อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 24/4(ตอนอวสาน) วันที่ 20 ก.พ. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 24/4(ตอนอวสาน) วันที่ 20 ก.พ. 58

พระอาจารย์ธรรมโชติ นิ่งมองเอิบกับช่วยนาน ก่อนพูด
"ลูกเอ๋ย...หลวงพ่อจะอยู่รอพวกเจ้า จะอยู่รอทุกคนที่นี่ อย่างน้อยก็ขอได้สวดบังสกุลให้แก่ทุกคนก่อน"
"ลูกจะขอออกไปตาย ไม่ต้องห่วงศพแล้ว"
เคลิ้มนิ่งไม่มีน้ำตา แต่เอิบ ช่วง น้ำตาร่วง ทั้งหมดก้มกราบลา คลานออกไป

พระอาจารย์ธรรมโชติ ยังคงนั่งนิ่งมองออกไปนอกโบสถ์ ไกลแสนไกล
บริเวณลานประตูระเนียดค่าย ทุกคนมารวมกัน นักรบชาย และนักรบหญิงในชุดตะเบ็งมาน ถือทั้งดาบ ไม้ เคียว สุดแต่อาวุธที่จะหาได้


พันเรืองกล่าวต่อหน้าทุกคน ที่แววตาห้าวหาญ พร้อมจะสู้ศึกทั้งชายหญิง
"ขอลาตาย เพื่อนเอ๋ย พี่น้องทั้งหลายเอ๋ย ร่มฟ้าจะคุ้มหัวเราชั่วแสงตะวันนี้ ไม่ทันดับเข้าเย็น ร่มค่ายหลังคาเรือนเขาจะยื้อไปเป็นเจ้าของ ใครล่ะจะให้มันมาปล้นบ้านระจัน ไม่มีชีวิตมาแลก ใครจะยอมให้เพื่อนเดินทัพลอยชายมาเหยียบถึงลานค่าย"

กองทัพสุกี้เคลื่อนมาเต็มทุ่ง ฝุ่นตลบ ใจมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย จอกยี่โบเดินม้ามานิ่ง ดวงตามีแววเหี้ยมโหด อองนายเริ่มใจไม่ดี ไม่รู้จะทำอย่างไร

ทัพและทุกสายตามองไปที่ทองแสงใหญ่ พ่อค่ายที่ยืนข้างพันเรือง
ทองแสงบอก
"ทุ่งบางระจันนี้จงเป็นพยาน หากกูไม่อาจป้องแผ่นดินนี้ได้ หญ้าเขียวระจันก็จะให้มันเปลี่ยนเป็นสีแดง ถึงฝนจักไม่มีอีกสักร้อยมื้อพันวัน กูก็จักขอใช้เลือดปลูกข้าวงอกเป็นรวงแดงฉานไปทั้งทุ่ง ยามไถหว่าน...ลูกหลานก็จะพบแต่กระดูกนับด้วยหมื่นให้เป็นเครื่องเตือนใจว่าพวกกู...รักแผ่นดินนี้แค่ไหน"

ทัพและทุกคนยกดาบเฮ เสียงดังสนั่นก้องกังวาน ไม่มีใครเศร้า ไม่มีใครสลด ทุกคนสีหน้าอิ่มเอิบ ยิ้มแย้มที่จะได้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
สุกี้เดินม้านำหน้าหอปืนมา แล้วยกมือขึ้น กองทหารและหอปืนใหญ่ทั้งหมดนิ่ง ใจบนหลังม้าเริ่มทำอะไรไม่ถูก

"ตั้งระดับปืน" สุกี้สั่ง
ทหารอังวะบนหอ ตั้งปืนหันไปที่ค่าย
"บรรจุดินปืน"
ทหารบนหอปืนใส่ถุงดินปืน อองนายเริ่มใจไม่ดี
"บรรจุกระสุน"
ทหารบนหอปืนบรรจุลุกปืน
"กองปืนใหญ่พร้อม"
จอกยีโบนิ่ง หันมาดูอองนายเพียงนิดเดียว อองนายเริ่มกระสับกระส่าย

ประตูค่ายระจันปิดสนิท มีคนเอาเสาไปค้ำยันประตูไว้อีกหลายท่อน จนเห็นว่าไม่มีใครพังเข้ามาได้
พ่อค่าย และกลุ่มทัพ แฟง เฟื่องขาบ จวง สังข์และกลุ่มนักรบเข้ามารวมตัวกันเต็มลานค่าย
ทองแก้วยืนอยู่บนเชิงเทิน ตะโกนลงมา
"มันเคลื่อนหอปืนมาประชิดกำแพงค่ายเราแล้ว เราจะไม่ออกไปรบกลางแปลงกับมัน เราจะสู้ตายอยู่ในนี้ ที่นี่แผ่นดินเรา อย่าให้มันมาแย่งไป"

ทั้งหมดชูดาบเฮ สนั่น
ใจนั่งม้านิ่ง น้ำตาคลอเต็มตาจนมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าแล้ว สุกี้นั่งม้านิ่ง ค่อยๆยกมือขึ้นให้สัญญาณ

จอกยีโบนิ่งเหมือนไม่หายใจ แต่แววตานั้นเหี้ยมนัก สุกี้ตะโกนเต็มเสียง พร้อมกับโบกมือลง
"ยิง..."
ปืนใหญ่บนหอระดมยิงออกไป จ้าละหวั่น

ลูกปืนใหญ่ตกใส่หอประตูค่ายแตกกระจาย นักรบบนหอกระเด็นตกลงมาหลายคน ตามแนวกำแพงค่ายถูกยิงกระจายเป็นหลายจุด นักรบระจันต่างวิ่งหลบแทบไม่ทัน
ระเบิดตกไปทั่วทั้งค่าย แต่พวกพ่อค่ายไม่มีใครยอมหนี
"อย่าถอย พวกเราอย่าถอย เราจะยืนปักหลักสู้ตายอยู่ตรงนี้" อินบอก
"ข้าจะยืนป้องพ่อแม่พี่น้องระจันตรงนี้ ขอให้มันปีนค่ายเข้ามา ข้าจะขอตายเป็นคนแรก" โชติว่า
ชาวค่ายที่วิ่งหนีต่างกลับมาถืออาวุธอยู่ที่เดิม

ปืนใหญ่บนหอยังคงระดมยิงมาไม่ขาดระยะ สุกี้กับจอกยีโบยืนม้ามองนิ่งอย่างสะใจ ใจน้ำตาเต็มหน้า
ปืนใหญ่ระดมยิงไปเรื่อยๆ

ลูกปืนใหญ่ถูกยิงมาฉีกกำแพงค่ายออกเป็นชิ้นๆ ไม่เหลือชิ้นดี ในลานค่ายถูกระเบิดไปทั่ว แม้ในบ้านพ่อค่ายก็โดน ไฟเริ่มไหม้ พวกพ่อค่ายระจันยังยืนกำดาบแน่นไม่ยอมถอย
"ยิงเข้ามา ยิงมาเลย กูไม่กลัวมึง" โชติว่า
เมืองบอก
"กูสู้ตาย"
สุดท้าย ลูกปืนใหญ่มาตกใส่ประตู ที่เดียวสองลูกซ้อน จนประตูค่ายพังทลายลง

"เข้ามา พวกมึงเข้ามาเลย" อินบอก
ปืนใหญ่อังวะยังระดมยิงไม่ยั้ง

อองนายสุดจะทนอยู่เฉยได้ ชักม้าควบตรงไปทางค่ายระจันทันที
"หนีไป อย่าสู้เขา หนีไป หนีไป อย่าสู้"
ใจควบม้าตรงไปที่ค่ายระจันอย่างรวดเร็ว สุกี้มองนิ่ง....ก่อนยกมือให้สัญญาณหยุดยิง
"ตั้งแต่นี้ไป อองนายไม่ใช่คนอังวะอีกแล้ว สยา..สั่งบุก ฆ่ามันให้หมด"
จอกยีโบหยิบหน้ากากเหล็กขึ้นมาใส่ กองทหารม้าจอกยีโบใส่หน้ากากเหล็กพร้อมกัน
"ทหาร...บุก"
จอกยีโบควบม้าออกไปทันที กองทหารต่างเฮตามออกไป กองทหารม้าจอกยีโบควบม้าพุ่งไปอย่างรวดเร็ว กองทหารพลราบ ถือดาบ หอก วิ่งตามอย่างรวดเร็ว

ใจควบม้าข้ามสะพานตรงเข้าประตูค่ายไป ทุกคนในค่ายไม่รู้ ต่างกรูเข้าฟันใจทันที ใจไม่สู้ ควบม้าวนหนีไปมา
"หนีไป พวกพ่อสู้เขาไม่ได้ดอก หนีไป"
ไม่มีใครฟังใจอีกแล้ว ต่างฟาดฟันใจกันชุลมุน
จอกยีโบกับกองม้าหน้ากากควบม้าตามเข้ามาเกิดการต่อสู้เป็นพัลวัน
พันเรือง ทองแสงใหญ่ วิ่งนำหน้าเข้าต้านทันที
"บางระจันรบ" พันเรืองบอก
ชาวระจันทั้งชายหญิง ต่างเฮเข้าฟันกับพวกอังวะทันที
พันเรือง นายทองแสงใหญ่วิ่งนำนักรบดาหน้าเข้าไปฟันกับทหารอังวะ
ทัพ , แฟง , สังข์ , ขาบ , เฟื่อง , จวง , สไบ , ฟัก , เคลิ้ม , เอิบ , ช่วง ต่างเข้าตะลุมบอนกับอังวะ ต่างฝ่ายต่างล้มตาย
อิน , เมือง , โชติ , ทองแก้ว , ดอกไม้ นำนักรบพุ่งตามฟันอย่างบ้าเลือด
สุกี้ควบม้าปีนค่ายเข้ามามอง พันเรืองกับทองแสงใหญ่วิ่งเข้ามา สุกี้ชักปืนยิงสวนออกไปพร้อมกันทีเดียวสองกระบอก
พันเรือง กับทองแสงโดนปืนกระเด็นล้มลง แต่ยังพยายามลุกขึ้นมาสู้ ถูกรุมฟันจนนับไม่ถ้วน
นักรบบ้านระจัน ชาย หญิง ต่างฟาดฟันล้มตายลงไปเรื่อยๆ
ใจควบม้าวิ่งตามหาสไบไปทั่ว
"สไบ สไบอยู่ไหน สไบ"
สไบถือดาบวิ่งเข้ามา
"มา..เข้ามา ก่อนตายขอให้ได้ฟันอังวะสักแผลก็ยังดี"
สไบไล่ฟันใจ ใจพยายามป้องกันตัว โดดลงจากม้า จอกยีโบควบม้ามองอยู่ไกลๆ ตะโกนมา
"อองนาย ตัดคอผู้หญิงคนนั้นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้"
ใจรีบเร่งให้สไบหนี
"สไบหนีไป หนีไป..สยาจะฆ่าสไบ"
สไบไม่เชื่อ หันมาฟันใจ ใจไม่ทันตั้งตัวถูกสไบฟันจนได้เลือด

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 24/4(ตอนอวสาน) วันที่ 20 ก.พ. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ