อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 24/3(ตอนอวสาน) วันที่ 20 ก.พ. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 24/3(ตอนอวสาน) วันที่ 20 ก.พ. 58

"ลูกเอ๋ย เดือนตะวันที่ส่องค่าย เพียงแต่แสงอ่อนๆ เจ้าก็หาได้เกิดมาลืมตาเห็นไม่ร่มค่ายที่เจ้าจะได้ถือกำเนิดมาเป็นชาวระจันหว่างศึก ก็จะได้แต่เพียงประนมมือตายอยู่ในท้องแม่เท่านั้น"
ทัพฟังคำรำพันของแฟงแล้วสะเทือนใจ กุมมือเมียรักไว้

"แฟง ความตายน่ะไม่มีใครจะหนีพ้น ไม้ใหญ่มันยังรู้โค่น เราหรือจะหนีตายไปได้"
ทัพยิ้มมองเมียอย่างให้กำลังใจ
"แต่แฟงเป็นเมียรัก เป็นเมียนักรบ ดาบหญิงฟันชายนั่นแหละมันแสนประเสริฐ มันจะเลื่องลือไปชั่วฟ้าว่านักรบระจันมีหญิงตายเฝ้าค่าย"


ทัพกับแฟงยิ้มให้กัน ไม่ยอมจะให้สิ่งใดมาพรากไปจากกันได้
ดวงจันทร์เพ็ญเต็มดวงวันอาสาฬบูชาสะท้อนอยู่ในบ่อน้ำ สังข์กับจวงตักน้ำด้วยกะลาใบเล็ก ขึ้นจบเหนือหัว

"ฉันขอสาบานต่อหน้าบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ชาติหน้าฉันใด ขอให้ได้เกิดมาเป็นคนไท"
"ขอให้ได้เป็นทหารที่ตายเพื่อแผ่นดิน ได้ปกป้องพี่น้องไท"
สังข์กับจวงหันมายิ้มให้กัน จวงดื่มน้ำแล้วส่งต่อให้ สังข์รับมาดื่มแล้วเอาลูบหัว
"ให้ได้อยู่ร่วมกับจวงเมียรักไปทุกชาติๆ"
"ฉันก็ขอให้ได้อยู่กับพี่สังข์ไปทุกภพทุกชาติ"
สังข์กับจวงจับมือกันยิ้ม
"ขอให้ได้ตายเคียงกัน"

เฟื่องกับขาบประนมดอกบัวธูปเทียนอธิฐานต่อพระประธาน สีหน้าทั้งคู่มีแต่ความอิ่มเอิบ
"รักในยามศึก ถึงชีวิตจะยืนยาวไม่แน่นอน แต่ลูกก็จะขอสาบานไว้ จะขอกอดคอกันตายทั้งชาตินี้ ชาติหน้าไม่ห่างกัน"
"ลูกนี้ขอเกิดมาเป็นคู่ทุกข์คู่ยากกับแม่เฟื่องไปอีกร้อยพันชาติ ขอกุศลที่ทำคุณกับแผ่นดินช่วยล้างกรรมชั่ว อย่าได้เหลือตามไปถึงภพหน้าเลย"

ทั้งคู่ก้มลงกราบพระประธานพร้อมกัน ด้วยสีหน้าแห่งความรักความผูกพัน
ยามเช้า หอรบปืนใหญ่อังวะตั้งตระหง่าน จอกยีโบ ยืนม้ามองตรงไปข้างหน้า สุกี้ควบม้าผ่านแถวทหารมา... เห็นจำนวนทหารอังวะมากมายนับพัน สุกี้มามองอองนายในชุดทหารอังวะ ย่างม้าออกมาช้าๆ มาเทียบอยู่ข้างๆจอกยีโบ

"อองนาย เราจะให้โอกาสเจ้า จอกยีโบแจ้งว่าเจ้ายังลอบไปหาผู้หญิงโยเดียผู้นั้นอยู่ ถ้าเจ้ายังเป็นอังวะ และต้องการตอบแทนคุณแผ่นดิน วันนี้เจ้าต้องเอาหัวผู้หญิงที่ชื่อสไบมาให้ข้า ถ้าเจ้าทำไม่สำเร็จ ก็จงอย่าเอาหัวเจ้ากลับอังวะ สงคราม..ไม่มีคำว่าสงสาร"
สุกี้หันไปพยักหน้าให้จอกยีโบ เคลื่อนทัพ
"ทหาร...เคลื่อนทัพเดินหน้า"

ขบวนทหารเดินหน้าไปช้าๆอย่างมีระเบียบ อองนายย่างม้าไปอย่างคนไร้หัวใจ จอกยีโบเดินม้าตรงไปอย่างแน่วแน่ สุกี้นั่งม้ามองไปข้างหน้าอย่างทระนง กองทัพอังวะเคลื่อนเข้ามามากมาย ดูน่ากลัว
สไบในชุดตะเบ็งมาน ควงดาบสองมืออย่างคล่องแคล่ว สีหน้าจริงจัง ด้านหลังคือหญิงชาวบ้านหลายคนที่กำลังซ้อมดาบอยู่อย่างตั้งใจ ครูดาบยืนสั่งการอยู่

"จำไว้...รบครั้งนี้มิใช่การซ้อม สงครามคือการฆ่า เราไม่ฆ่าเขาเขาก็ฆ่าเรา ถึงเป็นหญิงก็ตัดคอชายขาดกระเด็นได้ กำดาบให้มั่น...ฟันให้เต็มแรง ฟัน"
สไบ และนักรบหญิงทุกคนฟันหุ่นฟางที่อยู่ข้างหน้าขาดกระเด็น สไบเอาดาบใส่ฝัก ยกขึ้นพนมเหนือหัว
"พ่อจ๊ะ ลูกจะขอใช้ดาบพ่อเล่มนี้ปกป้องแผ่นดิน ขอวิญญาณพ่อจงมาอยู่ใกล้ๆลูกนะจ๊ะ ชีวิตลูกที่เหลืออีกไม่กี่เพลานี้ ไม่มีสิ่งใดต้องอาลัยแล้ว ขอได้แสดงความกตัญญูแทนพ่อ ได้ปกป้องค่ายระจันนี้ก็ถือสมค่าแก่ชีวิต สมกับที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อ"
สไบกอดดาบพ่อไว้แน่น เหมือนพร้อมยอมตายแล้ว

จวงในชุดตะเบ็งมานถือดาบ ออกมายื่นให้สังข์ มือจวงสั่น สังข์กุมมือจวงไว้
"กลัวแสนกลัว ก็ต้องกอดคอกันตาย แรงน้อยก็จะสู้ประสาหญิง ตายมันเสียทั้งที่เป็นหญิงระจัน นอนศพเคียงยศไว้ให้คนเห็น"

จวงมองสังข์ สังข์ดึงจวงมากอดไว้แนบอกให้กำลังใจเมียรัก
เฟื่องในชุดตะเบ็งมานกำลังหวีผม ขาบดึงหวีมาช่วยหวีลงที่ผมของเมีย

"มือน้อยนุ่มนิ่ม จักโลมเล้าประคองหน้าผัวให้หายเหนื่อยเมื่อกลับจากหน้านา เนื้อนวล..ผัวเจ้าจักหาเหนื่อยเพียงชั่วประคอง แต่ยามศึกยามเข็ญ หญิงงามใช่จะหนีหน้า จับอาวุธมาหนุนหลังร่วมตาย"
ขาบกุมมือเฟื่องเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูถาม เฟื่องยิ้มอาย กระซิบข้างหูเป็นคำตอบ เห็นสองผัวเมียที่คลอเคลียกอดกัน
"วาจาอ่อนเสนาะหูกลับปลอบใจชายให้เหิมศึก เสียงใสไพเราะของเจ้านั้นสะอื้นรักชาติ ร่างน้อยจักทอดเหนือดินแดนแทนฟูกนุ่มบนเหย้า"
ขาบเลื่อนมือลงลูบไล้แขนเรียวงามของเฟื่อง แล้วดึงร่างบางมากอดแนบอกไว้ สูดลมหายใจลงที่ผม
เฟื่องจูบลงที่แก้มขาบด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

แฟงนั่งอยู่กลางแสงแดดอ่อน ทัพนั่งซ้อนหลัง ผูกปมตะเบ็งมานตรงคอแล้วเลื่อนแขนสวมกอดแฟงไว้
จากด้านหลัง
"ขอฝากนามไว้ให้แก่หญิงไทที่จะเกิดมาภายหลัง ปลงใจบูชาชีวิต กตัญญูแก่ข้าวแดงแกงร้อน เดือดร้อนแทนแผ่นดินบ้านเกิดเถิด"
ทัพซบหน้าลงแนบหน้ากับแฟง
"รักเหย้ารักแผ่นดิน ไม่ต้องให้ใครเคี่ยวเข็ญบังคับ ล้วนร่างอรชรของทัพสตรีที่จากเหย้า ห่างเปลมาจับดาบ ด้วยหัวใจกล้าเหลือหลาย ไม่แพ้ชายบนแผ่นดิน"

ทัพกับแฟงที่กอดกันด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
อ้ายเลาผงกหัว คลอเคลียทัพและแฟง ทัพปลดเชือกอ้ายเลาจากที่ผูก ปลดบังเหียนออก

"อ้ายเลา อ้ายเพื่อนยากของข้า เอ็งร่วมรบ ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับข้ามานับครั้งไม่ถ้วน"
ทัพกอดคออ้ายเลาไว้ แฟงลูบอ้ายเลาด้วยรอยยิ้ม
"ไปซะ ห้อไปให้ไกลจากที่นี่"
ทัพมองหน้าม้าคู่ใจ
"เอ็งหนีเข้าป่าเข้าดงไปเสีย อย่าได้ออกมาให้พวกข้าศึกมันเห็น อย่าให้มันจับตัวเอ็งไปเป็นม้าใช้ของข้าศึก"
ทัพกอดอ้ายเลาไว้ด้วยความผูกพัน
"ไปซะ อ้ายเลาเพื่อนยาก"
อ้ายเลายืนนิ่ง ทัพมองอย่างอาลัย แฟงลูบหัวอ้ายเลา
"ไปซะอ้ายเลา พี่ทัพเค้าให้เจ้าไปเพราะรัก ไม่ใช่เพราะชัง"
อ้ายเลายืนเฉย ไม่ยอมขยับ ทัพมองแล้วตัดสินใจ ตบข้างลำตัว อ้ายเลาร้อง
"ห้อ อ้ายเลา ห้อไป"

ทัพสั่งเหมือนทุกครั้ง อ้ายเลาวิ่งผงาดออกไป แฟงมองสงสารทัพที่แววตามองอาลัยม้าคู่ใจ
ทัพกับแฟงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ทัพกำลังเอาด้ายดิบพันดาบติดกับฝ่ามือให้แฟงช้าๆ อย่างทะนุถนอม

"จากนี้จนตาย...ดาบจะไม่มีวันหลุดมือฉันเป็นอันขาด"
ทัพน้ำตาร่วง ยกมือที่พันดาบติดอยู่ของแฟงขึ้นมาจูบอย่างทะนุถนอม
"แฟงเอ๋ย...มือนี้พี่เฝ้าถนอม แม้จับแรงก็ยังมิกล้า ใยต้องมายอมให้พวกมันย่ำยี"
แฟงซบลงที่บ่าทัพร้องไห้
"ขอฉันซบบ่าพี่ร้องไห้เป็นครั้งสุดท้าย จากนี้ไปพี่จะมิมีวันได้เห็นน้ำตาฉันอีก"

เอิบ กับช่วงก้มกราบพระอาจารย์ด้วยความสะเทือนใจ
"ศึกนี้..ชีวิตลูกคงมิเหลือกลับมาบวชให้พ่อแม่แล้ว" เอิบบอก
ช่วงบอก
"ขอพระคุณเจ้าเทศน์ให้ลูกไปสู่สวรรค์ด้วยเถิด"
"การประพฤติรักษาศีล ทำจิตให้บริสุทธิ์ก็นับว่าเป็นกุศลแล้ว การตายคือการดับเพื่อไปเกิดใหม่ สรรพสิ่งนั้นเกิดมา ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป เป็นวัฏฏะสงสาร ไม่มีอะไรมั่นคงตลอดไปดอก"
พระอาจารย์ธรรมโชติ เอาห่อจีวรกับใบลานมัดคืนให้เอิบกับช่วง
"เอ็งสองคนเก็บบทสวดกับไตรจีวรไว้กับตัวเถิด อย่าเอามาฝากหลวงพ่อเลย พระพุทธคุณนั้นประเสริฐที่สุด มัดไว้ติดตัวอย่างเก่าดีแล้ว"
เอิบ ช่วง มัดติดตัวอย่างเดิม
เคลิ้มบอก
"แล้วหลวงพ่อจะทำอย่างไร....ถ้าคนระจันตายหมดทั้งค่าย"
"นั่นซิ...พวกอังวะมันคงบุกมาถึงในวิหารนี่" ฟักบอก
พระอาจารย์ธรรมโชติ นิ่งมองเอิบกับช่วยนาน ก่อนพูด
"ลูกเอ๋ย...หลวงพ่อจะอยู่รอพวกเจ้า จะอยู่รอทุกคนที่นี่ อย่างน้อยก็ขอได้สวดบังสกุลให้แก่ทุกคนก่อน"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 24/3(ตอนอวสาน) วันที่ 20 ก.พ. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ