อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 10/4 วันที่ 30 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 10/4 วันที่ 30 เม.ย. 58

“ดีมาก แล้วคราวหลัง เธอต้องระวังตัวอย่าให้ใครเห็นได้อีกนะ เดี๋ยวเขาเป็นไข้กันหมดบ้าน จะไม่มีใครดูแลอายูมิ”
ฮิโตชิพยักหน้ารับและยิ้มนิดๆ เริ่มผ่อนคลายขึ้นแล้ว ทันใดนั้นเสียงย่ามิกิดังขึ้น “ท่านชายคุยกับใครคะ”

โฮชิโนโอจิหันขวับไปหาย่ามิกิที่ยืนอยู่ข้างหลัง แล้วหันกลับมาหาฮิโตชิ แต่ฮิโตชิหายตัวไปแล้ว ย่ามิกิเดินเข้ามาใกล้โฮชิโนโอจิ ...ย่ามิกิไม่ได้สงสัยอย่างที่ปากถามเพราะแน่ใจอยู่แล้วว่าโฮชิโนโอจิต้องรู้จักผีเด็กใส่ชุดยูกาตะ
“ท่านชายคุยกับใคร...ผีเด็กผู้ชายใส่ชุดยูกาตะใช่ไหมคะ?”


“อยากจะรู้นักว่าชั้นจะมีความลับกับมิกิได้ไหม”
ย่ามิกิยิ้มรับแล้วถาม “เขาเป็นใครคะท่านชาย มาจากไหน แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” โฮชิโนโอจิหนักใจ

คฤหาสน์มิยาคาวะ เคโกะกำลังใช้กรรไกรตัดแต่งต้นไม้พร้อมบ่น “ผีเผอมีซะที่ไหน พวกขวัญอ่อน...สติไม่อยู่กับเนื้อกับเนื้อตัว...เห็นอะไรหน่อยก็ตกใจ” เคโกะหันหน้าไปอีกทาง แล้วพบยูกิในชุดกิโมโนสีหวานยืนยิ้มสวยอยู่ตรงหน้า เคโกะตกใจสะดุ้งโหยง “ว๊าย!”

โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิเดินคุยมาตามทาง
“ถ้าท่านชายยืนยันว่าเขาจะอยู่ในความดูแลของท่านชาย ไม่ออกมาสร้างความเดือดร้อนให้เราอีก ดิชั้นก็หายห่วงค่ะ”
เคโกะเข้ามา “คุณมิกิคะ คุณยูกิมาขอพบค่ะ”
“คุณยูกิ?! เธอหายไปนานเลย” ย่ามิกิบอกกับเคโกะ “เดี๋ยวชั้นออกไป” เคโกะรับคำแล้วเดินกลับไป โฮชิโนโอจิจะเดินตามเคโกะไป แต่ย่ามิกิคว้าแขนของโฮชิโนโอจิเอาไว้ “ท่านชายจะไปไหนคะ”
“ไปต้อนรับแขกคนสำคัญของมิกิไง”
ย่ามิกิพูดเสียงกระซิบ “คุณยูกิไม่ได้สำคัญถึงขนาดว่าจะต้องรู้ความลับของท่านชายหรอกค่ะ ให้เธอได้กิโมโนจากมิยาคาวะไปอย่างเดียวก็พอ อย่าให้เธอได้รู้เรื่องอื่นไปด้วยเลย เดี๋ยวความลับของท่านชายจะถูกเปิดเผย”
โฮชิโนโอจิเริ่มแปลกใจ “แต่มิกิเคยบอกว่า ชั้นควรเป็นเพื่อนกับคุณยูกิ”
“หา! ดิชั้นเคยพูดหรือคะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ดิชั้นเพิ่งจะรู้จักกับคุณยูกิได้ไม่นาน ดิชั้นไม่เสี่ยงเอาความลับของมิยาคาวะไปให้เธอรู้หรอกค่ะ”
โฮชิโนโอจิมองย่ามิกิอย่างใช้ความคิด...ย่ามิกิดูจำอะไรเกี่ยวกับยูกิไม่ได้เลยจริงๆ ซึ่งต่างจากย่ามิกิผู้หลงใหลยูกิคนเดิม
แต่ก่อนย่ามิกิพูดถึงยูกิอย่างชื่นชม“ดิชั้นถูกชะตากับคุณยูกิค่ะ ตั้งแต่พบเธอที่บ้านคุณมาโกะโตะ ดิชั้นก็อยากจะทอกิโมโนให้คุณยูกิเหลือเกิน ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อทอกิโมโนผืนนี้ให้ดีที่สุด”
ตอนนี้ โฮชิโนโอจินิ่วหน้าใช้ความคิดเรื่องความน่าสงสัยในตัวยูกิ
“ท่านชายกำลังคิดอะไรอยู่คะ”
“คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับมิกิของชั้นและเพื่อความปลอดภัยของมิกิและมิยาคาวะ ชั้นจะต้องทดสอบอีกครั้ง”
“ทดสอบอีกครั้ง?” โฮชิโนโอจิไม่ตอบอะไรเดินเลยออกไป ย่ามิกิมองตามสงสัย

ย่ามิกิเข้ามาในห้องแล้วมองไปที่ยูกิซึ่งยืนอยู่กลางห้อง..สีหน้ามีความเคลือบแคลงสงสัยไปด้วยว่ายูกิจะเป็นนาง ปีศาจหิมะหรือเปล่า ยูกิหันมาเห็นว่าย่ามิกิยืนมองเธออยู่
“ดิชั้นหายหน้าไปนาน ซะจนคุณมิกิจำดิชั้นไม่ได้เลยหรือคะ”
“ปะ..เปล่าค่ะ ดิชั้นแค่สงสัยว่าคุณยูกิไปทำอะไรมาถึงดูสวยขึ้นมาก”
“ดิชั้นไม่สบายหนักค่ะ” มิกินึกถึงไดซุเกะ “โชคดีเจอคนช่วยรักษาเก่ง เขาช่วยรักษาอาการเจ็บป่วยของดิชั้น แล้วก็ยังช่วยให้ดิชั้นรู้สึกดีขึ้นมากด้วย”
“อ๋อค่ะ ดิชั้นออกแบบลายกิโมโนไว้บ้างแล้ว เดี๋ยวจะเอามาให้ดูค่ะ ตอนนี้คุณยูกิไปพบท่านชายโฮชิก่อนเถอะค่ะ ท่านชายคอยพบคุณยูกิอยู่”
“อยู่ที่ไหนคะ” ย่ามิกิยังไม่ตอบ

ยูกิเดินผ่านสวนเข้ามา เห็นโฮชิโนโอจิยืนอยู่ข้างในศาลเทพเจ้านกกระเรียน ยูกิหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูโทริอิ ด้วยสีหน้าหวาดหวั่น นึกถึงเหตุการณ์ที่เคยทำให้ยูกิเจ็บหนักเพราะประตูโทริอิ ครั้งที่นัดเจอกับโฮชิโนโอจิครั้งก่อน
“เสาโทริอิมีไว้ เพื่อเป็นเขตกั้นของศาลเจ้า ป้องกันไม่ให้สิ่งชั่วร้ายเข้าไปข้างใน
“เอ่อ..ค่ะ”
“เข้าข้างในกันเถอะครับ” โฮชิโนโอจิเดินนำเข้าไป ยูกิพยายามจะเดินตามโฮชิลอดผ่านเสาโทริอิ ยูกิรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบอยากจะร้องกรี๊ดออกมาดังๆ
ยูกิยังเงยหน้ามองเสา..ถึงจะได้รับพลังจากไดซุเกะมามากแล้วแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะต้านทาน พลังของประตูโทริอิได้หรือไม่ โฮชิโนโอจิหันมาเห็นยูกิยืนอยู่จึงยิ้มให้ “เชิญครับคุณยูกิ”
ยูกิยิ้มรับแล้วค่อยตัดสินใจก้าวไปที่ประตู..มือทั้งสองข้างกำแน่น..ปกปิดความกลัวด้วยการปั้นสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ในขณะที่โฮชิโนโอจิคอยจับจ้องสังเกตอาการของยูกิ ยูกิลุ้นใจแทบขาด ในที่สุดยูกิก้าวผ่านประตู.....ไปได้ได้โดยไม่มีอาการประหลาดอย่างที่พวกปีศาจควรจะเป็น ยูกิยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจและสะใจ...ในที่สุดก็ไม่มีอะไรทำร้ายเธอได้ แล้วยูกิก็เดิน ฉับๆ เข้าไปหาโฮชิโนโอจิด้วยความมั่นใจ โฮชิโนโอจิยืนมองยูกิไม่ได้มีอาการผิดปกติใดๆ...มั่นใจแล้วว่ายูกิไม่ได้เป็นนางปีศาจหิมะ ยูกิไหว้เทพเจ้านกกระเรียนเสร็จ ก็ยืนมองความสะอาดสวยงามโอ่อ่าของศาลเทพเจ้านกกระเรียน
“น่าชื่นชมตระกูลมิยาคาวะนะคะ ที่ดูแลศาลเทพเจ้าเก่าแก่ประจำเมืองสึกิ ให้คงความงดงามเอาไว้อย่างไม่มีที่ติ” โฮชิโนโอจิยิ้มรับ “คุณมิกิบอกว่าท่านชายอยากพบดิชั้น มีธุระอะไรหรือคะ”
“หลังจากวันนั้นที่ศาล เรายังไม่ได้พบกัน ผมอยากรู้ว่าคุณสบายดีหรือเปล่า”
ยูกิยิ้มรับแววตาที่มองโฮชิโนโอจิดูมีรอยยิ้มด้วย

คฤหาสน์โคสึกะ ไดซุเกะกับฮิเดโนริจิบน้ำชา หลังกินอาหารว่างเสร็จ อัตซุโอะยกถาดของว่างออกไป ไดซุเกะลดถ้วยน้ำชาลงแล้วไอค่อกแค่กตลอดเวลา ฮิเดโนรินั่งอยู่ใกล้กับไดซุเกะ
“ตั้งแต่คุณปู่คืนพลังให้นางปีศาจหิมะ ร่างกายคุณปู่ดูอ่อนแอลงมาก คุณปู่ไม่ได้ถูกมันแอบดึงพลังไปด้วยใช่ไหมครับ”
“ปู่ยอมเสียพลังไปบ้าง เพราะอยากให้มันช่วยกำจัดนังรินดาราศัตรูของโคสึกะ”
“แต่ผมว่าคุณปู่จะเสียพลังไปให้มันเปล่าๆ นังยูกิจัดการรินดาราไม่ได้ง่ายๆหรอกครับ”
“แกมั่นใจได้ยังไง”
ฮิเดโนริโกหก “วันก่อนผมบังเอิญเจอรินดาราในเมือง ผมลองเข้าไปจัดการเธอดู แต่พลังเทพธิดาดาวเดือนเจ็ดในตัวเธอ ทำให้ปีศาจจิ้งจอกอย่างผมแทบแย่ แล้วนับประสาอะไรกับนางปีศาจหิมะที่ยังต้องอาศัยร่างคนอื่นอยู่”
“ได้ไม่ได้เดี๋ยววันนี้ก็รู้”
“หมายความว่ายังไงครับ”
“เพราะตอนนี้นังยูกิกำลังไปจัดการรินดาราถึงที่มิยาคาวะ” ฮิเดโนริอึ้งตะลึงงัน !

ยูกินั่งยิ้มปริ่มดูกระดาษออกแบบลายชุดกิโมโนดอกวิสทีเรีย ฝีมือของยูกิอยู่ที่โต๊ะกลางสวน..บนโต๊ะมีจานขนมแก้วชารับแขกวางอยู่ด้วย โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิยืนมองอยู่กิอยู่ด้านหนึ่ง
ย่ามิกิเห็นสายตาของโฮชิโนโอจิมองไปที่ยูกิก็รู้ว่าคิดอะไร “คุณยูกิผ่านประตูโทริอิเข้าไปในเขตศักดิ์สิทธิ์ของศาลได้แล้ว ท่านชายยังไม่หายสงสัยเธออีกหรือคะ”
“ความสงสัยมันหายไปแล้ว แต่ชั้นยังมีความรู้สึกอะไรบางอย่างกับผู้หญิงคนนี้ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้”
“ท่านชายเป็นห่วงพวกเราจนคิดมากไปหรือเปล่าคะ”
“ชั้นก็ขอให้เป็นแบบนั้น เอาเป็นว่าถ้าคุณยูกิไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน พวกเราก็จะเป็นมิตรกับเธอได้”
ยูกิหันมามองทางโฮชิโนโอจิกับย่ามิกิ ย่ามิกิรีบเข้าไปหายูกิ “เป็นยังไงคะ ชอบลายกิโมโนที่ชั้นออกแบบให้หรือเปล่า”
“ชอบค่ะ ชอบมาก” แล้วเสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน
“เสียงรถ...คุณรินดารากับอาคิระกลับมากันแล้วค่ะ”
ยูกิหันขวับไปมองทางเสียงรถ ตาวาวอาฆาตมาดร้ายขึ้นมาทันที
“คุณมิกิคะ..ดิชั้นอยากขอตังเข้าห้องน้ำ ไม่ทราบว่าไปทางไหนคะ”

อาคิระเดินตามรินดารามาตามทาง ทั้งสองเพิ่งกลับจากการไปพบกับเคนจิ ที่กระเป๋าสะพายของรินดารามีปลายผ้าพันคอจากเนปาลที่เคนจิให้ห้อยออกมาจากกระเป๋า “เดี๋ยว รินดารา” รินดาราหยุดเดิน แล้วหันมามองอาคิระอย่างสงสัย “ก่อนไปพบท่านชาย คุณเอากระเป๋าไปเก็บก่อนเถอะ ถ้าท่านชายเห็นผ้าพันคอของรุ่นพี่คุณ มันจะไม่ดี”
“ไม่ดียังไงคะ”
อาคิระกลอกตาเซ็ง เรื่องแค่นี้ทำไมต้องให้อธิบาย “ไม่มีใครรู้สึกดี เวลาเห็นคนรักของตัวเองทำท่าปลาบปลื้มของที่คนคนอื่นมอบให้หรอกนะคุณ”
“ท่านชายไม่ใจแคบแบบนั้นหรอกค่ะ”
อาคิระเผลอตัวฉุนเฉียวขึ้นมา “ไม่ได้ใจแคบแต่หวง!” รินดารามองอาคิระอย่างตกใจและสงสัย..จะโมโหอะไรขนาดนี้ อาคิระรู้สึกตัวว่าเผลอตัวแสดงความรู้สึกของตัว เองออกไปก็รีบเก๊กหน้าขรึมกลบเกลื่อน “ผม..ผมเข้าใจความรู้สึกของผู้ชายด้วยกันดี ทำตามที่ผมบอกเถอะ ผมมีหน้าที่ดูแลท่านชาย” อาคิระสั่งตัวเอง "ไม่ว่าเรื่องอะไรที่จะทำให้ท่านชายไม่สบายใจ ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด"
รินดาราเจ็บปวด ประชด “ค่ะ..ชั้นก็จะทำเพื่อท่านชายเหมือนกัน”
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ” อาคิระหันหลังจะเดินไป ใบหน้าที่เคร่งขรึมจริงจังแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าที่ต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจ รินดารามองตามหลังอาคิระอย่างเศร้าๆ แล้วเดินไปอีกทาง มีสายตาของ "ใครบางคน" มองตามรินดารา

รินดาราสะพายกระเป๋ากำลังเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องนอนตัวเอง "ใครบางคน" ตามหลังรินดารามา แล้วก็เคลื่อนเข้ามาใกล้รินดารามากขึ้น รินดารารู้สึกได้จากหางตาถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างจึงหันขวับไปมอง แต่ไม่เห็นอะไร...รินดาราไม่ได้ติดใจสงสัยจึงเดินต่อไป

รินดาราเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วเลื่อนปิดประตู ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะวางของใช้..ถอดกระเป๋าสะพายออก จู่ๆ รินดาราก็รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมา “เอ๊ะ...ทำไมอยู่ดีๆก็หนาวขึ้นมา หรือจะเป็นไข้” รินดาราเอามืออังหน้าผากตัวเอง จู่ๆ ประตูห้องก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดเอง มันเลื่อนเบามากจนแทบไม่ได้ยินเสียง รินดาราไม่รู้ตัว จนกระทั่งวางกระเป๋าเสร็จแล้วลุกขึ้นหันหน้าไปทางประตู จึงเห็นว่าประตูเปิดออก “หือ ? ประตูเปิดตั้งแต่เมื่อไหร่”
รินดาราเดินไปที่ประตู...ก่อนจะปิดประตูก็ชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก มองซ้ายมองขวาเช็คดูว่ามีใครอยู่ข้างนอกหรือเปล่า ระหว่างนั้นเองที่ด้านหลังของรินดารา มีเส้นผมยาวดำค่อยๆ ห้อยลงมาจากเพดาน โดยที่รินดาราไม่รู้ตัว สายตาของ "อะไรบางอย่าง" มองลงมาจากเพดาน จ้องมองไปที่รินดาราอย่างอาฆาตมาดร้าย รินดาราไม่เห็นใครอยู่ข้างนอก จึงก้าวกลับเข้ามาในห้อง กำลังจะเลื่อนปิดประตู ประตูค่อยๆเลื่อนปิด..แล้วประตูก็กำลังจะปิดสนิทพร้อมๆ กับที่ "สายตานั้น" กำลังจะพุ่งลงไปหารินดารา..รินดารากำลังจะแย่แล้ว !!
“ฮือๆๆๆ !!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงอายูมิร้องไห้ดังลั่นมาจากทางห้องของอายูมิ

โฮชิโนโอจิกับมิกิอยู่ที่สวน แล้วได้ยินเสียงอายูมิดังออกมาจากในตัวบ้าน ก็หันขวับไปมองทางเสียง

รินดาราตกใจ “อายูมิ!” รินดาราเลื่อนเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปเลย
ยูกิยืนอยู่ในห้อง...มองตามรินดาราไปอย่างเจ็บใจ “อย่าคิดว่าชั้นจะยอมปล่อยแกไปนังเมียวโจ!”

รินดาราเดินเร็วๆ ไปที่ห้องอายูมิ ยูกิโผล่มาข้างหลังรินดาราแล้วดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าวาบ รินดาราสะดุดล้มกองลงกับพื้น “โอ๊ย!” รินดาราหันกลับไปมองด้านหลังแต่ไม่เห็นอะไร รินดาราหันกลับไปแล้วกำลังจะลุกขึ้น ยูกิก็เคลื่อนเข้าไปใกล้รินดาราแล้วยื่นมือไปหมายจะบีบคอรินดารา แต่พอมืออยู่ใกล้ตัวรินดารา ปานรูปดาวที่อยู่บนแผ่นหลังของรินดาราก็สะท้อนแสงขึ้นโผล่ออกจากเสื้อ แสงจากปานรูปดาวทำให้มือยูกิกลายเป็นสีแดงของไฟ ยูกิกระเด็นลอยไปติดข้างฝา พร้อมๆกับที่รินดาราลุกเดินออกไปแล้ว ทำให้รินดารายังไม่เห็นยูกิ
ยูกิทรุดล้มลงกับพื้นสีหน้าเจ็บปวด โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิเดินเข้ามาเห็นยูกินั่งกองอยู่กับพื้น จึงปราดเข้าไปหา “คุณยูกิ คุณเป็นอะไร”
“เอ่อ...ดิชั้นรู้สึกเวียนหัวจะเป็นลมค่ะ”

รินดาราเดินเข้ามาในห้อง เห็นอายูมินั่งร้องไห้จ้าอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ ส่วนไอนั่งกุมนิ้วชุ่มเลือดจากการถูกมีดบาด..บนโต๊ะตรงหน้าไอมีจานแอปเปิ้ลและมีดปอกผลไม้วางอยู่
“อายูมิเกิดอะไรขึ้นคะ”
“อายูมิให้พี่ไอปอกแอปเปิ้ลให้กิน แต่มีดบาดนิ้วพี่ไอ อายูมิขอดูแผล พี่ไอก็ดุอายูมิ”
“คุณไอคงจะตกใจอยู่น่ะค่ะ ไม่เป็นไรนะคะคนเก่ง” รินดาราปราดเข้าไปนั่งข้างๆไอ “เลือดคุณออกเยอะเลย ชั้นช่วยค่ะ” รินดาราจะคว้านิ้วไอมาดู แต่ไอชักมือหลบ
“ไม่ต้อง! ชั้นไม่เป็นอะไร”
“แต่เลือดคุณไหลไม่หยุด” รินดาราล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อยื่นให้ไอ “เอาผ้าของชั้นไป กดเลือดไว้ก่อนเถอะนะคะ”
ไอปัดผ้าเช็ดหน้าของรินดาราออก รินดาราอึ้งไปเลย “ชั้นบอกว่าไม่ต้องไงล่ะ! เธอทำชั้นเจ็บกว่านี้หลายเท่า ชั้นเจ็บแค่นี้มันไม่ตายหรอก”
“คุณหมายความว่ายังไง ชั้นทำอะไรให้คุณ”
ไอไม่ตอบแล้วเดินออกไปจากห้อง รินดาราตามไอไป

ไอสีหน้าบึ้งตึงเดินฉับๆ ออกมาจากด้านใน รินดาราตามไอเข้ามาพร้อมถาม “เดี๋ยวค่ะคุณไอ คุณต้องคุยกับชั้นให้รู้เรื่องก่อน ชั้นทำอะไรให้คุณ” รินดาราคว้าแขนไอ
“อย่ามาแตะต้องตัวชั้น” ไอสะบัดมือรินดาราออกจากตัว แรงเหวี่ยงทำให้รินดารากระเด็นไปชนกับโต๊ะล้มลงไปทั้งโต๊ะทั้งคนเสียงดังโครม คราม...รินดาราสีหน้าเจ็บปวด ไออึ้งไปเหมือนกัน...ไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้
อาคิระวิ่งออกมาจากด้านในพร้อมกับที่โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิ ยูกิเดินมาด้วยกัน อาคิระกับโฮชิโนโอจิเห็นรินดารามีสีหน้าเจ็บปวดแล้วร้องออกมาเกือบจะพร้อมกัน “รินดารา! / ฮิคาริ!”
ทั้งสองก้าวเข้าไปหารินดารา แต่อาคิระอยู่ใกล้กว่าจึงถึงตัวรินดาราก่อนและแตะตัวรินดารา ถามอย่างห่วงใย
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ”
สายตาของอาคิระกับรินดาราที่มองกันนั้นช่างอ่อนโยน ทำเอาโฮชิโนโอจิหยุดชะงัก..เกิดความรู้สึกสะท้าน..ใบหน้าเศร้าหมองลงถนัดตา แต่มีแค่ยูกิเท่านั้นที่สังเกตเห็น
ย่ามิกิหันมาถามไอ “ไอ เกิดอะไรขึ้น”
“มันเป็นอุบัติเหตุ ไอไม่ได้ตั้งใจค่ะ”
“ถ้างั้นก็ขอโทษคุณรินดาราซะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณย่า ดิชั้นไม่ได้เป็นอะไรมาก”
“ถึงยังไงก็ต้องขอโทษค่ะ มิยาคาวะให้ความสำคัญเรื่องการยอมรับผิด ในเมื่อทำผิดก็ต้องขอโทษ”
“ไอบอกแล้วไงคะ ว่าไอไม่ได้ตั้งใจ”
ย่ามิกิเสียงเข้ม “ไอ...ทำตัวให้สมกับเป็นมิยาคาวะด้วย ย่าสั่งให้ขอโทษคุณรินดาราเดี๋ยวนี้”
สีหน้าเอาจริงของย่ามิกิที่นานๆ ทุกคนจะได้เห็นสักครั้ง ทำให้ไอกลัวจนฝ่อ จึงยอมขอโทษอย่างขอไปที “ขอโทษ” ไอเดินสะบัดออกไป
ย่ามิกิ อาคิระ โฮชิโนโอจิ รินดารามองตามไออย่างไม่สบายใจ โดยเฉพาะรินดาราที่ต้องหันไปคว้ามือ อาคิระเพื่อขอร้อง “อาคิระ..คุณไปดูคุณไอหน่อยเถอะค่ะ” อาคิระรับคำแล้วลุกตามไอออกไป

ไอวิ่งน้ำตาไหลด้วยความโกรธและน้อยใจออกมาจากในบ้าน แล้วหยุดยืนใกล้กับพุ่มไม้ แล้วไอก็ดึงทึ้งต้นไม้ระบายความโกรธและน้อยใจ “ชั้นเกลียดแก เกลียดๆๆๆๆ”
อาคิระวิ่งตามเข้ามาห้ามไอ “ไออย่า” ไอไม่หยุด “ไอ! พอได้แล้วไอ!” อาคิระดึงตัวไอออกมาให้ห่างจนต้นไม้ ไอหันมาซบหน้าร้องไห้โฮกับหน้าอกของอาคิระ อาคิระอึ้งตกใจ แต่ก็ปล่อยให้ไอร้องไห้อยู่อย่างงั้น “ไอ...ถ้าไอมีปัญหาอะไรคุยกับชั้นได้นะ ชั้นจะช่วยไอเอง”
ไอถอนหน้าออกจากอกอาคิระ ใช้มือปาดหน้าตาตัวเองป้อยๆ...สีหน้าดูมีความหวังขึ้น “อาคิระช่วยไอแน่นะ” อาคิระยิ้มอ่อนโยน “ถามแปลก..เป็นพี่น้องกันไม่ช่วยกัน แล้วใครจะมาช่วยเรา จริงไหม”
“อาคิระเอารินดาราออกไปจากบ้านเรานะ” อาคิระอึ้งไปเลย “นะอาคิระ ให้มันกลับไปอยู่ที่ๆ ของมัน แล้วไอจะช่วยหานักกายภาพคนใหม่มาดูแลอายูมิแทนเอง ไอจะหาคนที่เก่งกว่าหลายเท่าเลย...นะอาคิระนะ”
“รินดาราทำอะไรให้ไอไม่พอใจ”
ไอเผลอตัวโพล่งขึ้น “ก็มันทำให้ฮิเดะ...” ไอรู้สึกตัว จึงไม่พูดแล้วตอบเลี่ยงไปว่า “มีคนเคยเห็นรินดาราคุยกับฮิเดะ ดูท่าทางสนิทสนมกันดีด้วย ไอกลัวว่ารินดาราจะเป็นพวกโคสึกะ อาคิระต้องรีบเอามันออกไปจากที่นี่ก่อนที่มันจะสร้างความเดือดร้อนให้เรา”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 10/4 วันที่ 30 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ