อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 21/2 วันที่ 4 ก.พ. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 21/2 วันที่ 4 ก.พ. 58

"ไปซะไม่งั้นเอ็งจะโดนลูกหลง เดี๋ยวข้านี่แหละจะออกไปฟันคอไอ้คนยิงปืนใหญ่เอง"
"อย่า ..ออก .. ไป"
ทองเหม็นไม่ฟังจะไป ใจคว้าขานายทองเหม็นไว้อย่างหมดแรง ทองเหม็นก้มลงประคองใจขึ้น
"ไม่ต้องห่วงข้า ไอ้ใจ .. ห่วงตัวเองเถิดไอ้ลูกชาย"

ใจอึ้ง ทองเหม็นเอามือลูบหัวใจเบาๆ ยิ้มให้ ใจมองตื้นตัน
"รีบพามันไปที่หลังค่าย ให้คนหาข้าวหาน้ำดูแลมัน"


นักรบดึงใจขึ้น ใจพยายามดิ้นรน
"อย่า ไป"
ทองเหม็นยิ้มมองใจ ใจพยายามเปล่งเสียงห้าม แต่ทองเหม็นหันหลังถือขวานเดินไปกับหมู่คนยังหน้าค่าย ใจที่ถูกลากไปทางหลังค่าย

ทองเหม็นขี่ควายวิ่งฝ่าดงระเบิดมาอย่างไม่กลัวตาย กระสุนปืนใหญ่ลอยละลิ่ว ตกลงเฉียดร่างนังเผือกกับทองเหม็น
ทองเหม็นถือขวาน ตบหลังควายให้วิ่งเร็วขึ้น
"ไป พาข้าไปบั่นคอไอ้คนยิงปืนใหญ่"
ควายคู่ใจวิ่งพาทองเหม็นทะยานไป
สุกี้ยืนมองอยู่อย่างนึกขำ
"มันคงจนหนทางสู้แล้ว ถึงขี่ควายออกมาหาที่ตาย ทหารออกไปฆ่ามันซะ ข้าเสียดายลูกปืนใหญ่"

ทหารอังวะ 20 คน วิ่งออกมาจากประตูค่ายพร้อมอาวุธ ทั้งดาบและปืนในมือ ทองเหม็นถือขวานขี่อ้ายเผือก เผชิญหน้ากับทหารอังวะที่ดาหน้า ด้วยสายตาไม่กลัวเกรง
เสียงระเบิดปืนใหญ่สงบลงแล้ว แต่ชาวค่ายยังวิ่งหนีอลหม่าน ใจถูกนักรบลากมา ใจกัดฟันออกแรงฮึด สะบัดตัวอย่างแรง นักรบหลุดมือ ใจหันหลังวิ่งกลับไป

ใจล้มลุกคลุกคลาน รวบรวมกำลัง วิ่งฝ่าฝูงคน แล้วใจก็ถูกคว้าไว้อย่างแรงแล้วเหวี่ยงลงไปกับพื้น
ใจที่ล้มคลุกดิน เงยมอง ทัพถือดาบ ยืนจังก้า
"มึงหนีออกมาได้ยังไง"
ทัพเข้าไปกระชากใจ แต่ใจไม่ห่วงตัวเอง นึกถึงแต่เรื่องทองเหม็น พยายามเปล่งเสียงบอกทัพ
"พ่อทองเหม็น"
"มึงว่าอะไร ไอ้ใจ"
"พ่อทองเหม็นออกไปนอกค่าย รีบไปช่วยกลับมา"
ทัพมองไปด้านนอกค่าย สีหน้าเครียด
"พ่อทองเหม็น"

ลานสมรภูมิหน้าค่ายสุกี้ ทองเหม็นมองทหารอังวะ 50 คนที่ กำลังดาหน้า เดินเข้าหา ด้วยสายตาไม่ครั่นคร้าม
"ให้กูตายเสียยังดีกว่า ให้พวกมึงเยี่ยมหน้ามาเย้ย นักรบบ้านระจันยอมนอนกลางเลือด มันถึงจะเรียกว่าผู้ชายสยาม"
ทองเหม็นควงขวานในมือ อีกมือลูบหัวอ้ายเผือก ควายคู่ใจ
"อ้ายเผือก เลือดเนื้อมึงกับกู ..จะขอหลั่งทาดิน ฝากธรณีไว้บูชาแผ่นดินที่อาศัย"
ทหารอังวะมองเห็นทองเหม็นยิ้ม คนเป็นหัวหน้าร้องสั่ง
"ฆ่ามัน"
ทองเหม็นเห็นทหารอังวะกรูเข้ามา ก็ควงขวาน ด้วยรอยยิ้ม
" ขอฝากเลือดไว้กับหญ้าเขียว เราบุกมาตายเพราะตั้งใจจะรบตาย รบมันเข้าไป"
สิ้นคำ ควายก็พานายทองเหม็นพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวตาย ทหารอังวะกรูกันเข้ามาฟัน ล้อมรอบทองเหม็นไว้ อ้ายเผือกใช้เขาโง้ง ขวิดกวาดไปรอบวง ให้ทองเหม็นกวัดแกว่งขวาน ฟันทหารอังวะเลือดกระฉูด

ใจมองทัพแล้วดึงแขนทัพไว้ยึดเพื่อยันร่างอ่อนแรง
" ให้ฉันออกไปช่วยพ่อทองเหม็น"
ใจพยายามจะออกไป แต่ทัพไม่ยอม ขาบวิ่งสวนมา ทัพผลักใจไปทางขาบ
"ดูมันไว้ อย่าให้มันรอดออกไป"
ขาบเตะร่างใจที่จะทะยานออกไป ล้มลงกับพื้นทันที สังข์ ฟัก เคลิ้มวิ่งสวนมา
"พวกเอ็งไปกับข้า พ่อทองเหม็นอยู่นอกค่าย"
ทัพวิ่งนำ สังข์ ฟัก เคลิ้มออกไป ใจโดนขาบเหยียบอกไว้
"พ่อทองเหม็น"
ขาบกระทืบลงอกใจที่พยายามจะออกไปช่วยนายทองเหม็น

ลานสมรภูมิ ทองเหม็นเลือดโทรมกายจากแผลที่ถูกรุมแทงฟัน ควายไล่ขวิดทหารอังวะที่รุมล้อมรอบ แต่ทหารฟันขาทั้งสี่ของอ้ายเผือกจนทรุด
ทองเหม็นถูกกระชากลงจากหลังควาย เสียงควายร้องดัง นายทองเหม็นที่ถูกรุมล้อมจากทหาร
ทัพ สังข์ ฟัก เคลิ้มวิ่งเข้ามา พุ่งเข้าฟันทหารอังวะจนแตกกระเจิง ทหารอังวะล้มตาย หลายคนวิ่งหนีแตกกระเจิง จนไม่เหลือทหารอังวะ
ทุกคนหันไปมอง เห็นภาพสะเทือนใจ อ้ายเผือกนอนตายเลือดท่วมอยู่ข้างศพทองเหม็นที่มือยัง
กำขวานแน่น เนื้อตัวมีแต่เลือดจากบาดแผลทั้งถูกรุมแทง ฟัน ใบหน้าแววตาทองเหม็นยังอาจหาญ
ทัพกับทุกคนมองสลดกับความเสียสละของทองเหม็น

ขาบกระชากใจจะลากไปทางด้านหลังค่าย ชาวค่ายยังวิ่งหนีกันอลหม่าน
"มานี่"
ใจรวบรวมกำลัง สะบัดหลุดจากขาบ ขาบกระแทกโดนชาวบ้านที่วิ่งมาล้ม ใจจะวิ่ง ขาบหันมาเห็น ก็โดดล็อกคอ ใจผลักร่างชาวบ้านที่วิ่งมา กระแทกขาบจนกระเด็น ใจหันไปกระชากหม้อดินที่ชาวบ้านหญิงวิ่งมา ขว้างใส่ขาบ หม้อแตกกระจาย ขาบไม่ทันตั้งตัว
ใจโดดถีบอีกครั้ง ขาบกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น ใจอาศัยช่วงชุลมุน วิ่งหนีหายไปท่ามกลางชาวบ้านหนีตายอย่างเร็ว

ขาบลุกขึ้น มองไม่เห็นใจก็วิ่งหาทันที
ใจ วิ่งลัดเลาะตามแนวป่ามา ทรุดลงเพราะหมดแรงหลายครั้ง แต่ก็พยายามทรงตัววิ่งไปจน..เห็น สังข์ / ฟัก / เคลิ้ม / นั่งม้าลัดเลาะมาตามแนวป่า มีทัพและนักรบระจันเดินจูงม้าที่พาดศพทองเหม็นกับ

นักรบควายอีก ๔ คนตามมา
ใจ หลบซุ่มมองเห็นภาพทัพน้ำตาซึมจูงม้าที่พาดร่างทองเหม็นมา ใจมองศพนึกถึงทองเหม็นที่อวยพรให้ใจกับสไบในวันแต่งงาน
ทองเหม็นหัวเราะพูดคุยกับใจหลายครั้ง
"เอ็งเป็นคนดีนะใจ ต่อไปเอ็งจะเป็นกำลังสำคัญของบ้านระจัน"
ใจ น้ำตาคลอ เห็นศพทองเหม็นบนหลังม้า ที่มือที่ห้อยอยู่ และยังมีเลือดไหลย้อยไปตลอดทาง
ใจ นึกถึงยิ้มสุดท้าย ทองเหม็นลูบหัวใจก่อนออกมารบ
"ไม่ต้องห่วงข้า ไอ้ใจ ห่วงตัวเองเถิด ข้าไม่เป็นอะไรหรอก ไอ้ลูกชาย"
ใจนึกย้อนตอนที่ถูก จอกยีโบยิง น้ำตาลูกผู้ชายหยดไหลลงมาด้วยความเสียใจเมื่อนึกถึงสิ่งที่คนสองคนได้ทำไว้ ใจเดินโผเผออกไปจากตรงนั้น น้ำตากลบตาจนมองไม่เห็นทาง ใจรู้สึกเหมือนสูญเสียคนที่นับถือไป....ก่อนจะได้ยินเสียงม้าควบมา ใจตกใจหันไปมองแล้วรีบวิ่งหนี
ม้าวิ่งไล่ตามใจไปอย่างรวดเร็ว ใจวิ่งหนีสุดฤทธิ์ แต่ด้วยอาการที่ยังไม่มีแรงจึงวิ่งไม่ได้เร็ว ลูกดอกชนิดพิเศษ พุ่งมาปักตามต้นไม้เฉียดตัวใจไปเป็นระยะ...ใจพยามวิ่งหนี
สุดท้าย..ใจหลบไม่พ้น ถูกลูกดอกเข้าที่ไหล่ด้านหลัง ใจสะดุ้ง...แต่พยายามวิ่ง จนหมดแรงตกลงจากเนินสูง ร่างใจร่วงกลิ้งลงจากเนิน ก่อนใจจะหมดสติ ดับวูบไป
ในอดีต ทองเหม็นกำลังพักผ่อน นั่งคุยกับใจอยู่ที่แคร่หน้าเรือนพ่อค่าย ท่าทางอารมณ์ดี เมาๆ
"กูนี่มีอาคม ยิง ฟัน แทงอย่างไรก็มิเข้า กูหนังเหนียว...มิใช่หนังเหี่ยวนะโว้ยไอ้ลูกชาย"
ลูกน้องที่นั่งกินเหล้าอยู่ด้วยหัวเราะชอบใจ
"พ่อทองเหม็นมิมีวันตาย...ฮะๆๆ"
"คนเราเกิดมาจะมิตายได้อย่างไรพ่อ"
ทองเหม็นเข้ามาโอบไหล่ กอดคอใจด้วยความเอ็นดู สนิทสนม
"พ่อจะบอกให้...ในฐานะชอบพอเป็นพ่อลูกกัน"
ใจตั้งใจฟัง
"ถ้าเอ็งอยากฆ่าพ่อนะ ต้องแรม ๑๕ ค่ำ คืนพระจันทร์ดับ อาคมในตัวพ่อจะหมดพลัง..วันถึงฆาต เอ็งรู้แล้วอยากบอกใครนะไอ้ลูกชาย"
ใจมองทองเหม็นนิ่ง ตาไม่กระพริบ เราไม่เข้าใจว่าใจคิดอะไร

สุกี้นายกอง ยกมือขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้าออกช้าๆ ใจมองสุกี้อย่างหนักใจ
"ดีมาก...ดวงไอ้คนขี่ควายมันต้องถึงฆาตตามนี้ ข้าจะเตรียมธนูหัวเงินลงอาคม ล้างมันเอง"
ใจหน้าเสีย
"ไว้ชีวิตพ่อทองเหม็นสักคนมิได้หรือ"
"ไม่ได้...ถ้าต้องการชัยชนะ อย่าสงสารศัตรู"
ใจนิ่งเงียบ เสียใจมากที่นำความลับทองเหม็นมาบอกสุกี้

บรรยากาศในลานค่ายเมื่อตอนกลางคืน ทุกคนนั่งนิ่งเงียบ เต็มไปด้วยความสลดหดหู่ ในศาลาการเปรียญ วัดโพธิ์เก้าต้น ศพพ่อทองเหม็นถูกวางไว้บนตั่ง พ่อค่ายต่างนั่งสีหน้าเครียด รายล้อมรอบศพ
เอิบ- ช่วง เดินถือตาลปัตรนำหลวงพ่อธรรมโชติเดินมา ทุกคนพนมมือกราบ แฟง เฟื่อง สไบ จวง หญิงชาวค่ายหลายคนร้องไห้
พระอาจารย์เดินมามองศพทองเหม็นแล้วหลับตาลง สวดอุทิศกุศลให้แก่ร่างทองเหม็น ช่วงถวายน้ำรดน้ำศพให้พระอาจารย์
"พ่อทองเหม็นสละชีพเพื่อรักษาค่าย รักษาชาวระจันไว้" พันเรืองบอก
"พวกมันตั้งค่ายปืนใหญ่ถึงสามค่าย สลับเดินหน้าเข้าหาเราเรื่อยๆ อีกมินานค่าย เราคงตกอยู่ในระยะยิงของมัน ลูกกระสุนปืนใหญ่ได้ตกมาใกล้ค่ายเราทุกทีแล้วเราจะทำอย่างไรดี"
"พ่อแท่นก็เจ็บหนักมิรู้จะอยู่ได้อีกกี่วัน เสาหลักเราเริ่มกร่อนแล้วหลวงพ่อ" ขุนสรรค์บอก
พระอาจารย์ธรรมโชตินิ่ง สวดพึมพำเงียบๆ
ทัพน้ำตาคลอ เอิบ ช่วง ปาดน้ำตา สงสารพ่อทองเหม็นผู้เสียสละพร้อมนักรบคนอื่นๆ
ดอกไม้บอก
"อีกมินาน ค่ายระจันเราคงแตก"
พวกคนเฒ่าคนแก่ได้ยินพากันร้องไห้เสียงดัง ไปทั้งศาลา โชติวิ่งกระหืดกระหอบมาจากหน้าค่ายด้วยความตกใจ ลงกราบพระอาจารย์

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 21/2 วันที่ 4 ก.พ. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ