อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 23/6 วันที่ 18 ก.พ. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 23/6 วันที่ 18 ก.พ. 58

"พี่มีโอกาสเพียงแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น สไบ ชุกคยีนายกองวางแผนจะบุกก่อนวันเพ็ญมาฆะแน่นอน สไบต้องหนี"
"คิดว่าฉันจะขี้ขลาดรักตัวกลัวตายถึงขนาดนั้นหรือ"
"เพราะคนระจันไม่ขี้ขลาด ไม่วิ่งหนี เพราะคนระจันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ชุกคยีนายกองถึงต้องใช้วิธีเหี้ยมโหดกับชาวระจัน"

"ฉันยอมตายพร้อมกับทุกคนอยู่ทีนี่ ไม่มีวันหลบหนีไปอยู่กับศัตรู"ใจเดินเข้ามาใกล้ สไบถอยห่าง
"ฉันถือว่าเราได้ตายจากกันไปแล้ว"


"แต่พี่ไม่เคยลืมนะ สไบ"
"ลืมฉันเสียเถิด จำไว้ก็ไม่มีวันที่จะได้สมหวัง"
ใจไม่สนใจ พุ่งเข้ากอดสไบ สไบดิ้นรน แต่ใจกอดไว้แน่น
"ไม่ลืม พี่จะไม่ลืมสไบ แม้พี่จะหมดลมหายใจ"
สไบฟังแล้วพยายามกลั้นน้ำตา
"รีบไปซะตอนนี้ อย่าให้ฉันต้องร้องตะโกนเรียกคนมาฟันคอพี่"
ใจกอดสไบไว้แน่น สไบหยุดดิ้นกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่สะอื้นออกมาเบาๆ
"จำไว้ พี่รักสไบมาก พี่ไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งสไบ ที่บุกป่าฝ่าดงบากหน้ามาทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะถูกจับ ถูกฆ่า ก็เพื่อรักษาชีวิตทุกคนที่นี่ พี่จะมาพาทุกคนหลบออกไป ทุกคนที่นี่ดีกับพี่โดย เฉพาะสไบ...พี่รักสไบ ถึงรักไม่ได้ก็จะรัก รักไปจนวันตาย พี่มีอุโมงค์ลับ... สามารถพาสไบออกไปจากที่นี่ สไบไปกับพี่เถอะ"
สไบน้ำตาไหลพราก ใจเข้ามาจะจูงมือสไบไป สไบผลักใจให้ออกห่าง
"ไป ไปให้ไกล ที่นี่บ้านฉัน ฉันจะตายที่นี่"

สไบหันหลังร้องไห้สะอื้น ใจอยากเข้าไปกอดปลอบ แต่รู้ว่าไม่มีวันเปลี่ยนใจสไบได้อีกแล้ว
ใจเดินหายออกไป ทิ้งให้สไบร้องไห้สะอื้นด้วยความเศร้าอยู่เพียงลำพัง
จันทร์ เฟี้ยมและทุกคนกำลังตกใจไม่รู้อนาคตตัวเอง ดอกไม้ก็เดินเข้ามา

"ใครไม่กลัวตาย ไม่คิดจะหนี จงออกไปสู้กับข้า"
โย่งผัวปลิวลุกขึ้นทันที
"ฉันไปด้วย"
"งั้นตามข้ามา"
ดอกไม้เดินออกไป โย่งกอดลาเมียด้วยความอาลัย แล้วตามพ่อดอกไม้ไป ปลิวร้องไห้แทบขาดใจ

ดอกไม้พาโย่งออกมาจากข้างวิหาร ดูทุกคนที่เสียใจอยู่
"จะมัวช้าอยู่ทำไม ออกไปสู้กับพวกมันซิ"
ฟัก พาแฟง เฟื่อง จวง และชาวค่ายอีกกลุ่มวิ่งเข้ามา เห็นทุกคนยืนนั่งร้องไห้อยู่รอบๆแท่นปืนใหญ่
เฟื่องเดินไปหาขาบที่นั่งเสียใจอยู่
"มีอะไรกันหรือพี่ขาบ เราแกะพิมพ์ปืนใหญ่แล้วหรือ"
จวงว่า
"ก็ดีซิ เราจะได้เอาไปยิงสู้กับพวกอังวะ"
สังข์เข้ามาดึงจวงออกมากอดไว้ จวงงง ไม่เข้าใจ แฟงเขย่าทัพให้ลุกขึ้น
"ทำไมพี่ทัพไม่เอาปืนใหญ่ไปยิงสู้พวกมัน ช่วยกันเข็นปืนใหญ่ไปซิ เอาไปยิงสู้กับมัน"
ทัพมองแฟงอย่างสงสาร
"ใจเย็นก่อนแฟง ใจเย็นไว้ ปืนใหญ่มัน..ใช้ยิงไม่ได้แล้ว"
แฟงตกใจ มองไปที่ปืนใหญ่ ค่อยๆเดินเข้าไปหา แฟงลูบปืนใหญ่ดู....เห็นรอยร้าวที่กระบอกปืนใหญ่เป็นรอยยาว....แฟงกอดปืนใหญ่ร้องไห้เหมือนเด็ก
โชติบอก
"นมันร้าว...ร้าว..ไม่น่าใช้ยิงได้"
แฟงร้องไห้หนัก
"ไม่จริง ไม่จริง"
ทัพเข้ามากอดแฟงไว้
"ทำไมมันเป็นอย่างนี้ไปได้ ทำไม..พี่ทัพ"
ทัพเงียบ แต่ร้องไห้
"บุญของชาวระจันยังไม่ถึงจะมีปืนใหญ่มาประดับบารมี ลูกเอ๋ย"

แฟงหันไปมองตามเสียงของพระอาจารย์ธรรมโชติที่ยืนอยู่ที่ปืนใหญ่ ทุกคนทรุดลงกราบกับพื้
"อย่าทุกขเวทนาเป็นสังเวชอยู่เลยลูก การไม่มีปืนใหญ่มิได้หมายว่า ทุกอย่างจะดับสูญ"
โชติบอก
"ไม่มีปืนใหญ่เราจะชนะมันได้อย่างไร"
"ความกล้าของตนต่างหากคือบารมีคุ้มตัว"
"สู้ไป..เราจะรอดมั้ยพระคุณเจ้า" เมืองถาม
"ขึ้นอยู่ที่เจตนา...ว่าสู้เพื่ออะไร"
ทุกคนเงียบ แล้วสำรวจเจตนาตัวเอง
หญิงคนหนึ่งจูงลูกที่เนื้อตัวมอมแมมเพราะวิ่งหนีระเบิดลุกขึ้น
"ฉันไม่สู้ หลวงพ่อดูลูกฉันซิ ฉันสงสารลูก อย่าให้ลูกฉันต้องมาตายในศึกนี้เลย"
"การพลัดพรากเป็นเพียงการพ้นไปจากความเคยชิน ความรักความห่วง เป็นเพียงความรู้สึกว่าสิ่งนั้นเป็นของเรา แท้จริงในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นของเราเลย จงแยกย้ายกันไปตามบุญของตนเถิด"
พระอาจารย์ธรรมโชติ เดินกลับไปที่โบสถ์อย่างสงบ
"ฉันไม่อยู่ ปล่อยฉันออกไปจากค่ายนี้เถิด"
หญิงอีกคนบอก
"พวกฉันก็ไม่อยู่ ฉันกลัว"
ชาวบ้านอีกหลายคนไม่ยอมอยู่
"พวกฉันก็ไม่อยู่ ฉันฟันดาบไม่เป็น สู้ไปก็ตายเปล่า"
ชาวบ้านกลุ่มนั้นต่างพากันวิ่งไปคนละทิศละทาง
สังข์พยายามห้าม
"อย่าไป ออกไปตอนนี้ก็ตายเปล่า พวกอังวะมันล้อมไว้หมดแล้ว"
ชาวบ้านไม่มีใครยอมฟัง วิ่งกันเตลิด
"อย่าออกไปอย่าไป ให้มีปีกก็บินหนีมันไม่พ้น...อย่าไป"
สังข์เสียใจที่ไม่มีใครฟัง
"ถ้าใครไม่คิดจะอยู่ ฉันพอมีทางพาหนีได้"
ทุกคนหันไปตามเสียง สไบเดินเข้ามา น้ำตายังไม่แห้งไปจากใบหน้า
"เด็ก..ผู้หญิง..คนเฒ่าคนแก่ที่จับดาบสู้ไม่ไหว ฉันพอพาหนีได้"
จวงมองสไบอย่างแปลกใจ
"พี่สไบมีทางหนีจริงๆหรือ"
"มี...คิดว่ามีจ๊ะ แต่คงไปได้ไม่มาก"
อินบอก
"ใครมีห่วงก็หลบไป แต่ฉันจะอยู่สู้ตายที่นี่"
"ใครไม่อยู่ก็ตามแม่สไบไป" ดอกไม้บอก
ทุกคนรีบเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นไปอยู่ข้างสไบ
"เดี๋ยวก่อน...ฉันขอฝากแม่ไปด้วย"
ทุกคนหันมามองทัพ ขาบเดินมาหาเฟื่อง
"เฟื่อง...ตามไปกับแม่เถอะนะ" ขาบบอก
"พี่ขาบ...พี่อย่าทิ้งฉันนะ"
"เราคงทำบุญร่วมกันมาเพียงแค่นี้ ไปเถอะแม่แกคงไม่ยอมทิ้งเฟื่องไว้กับพี่"
เฟื้องกอดขาบร้องไห้ ไม่อยากจาก

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 23/6 วันที่ 18 ก.พ. 58
ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ