อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 9/3 วันที่ 15 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 9/3 วันที่ 15 ม.ค. 58

อวัศยารีบเสริม “ใช่ค่ะ ล้อกันเล่นน่ะค่ะ” แล้วหันมาทำเป็นตบกันเล่นๆ “นี่แน่ะๆ ซ้ายขวา ซ้ายขวา แหะๆ สนุกจัง” เธอยิ้มร่าเริง แต่กัดฟัน พูดรอดไรฟันได้ยินกันสองคน “คราวหน้าถ้าบอสทำแบบนี้อีก ฉันจะเอาหัวจุ่มชามแกงจืด”
ลิปดาผงะ อรุณมองงงๆ ลิปดาต้องยิ้มกลบเกลื่อน “แหะ ๆ.. วันนี้สนุกจังครับ ฮ่าๆ”

บรรยากาศแฟนกำมะลอของลิปดากับอวัศยา..ส่อแววความวุ่นวายอย่างเห็นได้ชัด ... “จะรอดมั๊ย?”

ปราณนต์รูดซิปกระเป๋าปิด จัดของเสร็จเรียบร้อย..ชายหนุ่มเดินมากดเปิดคอมแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำ
หน้าจอเห็นว่าเครื่องเริ่มทำงาน ..



อวัศยาสรุปหน้าชื่น .. ข้างๆ ลิปดายังลูบหน้าเบาๆ
“ตอนนี้ยายก็รู้แล้วว่าแฟนหนูเป็นใคร .. ยายก็สบายใจแล้วนะ .. ยายไปยกเลิกผู้ชาย 5 คนนั้นเลยนะ..นะจ๊ะ”
อรุณหน้านิ่งๆ “ยัง ! ยายยังไม่ไว้ใจร้อยเปอร์เซ็นต์”
“อ้าว..ทำไมล่ะคะ ?”
“ก็..แค่มาจับมือถือแขน หอมแก้มกันแบบนี้..ยายไม่เชื่อหรอกว่าจะรักกันจริงๆ .. ยายขออยู่ให้เห็นกับตาก่อนว่าไม่ได้มาหลอกยายว่าเป็นแฟนกัน ..ถ้ายายเห็นเมื่อไหร่ยายจะกลับไปยกเลิกพวกนั้นทันที”
ซวยล่ะ ศยากับลิปดาหันมามองหน้ากัน .. เอาไงดี ? ทันใดนั้นเสียงเมลเข้าก็ดังขึ้น “ตรึ๊ด”
อวัศยาตาวาว “เมล !!”
อรุณแปลกใจ “เสียงอะไร ?”
อวัศยาหันมาตอบ “อีเมลลูกค้าของหนูน่ะ..หนูขอไปเชคเมลแป๊บนึงนะจ๊ะยาย เดี๋ยวมาคุยต่อ” หญิงสาวลุกไปเลย อรุณกับลิปดางง
“อ้าวววว คุณ!! เอาไว้ก่อนก็ได้มั๊ง เดี๋ยวค่อยเช็ค”
เธอตะโกนกลับมา “ไม่ได้ ลูกค้าคนนี้สำคัญมาก ..” อวัศยาวิ่งมาหยุดที่หน้าห้องทำงานแล้วหันมาทำหน้าซีเรียส “ลูกค้าบอสนั่นแหละ..บอสคุยกับยายไปก่อน ฉันทำงานให้บอสแป๊บเดียว !!” เธอรีบเดินเข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตู !
ลิปดามองงงๆ อรุณยื่นหน้ามาถาม “ศยามันไปเชค “อีแมว” ... อีแมวมันเป็นใคร”
“ไม่ใช่อีแมวครับ...แต่เป็นอีเมล”
“แล้ว...อีแมว อีเมล มันคืออะไร ?” อรุณถามด้วยความอยากรู้

หน้าจอคอม..ศยารีบเปิดเข้าอีเมลของ “Love_ in_ a_ mist” มีเมลเข้า 1 เมล ศยาใจเต้นแรง.. “มีคนส่งอีเมลมาจริงด้วย...ปราณนต์ใช่เธอหรือเปล่า?” หญิงสาวคลิกเข้าไปในเมล แล้วก็เป็นปราณนต์จริงๆด้วย
อวัศยาหลุดโพล่งออกมา “เยส !!!” เธอรีบปิดปาก..มั่บ!
ลิปดาหันมาทางประตู..งงๆ กับเสียงอวัศยาที่ดังออกมา.. “ดีใจอะไร?”
อรุณถามย้ำ “เมื่อกี๊พ่อลิปบอกว่า..อีเมลมันเป็นอะไรนะ ?”
“.. อ้อ.. อีเมล..มันเป็นชื่อย่อครับ..ย่อมาจาก อีเลคโทนิคเมล เป็นจดหมายที่ส่งกันทางอินเตอร์เน็ตครับ..คือเมื่อก่อนเราส่งจดหมายต้องเขียนใส่กระดาษ ใส่ซอง เดินไปหย่อนตู้ แล้วบุรุษไปรษณีย์ก็เอาไปส่งยังจุดหมายปลายทาง แต่....” ลิปดาเล่าอย่างออกรสออกชาติอรุณฟังด้วยความตั้งใจ “อีเมลไม่ต้องเลยครับ เราแค่มีคอมพิวเตอร์ หรือมือถือ หรือแทปแล็ต และมีอินเตอร์เน็ต แล้วเราก็เข้าไปในเวปไซต์..”
“หือ ? อะไรไซ้ๆนะ”
“เอ่อ..” ลิปดาคิดๆแล้วหันไปหยิบลูกโลกจำลอง หรือ ลูกแก้วอะไรสักอย่างแถวนั้นมาช่วยอธิบาย “คุณยายลองนึกภาพว่า..อินเตอร์เน็ตเป็นโลกใบนึง ผู้คนก็เข้าไปจับจองพื้นที่ทำมาหากิน ..พื้นที่พวกเนี้ยเราจะเรียกมันว่าเวปไซต์”
อรุณพยักหน้า “อ๋ออออ..เหมือนเป็นร้านขายของว่างั้น”
“ทำนองนั้นครับ และก็มีเวปที่เค้าตั้งตัวเป็นไปรษณีย์กลาง มีตู้จดหมายให้เราใช้ฟรีบ้างเสียเงินบ้าง .. เราก็เข้าไปตั้งชื่อของเราเอาไว้ แค่นี้เราก็จะได้ตู้จดหมายในโลกอินเตอร์เน็ตไว้ติดต่อกับคนอื่น”
อวัศยาอยู่หน้าคอม..หน้าตาดีใจ เธอกดเข้าที่เมลของปราณนต์ อ่านด้วยความตื่นเต้น
“ อย่างนี้..ยายก็เขียนจดหมายหาเพื่อนผ่านทางคอม .. มือถือแล้วก็ส่งไป ไม่ต้องออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว”
อวัศยาอ่านจบยิ้มกว้าง ..พิมพ์ตอบอย่างเร็ว และสนุกสนาน...พิมพ์ไปยิ้มไปอย่างมีความสุข แล้วก็กด “ส่ง”
“ใช่ครับ..ถ้าเพื่อนคุณยายมีที่อยู่ มีชื่ออีเมล คุณยายก็ส่งได้เลยครับ”
อรุณปิ๊งไอเดีย “อ๊า... ถ้าแฟนเก่ายายเค้ามีอีเมล..แล้วยายก็อีเมล แล้วยายก็ส่งอีเมลไปหาเค้า..แต่ไม่บอกว่าเป็นยาย โกหกว่าเป็นญาญ่า...เค้าก็ไม่รู้ว่าเราโกหกใช่มั๊ย ?”
“ฮ่าๆๆๆๆ ..นี่หล่ะครับ..คือสิ่งที่ต้องระวัง คนสมัยนี้ใช้อีเมลในการหลอกกันเยอะมาก.. ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราอ่านจดหมาย เห็นลายมือก็อาจจะรู้ว่าคนเขียนเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม .. แต่อีเมลเราไม่รู้เลยว่าคนที่เรากำลังคุยอยู่..จริงๆแล้วเค้าเป็นใคร !!”
หน้าจอคอมปราณนต์ค้างไว้ที่หน้าเมล ปราณนต์เดินไปมารอด้วยความตื่นเต้น ... และมีเมลเด้งขึ้น “ตรึ๊ด” ปราณนต์รีบหันขวับมายิ้ม และพุ่งตัวมาเปิดอ่าน ... เมลเข้ามาชื่อ “love_in_a_mist@hotmail.com”
ปราณนต์อ่านเมลด้วยความตื่นเต้น ....

ก่อนหน้านี้ ปราณนต์กดเปิดคอมแล้วก็เดินไปหยิบกระเป๋ามาวางเตรียมพร้อมเดินทาง.. เสียงเมลเข้าดังขึ้น “ตรึ๊ด” ปราณนต์เดินมาดู..พอเห็นชื่อก็แปลกใจ
“เลิฟอินอะมิสต์ ? รักในสายหมอก ?” ปราณนต์คลิกเข้าไปอ่าน....
หน้าจอเห็นตัวหนังสือ “สวัสดีปราณนต์..ฉันกลับมาแล้ว”
ปราณนต์อ่าน “สวัสดีปราณนต์..ฉันกลับมาแล้ว” ชายหนุ่มชะงักกึก...รีบกวาดสายตามองไปทั่วทั้งเมลและเห็นชื่อลงท้าย “แอบรัก”
“แอบรัก !!!!” ปราณนต์รีบลากเก้าอี้มานั่งแล้วตั้งใจอ่านมากๆ แววตาเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
“ฉันกลับมาแล้ว..ระหว่างที่ไม่ได้คุยกันฉันค้นพบคำ 3 คำ”
อวัศยานั่งพิมพ์อีเมลฉบับแรกด้วยความตื่นเต้น “หนึ่งคือ ขาด ... สองคือ ห่วง ... สามคือ .... คิดถึง แล้วคุณ...มีคำว่าอะไรบ้าง ? ถ้าคุณยังอยากคุยกับฉันต่อ...ตอบมานะคะ .. แอบรัก” หญิงสาวกดส่งด้วยความตื่นเต้น
ปราณนต์อ่านจบแล้วรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างยาววววววว ตัวหนังสือขึ้นพรืด!!
อวัศยาเปิดเมลอ่านด้วยความตื่นเต้น เสียงปราณนต์ดังประกอบ
“คุณแอบรัก คุณหายไปไหนมา?คุณใจร้ายมากที่ปล่อยให้ผมรอข้อความคุณ คุณทำให้ผมจมอยู่กับคำถามว่า “คุณหายไปไหน” “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” “ผมทำผิดอะไร คุณถึงหายไป” .. และอีกมากมาย .. ระหว่างที่ไม่ได้คุยกัน คุณอาจจะค้นพบแค่ 3 คำ แต่สำหรับผมมันมากมายจนพิมพ์ออกมาไม่ได้ ..”
อวัศยายิ้มมีความสุขจัง
“แต่ตอนที่ผมได้รับเมลจากคุณ...ผมค้นพบ 2 ความรู้สึก .. หนึ่ง ดีใจที่คุณกลับมา ดีใจที่คุณสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่ผมห่วง และสอง .. ผมมีความสุขที่ได้อ่านข้อความจากคุณ..ไม่ว่าจะเป็นแชต หรือ อีเมล หรือจากที่ไหนก็ตาม..แค่ได้อ่านผมก็มีความสุขมาก ... อย่าทิ้งผมไปแบบนั้นอีกนะครับ ... ปราณนต์” ปราณนต์กดส่งอย่างมีความสุข ตรึ่ง!
“ที่ฉันหายไป..มันมีเหตุผลนะ มันเป็นความขัดข้องทางเทคนิคส่วนตัว คุณอ่านแล้วอาจจะโกรธฉันก็ได้ ฉันไม่ว่า .. แต่ฉันลองมานึกทบทวนดูแล้ว ตั้งแต่เราเริ่มคุยกัน ฉันเริ่มกลายเป็นคนติดแชตจนเสียงานเสียการ ? ด้วยเหตุนี้ฉันเลยใช้วิธีเขียนอีเมลถึงคุณดีกว่า .. ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วง” อวัศยากดส่งเมลและยิ้มอย่างมีความสุข
ปราณนต์ได้เมล เปิดอ่านแล้วยิ้มมีความสุข

อวัศยากับปราณนต์เริ่มตอบโต้กันทางเมล..จังหวะที่คนพิมพ์และอ่านส่งกันไปมาสอดประสานเหมือนทั้งสองคนคุยกันตัวเป็นๆ
ปราณนต์เปิดรับอีเมล “ตรึ่ง!” อ่านแล้วก็ยิ้ม..พิมพ์ตอบกลับไป
“ผมไม่โกรธครับ ผมเองก็รู้สึกว่าตัวเองติดแชตเหมือนกัน เราส่งอีเมลคุยกันได้ครับ ผมเริ่มเข้าใจแล้วทำไมคุณคิดถึงคำว่า “ขาด” ตอนที่เราไม่ได้คุยกัน เพราะผมเองก็เป็น ... ไม่ได้คุยกับคุณชีวิตผมเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง ดีใจอีกครั้งที่คุณกลับมา... คืนนี้ดูท่าทางฝนจะตกหนัก แถวบ้านผมมีเสียงฟ้าคำรามเป็นระยะ หวังว่าคุณคงไม่กลัวเสียงฟ้าร้องนะครับ”
อวัศยาพิมพ์เมลตอบกลับไป
“เมื่อก่อนฉันเคยกลัวเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่ามากๆ แต่วันหนึ่งฉันหายกลัวเป็นปลิดทิ้ง และตอนนี้ฉันเกิดหลงรักมัน นอนฟังเสียงฟ้าคำรามได้อย่างสบายใจ ทุกอย่างเป็นเพราะความทรงจำดีๆเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในวันฝนตกเมื่อหลายเดือนก่อน..วันที่ฉันเจอคนที่ฉันแอบรักอยู่ตอนนี้ ...” หญิงสาวคิดถึงตอนที่ปราณนต์มาช่วยไว้
ปราณนต์อ่านถึงตอนนี้แล้วใจหายแว๊บๆ แอบเจ็บจี๊ดๆ “ผมอ่านอีเมลคุณแล้วแปลกใจ ผู้ชายคนนั้น..สามารถรักษาอาการเกลียดกลัวฝนของคุณได้ยังไง ? ผมเป็นโรคกลัวน้ำ แต่ไม่ใช่พิษสุนัขบ้านะครับ ผมว่ายน้ำสระได้สบาย แต่รู้สึกไม่ดีเลยถ้าต้องลงไปอยู่ในสถานที่ประเภท “คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล” เค้าจะรักษาผมได้หรือเปล่า ?”
อวัศยาพิมพ์ถาม “คุณกลัวน้ำทะเลเหรอคะ ? ทะเลสวยจะตาย .. คนคนนั้นเขารักษาให้คุณไม่ได้หรอกค่ะ เพราะเขาก็กลัวทะเลเหมือนกัน ?“
ปราณนต์ชะงัก..แอบอมยิ้ม..แล้วพิมพ์กลับ “น่าเสียดายจัง .. ผมกับคนที่คุณ “แอบรัก” มีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกันนะครับ ผมเริ่มอยากรู้แล้วว่าคุณแอบรักใคร ? ที่มากไปกว่านั้น..ผมอยากรู้ว่าจริงๆแล้วคุณเป็นใคร ?.. ผมชอบชื่ออีเมลของคุณนะครับ “Love in a mist” รักในสายหมอก มันโรแมนติก เหงา เศร้า .. กลัวว่าสักวันสิ่งที่อยู่ในสายหมอกมันอาจจะจางหายไป .. มันทำให้ผมสงสัยว่า..สิ่งที่ผมรู้จักคุณผ่านตัวหนังสือ .. มันคือตัวจริงของคุณหรือเปล่า ?”
อวัศยาอ่านแล้วคิด..และตอบด้วยความตรงไปตรงมาอย่างที่สุด “คุณอยากรู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันคงทำตามที่คุณต้องการตอนนี้ไม่ได้ แต่ขอให้มั่นใจ..ฉันอาจจะเป็นคนขี้ขลาด แต่ไม่ใช่คนหลอกลวงอย่างแน่นอน แทนที่จะคิดว่า..รักของฉันจะจางหายไปเมื่อหมอกสลาย ทำไมคุณไม่คิดว่าเมื่อถึงวันที่หมอกจางไปแล้ว คุณจะมองเห็นความรักของฉันชัดเจนขึ้น .. คิดบวกสิคะ ^^”
ปราณนต์อ่านแล้วคิด “อืมมม์...ก็จริง ..คุยกับคุณทีไร ผมเถียงไม่เคยชนะสักที แบบนี่คงเรียกว่าแพ้ทาง.. ? ตอนนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้ผมมีงานต้องไปต่างจังหวัดแต่เช้า ไปกับเพื่อนร่วมงานอีกหนึ่งคน แล้วคุณหล่ะครับ..พรุ่งนี้วางแผนจะทำอะไรบ้าง ?”
ปราณนต์รอคำตอบ ..

อวัศยาอ่านแล้วตาวาว...รีบพิมพ์ถามไปเลย
“ฉันทำงานตามปกติค่ะ..คุณไปต่างจังหวัดกับเพื่อนร่วมงาน..ฟังดูน่าสนุกจัง แล้วเพื่อนร่วมงานของคุณเค้าเป็นใครคะ ? แล้วนิสัยเป็นยังไง ? สนิทกันหรือเปล่า ? ไปทำงานต่างจังหวัดด้วยกันได้แบบนี้แสดงว่า..ต้องสนิทกันใช่มั๊ยคะ ?”
อวัศยากำลังจะกดส่ง ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดผัวะเข้ามา เป็นลิปดาตึ่ง !! “นี่คุณ !!”
หญิงสาวรีบปิดคอม ทำหน้านิ่ง แต่ในใจตื่นเต้น “บอสช่วยเคาะประตูนิสนึงนะคะ..ถึงเราจะกำลังเล่นละครเป็นแฟนกัน แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะอยู่กันแบบไม่มีมารยาท”
“แค่ไม่ได้เคาะประตูบ่นซะยาวเลย .. มีลับลมคมในอะไรหรือเปล่าเนี่ย ?”
อวัศยาชะงักแล้วรีบเฉไฉ “ถ้าจะมีก็เป็นความลับทางธุรกิจ ที่ฉันติดต่อกับลูกค้าบอสนั่นแหละ แล้วเปิดผัวะเข้ามามีอะไร ?” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องเนียนๆไป

ปราณนต์นั่งรอเมลล์แอบรัก ระหว่างรอก็เปิดดูโน่นนี่ไปเรื่อยๆ ฟังเพลง ดูคลิป แต่แอบรักก็ไม่ตอบมา..
ปราณนต์ตัดสินใจพิมพ์เมลล์ส่งกลับไปหา...และปิดคอม..ปราณนต์ยิ้มมีความสุข..ชายหนุ่มคิดถึงคำพูด
ของศยา
“ถ้าเธอรู้สึกดีกับเค้าขนาดนั้น ฉันว่า..เค้าก็อาจจะรู้สึกดีไม่ต่างกับเธอ อีกไม่นานเดี๋ยวเค้าก็กลับมา”
ปราณนต์ยิ้ม “พี่ศยาพูดถูกจริงๆด้วย....” เขานึกถึงศยาด้วยความรู้สึกดีๆ

เช้าวันต่อมา รันขี่รถกอล์ฟตามอวัศยา..ในขณะที่หญิงสาวกำลังวิ่งอยู่ในสวน ทั้งสองคนคุยกันไป
ตามทาง รันถามด้วยความแปลกใจ “ยายอยากไปเที่ยวสวนน้ำ !!”
อวัศยาวิ่งอย่างเหนื่อย “ใช่ !! บอสก็บ้าจี้พาไป ฉันก็ต้องไปด้วย เดี๋ยววิ่งเสร็จก็ต้องขึ้นไปเตรียมตัวออกเดินทาง วันนี้ฉันกับบอสไม่เข้าบริษัท ฝากเธอดูแลความเรียบร้อยด้วย มีอะไรก็โทร.มาแล้วกัน โดยเฉพาะเรื่องพริบพราวกับปราณนต์ !”
“แหมๆๆๆ จ้า..ไม่ลืมหรอกน่า..นี่..แต่หล่อนก็เซี้ยวนะ..ชั่วข้ามคืนส่งอีเมลล์ไปรื้อฟื้นความสัมพันธ์ เป็นไง คุยกันฉ่ำไปเลยหล่ะสิ”
“บร้า...ก็พอหอมปากหอมคอ แต่เสียดายฉันกำลังจะแอบถามถึงพริบพราวบอสเข้ามาขัดจังหวะ เรียกฉันไปคุยเรื่องไปเที่ยวอีสวนน้ำนี่แหละ พอกลับไปอีกที ณนต์ส่งเมลล์มากู๊ดไนท์ เลยยังไม่ได้คุยอะไรกันต่อ แต่ฉันส่งเมลล์ไปถามแหละ..รอคำตอบ อยากรู้ว่าณนต์...คิดยังไงกับเด็กนั่น”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 9/3 วันที่ 15 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ