด้วยความเห็นใจ
“บางทีเค้าอาจจะไม่ได้คิดเหมือนที่ผมคิดก็ได้..สิ่งที่เราคุยกันมันอาจจะไม่สำคัญอะไรกับเค้า”
“ไม่จริง !!” อวัศยาลืมตัว
หือ?? ปราณนต์หันมา อวัศยาสะอึก...เฮ้ย...ทำไงดี ?

ลิปดายืนอยู่ที่หน้าร้านแจน..ด้านหลังเห็นอรุณกับแจนนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
ลิปดาโทร.หาศยา แต่ไม่มีคนรับ ลิปดากดวาง “ทำไมไม่รับ”
ลิปดาคิดแล้วพิมพ์ข้อความส่งไปอีกที

โทรศัพท์มือถืออวัศยาปิดเสียง วางอยู่ในกระเป๋า ขึ้นสัญลักษณ์มีข้อความเข้า
ปราณนต์มองหน้าศยาแปลกใจ
อวัศยาคิดหาทางออก “ฉันหมายถึง ที่เค้าหายไป อาจเป็นเหตุสุดวิสัย หรือขัดข้องทางเทคนิค ถ้าเธอรู้สึกดีกับเค้าขนาดนั้น ฉันว่า..เค้าก็อาจจะรู้สึกดีไม่ต่างกับเธอ อีกไม่นานเดี๋ยวเค้าก็กลับมา อวัศยามองหน้าปราณนต์น้ำเสียงจริงจัง
ปราณนต์มองหน้าศยา..ในแว่บนั้น..ปราณนต์สัมผัสได้ถึงความจริงจังอะไรบางอย่างในน้ำเสียง
“ครับ.. พี่ศยาไม่คิดว่าเรื่องที่ผมเล่า มันแปลกๆ เหรอครับ ผมว่าถ้าผมไปบอกคนอื่น เค้าคงด่ามากกว่านี้ แต่พี่..ดูเหมือนเข้าใจง่ายมากเลย”
“ตอนฉันเล่าเรื่องยายจับแต่งงาน เธอก็เข้าใจง่ายเหมือนกัน .. ฉันบอกรัน เค้ายังโวยวายมากกว่าเธออีก ถ้าเธอแปลก..ฉันก็คงไม่ธรรมดา”
ปราณนต์ยิ้มขำๆ เออจริง .. อวัศยาหัวเราะตาม..“ผมก็เอาใจช่วยพี่ศยานะครับ ขอให้ได้แต่งงานกับคนที่พี่รักจริงๆ ไม่ได้โดนบังคับ”
อวัศยามองปราณนต์ เหมือนจะบอกว่า..ขอเป็นเธอ “ขอบใจมาก...ฉันก็ขอให้..ผู้หญิงในแชตคนนั้น..กลับมาหาเธอ”
“โห...ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมจะมีความสุขมากๆเลยครับ” ปราณนต์พูดตรงๆ อวัศยาเห็นแล้วเอ็นดู๊..เอ็นดู มองยิ้มไปด้วย
ทันใดนั้นเสียงรุจน์ก็ดังขึ้น “เฮ้ยไอ้ณนต์ พร้อมแล้วไปได้เลย !”
ปราณนต์หันไป อวัศยาออกจากภวังค์หันมา รุจน์เดินโผล่มา..เห็นปราณนต์กับอวัศยานั่งคุยกัน ดูมีความสุข
“เอ่อ...ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ?”
อวัศยารีบลุกพรวดขึ้น ระวังตัวขึ้นมาทันที “เปล่าไม่มีอะไร ฉันก็แค่ชวนคุยเรื่อยเปื่อย แต่คุยจบแล้ว ..เรื่องคุณแม่ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอก”
“ขอบคุณครับ”
อวัศยาเดินไป..รุจน์มองตามนิดๆ ปราณนต์ยิ้มกริ่มดูมีความสุขอย่างไม่มีเหตุผล..ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนการที่ได้คุยกับอวัศยาวันนี้ทำให้เขาเห็นเธอในมุมที่ต่างไป
รุจน์เพิ่งนึกได้ “เอ้อ..ไอ้ณนต์ฉันเกือบลืม..นี่.. “ รุจน์ส่งแฟ้มลูกค้าให้ “พราวเค้าฝากมาให้แล้วก็ฝากบอกว่าพรุ่งนี้แปดโมงเช้าจะไปรับที่บ้าน”
หือ ?? ปราณนต์งง..

อวัศยาถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ หญิงสาวโพล่งออกมาหลังจากอ่านข้อความแล้ว “ไม่จริง !!”

ลิปดาคุยโทรศัพท์อยู่หน้าร้านแจน
“จริง! ผมตัดสินใจไปแล้ว ผมให้ปราณนต์ไปหาลูกค้าพร้อมกับพราวในวันพรุ่งนี้”
อวัศยาเหวอ ... หญิงสาวโวยวายไปเดินไป “ตะ..แต่บอสเป็นคนส่งจ๊อบนี้มาให้ฉันแจกงาน..และฉันก็ส่งพราวไป อยู่ๆบอสมาสั่งให้ปราณนต์ไปอีกคน มันซ้ำซ้อน !”
ลิปดาอธิบาย “ไม่ซ้ำซ้อน..เพราะพราวไปหาลูกค้าคนแรก แต่ปราณนต์ไปเพราะผมมีลูกค้าเพิ่มมาอีก 2 คน...เป็นลูกค้าใหม่ที่พราวหามาได้ และอยู่ไม่ไกลกัน..พราวก็เลยโทร.มาหาผม ขอให้ปราณนต์ไปช่วย..”
อวัศยาชะงักกึก หยุดยืน !! ลิปดาพูดต่อ “ถ้างานนี้สำเร็จเราอาจจะได้ลูกค้าเพิ่มมาเป็น 3 คน ผมก็เลยอนุมัติให้ณนต์ไปกับพราว...คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ?”
หญิงสาวหน้าเครียด..รู้เลยว่าพริบพราวอยากลองของ..ทันใดนั้นก็มีเสียงคนกดเปิดล็อครถ “ตื๊ดตึด” เธอหันไป
ตามเสียงเห็นพริบพราวกำลังเดินมาที่รถตัวเอง
“ไม่มีค่ะ..ในเมื่อเป็นการตัดสินใจของบอส..ฉันก็..ไม่มีปัญหา..ฉันกำลังจะกลับบ้าน บอสพายายกลับบ้านมาได้แล้ว..เที่ยวกันมากพอแล้ว” อวัศยาวางสายไปเลย
ลิปดาสะดุ้งนิดๆ “หือ ??” เป็นอะไรของเค้า

พริบพราวเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง หญิงสาวกำลังจะปิดประตู...ทันใดนั้นกระเป๋าอวัศยาก็แทรกเข้ามากั้นระหว่างประตูกับรถ..พริบพราวชะงักหันมา อวัศยายืนอยู่ข้างๆ รถ หน้าตานิ่งๆ แต่ดูมีพลังมาคุแผ่ซ่าน
“พี่ศยาทำหน้าแบบนี้..แสดงว่าคงรู้แล้วใช่มั๊ยคะ ว่าพรุ่งนี้..ณนต์ต้องไปหาลูกค้ากับพราว... สองต่อสอง”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 9 วันที่ 14 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ